အခန်း ၃၈၈ - တောင်ကုန်းထိပ်ပေါ်က အလင်းရောင်
အီလျန်က ဟေးဗင်းရိချ်မြို့ရဲ့ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ခရီးသွားကျောက်တုံးကို ချထားပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အပြင်ဘက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကနေ အဲဒီကျောက်တုံးကို လှမ်းမြင်နေရသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက နီးကပ်နေတယ်လို့တော့ မခံစားရပေ။
ဖျော့တော့တော့အရောင်ရှိတဲ့ အဲဒီကျောက်တုံးက သိုးထိန်းတဲဟောင်းတစ်ခုဘေးမှာ ရှိနေပြီး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ကျိုးကျနေတဲ့ သွားတစ်ချောင်းလို ပုံစံမျိုးနဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေသည်။ အဲဒီနေရာကို လမ်းလျှောက်သွားရမယ်ဆိုရင် မနက်ခင်းအချိန် တစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားမှာဖြစ်သည်။ မြင်းစီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုမြန်မှာဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ဆုံး တောင်ကုန်းစောင်းကို မြင်းက အဆင်ပြေပြေ တက်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ မသေချာပေ။
အီလျန်က အလင်းတန်းတစ်ခုလို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား”
“ခင်ဗျားလုပ်ပြလိုက်တာတော့ အရမ်းလွယ်နေသလိုပဲ”
“မင်းမွေးလာတာထက်တောင် ငါက ဒါကို လုပ်လာတာ ကြာပြီလေ”
“စိတ်သက်သာရာရစရာ စံနှုန်းတစ်ခုပါပဲ”
သော့်က အက်ဗလင်နဲ့အတူ နယ်နိမိတ်တိုင်တွေနားမှာ ရပ်နေသည်။ အာဗာန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ စောင့်နေပြီး ဗေးရွန်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို လာကြိုဖို့ တောင်ကုန်းထိပ်ကို ကြိုရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ခံတပ်အုပ်ချုပ်သူက ဒီခရီးစဉ်ကို ခွင့်ပြုပေးထားသည်။ မြို့ရဲ့ အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှာ စတင်ပြီး လမ်းမကြီးတွေ၊ သိုးအုပ်တွေနဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ရုတ်တရက် လျှပ်စီးလို ပေါ်လာတာကို မလိုလားတဲ့ လူတွေနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာ အဆုံးသတ်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။
မနက်စာ မစားခင်ကတည်းက သူတို့ ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးထားပြီးပြီ။
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း တစ်ခါထပ်စစ်သေးသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစားအနည်းငယ်စားလိုက်တာက ကျွန်တော် အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ပြောခဲ့တာတွေ မှန်၊ မမှန် စစ်ဆေးဖို့ အတားအဆီး မဖြစ်ဘူးလို့ အက်ဗလင်က ပြောလို့ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ဒီကြိုးစားမှုကို လုပ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ သက်သာနေပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးစကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြန်ပြောခိုင်းခဲ့သေးသည်။
“အဲဒီကိုရောက်ရင် နားလိုက်ပါ” သူက အခုလို ထပ်ပြောသည်။ “ပြီးမှ ဘယ်လိုပြန်လာမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
“သဘောတူတယ်”
အီလျန်က တောင်ကုန်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာမှာ ရပ်မလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”
“အဖြူရောင်ကျောက်တုံးဘေးမှာ။ တဲကို မျက်နှာမူပြီးတော့။ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို နည်းနည်းရှေ့ထုတ်ထားမယ်”
အာဗာန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော် လမင်းကြီးပေါ်ကို ရောက်သွားရင်တောင် သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရပ်တည်ပုံကို ပြင်ပေးဦးမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေသည်။
ပထမဆုံး ကြိုးစားမှုက ကျွန်တော် မလှုပ်ရှားခင်မှာတင် ပျက်သွားသည်။
လျှပ်စီးတွေက ကျွန်တော့်လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ ပြေးလွှားပြီး ပခုံးတွေဆီမှာ စုစည်းလာသည်။ ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံတွေ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ ခဏတာအတွက်တော့ အဝေးက ကျောက်တုံးက လက်နဲ့ထိနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်သွားသလိုပါပဲ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားက နေရာလွတ်အကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။
လျှပ်စစ်ဓာတ်တွေ ပြိုကွဲသွားသည်။
ဗလာကျင်းနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ မိုးချုန်းသံတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျွန်တော်ကတော့ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာတင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သော့်က အသံတွေ တိတ်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေသည်။
“မင်း အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်”
“အောက်ဘက်မှာ အကွာအဝေးက တော်တော်များနေလို့ပါ”
အီလျန်က အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“မင်းက ပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်တာနဲ့ ခရီးတစ်ခုလုံးကို တိုင်းတာဖို့ ကြိုးစားနေတာကိုး”
“ဒါက သဘာဝကျပါတယ်”
“လမ်းလျှောက်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့”
ကျွန်တော် လက်ချောင်းတွေက ထုံကျဉ်နေတာကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
လယ်ကွင်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဟေးဗင်းရိချ်ရဲ့ မီးဖိုချောင်တွေကနေ မီးခိုးတွေ တက်လာသည်။ လှည်းတစ်စီးက အောက်ဘက်လမ်းမပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေသည်။ မြို့ရိုးတွေရဲ့ တစ်နေရာရာမှာတော့ ဂျူလီယန်က လှည့်နေတဲ့ ဘီးတစ်ခုဟာ ရေတစ်ခွက်ထက် ပိုလေးတဲ့အရာကို မနိုင်မနိုင် မနိုင်မလားဆိုတာကို မေးနေလောက်ပြီ။
သာမန်အရာတွေပါပဲ။
ကျွန်တော် အကြည့်ကို ကျောက်တုံးဆီမှာ ပြန်ပြီး စုစည်းလိုက်သည်။
အီလျန်က ကျွန်တော့်ကို မထိဘဲ ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“မင်း ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ သိနေတာပဲ။ မင်းကို သယ်ဆောင်သွားမယ့် ပုံစံကို ယုံကြည်လိုက်ပါ”
ကျွန်တော် မုန်တိုင်းကို ထကြွလာစေလိုက်သည်။
ကမ္ဘာကြီးက တောက်ပသေချာတဲ့ မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ပြီးတော့ ပွင့်သွားသည်။
တဲက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေသည်။
ကျောက်တုံးတွေကြားက အင်္ဂတေတွေ လိုအပ်နေတာကို မြင်နိုင်လောက်အောင် နီးကပ်နေသည်။
လေက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို လာတိုက်ခတ်သည်။ ကျွန်တော့်ဖိနပ်တွေက မညီညာတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဖိမိနေသည်။ ဗေးရွန်က ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်ရင် ထိန်းပေးဖို့ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်မှာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မိုးချုန်းသံတွေက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟေးဗင်းရိချ်မြို့က အောက်ဘက်မှာ ရှိနေပြီး လမ်းတွေနဲ့ အမိုးတွေက မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်မှာ ဖြန့်ကျက်နေသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းက မြို့ရိုးနားမှာ မြေသားဖျော့ဖျော့ အကွက်လေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ အဲဒီမှာ လူတွေကို မြင်နေရပေမဲ့ မျက်နှာတွေကိုတော့ မခွဲခြားနိုင်ပေ။
တစ်စက္ကန့်လောက်ပဲရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကြားထဲမှာ ရပ်နေခဲ့တာ။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသည်။
ဗေးရွန်က သူ့လက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ ဖြေဖို့ ကြိုးစားကြည့်သည်။
ပင်ပန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားတွေ ကုန်ခမ်းသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ခြေထောက်တွေထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်မှုတွေက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာ ပိုများသည်။ ကျွန်တော့်အတွင်းထဲက မုန်တိုင်းက ဆန့်ထွက်သွားပြီး အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပြန်လည် စုစည်းမိသွားခဲ့တာဖြစ်သည်။
“ရောက်ပြီ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ရယ်မောသည်။
“အသုံးဝင်တဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခုပဲ”
အီလျန်က တဲဘေးမှာ ပေါ်လာပြီး သူ့ဝတ်ရုံက အလင်းရောင်တွေ မှေးမှိန်သွားသည်။
သူက ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကို ကြည့်သည်။
“အာဗာန်တော့ ကျေနပ်လိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျားတို့အားလုံး နောက်ထပ် အကြောင်းအရာတစ်ခု လိုချင်နေကြတာပေါ့”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒါကိုပြောတုန်းက ပြုံးနေမိသည်။
အက်ဗလင်က သော့နဲ့ မြင်းနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့လမ်းကနေ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ တောင်ကုန်းပေါ်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့ကြသည်။
ဒီအချိန်က လျှပ်စီးလို ခရီးသွားရတာနဲ့ တခြားလူတွေ တောင်တက်လာတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတာ ဘယ်လောက်ကွာခြားသလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပေးလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က မြင်းပေါ်က ဆင်းလာပြီး ရှုခင်းက လှသလားလို့တောင် မမေးဘဲ ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးသည်။
“နာကျင်မှု ရှိလား”
“မရှိဘူး”
“မူးဝေတာမျိုးရော”
“မရှိဘူး”
“ကျွန်မ သိသွားရင် အရေးမကြီးပါဘူးလို့ ပြောမယ့် တစ်ခုခုများ ရှိသေးလား”
ဗေးရွန်က ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားပြီး ပခုံးတွေ တွန့်သွားသည်။
ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် အမှန်အတိုင်း အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက နားထောင်ပြီး လိုအပ်တာတွေကို စစ်ဆေးကာ နောက်ဆုံးမှာ ချိုင့်ဝှမ်းဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြပေ။
“အရမ်းမြန်တယ်နော်” သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်သည်။
ဒီနေရာကနေ ကြည့်ရင် လမ်းမတွေက ဘေးကင်းသယောင် ရှိသည်။ လယ်ကွင်းတွေကြားက ပါးလွှာတဲ့ မျဉ်းကြောင်းလေးတွေလိုပါပဲ။ သစ်ပင်တွေကြားကနေ ဖြတ်သွားတဲ့ နူးညံ့တဲ့ အကွေ့အကောက်လေးတွေ။
အကူအညီ မရောက်ခင်မှာ ဒီလမ်းတွေပေါ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိသည်။
အက်ဗလင်လည်း သိသည်။
“ဒါက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ပါဦး” ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“တွေးနေပါတယ်”
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒီနေ့တော့ မင်း မြင်းစီးပြီး အိမ်ပြန်ရမယ်”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်မပေးပေ။
တောင်ကုန်းအောက်ကို ပြန်ဆင်းတဲ့လမ်းမှာ သော့က ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်တုန်းက ဘာတွေကို မှတ်မိသလဲလို့ မေးသည်။
“တဲရဲ့ နံရံကို” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “လေကို။ ဗေးရွန်ကို”
“နောက်ကွယ်မှာရော”
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် နောက်ကို မကြည့်ဖြစ်လိုက်ဘူး”
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို လာကြိုဖို့ လမ်းတစ်ဝက်လောက်ထိ တက်လာတဲ့ အာဗာန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သူ့ကို အဲဒီအတိုင်း ပြောပြလိုက်”
ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဓားသမားက ဝေဖန်ခြင်းမရှိဘဲ စဉ်းစားနေသည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ခန်းက စောင့်ကြည့်ခြင်းပဲ”
“နောက်ထပ် ရပ်နေရဦးမှာလား”
“လှည့်ကြည့်ဖို့။ စောင့်ကြည့်ဖို့။ မင်းဓားကို မထုတ်ခင်မှာ မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိထားဖို့လေ”
ကျွန်တော် တောင်ကုန်းဘက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရောက်သွားတယ်ဆိုတာကို မှတ်မိဖို့တင် အများကြီး လိုနေသလိုပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့” သူက ပြောသည်။ “နောက်ထပ်တွေ မထည့်ခင်မှာ ဒါကို အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်အောင် အရင်လုပ်ရမှာ”
သော့်က ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စီးလာပြီးမှ ကျွန်တော့်မြင်းကုန်းနှီးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“တူကတော့ အလုပ်တချို့အတွက် ပိုအဆင်ပြေတုန်းပဲ”
“ကျွန်တော် မေ့မသွားပါဘူး”
“ကောင်းပြီ။ မင်းကို ဘယ်ဘက်ကနေ ကိုင်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ ငါ တော်တော်လေး ကြိုးစားထားရတာ”
အာဗာန်က သူမကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက တော်တော်လေး ကြိုးစားရလောက်တဲ့ အလုပ်မျိုးလား”
“ဒီတစ်ယောက်နဲ့ဆိုရင်တော့ အကုန်လုံးက ကြိုးစားရတာချည်းပဲ”
ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ မြို့တံခါးက ပွင့်နေပြီး ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကနေ ပြန်လာတဲ့အခါတိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သွေးသံရဲရဲနဲ့ ပြန်မခေါ်လာရဘဲ အခုလို ပြန်လာနိုင်တာက ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
တောလမ်းအကြောင်း အစီရင်ခံစာက အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရောက်လာသည်။
အီလီဇာက အဲဒီအစီရင်ခံစာကို သေးငယ်တဲ့ ကောင်စီခန်းထဲကို ယူလာပေးသည်။ အဲဒီမှာ သော့၊ လက်ဇန်းဒါး၊ မေရီနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဩဆယ်လ်အတွက် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးနေကြတာဖြစ်သည်။
ကင်းထောက်တွေက လူတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အသက်ရှင်လျက်ရှိတဲ့ လူတွေ၊ သစ်ပင်တွေအောက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေကြသူတွေ။
“လေးဆယ့်သုံးယောက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတယ်” အီလီဇာက ပြောသည်။ “ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လှည်းတွေအောက်မှာတော့ ပိုများနိုင်တယ်။ လက်နက်ကိုင် အစောင့်ခြောက်ယောက်ပါတယ်။ သူတို့က လူတွေကို မောင်းနှင်နေတာထက် ကာကွယ်ပေးနေတာနဲ့ ပိုတူတယ်”
“တူတယ်ပေါ့လေ” သော့က မေးသည်။
“ကျွန်မတို့ ကင်းထောက်တွေက မကပ်ရဲသေးဘူး။ အစောင့်တစ်ယောက်က လိုင်ရာဒိုနီယူနီဖောင်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဝတ်ထားတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တံဆိပ်ကို ဆေးသုတ်ဖုံးထားတဲ့ ဒိုင်းတစ်ခု ကိုင်ထားတယ်”
မေရီက စာရွက်အသစ်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ကလေးတွေရော”
“အနည်းဆုံး ကိုးယောက်တော့ ပါတယ်”
ကျန်တာတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ နားထောင်လိုက်ကြသည်။
ပျက်စီးနေတဲ့ လှည်းတစ်စီး၊ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်။ အဲဒီအုပ်စုက ပင်မလမ်းမကြီးကနေ ခွဲထွက်လာတာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေတဲ့ အမှတ်အသားတွေ။ နောက်ယောင်ခံလိုက်လာတာမျိုး မတွေ့ရပေမဲ့ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှာ စစ်သားတွေ မြင်းစီးသွားတဲ့ ခြေရာတွေကို တွေ့ရသည်။
“သူတို့က လမ်းကြောင်းနှစ်ခုလုံးကို ရှောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” လက်ဇန်းဒါးက ပြောသည်။
“ဒါက ပိုပြီး သဘာဝကျပါတယ်” အီလီဇာက ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော့်အာရုံတွေက ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ မြေပုံဆီကို ရောက်သွားသည်။
တောလမ်းက ကျွန်တော် ဒီမနက်က ရောက်ခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေသည်။
ရောက်နိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးပါပဲ။
သော့်က ဒါကို သတိထားမိသွားသည်။
“မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ”
အခြားနည်းလမ်းနဲ့ ဆင်ခြေပေးနိုင်ပါလျက်နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်မိသည်။
“ကျွန်တော် မမြင်ရတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားဖို့ ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ သိသွားပြီဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေဆီကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာပါ”
“ဟုတ်တယ်၊ ရောက်နိုင်တယ်” သူမက ထောက်ခံသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
အီလီဇာက သူတို့နဲ့ ဘယ်လို အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲဆိုတာကို ဆက်ရှင်းပြသည်။
ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်သည်။
ယူနီဖောင်းအကြောင်း ကြားတဲ့အခါ မီရယ်လ်က ကျွန်တော်တို့ဆီ လာရောက်ပူးပေါင်းသည်။
သူမက ကက်ဆီယာကိုဖြစ်စေ၊ ဂျူလီယန်ကိုဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာကို မှတ်မိသွားနိုင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်ဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ သူမကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ တံဆိပ်အမှတ်အသားတွေကို ဖော်ပြချက်အရ ကြည့်ရှုဖို့သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူမက တော်ဝင်မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူက မေရီရဲ့ ရုံးခန်းကနေ သူမအတွက် စစ်ဆေးပေးနေတဲ့ စာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာကာ အီလီဇာက ကင်းထောက်တွေရဲ့ အစီရင်ခံစာကို ပြန်ပြောပြတာကို နားထောင်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို ဆန်းစစ်ကြည့်ကြသည်။
“ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း ပို့ဆောင်တဲ့အဖွဲ့ ဖြစ်နိုင်တယ်” မီရယ်လ်က နောက်ဆုံးမှာ ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ လက်ကျန်တွေကို အသုံးပြုနေတဲ့ လူတွေပေါ့”
မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူက ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူတို့က ပြည်တွင်းအခြေချနေထိုင်ရာ ဒေသတွေက မိသားစုတွေကို စုစည်းခေါ်ဆောင်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“သူတို့ကို မေးမြန်းဖို့အတွက် နာမည်တွေကို ကျွန်မတို့ကို ပေးနိုင်မလား” အီလီဇာက မေးသည်။
“အနည်းငယ်တော့ ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်မိတဲ့နာမည် မရှိတာနဲ့တင် သူတို့ လိမ်ပြောနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“နားလည်ပါပြီ”
စာရင်းကို ရေးသားနေချိန်မှာ မီရယ်လ်က အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။
သူမ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် မရသေးတဲ့ လူတွေကို သူမ ရေတွက်နေတာကို ကျွန်တော် သိသည်။
အစည်းအဝေးပြီးဆုံးတဲ့အခါ၊ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့အတူ စောင်တွေကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်လို့ ရမလားလို့ သူမ မေးသည်။
မေရီက စုစည်းပြီးသား ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
ပြီးတော့ ပိုပြီး နူးညံ့တဲ့လေသံနဲ့ “လာပါ၊ သူတို့ လိုအပ်မယ့်အရာတွေကို ရွေးပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။
မီရယ်လ်က သူမနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒြာတို့က ရေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံရင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ဒါက အလွန်အဖြစ်များလာပြီဖြစ်လို့ လက်ခံရရှိတဲ့ အစောင့်တွေတောင် စိုးရိမ်ပုံမရကြတော့ပေ။
သူတို့ရဲ့ သင်တန်းမှာ မြို့ပြအစီအစဉ်ဟောင်းတစ်ခုကို ပေးပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့အခါတိုင်း အနောက်ဘက်ကနေ ရေတွေ ဘာကြောင့် ဝင်လာရသလဲဆိုတာကို ရှင်းပြခိုင်းထားသည်။
ကက်ဆီယာကတော့ ပြဿနာက အမိုးအကာပါတဲ့ လမ်းကြားအောက်မှာ ရှိနေတာလို့ ထင်သည်။
လိုင်ဆန်ဒြာကတော့ ပုံဆွဲထားတာ မပြည့်စုံသေးဘူးလို့ ထင်သည်။
“နှစ်ခုလုံး ဖြစ်နိုင်တာပဲ” သူတို့ ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာချိန်မှာ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ရပ်သွားကြသည်။
တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပုံဆွဲထားတဲ့ အစီအစဉ်ဆီ ပြန်သွားကြသည်။
“အဲဒါဆိုရင် ဒါကို ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ်” ကက်ဆီယာက လက်ညှိုးထိုးရင်း ပြောသည်။
လိုင်ဆန်ဒြာက စာရွက်ကို မီးအိမ်နား ပိုတိုးလိုက်သည်။
“အဆောက်အအုံကို နောက်မှ ထပ်ဆောက်တာလားဆိုတာ ကျွန်မတို့ မေးကြည့်သင့်တယ်”
နှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်မဆက်ရသေးပေ။
ကျွန်တော်က လျစ်လျူရှုခံရတာထက် အသုံးဝင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆိုဖာပေါ်ကနေ သူတို့ကို ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်လက်က သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ထိန်းထားသည်။
“ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွေက ဘယ်လိုရှိကြလဲ”
ကက်ဆီယာရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားသည်။
“ဒါဗရင်က ဂျူလီယန်ရဲ့ စာကို သဘောကျတယ်”
“ဘီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာလား”
“ဟုတ်တယ်”
လိုင်ဆန်ဒြာက မော့ကြည့်သည်။
“အဆုံးပိုင်းက အချက်အလက်ကို ပိုကြိုက်တာ”
ကက်ဆီယာက မြေပုံစွန်းနဲ့ သူမကို တို့လိုက်သည်။
“မင်းအတွက်ကော” အက်ဒရီယာနာက လိုင်ဆန်ဒြာကို မေးသည်။
“ဆွေးနွေးပွဲအဖွဲ့က လာမယ့်အပတ်မှာ တွေ့ကြမယ်။ ကျွန်မ ပိုသဘောကျရင် အရင်ဆုံး နားထောင်ကြည့်ဖို့ ရင်ဝစ်ခ်က ပြောတယ်”
“နားထောင်မှာလား”
လိုင်ဆန်ဒြာ စဉ်းစားသည်။
“ခဏလောက်တော့ နားထောင်ကြည့်မှာပါ”
ကက်ဆီယာ ရယ်သည်။
အဲဒီလို ခဏဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြတာပေါ့။
ညစာစားချိန်မှာ သူတို့ တောလမ်းက ဒုက္ခသည်တွေအကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။
ကက်ဆီယာက သူမရဲ့ ခက်ရင်းကို ချလိုက်သည်။
မီရယ်လ်က ကျွန်တော်တို့ သိသမျှကို ပြောပြလိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတဲ့အချက်တွေကိုပါ ထည့်ပြောသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကက်ဆီယာက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုခုကို သွားဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း မလုပ်တော့ပေ။
သူမက နာမည်စာရင်းတွေကို ပြန်ယူလာမှာလားလို့ မေးသည်။
“အဆက်အသွယ် ရတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
“စာရင်းတွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်”
မေရီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“မနက်ဖြန် မင်းတို့ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ပြီးရင်ပေါ့၊ အဲဒီအချိန်ထိ စာရင်းရနေမယ်ဆိုရင်လေ”
ကက်ဆီယာက လက်ခံလိုက်သည်။
သူမဘေးက လိုင်ဆန်ဒြာက မုန့်ကို လက်လှမ်းမီအောင် တိတ်တိတ်လေး ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သတိထားမိပြီး သူ့ဘက်ကို ကိုယ်ကိုင်းလိုက်သည်။
“လမ်းရှာတွေ့တဲ့ လူတွေ ပိုများလာတာပေါ့” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။
ပြီးတော့ အဲဒီအခြေချနေထိုင်ရာတွေက ကလေးတွေထဲမှာ သူမှတ်မိနေတဲ့ ကစားနည်းတွေကို သိတဲ့သူ ရှိမလားလို့ မီရယ်လ်ကို မေးသည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
သူက စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူက သစ်သားဘောလုံးလေးတစ်လုံးနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ အန်စာတုံးလေးတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါအတွက်လေ” သူက ရှင်းပြသည်။
လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိမပေးခဲ့ပေ။
သူ လိုနေတဲ့ အန်စာတုံးလေးကို ရှာပေးဖို့ ကျွန်တော် ကူညီလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ မွေးနေ့မတိုင်ခင် ရက်တွေက အလျင်အမြန်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
အီလီဇာရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က အဆက်အသွယ် ရသွားသည်။ အဲဒီအုပ်စုက အစားအစာနဲ့ ဆေးဝါးအကူအညီတွေကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အတော်များများကတော့ ဟေဗင်ရီးခ်ျကို သွားတဲ့လမ်းက သူတို့အတွက် ပွင့်နေတယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ဖို့ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
စုစုပေါင်း လူလေးဆယ့်ရှစ်ယောက် ရှိသည်။
ငါးယောက်က လှည်းအဖုံးတွေအောက်မှာ စီးလာခဲ့ကြပြီး လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် မနိုင်တော့တဲ့အထိ မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
အစောင့်တွေထဲမှာ လိုင်ရာဒိုနီ စစ်သားသုံးယောက်၊ ဒေသခံအစောင့်နှစ်ယောက်နဲ့ ဖခင်ရဲ့ အမဲလိုက်လေးကို ကိုင်ထားတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက် ပါဝင်သည်။ ဘယ်သူမှ တောထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်ပတ်စာလောက် စားစရာ မရှိကြတော့ပေ။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ဆီ ဦးတည်လာနေကြသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ။
မေရီက ပြောပြတဲ့အခါ မီရယ်လ် ထိုင်ချလိုက်ရတဲ့အထိ အဲဒီသတင်းက လုံလောက်နေပါပြီ။
ကက်ဆီယာက သင်တန်းပြီးတဲ့အခါ နာမည်စာရင်းတွေကို ကူညီစစ်ဆေးပေးသည်။ လိုင်ဆန်ဒြာက သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မှားယွင်းနိုင်တဲ့ စာလုံးပေါင်းတွေကို ခန့်မှန်းမနေဘဲ ကူးယူထားတဲ့ စာရင်းတွေနဲ့ တစ်ခုချင်း တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးသည်။
တစ်ခါတလေမှာတော့ နာမည်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တူနေတတ်သည်။
တစ်ခါတလေမှာတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေပဲ ရှိတတ်သည်။
သူတို့က အဲဒီကွာခြားချက်တွေကို မှတ်သားဖို့ သင်ယူခဲ့ကြသည်။
တစ်ဖက်မှာတော့ မီးဖိုချောင်က အက်ဒရီယာနာ ဘာစားချင်သလဲလို့ မေးသည်။
သူမက အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ တစ်ခု ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ဟင်းလျာကို မချက်ပြုတ်ခင် ပြောင်းလဲလိုက်တာက ချက်ပြုတ်ပြီးမှ ပြောင်းတာထက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူတယ်လို့ မီးဖိုချောင်မှူးက ပြောတဲ့အထိ သူမက တောင်းပန်နေခဲ့သည်။
အဲဒါက သူမရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ကို ပြေလျော့သွားစေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ တစ်နာရီလောက်ပေါ့။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်က အခမ်းအနားအတွက် အမိုးအကာပါတဲ့ ဥယျာဉ်ခန်းကို ရွေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ တံခါးတွေက ပန်းတွေရှိရာဘက်ကို ပွင့်နေပြီး ကုလားထိုင်တွေကိုလည်း တစ်နိုင်ငံလုံးကို ပြန်စီစဉ်စရာ မလိုဘဲ အထဲမှာ ရွှေ့ထားလို့ ရသည်။
အက်ဒရီယာနာက နေရာသုံးနေရာမှာ ထိုင်ကြည့်ပြီး ဒုတိယနေရာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ ကြေညာရင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
“ထိရောက်တဲ့ စစ်ဆေးမှုပဲ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ကျွန်မလည်း အတွေ့အကြုံ ရှိထားတာကိုး”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ကုလားထိုင်နဲ့ အနီးဆုံးစားပွဲကြားမှာ လိုအပ်တဲ့ နေရာကို တိုင်းတာနေချိန်မှာ သူမက ခေါင်းအုံးကို မှီလိုက်သည်။
“ကျွန်မကို အစီအစဉ်ရဲ့ အဓိကနေရာမှာ ထားစရာ မလိုပါဘူး” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“မွေးနေ့ရှင်က ခင်ဗျားပဲလေ” အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
“သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့—”
အက်ဗလင်က သူမကို နမ်းဖို့ ကိုယ်ကိုင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် စားပွဲကို ရွှေ့ဖို့ လိုအပ်တဲ့အချိန်အထိ အက်ဒရီယာနာက ကန့်ကွက်တာကို ရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။
“လိုက်ဖက်ညီလိုက်တာ”
“ပိုပြီးတော့တောင် ညီလာဦးမှာပါ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူမ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူကာ သူမရဲ့ ဗိုက်ဘေးနားမှာ သူမလက်နဲ့အတူ ထပ်တင်လိုက်သည်။
ကလေးက လှုပ်သည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရတာ မဟုတ်ပေမဲ့။
ဒါက ဘယ်တော့မှ ရိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိပါ။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်လက်တင်ခုံပေါ် ထိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အခန်းအပြင်အဆင်တွေကို မေ့သွားကြသည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ မွေးနေ့က ဂျူလီယန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်ခန်းတံခါးကို ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ စောစောစီးစီး လာခေါက်တာနဲ့ စတင်ခဲ့သည်။
သူက ဗန်းသေးသေးလေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သူ့နောက်မှာတော့ သူ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေကို ကူသယ်ပေးတဲ့ ကက်ဆီယာနဲ့ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ထားတဲ့ မီရယ်လ်တို့ ရောက်နေကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မနက်စာ ယူလာတယ်” ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင် သူမရဲ့ ဒူးပေါ်မှာ လွှမ်းပေးထားတဲ့ စောင်အောက်ကနေ ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မြင်ပါတယ်။”
တခြားဟင်းလျာတွေကြားထဲမှာ ပူနွေးတဲ့မုန့်နဲ့ ပျားရည်တွေ ပါဝင်သည်။
မီရယ်လ်က လက်ဖက်ရည်ကို ချလိုက်သည်။
ခဏတာလောက်တော့ အက်ဒရီယာနာက စားပွဲကို စကားမပြောဘဲ ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမက သူမရဲ့ အမေဆီကို လက်ဆန့်လိုက်သည်။
မီရယ်လ်က လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ”
ကက်ဆီယာက သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဂျူလီယန်က သူမကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ဖက်ပြီး အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားနိုင်အောင် အနားမှာပဲ ဆက်နေသည်။
အက်ဗလင်က ခွက်တွေကို ပေးသည်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ထပ်ရှာလိုက်သည်။
မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က ကော်ဇောပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ကြပြီး ဘယ်သူကမှ အက်ဒရီယာနာကို ဒီနေ့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသလဲလို့ မမေးခဲ့ကြပေ။
ကျွန်တော်နဲ့ အက်ဗလင်တို့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကတော့ သူမအကြိုက်ဆုံး ကုလားထိုင်ဘေးမှာ သက်သောင့်သက်သာ ထားလို့ရတဲ့ စာရေးစားပွဲလေး ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီနော်က အချိုးအစားတွေအတွက် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ စားပွဲအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရင် ညပ်မနေအောင် သေချာပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး ဟယ်လီနာကတော့ စားပွဲဖွင့်ထားတဲ့အခါ ချော်မထွက်သွားအောင် အောက်ခံဖော့သားလေးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
စားပွဲအတွင်းမှာတော့ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ စာရွက်တွေ၊ ဘောပင်တွေနဲ့ စာမျက်နှာအလွတ်တွေပါတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ် ရှိနေပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာက စာအုပ်ကို အရင်ဆုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ဘာအတွက်လဲ”
“မင်း ကြိုက်တာရေးဖို့လေ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“အိမ်မှုကိစ္စ စာရင်းတွေတင်မကဘဲ တခြားသိမ်းထားချင်တာလေးတွေ ရေးထားဖို့လို့ ကျွန်တော်တို့ တွေးထားတာပါ” လို့ ကျွန်တော်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်ခုကို ထပ်လှန်ပြန်တယ်။
“ကလေးတွေ ပြောတဲ့စကားတွေကို ကျွန်မ ရေးမှတ်ထားလို့ ရမှာပဲ”
“ဒါဆိုရင်တော့ စာအုပ်နောက်တစ်အုပ် ထပ်လိုဦးမယ်ထင်တယ်” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားခဲ့ပါတယ်။
“ပြီးတော့ ကလေးအကြောင်းလေးတွေလည်း ရေးထားလို့ ရတာပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ လက်တင်ထားလိုက်ပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာက စာအုပ်ကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားရင်း ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို နမ်းဖို့အတွက် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ ဥယျာဉ်ခန်းထဲမှာ လူတွေ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။
ရာသီဥတုကလည်း သာယာသည်။ ကျွန်တော်တို့ တံခါးတွေကို ဖွင့်ထားလိုက်ရာ တီးလုံးသံတွေက ပန်းတွေကြားထဲကို လွင့်ပျံ့သွားပြီး ဘယ်သူမှ နေပူထဲမှာ ထိုင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
မီရယ်လ်က ဟယ်လီနာနဲ့ လစ်ဘက်တို့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ လက်ဇန်းဒါးနဲ့ အိုင်အိုတို့က ကလေးတွေကို ခေါ်လာကြသည်။ ကလေးတွေကိုတော့ အက်ဒရီယာနာက စိတ်ကြိုက်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှ လက်ဆောင်တွေကို ဖွင့်ပေးမှာဖြစ်ပြီး လူလေးယောက်က လက်ဆောင်ထုပ်တွေကို စိုက်ကြည့်နေလို့ ဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင် ပြောထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဒီအချက်ကို နားလည်ဖို့ သူတို့အတွက် ခက်ခဲနေပုံရသည်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒြာတို့က မနက်ခင်း သင်ခန်းစာတွေပြီးလို့ အတူတူ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က စာအုပ်တွေကို အပေါ်ထပ်မှာ ထားခဲ့ပြီး အရောင်ဖျော့ဖျော့ အဝတ်စနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ယူလာကြသည်။
အထဲမှာတော့ အက်ဒရီယာနာက ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်လောက်ကမှ သဘောကျကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပြောခဲ့မှန်း မေ့သွားလောက်မယ့် အရောင်မျိုးနဲ့ ရက်လုပ်ထားတဲ့ ပဝါပျော့ပျော့လေး ဖြစ်နေသည်။
သူမက ကက်ဆီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ မှတ်မိနေတာပေါ့”
“ဘယ်ဆိုင်ကလဲဆိုတာကို လိုင်ဆန်ဒြာက မှတ်မိတာပါ”
“အရောင်ကိုတော့ ကက်ဆီယာက မှတ်မိတာလေ” လို့ လိုင်ဆန်ဒြာက ဖြည့်ပြောပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာက ပဝါကို ချက်ချင်း ခြုံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမဘေးက နေရာကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။
“အခု ကောလိပ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”
ကက်ဆီယာ ခဏ တွေဝေသွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ—”
“ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လေ” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “အဲဒီ သမိုင်းဝန်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပုံပြင်ဆို ပိုကောင်းမယ်”
လိုင်ဆန်ဒြာ ညည်းညူလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက စိတ်ကျေနပ်စွာနဲ့ မှီထိုင်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကက်စတယ်လန် ရောက်လာသည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
သူက အလှဆင်ထားတဲ့ ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ ရွှေနဲ့ငွေစပ်ထားတဲ့ သရဖူငယ်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
“ခင်ဗျားက ဂရေးကိပ်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ပြီးတော့ ဘုရင်မတစ်ပါးအနေနဲ့ ပါဝင်လာပြီဖြစ်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဖော်ပြဖို့ သရဖူတစ်ခု လိုအပ်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်”
သူက သူမရဲ့ လက်ကို တောင်းလိုက်ရာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရွှေရောင် သရဖူအမှတ်အသားလေး ပေါ်လာသည်။
“အခုဆိုရင်တော့ ဂရေးကိပ်က ခင်ဗျားကို အက်ဗလင်ကို တုံ့ပြန်သလိုမျိုး တုံ့ပြန်ပါလိမ့်မယ်”
သူမက ငိုတော့မလို ဖြစ်သွားပြီး အလောတကြီး ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ ယိုင်သွားတာကို အက်ဗလင်က ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကက်စတယ်လန်ကို ပွေ့ဖက်ချင်တယ်”
“မလုပ်ပါနဲ့၊ လေဒီ”
သူမကတော့ မျက်ရည်အနည်းငယ် စီးကျလာသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကက်စတယ်လန်ဆီ သွားပြီး သူရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
တီးဝိုင်းတွေ ခဏနားနေချိန်မှာပဲ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က ဟေဗင်ရီးခ်ျကို ရောက်လာကြသည်။
မေရီက တံခါးဝကို ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို မျက်စိမှိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော် အပြင်ကို ထွက်ပြီး အစီရင်ခံစာကို နားထောင်လိုက်သည်။
လူစုစုပေါင်း လေးဆယ့်ရှစ်ယောက်လုံး ရောက်လာကြသည်။
နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ ခရီးသည်တစ်ဦးကို ချက်ချင်း ကုသပေးဖို့ လိုအပ်တဲ့အတွက် ဆေးကုသသူတွေက သူမဆီ ရောက်နေကြပြီ။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ အစားအသောက် ကျွေးပြီး နေရာချထားပေးသည်။ စစ်သားတွေက လမ်းကြောင်းအခြေအနေတွေကို အစီရင်ခံပြီး မိသားစုတွေအနားမှာ တစ်ညတာ နေခွင့်ပြုမလားလို့ မေးလာကြသည်။
နေခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“မီရယ်လ် လာဖို့ လိုဦးမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ချက်ချင်းတော့ မလိုပါဘူး။ သူတို့ အိပ်စက်အနားယူပြီးသွားရင် မနက်ဖြန်ကျမှပဲ လုပ်ပေးတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မေရီက ပွင့်နေတဲ့ တံခါးတွေကြားကနေ သူမရဲ့ ညီမဖြစ်သူနဲ့ ရယ်မောနေတဲ့ အက်ဒရီယာနာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လူအားလုံး မြို့ကို ရောက်လာပြီလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ”
“ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါ့မယ်”
ကျွန်တော် ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် မပြောခင်မှာပဲ မီရယ်လ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။
သူမ လက်ထဲက ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကြားသွားပြီး သူမရဲ့ မိခင်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ခဏတာလောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။
ပြီးတော့ ဂျူလီယန်က “မနက်ဖြန်ကျရင် ကစားစရာတွေ ယူသွားလို့ ရမလား” လို့ မေးသည်။
မီရယ်လ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင်ပေါ့”
တီးဝိုင်းတွေက တီးလုံးကို ပြန်စလိုက်သည်။
ဆည်းဆာချိန်မှာတော့ အက်ဒရီယာနာက အပြင်ဘက်မှာ ခဏထိုင်ချင်တယ်လို့ ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ပဝါအသစ်ကို ယူလာသည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမထိုင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်ကို မမလိုက်ဘဲ အလွတ်ကုလားထိုင်ကို ရွှေ့တာက ပိုလွယ်တယ်လို့ ထောက်ပြပြီးမှ ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ကို သယ်လာခဲ့သည်။
သော် (Thor) ကတော့ အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားတဲ့အတွက် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ တံခါးတွေနဲ့ နီးနီးမှာပဲ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း လာပေါင်းနိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စားပွဲတွေနဲ့တော့ စကားပြောသံတွေ တိုးတိုးလေး ဖြစ်သွားလောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာပါ။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒြာတို့က နိမ့်တဲ့ နံရံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး နောက်တစ်ပတ်အတွက် တာဝန်တွေကို နှိုင်းယှဉ်နေကြသည်။ ဂျူလီယန်ကတော့ အဘိုးဖြစ်သူကို မှီထားရင်း အသစ်ရောက်လာတဲ့ ကလေးတွေ ဘာကစားနည်းတွေ သိမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေသည်။
အမြွှာညီအစ်မနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကွန်ကောဒီးယား အပေါင်းအပါတွေကတော့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပင်ပန်းသွားကြပြီ။
ကာရိုးက ဟယ်လီနာကို မှီပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။ အစ်ဂနေးရှပ်ကတော့ အိုင်အိုရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ ဂါရစ် ဂရေးနဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ကတော့ တခြားသူတွေရဲ့ အောင်မြင်မှုအပေါ်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံနဲ့ ဆက်ပြီး နိုးနေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ဒူးပေါ်မှာ စာအုပ်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အခုတင်လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ကျွန်မ မေ့သွားမှာ စိုးလို့ပါ”
သူမ ခဏလောက် ရေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မြင်ရအောင် စာအုပ်ကို လှည့်ပြလိုက်သည်။
ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှာ စာကြောင်းအနည်းငယ်ပဲ ရှိသည်။ ပူနွေးတဲ့ မုန့်၊ အမေရဲ့ လက်၊ ကက်ဆီယာရဲ့ ရယ်သံ၊ တီးလုံးသံကြားမှာ ကလေးလေး လှုပ်ရှားနေတာတွေ။
အောက်ဆုံးမှာတော့ လူလေးဆယ့်ရှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာကြောင်း၊ သူတို့ထဲက အများစုကတော့ ဟေဗင်ရီးခ်ျကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးခဲ့ကြကြောင်း သူမ ထပ်ဖြည့်ရေးထားသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီစာကြောင်းကို နှစ်ခါတောင် ဖတ်မိသည်။
အက်ဒရီယာနာက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို မှီလိုက်သည်။
နံရံတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ကျွန်တော်ရောက်လာတုန်းက လျှပ်စီးတွေ လက်နေခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်းတန်းကြီးက ကောင်းကင်ယံအောက်မှာ မှောင်မည်းလို့နေသည်။
ဒီညတော့ ကျွန်တော် အဲဒီအကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ မရှိတော့ပါ။