အခန်း (၃၈၉) - တံခါးပြင်ပမှ အမည်နာမများ
ဂျူလီယန်သည် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရသည့်အခါမျိုးအတွက် လုံလောက်မည့် ကစားစရာများကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားသည်။
နံနက်စာစားချိန်၌ သူ၏ထိုင်ခုံဘေးတွင် အိတ်တစ်လုံးရှိနေသည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် သစ်သားဘောလုံး၊ အကွက်ရွှေ့ကစားရသည့် အတုံးနှစ်စုံ၊ ခေါက်သိမ်းထားသော ကစားကွက်တစ်ခုနှင့် အဝတ်ဖြင့်ထုတ်ထားသည့် အရာတစ်ခုခုကြောင့် အိတ်မှာ ဖောင်းကားနေသည်။ ထိုအရာသည် သူလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် ကလစ်ကလစ်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အိတ်ထဲကို အသာလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာတာမှ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတယ်လေ၊ ကလေးရယ်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“သူတို့ ပင်ပန်းနေကြမှာပေါ့။”
“သူတို့ ထိုင်ပြီးကစားရတဲ့ ကစားနည်းကို ရွေးလို့ရတာပဲ။”
“တကယ်လို့ သူတို့ မကစားချင်ဘူးဆိုရင်ကော။”
ဂျူလီယန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်မှ ကစားဖို့ တစ်ခု ချန်ထားလိုက်မှာပေါ့။”
သူ့အဘိုးဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိတ်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ကာရိုးက ထိုင်ခုံပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်နေသည်။
သူမ လှုပ်ရှားမှု မပြီးဆုံးခင်မှာပင် အက်ဗလင်က ရိပ်မိသွားသည်။
“ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။”
“ကျွန်မရဲ့ဟာ သွားယူမလို့။”
“ဒီမနက်တော့ ဂျူလီယန်က သူ့အမေနဲ့အတူ ရှိနေမှာလေ။”
“ကျွန်မလည်း သွားတွေ့လို့ ရတာပဲ။”
“နောက်နေ့မှ သွားပေါ့။”
ကာရိုးက ဂျူလီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကူအညီတောင်းချင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို မသိသေးဘူးလေ။”
ထိုအဖြေကြောင့် ကာရိုးမှာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ပင် ဆက်ထိုင်နေမိသည်။
မီရယ်လ်က လက်ဖက်ရည်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမသည် သရဖူ သို့မဟုတ် နန်းတော်သို့ ဆင့်ခေါ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရစေမည့် အဆောင်အယောင်မျိုး မပါဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ အနည်းငယ်သာ စားရသေးသည်။
အဒရီယာနာက သတိထားမိသွားပြီး ပေါင်မုန့်ကို သူမဘက်သို့ ပိုနီးအောင် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“နံနက်စာ စားပြီးရင်လည်း သူတို့ ရှိနေဦးမှာပါ၊ မယ်တော်။”
မီရယ်လ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပေါင်မုန့်တစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။
ရောက်ရှိလာသူအသစ်များကို အရှေ့ဘက် မီးဖိုချောင်အနီးရှိ အဆောက်အအုံသစ်တွင် နေရာချပေးထားသည်။
ထိုနေရာတွင် အသစ်ခုတ်ထားသော သစ်သားနံ့၊ သန့်ရှင်းသော သိုးမွေးနံ့နှင့် ဆန်ပြုတ်နံ့တို့ ရနေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရွက်ထည်ဖြင့် အုပ်ထားသော လှည်းနှစ်စီး ရပ်ထားသည်။ ဘီးတစ်ခုကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ဖြုတ်ထားသည်။ သူတို့ဘေးတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လေးကို သယ်လာပေးသည့် လယ်သမားသည် ဖိနပ်မချွတ်ရသေးဘဲ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
သူ့ကို စောင်တစ်ထည် ခြုံပေးထားသည်။
အိမ်ထဲတွင် အိပ်စရာနေရာ ရှိသည်ကို မည်သူမျှ သူ့ကို နှိုး၍ မပြောပြကြသေးပေ။
မီရယ်လ်က အဝင်ဝတွင် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်၏ အိတ်ကြိုးကို ပြင်ဆင်ပေးနေစဉ် ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အခန်းထဲတွင် ပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မော့ကြည့်လာပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ပန်းကန်ထဲမှ အရည်များ ယိုဖိတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“အရှင်မင်းကြီး။”
ထိုစကားသံသည် အခန်းထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လူအချို့ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
မီရယ်လ်က အနီးဆုံးစားပွဲသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး အပိုလုပ်ဆောင်ချက်မျိုး မလုပ်ခင်မှာပင် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“နံနက်စာ ဆက်စားကြပါဦး။”
“ကျွန်မတို့ မသိလိုက်ရလို့—”
“ဘာမှ အထူးတလည် ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး။”
သူမက ပန်းကန်လုံးကို ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်သည်။
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ကလေးမလေးတစ်ဦးက သူမကို ကြည့်နေသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဇွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
မီရယ်လ်က သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့အတွက် နေရာရှိသေးလား။”
ကလေးမလေးက ခုံတန်းလျားကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခြေထောက်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
မီရယ်လ်သည် သူတို့ မပြောပြခင်ကပင် ကြားဖူးသည့် ပုံပြင်အချို့ကို သတိရသွားသည်။
ဘုရားကျောင်းဘေးက စက်ရုံတစ်ရုံ။ မိုးရွာ၍ အစားအသောက်ရောင်းသည့် ဆိုင်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်ဆိုင်အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော ကျေးရွာဈေးပွဲတော်။ တော်ဝင်ရိက္ခာများ နောက်ကျမှ ရောက်လာသော်လည်း အချိန်မီ ရောက်ရှိခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီတစ်ခု။
သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသေးသည့် ပုံပြင်များလည်း ရှိသေးသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်နေသည့် တံတားတစ်စင်း။ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ထက် ပို၍ အခွန်ကောက်ခံသည့် အခွန်ထမ်းကောက်ခံသူ။ မိမိတို့၏ ဘုရင်မက သူတို့နာမည်ကို သိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ဘဲ လိုင်ရာဒွန် နယ်မြေအတွင်း နေထိုင်လာခဲ့ကြသည့် မိသားစုများ။
သူမသည် ထိုစကားများကိုလည်း ဂရုတစိုက် နားထောင်ပေးသည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့သားများ စိုက်ပျိုးထားသည့် ပန်းခြံအကြောင်း ပြောပြသည်။
“အသီးတွေ အခုမှ စပြီး သေချာသီးခါစပဲ ရှိသေးတာ။”
မီရယ်လ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
“ဘယ်လို အသီးမျိုးလဲ။”
သူက ပန်းသီးအမျိုးအစားကို ပြောပြပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ထွက်ခွာသွားရမည့်အကြောင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားအကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။
ဂျူလီယန်က သူ့အမေဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး အိတ်ကို ဒူးခေါင်းအောက်တွင် ထားထားသည်။
သူ အိတ်ကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးပေ။
စားပွဲအဆုံးနားရှိ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၊ အကြည့်လွှဲလိုက် လုပ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုကောင်လေးက “မင်းက တကယ်ပဲ မင်းသားလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်းရဲ့ ဓားက ဘယ်မှာလဲ။”
“ကျွန်တော် မယူလာခဲ့ဘူး။”
ထိုအဖြေကြောင့် ကောင်လေးမှာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။
ဂျူလီယန်က ခြေဖဝါးဖြင့် အိတ်ကို အသာထိလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အကွက်ရွှေ့ကစားတဲ့ အတုံးတွေတော့ ယူလာတယ်။”
ထိုစကားက ပို၍ အဆင်ပြေသည့် မိတ်ဆက်စကား ဖြစ်လာသည်။
သူတို့၏ ပထမဆုံး အငြင်းပွားမှုမှာ စည်းမျဉ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဒေသခံအစောင့်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေစဉ် အခန်းတစ်ဖက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။
“အဲ့ဒီတစ်ခုကို နှစ်ခါ ရွှေ့လို့ မရဘူးလေ” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“မြစ်နားမှာဆိုရင် ရွှေ့လို့ ရတယ်လေ။”
“ဒီမှာ မြစ်မှ မရှိတာ။”
အခြားကောင်လေးက စားပွဲခုံပေါ်ရှိ အရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အဲ့ဒီမှာလေ။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က စစ်ဆေးရန် အရှေ့သို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“ငါ့အမြင်တော့ မြစ်လိုပဲ။”
ဂျူလီယန်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသည့်အလား မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ထိုအခါ ဇွန်းကိုင်ထားသည့် ကလေးမလေးက အိမ်မှာဆိုရင် အားလုံးက မြစ်နဲ့ ကစားကြကြောင်း၊ သူမဦးလေးတစ်ယောက်ပဲ အမြဲရှုံးသဖြင့် စည်းမျဉ်းမမှန်ဘူးဟု ပြောလေ့ရှိကြောင်း ဝင်ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ပြစမ်းပါဦး။”
သူတို့ ပြန်စကြသည်။
ပထမပွဲတွင် ဂျူလီယန် ရှုံးသွားသည်။
ကောင်လေးမှာ နောက်ဆုံးအကွက်ကို ရွှေ့ပြီးနောက် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။
ဂျူလီယန်က ကစားကွက်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အဲ့ဒီလမ်းဆုံကို မေ့သွားတာပဲ။”
“သေချာကြည့်ရမှာပေါ့။”
“နောက်တစ်ပွဲလား။”
ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်သည်။
မီရယ်လ်က ဆေးကုသပေးသူများနှင့် စကားပြောရန် ထသွားချိန်တွင် ကလေးသုံးဦး ထပ်ရောက်လာသည်။
ဂျူလီယန်သည် တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ရွက်ထည်လှည်းပေါ်မှ ဖျားနာနေသည့် အမျိုးသမီးမှာ ညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမ နားနေသည့် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းပတ်လည်ရှိ သူတော်စင်အလင်းတန်းမှာ နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
“သူ သက်သာလာပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဖြည်းဖြည်းချင်းတော့ ပိုကောင်းလာမှာပါ။”
မီရယ်လ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူ့မိသားစုတွေ ဝင်တွေ့လို့ ရမလား။”
“အခုလောလောဆယ်တော့ တစ်ခါတစ်ယောက်ပဲ ဝင်ပါ။ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူ ရှိနေရင် သူ ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး နိုးလာနိုင်လို့ပါ။”
ကျွန်တော် တံခါးအနည်းငယ် ဟထားသည့်ကြားမှ အတွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်က အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ပြီး လူနာ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ရှေ့သို့ အဆင်မပြေစွာ ငိုက်စိုက်ကျလျက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။
“သူ စားပြီးပြီလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အိုင်ယန် တစ်ခုခု သွားယူခိုင်းထားပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး အသံကို လျှော့ပြောသည်။
“သူက လူနာရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းကို အမြဲရေတွက်နေတာ။ သူ မရပ်နိုင်ဘူးတဲ့။”
ထိုအခြေအနေအတွက် ကျွန်တော် ဘာမှ အထောက်အကူဖြစ်မည့် စကားမျိုး မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ နိုးလာလျှင် ထိုင်နိုင်စေရန်အတွက် နံရံဘေးရှိ ခုံတစ်လုံးကို ကျွန်တော် ဆွဲယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဖြတ်သွားချိန်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာထိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လိုင်ရာဒွန် စစ်သည်သုံးဦးက ကျွန်တော်တို့နှင့် လာတွေ့သည်။
အီလီဇာက အစားအသောက်များ ချထားပြီး မြေပုံကို လေးဘက်လေးတန် ဖိထားသည့် အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ပေးထားသည်။ သော် ရောက်လာသည်။ မေရီက တော်ဝင်မှတ်တမ်းတင်သူကို ခေါ်လာသည်။ စစ်သည်များက သူမကို တွေ့ချင်သည်ဟု တောင်းဆိုထားသဖြင့် မီရယ်လ်လည်း တက်ရောက်ခဲ့သည်။
သူတို့အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲက သူ့ကိုယ်သူ ဆာဂျင်ဗန်းဟု မိတ်ဆက်သည်။
သူ့နားထင်အထက်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး နံရိုးနာကျင်မှုကို မေ့သွားတိုင်း သတိထားပြီး လှုပ်ရှားနေရသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
မီရယ်လ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ဒူးထောက်ရန် ပြင်သည်။
သူမက သူ၏ တံတောင်ဆစ်အောက်မှ လက်ဖြင့် ထိန်းလိုက်သည်။
“ထိုင်ပါ၊ ဆာဂျင်ဗန်း။”
“အရှင်မင်းကြီး။”
“မင်းတို့ လူပေါင်း ၄၈ ယောက်ကို ဒီကို ခေါ်လာတာလား။”
“၄၂ ယောက်ပါ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ခြောက်ယောက်ကတော့ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရင်း လိုက်လာတာပါ။”
မီရယ်လ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါက မင်းတို့ကိုပါ ထည့်တွက်နေတာ။”
သူက အကြည့်ကို အရင်လွှဲလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုင်လိုက်သည်။
သူတို့သည် တစ်လမ်းလုံး တစ်ယောက်တည်း ခရီးနှင်လာခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဗန်းက ကျွန်တော်တို့၏ ကင်းထောက်များ တွေ့ရှိခဲ့သည့် သစ်တောလမ်းကြောင်း၏ အရှေ့ဘက် မြေပုံပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ထုံးကျောက်လမ်းဟောင်းအတိုင်း လာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီလမ်းကို သုံးတဲ့ တခြားအဖွဲ့တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ အဖွဲ့ငယ်လေးတွေပေါ့။ လူတွေကတော့ စစ်သည်တွေဟာ လှည်းကြီးတွေ သွားလို့မရတဲ့ လမ်းမျိုးကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေကြတာလေ။”
“ဘယ်သူ့စစ်သည်တွေလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
“အလံတွေကတော့ အမျိုးမျိုးပဲ။ တချို့က မီးတောက်အမှတ်အသားပါသလို တချို့က အဖြူရောင်ပတ်တီးစည်းထားကြတယ်။”
ဩသဲလော့စ်၏ လူတွေပင် ဖြစ်သည်။
မေရီက စကားမဖြတ်ဘဲ မှတ်တမ်းတင်နေသည်။
ဗန်းက ဆက်ပြောသည်။
လမ်းမဘေးတွင် အသုံးမပြုတော့သော ကျောက်မိုင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ အလေးချိန်ချိန်သည့် အဆောက်အအုံဟောင်းတစ်ခုနှင့် လှည်းများ ပြုပြင်လေ့ရှိသည့် အမိုးအကာရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ လူတစ်စုက ထိုနေရာတွင် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခု ဖွင့်ထားကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ခရီးသွားများထံမှ အစားအသောက်နှင့် တိရစ္ဆာန်များကိုသာ သိမ်းယူပြီး ခရီးဆက်ခွင့် ပေးခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ မေးခွန်းများက ပြောင်းလဲလာသည်။
“နာမည်တွေ၊ အလုပ်အကိုင်တွေ။ စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်ဖူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂဏန်းတွေကို ဖတ်တတ်လားဆိုတာမျိုးတွေပေါ့။ သူတို့ လိုချင်တဲ့ လူတွေကို ခွဲထုတ်သွားကြတယ်”
စားပွဲစွန်းကို ကျွန်ုပ်၏လက်က တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသည်။
“ဒါကို မင်းတို့ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာလား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ကျောက်မိုင်းအထက်ကနေ ကြည့်နေတာပါ။ လှည်းတွေကို အောက်ကို ချဖို့ နေရာရှာနေတုန်းမှာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေတုန်း မိသားစုတစ်စု အဲ့ဒီဂိတ်ကို ရောက်လာတယ်။”
သူသည် ရေတစ်ငုံသောက်ရန် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို အလျင်စလို မတိုက်တွန်းကြပေ။
“သူတို့က မိခင်ကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်တယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အတူနေဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး မိန်းမရှိတဲ့နေရာကို ပစ်သွင်းလိုက်တယ်။ ကလေးတွေကိုတော့ အမိုးအကာအောက်ကို ခေါ်သွားတယ်”
မီရယ်လ်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
ဗန်းက ရက်တွေကို ရေတွက်ပြသည်။ သူတို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည့် စခန်းချရက်များနှင့် ရာသီဥတုအခြေအနေကို အခြေခံ၍ အစဉ်လိုက် တွက်ချက်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
အီလီဇာက သူ့အဖြေဘေးတွင် မသေချာသည့်အချက်များကို မှတ်သားထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ကြားသိခဲ့ရပြီ။
ယခုလက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကိုတော့ ဆက်လက် သိရှိရန် လိုအပ်သေးသည်။
ဆာဂျင်ဗန်းက တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့သည်။
မည်သူမျှ မမေးခင်ကပင် သူက ဝန်ခံပြောဆိုသည်။
“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လက်နက်က ခြောက်လက်ပဲ ရှိတယ်။ အောက်မှာ လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို မြင်နေရတယ်။ အဆောက်အအုံထဲမှာ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲဆိုတာတော့ မမြင်ရဘူး။”
“ဒါနဲ့ မင်းတို့လူတွေကို တောထဲ ခေါ်သွားတာပေါ့” ဟု သော်က ပြောသည်။
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲ့ဒီအမိုးအကာအောက်မှာ ကလေးတွေ ရှိနေတာလေ။”
“မင်းတို့လှည်းတွေထဲမှာလည်း ကလေးတွေ ပါနေတာပဲလေ။”
သူ့မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။
သော်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အာဗန်းတံတားအကြောင်းကို တွေးမိသည်။ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်မျှပင် အောင်ပွဲခံနိုင်ပါစေ၊ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အရာတစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးသွားရသည့် စစ်ပွဲများအကြောင်းကိုပေါ့။
ဗန်းက သူ့ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ လမ်းဘေးမှာ ပြုတ်ကျနေတာ တွေ့ခဲ့တာပါ။”
၎င်းမှာ စာရင်းဇယားစာရွက်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ မိုးရွာထားသဖြင့် တစ်ထောင့်မှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း စာကြောင်းအချို့ကိုတော့ ဖတ်၍ ရသေးသည်။
ဂဏန်းများ၊ အတိုကောက် အမည်များ၊ နေရာအချို့တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပါရှိသည့် အမှတ်အသားများ။
မှတ်တမ်းတင်သူက စာရွက်ကို မထိဘဲ ပို၍ နီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုသည်။
“ကျွန်တော် ကြည့်လို့ ရမလား”
ဗန်းက စာရွက်ကို သူ့ဆီသို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။
“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ သိမယ့်သူ ရှိမလားလို့ ဆောင်လာခဲ့တာပါ။”
မှတ်တမ်းတင်သူက ကော်လံများကို သေချာ လေ့လာသည်။
“ပုံစံကိုတော့ ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စာရေးတွေက အလုပ်သမားအဖွဲ့တွေအတွက် ဒီလိုမျိုးပဲ သုံးလေ့ရှိကြတယ်။”
“လူတွေပေါ့” ဟု မီရယ်လ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ မော့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
စာရွက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အမိုးအကာ ကြွေပြားစာရင်းတစ်ခုလိုပင် သာမန်အတိုင်း ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကင်းထောက်များကို မလွှတ်ခင်မှာပင် ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ဆောင်မည်ဟု ကြေညာခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါ။
အီလီဇာသည် ကျောက်မိုင်းသို့ ချဉ်းကပ်မည့်လမ်းကြောင်းများ၊ အစောင့်များ၊ လမ်းပေါ်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို စစ်ဆေးရန် အဖွဲ့ငယ်တစ်ဖွဲ့ကို ရွေးချယ်သည်။ သော်ကမူ အခြားသူများ အမိုးအကာများဆီသို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် ဂိတ်ကို မည်သူက တိုက်ခိုက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ လက်ဇန်းဒါးကမူ ဖမ်းဆီးခံရသူ အရေအတွက် များပြားလာပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ ခန်းမများတွင် နေရာချထားနိုင်စေရန် ကွန်ကော့ဒီးယားမှ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် စီစဉ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အားလုံးကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အရန်တပ်ဖွဲ့ကို ဘယ်နေရာမှာ စောင့်ခိုင်းရမလဲဟု မေးလိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မြေပြင် အနေအထားပေါ် မူတည်တာပေါ့။”
“ပြီးတော့ ဘယ်သူမဆို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်နိုင်မယ့် နေရာမျိုးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
အီလီဇာက မြေပုံကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းအားသစ်က အကူအညီ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အကျဉ်းသားတွေဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ကျွန်ုပ်တို့ရောက်နေတာကို သူတို့ သိသွားနိုင်တယ်။”
မိုးချုန်းသံ။
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အကွာအဝေး၊ အမြန်နှုန်းအကြောင်း တွေးနေခဲ့သည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် စီးနင်းသူတစ်ဦး မတက်ခင်မှာပင် ကျွန်ုပ် မည်မျှအထိ ရောက်နိုင်မည်နည်း။
ကျွန်ုပ် ရောက်လာသည့်အခါ လူတိုင်း ကြားရမည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပါ။
“ဒါဆိုရင် ဆူညံသံတွေက အရေးမပါတော့တဲ့ အချိန်ကျမှ ကျွန်တော် ရောက်လာမယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
သော်က တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အခုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ အစီအစဉ် ရပြီ။”
အာဗန်းသည် ထိုညနေခင်းတွင် ကျောက်မိုင်းအကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။
သူက ဂိတ်ဝတွင် တစ်ယောက်တည်း နေခွင့်ပြုရန် မတောင်းဆိုပါ။
၎င်းအစား မစ်ရှင်စတင်ပါက သူ မည်သည့်အဖွဲ့နှင့် အတူလိုက်ရမည်ကို အီလီဇာကို မေးမြန်းသည်။
သူမက အဖွဲ့ကို သတ်မှတ်ပေးလိုက်သောအခါ သူသည် ထိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ရှာပြီး အချက်ပေးစနစ်များကို တစ်နာရီကြာ လေ့လာခဲ့သည်။
ဗေးရန်းက လက်မောင်းအင်္ကျီကို ခေါက်တင်နေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘေးမှ သူတို့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား” ဟု သူ မေးသည်။
“စိတ်အာရုံ လွင့်နေတာ။”
“ရိုးသားတဲ့ အဖြေပဲ။ အဲ့ဒါကိုပဲ အခြေခံပြီး လုပ်ကြတာပေါ့။”
သူသည် သစ်သားအမှတ်အသား သုံးခုကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားသည်။
“ဒီနေ့ ခရီးမသွားဘူး။ လေလို ဖြစ်အောင် လုပ်၊ ဒီအမှတ်အသားတွေကြားမှာ ရွေ့လျားပြီး အာဗန်းတို့လူတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို အမြဲ သတိထားနေ။”
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ စခန်းချထားသည့်နေရာ၏ အပြင်ဘက်ရှိ လူများသည့် ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ လေ့ကျင့်နေတုန်းမှာလား။”
“စစ်ပွဲတွေဆိုတာ သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်နေချိန်မှာတောင် အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်မနေတတ်ဘူး။”
ကျွန်ုပ်သည် မုန်တိုင်းကို ထကြွစေလိုက်သည်။
မိုးရေစက်များက ကျွန်ုပ်၏ လက်တစ်လျှောက် စုဝေးလာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံအတိုင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပထမအမှတ်အသားဆီသို့ ရွေ့လိုက်သည်။
ဒုတိယအမှတ်အသားသို့။
အခြားကွင်းတစ်ခုမှ အော်ဟစ်သံက ကျွန်တော့်အာရုံကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ လူ့အရေပြားအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားသည်။
ဗေးရန်းက ကျွန်တော့်ကို ဆက်မလုပ်ခင် တားလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါ၊ ပိုပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း။”
ကျွန်ုပ်သည် အော်ဟစ်သံကို ကြားနေရသော်လည်း မုန်တိုင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေမျိုး မဖြစ်မချင်း ထိုလေ့ကျင့်ခန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခဲ့သည်။
ထိုအသေးအဖွဲ အောင်မြင်မှုကပင် တောင်ကုန်းသို့ သွားခဲ့ရသည့် ခရီးထက် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။
ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒြာတို့သည် ကောလိပ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ရေလွှမ်းမိုးထားသော ခြံဝင်း၏ ပြင်ဆင်ထားသည့် ပုံစံကြမ်းကို ယူဆောင်လာကြသည်။
သူတို့သည် အဆောက်အအုံ ထပ်တိုးဆောက်မည့်ကိစ္စတွင် မှန်ကန်နေသည်။
သို့သော် ရေကို နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်နေရာသို့ ပို့ရမည်ဆိုသည့် ကိစ္စတွင်တော့ မှားယွင်းနေသည်။
“နောက်လမ်းကို ရေလွှမ်းသွားလိမ့်မယ်” ဟု ကက်ဆီယာက စာရွက်ကို မေရီ၏ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ရင်း ဝန်ခံသည်။
“သာမန် ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ ပြဿနာပါပဲ” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “အထူးသဖြင့် နောက်လမ်းက ပိုင်ရှင်ချင်း မတူတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။”
လိုင်ဆန်ဒြာက ဆရာ၏ မှတ်စုများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကျွန်မတို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် ကင်းလှည့်အစီရင်ခံစာ လာယူရင်း မေရီ၏ တံတောင်ဆစ်နားတွင် ကူးယူထားသော ဒုက္ခသည်စာရင်းကို ကက်ဆီယာ သတိထားမိသည်အထိ ရှိနေခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“တစ်ခုခု သိလိုက်ရလား”
မေရီက ဂိတ်နှင့်ပတ်သက်၍ ပြောပြလို့ရသမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒြာက သူမ၏ ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက သူမ၏မိခင် မှတ်တမ်းတင်သူနှင့် စကားပြောနေသည့် ခန်းမဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“စာရွက်ပေါ်မှာ နာမည်တွေ ပါလား။”
“အများအားဖြင့်တော့ အတိုကောက်တွေပါပဲ” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ မင်းမိခင်နဲ့ မှတ်တမ်းတင်သူကို တခြားမှတ်တမ်းတွေနဲ့ တိုက်ကြည့်ခိုင်းဖို့ လုပ်ထားတယ်။”
“ကျွန်မတို့ ကူညီပေးလို့ ရမလား။”
“အတည်ပြုပြီးသား လူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်နေတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို သတင်းစကား ပို့ပေးဖို့ လိုအပ်နေတာပါ။”
ကက်ဆီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် လိုင်ဆန်ဒြာဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပထမဆုံးနာမည်မှ စတင်သည်။
သူတို့၏ ကောလိပ်စာအုပ်များမှာ စားပွဲစွန်းတွင် ဖွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
သူတို့သည် သဘောတူထားသည့် တစ်နာရီကြာ အချိန်အတွင်း အလုပ်လုပ်ကြသည်။
ထို့နောက် မေရီက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး သူတို့ကို ညစာစားရန် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ညစာစားချိန်တွင် ဂျူလီယန်က သူ မြစ်စည်းမျဉ်းများကို သင်ယူခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။
သူသည် ပဲစေ့များကို သုံး၍ ရှင်းပြနေသည်။ ဟယ်လီနာက ပန်းကန်ကို လက်လှမ်းမမီသည့်နေရာသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး အပ်ချုပ်ခြင်းခြင်းထဲမှ ခလုတ်သီး ခြောက်ခုကို ယူပေးလိုက်သည်။
“အားလုံး ကစားကြလား” ဟု မီရယ်လ်က မေးသည်။
“တချို့က ကြည့်နေကြတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကတော့ မကစားချင်ဘူး။”
“ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
“ကျွန်တော် တခြားအကွက်တွေကို သူ့အဒေါ်ဆီမှာ ထားခဲ့လိုက်တယ်။”
သူသည် ခလုတ်သီးများကို ပြန်စီသည်။
“ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးတဲ့ကောင်လေး နာမည်က ပဲလ် တဲ့။ သူပြောတာက ဒုတိယအကြိမ် ရွှေ့လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးက မစခင်မှာ သဘောတူမှ ရတာတဲ့။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ။”
ကဲရိုးလ်က စားပွဲတစ်ဖက်သို့ ကိုယ်ကိုင်းပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ ကစားလို့ ရမလား။”
“ညစာစားပြီးမှလေ။”
“အခုပဲလား။”
“အခုဆိုတာ ညစာစားပြီးတာမှ မဟုတ်တာ။”
သူမသည် ထိုကွာခြားချက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် ပုံစံဖြင့် စဉ်းစားနေသည်။
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ စာအုပ်သစ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရေးနေသည်။
“စည်းမျဉ်းတွေ မှတ်နေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ် မြင်နိုင်ရုံမျှ စာအုပ်ကို လှည့်ပေးသည်။
ဂျူလီယန်က လူသစ်တစ်ယောက်ဆီကနေ သင်လာတဲ့ ကစားနည်းကို ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးတယ်။
အခြား ဘာမှ မဟုတ်ပါ။
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး စားပွဲအောက်မှ အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကလေးတွေက နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မုန်တိုင်းကို ကြည့်ချင်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အပေးအယူ လုပ်လိုက်ကြသည်။
လက်နက်များ မပါရ၊ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု မရှိရ၊ မိုးချုန်းသံ မပါရ။ ကျွန်ုပ်သည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း လက်တစ်ဖက်တည်းကိုသာ သူတို့ကို ပြမည်။ ဗေးရန်းက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး အက်ဗလင်ကလည်း တစ်ခုခု ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်မိပါက တားဆီးနိုင်မည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
ကဲရိုးလ်က အစီအစဉ်ကို စစ်ဆေးသည်။
“နာလား။”
“မနာပါဘူး။”
“ရှင် လက်ချောင်းတွေက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ။”
“သူတို့က ပြောင်းလဲသွားတာ။”
“မိုးရေစက်တွေ ဖြစ်သွားတာလား။”
“လေနဲ့ မိုးရေစက်တွေပေါ့။”
ကျွန်ုပ်သည် လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ ရေစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကလေးလေးယောက်စလုံး ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုင်းပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။
ထိုစဉ် ဂယ်ရစ် ဂရေးက သူ့လက်ချောင်းတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဆစ်အပေါ်တွင် ရေစက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြင်လိုက်ရသည်။
“ဂယ်ရစ်၊ အမေ့ကို ကြည့်စမ်း။”
သူ မော့ကြည့်သည်။
ရေစက်သည် သူ့အင်္ကျီလက်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
အခြားဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်သည် လက်ကို ချက်ချင်းပင် လူ့အရေပြားအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လေ့လာနေသည့် ရိုင်ဆာသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ခံစားရလဲ။”
သူသည် စူးစိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“လိုချင်စိတ် ပေါ်လာသလိုပဲ။”
ရိုင်ဆာက သူ့ကို လက်ကို ဆုပ်လိုက်၊ ဖြန့်လိုက် လုပ်ခိုင်းသည်။ သူလည်း ဘာမှ မသက်မသာမဖြစ်ဘဲ လုပ်ပြသည်။ ထို့နောက် အစ်ဂနေးရှပ်က စိုစွတ်နေသည့် အမှတ်အသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သောအခါ သူ အာရုံလွင့်သွားသည်။
ဗေးရန်းက ကလေးတွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
အမွှာကလေးတွေက အနီးအနားက နတ်ဘုရားတွေဆီကနေ သင်ယူနေကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်ုပ်တို့ သိထားပြီးသားပါ။
သိထားသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ကောင်းကောင်းနားမလည်သေးသည့် ပညာရပ်တစ်ခုကို ကျွန်တော့်သားလေး လက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်ရခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်ဖို့ အထောက်အကူ မပြုပါ။
ရိုင်ဆာသည် ထိခိုက်မှု သို့မဟုတ် ထူးခြားသည့် ပြောင်းလဲမှုမျိုး မတွေ့ရပေ။
သူမသည် ရေစက်တစ်စက်တည်းဖြင့် အရာအားလုံးကို သိနိုင်သည်ဟု လိမ်ပြောမနေပါ။
လောလောဆယ်တော့ ကလေးတွေက သူတို့ကြည့်ချင်ရင် သာမန်ဓားလေ့ကျင့်ခန်းတွေကိုပဲ ကြည့်ကြလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်၏ ပုံစံပြောင်းလဲခြင်း သင်ခန်းစာတွေကိုတော့ တခြားနေရာမှာပဲ ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က မိုးရေစက်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်ချင်သေးသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။
အက်ဗလင်သည် သူ့စိတ်ပျက်မှုတွေက အော်ဟစ်စရာမလိုဘဲ ပြောပြနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်သည်အထိ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ပေးနေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ လုပ်ပြနိုင်တယ်လေ။”
“ဖေဖေက သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ဆရာတွေနဲ့ သင်ယူနေတာလေ။”
“သားလည်း သင်ယူနိုင်တာပဲ။”
“သားက တခြားအရာတွေ အများကြီး သင်ယူရဦးမှာပါ။ ဒီကိစ္စကိုတော့ အရင်ဆုံး ပိုနားလည်အောင် ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်လေ။”
သူသည် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော်လည်း နားထောင်ရင်း သူမကို မှီလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူ့အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူသည် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“ဒီဟာတွေကိုလေ။”
“ဟုတ်ပြီ။”
“အခု ဒီဟာတွေကိုပဲ ထားပေးပါ။”
ကျွန်ုပ်သည် သူ့လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။”
ကင်းထောက်တွေ၏ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာသည် မှောင်ပြီးနောက်မှ ရောက်လာသည်။
ကျောက်မိုင်းဂိုဒေါင်ထဲတွင် လူတွေရှိနေသည်။
ဗန် မြင်ခဲ့ရသည်ထက် ပိုများသည်။
အီလီဇာက ကောင်စီစားပွဲပေါ်တွင် ပုံဆွဲထားသည့် စာရွက်သစ်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ဂိတ်ဝနှစ်ခုကို စောင့်ကြပ်ထားသည်။ အောက်ဘက်ခြံစည်းရိုးအောက်တွင် ရေမြောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ အလေးချိန်ချိန်သည့် အဆောက်အအုံနောက်ကနေ တောင်ကုန်းကို တက်သွားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိပြီး ခြံဝင်းထဲက လူတွေ မမြင်နိုင်အောင် ကွယ်နေသည်။
“ဘုရားသခင်တွေ ရှိနေတယ်လို့တော့ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။ ကျွန်မတို့ ကင်းထောက်တွေက အတွင်းစည်းအပြင်ဘက်မှာပဲ နေခဲ့တာ။”
သော်က အဆောက်အအုံတွေကို အသေးစိတ် လေ့လာသည်။
“အကျဉ်းသားတွေလား။”
“ညစာစားချိန်မှာ အနည်းဆုံး လူခြောက်ဆယ်လောက် မြင်ရတယ်။ ကလေးတချို့လည်း ပါတယ်။ တခြားသူတွေကတော့ အိမ်ထဲမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ပုံရတယ်။”
“လှုပ်ရှားမှု ရှိလား။”
အီလီဇာက ပုံဆွဲထားသည့်စာရွက်ဘေးတွင် ဒုတိယစာရွက်တစ်ရွက်ကို တင်လိုက်သည်။
“နေမဝင်ခင်ကပဲ လှည်းတန်းတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ ဂိတ်စောင့်တွေက မြင်းကကြိုးတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး ပစ္စည်းတွေ တင်နေကြတယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် မေရီ၏ လက်အောက်ရှိ စာရင်းဇယားကို ကြည့်လိုက်သည်။
နာမည်တွေကို အမှတ်အသားတွေအဖြစ် လျှော့ချထားသည်။
သူတို့ကို သိနိုင်မယ့်သူတွေနဲ့ ဝေးရာကို ပို့ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ လူတွေ။
“ဘယ်တော့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“မသိရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ပဲ တွက်ထားရမယ်။”
အာဗန်းက သော်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး တစ်ဖက်လက်က ကုလားထိုင်နောက်မှီကို ကိုင်ထားသည်။
ဗေးရန်းနှင့် အီလျန်တို့က ပြတင်းပေါက်နားတွင် စောင့်နေကြသည်။
အီလီဇာက ကျောက်မိုင်းလမ်းဘေးရှိ တောင်ကုန်းအနိမ့်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အရန်အဖွဲ့က ဒီမှာ စောင့်နေမှာ။ ဂိတ်စောင့်တွေ မမြင်နိုင်အောင် ကွယ်ထားပြီး အောက်ဘက်လမ်းကို အလွယ်တကူ ရောက်နိုင်တဲ့နေရာပေါ့။”
ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်တို့က တောင်ကုန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ရွေ့လျားသွားသည်။
“ရောက်လာမယ့်နေရာကရော။”
“မဆုံးဖြတ်ခင် နေ့ခင်းဘက်မှာ အရင် သွားစစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ကယ်ထုတ်နိုင်မည်ဟု ကတိမပေးကြပါ။
ဂိုဒေါင်ထဲက လူတွေကို အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးရအောင် ဘယ်လို ကယ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာ စတင် စီစဉ်ကြသည်။
ကျွန်ုပ် အခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ညဉ့်နက်နေပြီ။
အက်ဒရီယာနာက စာအုပ်ကို ဘေးမှာချပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။ အက်ဗလင်ကတော့ အိပ်ရာဘေးက မီးအိမ်လေးအောက်မှာ စာဖတ်ရင်း နိုးနေသေးသည်။
ကျွန်ုပ် ဝင်လာသောအခါ သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျောက်မိုင်းကိစ္စလား။”
“သူတို့ အကျဉ်းသားတွေကို ရွှေ့တော့မယ် ထင်တယ်။”
သူမ မျက်လုံးတွေကို ခဏမှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်ပြီး အစီအစဉ်ကို တတ်နိုင်သလောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကင်းထောက်တွေ အရင်သွားမယ်။ မြေပြင်ကို စစ်ဆေးမယ်။ အကျဉ်းသားတွေ၊ ဂိတ်စောင့်တွေနဲ့ လမ်းကြောင်းအတွက် အဖွဲ့တွေကို တာဝန်ပေးမယ်။ ကျွန်တော့်နေရာကတော့ ဘာတွေ တွေ့ရမလဲဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် ဘာကို စိတ်ချလက်ချ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်။
သူမက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် ဂယ်ရစ် မွန်းလွဲပိုင်းက လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အသစ်သင်ထားတဲ့ ပညာကိုပဲ အားကိုးပြီး အကုန်လုံးကို မလုပ်လိုက်ပါနဲ့။”
ကျွန်ုပ်သည် သော်၏ တူလေ့ကျင့်ခန်းတွေ၊ အာဗန်း၏ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ထောင့်ချိုးတွေကို တွေးလိုက်မိသည်။ တိုက်ပွဲစရင် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပေးမယ့် သူတွေကိုလည်း တွေးမိသည်။
“မလုပ်ပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်တော့မှာလား။”
“အင်း” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းလိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဟေဗင်ရီးချ်မြို့လေးသည် အိပ်စက်နေကြပြီ။ အရှေ့ဘက်ဆောင်တွင် ဂျူလီယန်၏ ကစားကွက်များသည် သစ်သားမြစ်ကြောင်းခြစ်ရာဘေး စားပွဲပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျောက်မိုင်းထဲက ကလေးတွေက ဘာကစားနည်းတွေ တတ်ကြမလဲဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
ထို့နောက် မိသားစုဘေးတွင် လှဲလျောင်းပြီး မနက်မိုးမလင်းခင် အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။