အခန်း (၃၈၇) - ခြားနားသော အကွာအဝေး
ကာစီယာတစ်ယောက် ဒါဗရန်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်မည့် မနက်ခင်းတွင် ဂျူလီယန်က သူမကို ပုံကြမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
သူမက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သော်လည်း စာရွက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါ ရေတင်ဘီးလား”
“ခဏခဏ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေ”
မနက်စာစားပွဲတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော လိုင်ဆန်ဒြာမှာ ပေါင်မုန့်ကို ထောပတ်သုတ်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဂျူလီယန်က ပုဆိန်ရိုးဘေးရှိ အမှတ်အသားလေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူက တံတားတွေအကြောင်း နားလည်တယ်ဆိုရင် ဘောင်က ကွေးနေသလားဆိုတာကိုလည်း သူ သိနိုင်လောက်တယ်”
ကာစီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူကလည်း စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။
“ချက်ချင်းကြီး မေးစရာတော့ မလိုပါဘူး” ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
လိုင်ဆန်ဒြာမှာ ရယ်မောလွန်း၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မိတော့မည့်အဆုံး ဓားကို ချလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်က ပိုပြီး အသုံးဝင်အောင် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
“ကာစီယာတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီးမှ စစ်ဆေးဖို့ ပြောလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား”
ဂျူလီယန်က ခဏစဉ်းစားသည်။
“ပြီးမှပဲ မေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
“ကျွန်မ ဒီပုံကြမ်းကို ယူသွားလိုက်မယ်” ဟု ကာစီယာက ပြောရင်း ဂရုတစိုက် ခေါက်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်အစွန်းမှတစ်ဆင့် သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အလုပ်တွေ ထည့်ယူသွားစရာ မလိုပါဘူး”
“ဒါ ဂျူလီယန်ရဲ့ ဘီးလေ”
ထိုစကားကပင် ကိစ္စကို ပြီးပြတ်စေခဲ့သည်။
သူမဘေးတွင် လိုင်ဆန်ဒြာက သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းတွင် ရေးထားသည်များကို စစ်ဆေးနေသည်။
လက်ဇန်းဒါးက သတိထားမိသွားသည်။
“အဲဒါတွေက မင်းရဲ့ လက်ဖက်ရည်အတွက် မေးခွန်းတွေလား”
“ဒီစာအုပ်အတွက် မှတ်စုတွေပါ”
“ဘယ်နှစ်ခုတောင်လဲ”
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
အိုက သူ ဆက်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူ့လက်မောင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
“ပြင်ဆင်ထားတာ မရှိဘဲနဲ့လည်း စကားပြောလို့ ရပါတယ်ဆိုတာ သူမကို သိခွင့်ပေးလိုက်ပါ”
လိုင်ဆန်ဒြာက စိတ်ဆိုးသွားဟန် ပြသည်။
ကာစီယာက သူမလက်ထဲရှိ ခေါက်ထားသော ပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် မနက်ခင်း သင်ခန်းစာများအတွက် တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားကြသည်။
နေ့လယ်ခင်းတွင် အပြင်ထွက်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အစောင့်များမှာလည်း စီစဉ်ထားသည်များကို သိရှိထားပြီး ကောလိပ်ဘက်ကလည်း သူတို့ ထွက်ခွာမည့်အချိန်ကို သိသည်။ မေရီကလည်း ကာစီယာ အပြင်ထွက်ချိန်တွင် အရေးကြီးကိစ္စ သုံးခုလောက် ပေါ်လာအောင် လုပ်မည့်သူမျိုး မရှိစေရအောင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ထိုအခါ ကျွန်တော်တို့အတွက် စီစဉ်စရာ အသုံးဝင်သည့်အရာ ဘာမျှ မကျန်တော့ပေ။
လက်ဇန်းဒါးက ကျွန်တော့်ထက် အရင် သတိထားမိသွားသည်။
“ကွန်ကောဒီယာမှာ လုပ်စရာ တစ်ခုခု ရှာရမလား” ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် သူက မေးသည်။
“မင်းမှာ အဲဒီမှာ လုပ်စရာ အမြဲရှိနေတတ်တာပဲ မဟုတ်လား”
“အတိအကျပဲ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အိုလည်း သူ့မျက်ခုံးတွေကို အဲဒီလိုပဲ လှုပ်ပြသွားတယ်”
“သူတို့က သူတို့နဲ့ အတူတူ စာသင်ဖော်တွေနဲ့ နေ့ခင်းဘက် အပြင်ထွက်တာလေ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ ညစာစားချိန် ပြန်လာမယ်လို့လည်း ကတိပေးထားတယ်လေ”
“အဲဒါလည်း ငါ သိပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်ကြသည်။
“မင်းလည်း လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး” သူက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ထိုစကားက အနည်းငယ်တော့ သက်သာရာ ရစေသည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ သော်က ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဇန်းဒါးကို လေ့ကျင့်ရေးလက်နက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ မင်း စဉ်းစားစရာ တစ်ခုခု ပေးရမှာပေါ့”
“ငါ လေ့ကျင့်ဖို့ စီစဉ်မထားဘူး”
“ဒါဆိုရင် မင်းအတွက် ဘယ်လောက် အထောက်အကူ ဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း အံ့သြသွားလိမ့်မယ်”
ဗေးရန်း မစတင်ခင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို စစ်ဆေးသည်။
ပတ်တီးမှာ မရှိတော့ချေ။ အောက်ရှိ အရေပြားတွင် ဖြူဖျော့သော အမှတ်အသား ကျန်နေသေးပြီး အချို့သော လှုပ်ရှားမှုများက ကျွန်တော့်ကို နာကျင်စေသည်။ အနာကျက်နှုန်းကို စိတ်မရှည်ရုံနှင့် မြန်ဆန်လာမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သတိပေးနေသလိုပင်။
ကျွန်တော့် ဘေးဘက်ပိုင်းလည်း သက်သာလာသည်။
သက်သာလာသည် ဆိုသည်မှာ အက်ဗလင် သုံးနှုန်းသည့် စကားလုံးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ပိုပြီး အဆင်ပြေမည့် စကားလုံးမျိုးကို မသုံးတော့ဘဲ သူမပြောသည့်အတိုင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။
“ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်မိတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့” ဟု သူမက အာဗန်းကို မှာသည်။
သူက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပထမတစ်ခေါက်မှာတင် သူ မတည်ငြိမ်ဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် ထပ်မလုပ်နဲ့တော့” ဟု သူမက အီလျန်ကို မှာသည်။
နောက်ထပ် ခေါင်းညိတ်မှုတစ်ခု။
ထို့နောက် သူမက ဗေးရန်းကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ သူ မောပန်းနွမ်းနယ်မသွားခင်မှာပဲ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ရမယ်”
“ဒါကပဲ သင်ခန်းစာပါပဲ” ဟု ဗေးရန်းက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ သေချာ နားထောင်ထား”
ကျွန်တော့် ဆရာလေးယောက်စလုံးက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ လုပ်ဆောင်ကြမည်ကို သိနေသဖြင့် မသက်မသာ ခံစားရရင်း သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
ဗေးရန်းက လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားသည်။
“ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးနဲ့ လုပ်ရမယ်”
ထိုစကားကြောင့် မနက်ခင်းအပေါ် ကျွန်တော့်အမြင် ချက်ချင်း တိုးတက်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် စက်ဝိုင်းအတွင်း လက်နက်များ မရှိပေ။
ဗေးရန်းက ကျွန်တော့်ကို မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် ရပ်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်အတွင်းရှိ မုန်တိုင်းကို နားထောင်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော်က ဒေါသမပါဘဲ ထိုအရာကို ရှာဖွေနိုင်လာသည်။ ထိုအချက်က ကျွန်တော့် လက်ချောင်းများကို အရည်ပျော်စေခြင်းထက်ပင် ပို၍ အံ့သြမိစေသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် ကျွန်တော် ချစ်ရသူများ အန္တရာယ်ရှိမှသာ လျှပ်စီးကြောင်းများက အလွယ်တကူ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ လေနတ်မင်းကလည်း အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားလိုသည့်အခါမှသာ တုံ့ပြန်တတ်သည်။
ယခုမူ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုလိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုအရာများ လှုပ်ရှားလာသည်။
ကျွန်တော့် လက်ကောက်ဝတ်များတစ်လျှောက် မိုးရေစက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ဆက်လုပ်ကြည့်” ဟု ဗေးရန်းက ပြောသည်။
ကျွန်တော့် လက်ဖျံများ ဝါးတားတား ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော့် လက်ဖျံများမှတစ်ဆင့် မြက်ခင်းပြင်ကိုပင် လှမ်းမြင်နေရသည်။
ထိုခံစားချက်မှာ ပခုံးများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အေးမြကာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က ကျွန်တော် ဘယ်မှာ အဆုံးသတ်သည်ကို အမြဲ ပြောပြနေကျ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ထိုသေချာမှုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်တော့်၏ လှုပ်ရှားမှုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရမည့် အရာတစ်ခုနှင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပြောင်းလဲမှု ရောက်သွားသည့်အခါ ကျွန်တော် ထိန်းမနိုင်တော့ဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
အသက်ရှူသံနှင့်အတူ အသားအရေများ ပြန်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေစဉ် ဗေးရန်းက စောင့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံကို မခံစားရတော့ဘူး”
“မင်းက အဲဒါ လိုအပ်လို့လား”
ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
“အဲဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင်ပေါ့”
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး”
“ကောင်းပြီ။ အခုဆို မင်းကို ဘာက ကြောက်ရွံ့စေသလဲဆိုတာ ငါတို့ သိသွားပြီ”
သော်က သူမ၏ တူကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် အနားသို့ တိုးလာသည်။
“ပုံစံပြောင်းသွားရုံနဲ့ မင်းက ယူရီယာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး”
ကျွန်တော့် ဆံပင်တွေ အရောင်ဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဆောင်းရာသီ အမြဲတမ်း စွဲထင်ကျန်နေခဲ့စဉ်က အော်ရီသာ ပြောခဲ့သည့် စကားမျိုးကို သတိရမိသည်။
တစ်ခေါက် နားလည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအရာကို ထပ်မံ သင်ယူရဦးမည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ကျွန်တော် အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထပ်ကြိုးစားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကျွန်တော်က နှလုံးခုန်သံကို ရှာမည့်အစား လေတိုက်ခတ်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားသည်။
ကျွန်တော့် လက်များမှာ မိုးရေစက်များ ဖြစ်သွားသည်။
ပခုံးများလည်း လိုက်ပါသွားသည်။
ရင်ဘတ်အောက်တွင် အမြဲရှိနေကျ ဖိအားမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ ခဏတာ ကြောက်ရွံ့စိတ် ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ထိုအရာကို အခြေခံပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မတည်ဆောက်ဘဲ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လွှတ်ထားလိုက်သည်။
အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သတိတရားလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သော်က လက်ဇန်းဒါးကို အမှတ်အသားပြုထားသည့် မြက်ခင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင် နေရန် ပြောနေသည့် အသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။
ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲကနေတစ်ဆင့် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။
ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိခဲ့သည့် နေရာတွင် မိုးရေစက်များ ဝိုင်းရံနေပြီး အသားအရေ မလိုဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော ပုံစံတစ်ခုအတွင်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။ လေတိုက်ခတ်မှုက ရင်ဘတ်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပြန်လည် စီးဆင်းနေသည်။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်များက မြက်ခင်းကို ဖိထားသလို ခံစားရပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ၊ မပြန့်ကျဲသွားသည့် စီးဆင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေသည်။
“အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဗေးရန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ့အသံက အလွန်ဝေးကွာနေသလို ခံစားရသည်။
“အခု အဲဒီအတိုင်းပဲ ထိန်းထား”
ကျွန်တော် ထိန်းထားလိုက်သည်။
အာဗန်းက အဝတ်စပါးလေးတစ်ခုကို ကိုင်လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“လုပ်လို့ ရမလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူက ထိုအဝတ်စကို ကျွန်တော့် လက်ဖျံထဲမှတစ်ဆင့် ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။
အဝတ်စက မိုးရေစက်များထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာသည်။ စိုစွတ်နေသော်လည်း မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိပေ။
နာကျင်မှု မရှိ။
ဒဏ်ရာလည်း မရှိ။
ကျွန်တော် ရယ်မောမိသည်။
ထိုအသံမှာ လေတိုက်သံနှင့် ရောထွေးနေသည်။
သော်က သွားဖြဲပြီး ပြုံးသည်။
“တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ”
“မင်းလည်း သဘောကျနေတာပဲလေ” ဟု လက်ဇန်းဒါးက ပြောသည်။
“အများကြီးပဲ”
ကျွန်တော့် ပျော်ရွှင်မှုက ပိုလွန်သွားမည်ကို စိုး၍ ဗေးရန်းက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“အခု ပြန်လာခဲ့တော့”
ကျွန်တော် နာခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော့် ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်။ ဒူးများ၊ အဆုတ်များ၊ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြက်ခင်း၏ အေးစက်မှုကို ပြန်ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် ခြေတစ်လှမ်းယိုင်သွားသဖြင့် အာဗန်းက ကျွန်တော့် တံတောင်ဆစ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်နေနိုင်ပြီး ကိုယ့်အသံဖြင့် ကိုယ် ပြန်ရယ်မောနေမိသည်။
အခြားဘာမှ မလုပ်ခင် ကျွန်တော်တို့ ခဏ နားကြသည်။
ဗေးရန်း၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဖြစ်ပျက်သွားသည့်အရာကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ပြန်တွေးနေမိသည်။
အဝတ်စက ကျွန်တော့်လက်ကို ဖြတ်သွားသည်ကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း လက်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ကြည့်နေမိသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်လောက်ပါပဲ” ဟု အာဗန်းက ပြောသည်။
ကျွန်တော့်အတွက်မူ ပိုကြာနေသလို ခံစားရသည်။
အီလျန်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း ခရီးသွားတဲ့အချိန်မှာ လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို မင်း တွေ့သွားပြီ”
“အလယ်ဗဟိုလား”
“မင်းရဲ့ သာမန်အာရုံခံစားမှုတွေက မင်းကို ရှင်းပြပေးနိုင်တော့တဲ့အခါ မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သေချာမှုမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အစွန်းရှိ ရောက်ရှိရာ ကျောက်တုံးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ပိုဝေးသွားပြီလား”
“အဲဒီလောက် ကြိုးစားပြီးမှတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံးကတော့ ထူးထူးခြားခြားပဲ အဆင်ပြေနေကြတာပဲ”
“မင်းအတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပေါ့” ဟု အာဗန်းက သဘောတူဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
အစားထိုးအနေဖြင့် သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ လေ့ကျင့်ရေးဓားတစ်လက်ကို ထည့်ပေးပြီး ထိုင်လျက်အနေအထားဖြင့် နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှု သုံးခုကို ပြသခိုင်းသည်။
တတိယမြောက် လှုပ်ရှားမှု အဆုံးသတ်သည့်အခါ သူ ဘာကြောင့် ဤလှုပ်ရှားမှုများကို ရွေးချယ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် ကျွန်တော် အသုံးပြုလိုသည့် အားထက်ပင် လျော့နည်းသော အားကိုသာ လိုအပ်သည်။ ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်က လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားချိန်တိုင်းတွင် ဓားသွားက ကျွန်တော့်ရှေ့ရှိ နေရာကို ခြိမ်းခြောက်နေမြဲ ဖြစ်သည်။
“မင်း နေရာတိုင်းကို ဓားဝဲပြီး ရောက်လာစရာ မလိုပါဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပထမလှုပ်ရှားမှုကို ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်သည်။
ကက်ဆီယာက အရင်ဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်။
မီရယ်လ်က ဟယ်လီနာနှင့်အတူ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ကလေးများကို မျိုးစေ့များ အသေးစား ပန်းကန်ပြားများထဲသို့ ခွဲခြားထည့်ခိုင်းနေသည်။ ကျွန်တော်က အက်ဒရီယာနာနှင့်အတူ အနီးတွင် ထိုင်နေပြီး အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ဖတ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံး စာပိုဒ်ကိုတော့ ဘာမှ မှတ်မိမနေပေ။
ကက်ဆီယာက သူမ၏ အိတ်ကို ကိုင်လျက် ခုံးကျော်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်လာသည်။
သူမ၏ အခြားလက်ထဲတွင် စက္ကူထုပ်ငယ်တစ်ခု ပါလာသည်။
ကာရိုက ချက်ချင်း မြင်သွားသည်။
“မုန့်လား”
ကက်ဆီယာ ပြုံးသည်။
“ပေါင်မုန့်လုံးလေးတွေ”
“ကျွန်မတို့အတွက်လား”
“တချို့တော့ ဟုတ်တယ်”
လူကြီးတွေ ဘာမှ မမေးရသေးခင်မှာပင် ကလေးတွေက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
ကက်ဆီယာက ဟယ်လီနာ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ပေါင်မုန့်များကို ဝေပေးပြီးနောက် သူမ၏ မိခင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
မီရယ်လ်က သူမကို ကြည့်သည်။
ကက်ဆီယာက ပြန်ကြည့်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလာကြသည်။
“ကောင်းပါတယ်” ဟု ကက်ဆီယာက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ကောင်းရုံပဲလား”
“အရမ်းကောင်းတယ်”
“အဲဒီလိုပေါ့”
ကက်ဆီယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ကြိုးကို ဖြေလျော့လိုက်သည်။
သူမက အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း မပြောပြသေးပေ။ ကလေးများ မုန့်စားနေစဉ်နှင့် ဟယ်လီနာက အစ်ဂနေးရှပ်၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ မျိုးစေ့ပန်းကန်ကို ကယ်တင်နေစဉ်အတွင်း အကြောင်းအရာများ တစ်စချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့က မြစ်ဘေးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ ဒက်ဗရန်က သူမ အလုပ်များသည့် လမ်းကို ကြိုက်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမံဟောင်းနားက ငြိမ်သက်သည့် လမ်းကို ကြိုက်သလားဟု မေးခဲ့ပြီး သူမ၏ အဖြေကို ရသည့်အခါ လမ်းကြောင်းပိုကောင်းတာ သိကြောင်း ကြွားဝါသည့် အခွင့်အရေးအဖြစ် မပြောင်းလဲဘဲ လက်ခံပေးခဲ့သည်။
သူတို့က သင်ခန်းစာများအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက် မိသားစုများအကြောင်း။
ထို့နောက် ခဏတာမျှ အထူးတလည် အရေးမကြီးသည့် အကြောင်းအရာများအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
“ဘဲတွေက ပေါင်မုန့်ဖတ်တစ်ခုအတွက် ရန်ဖြစ်နေကြတာ” ဟု ကက်ဆီယာက ပြောသည်။ “သူက ဘယ်ဘဲက နိုင်နေလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေတာ”
“သူ ပြောတာ မှန်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မမှန်ဘူး။ တတိယဘဲတစ်ကောင်က လုယူသွားတာ”
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက သူမ၏ ပေါင်ထဲတွင် ရှိနေသည့် အလွတ်စက္ကူထုပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်က အလုပ်ရုံမှ ခဏအကြာတွင် ရောက်လာသည်။
သူက ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဘယ်သူတွေရှိနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ လာသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးများက ကက်ဆီယာ၏ အိတ်ဆီသို့ တန်းသွားသည်။
သူမက အိတ်ထဲမှ ပုံဆွဲထားသည့် စာရွက်ကို ထုတ်ပေးသည်။
“သူ ကြည့်ပေးတယ်”
ဂျူလီယန်က အနားသို့ တိုးလာသည်။
“သူ ဘာပြောလဲ”
“ဘောင်ကို မမြင်ရဘဲနဲ့ ကွေးမကွေးဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘီးကို လည်ပြီးတဲ့နောက် သစ်သားက ဖောင်းလာသလားလို့တော့ မေးတယ်”
ဂျူလီယန်က ပုံဆွဲထားသည့် စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အလုပ်ရုံဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“အဘိုး!”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အဝတ်စတစ်ခုကို ကိုင်လျက် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
ဂျူလီယန်က မေးခွန်းကို အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်ပြောပြသည်။
သူ့အဘိုးက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ တန်တယ်”
သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။
ကက်ဆီယာက သူတို့သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရယ်မောနေသည်။
“ဂျူလီယန် သဘောကျရင် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကြည့်ပေးဖို့ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ သဘောတူတယ်လို့ ဒက်ဗရန်က ပြောတယ်”
မီရယ်လ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။
“သူက ဂရေးကိပ်ကို လာလည်ဖို့ ပြောသေးလား”
“မပြောဘူး။ သစ်သားကို စစ်ဆေးပြီးရင် နောက်ထပ် ပုံတစ်ခု ထပ်ယူလာခဲ့လို့ ပြောတယ်”
သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲဒါကို သဘောကျတယ်”
ကျွန်တော်လည်း သဘောကျသည်။
ကျွန်တော် ထိုအတွေးကို ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ဥယျာဉ်သို့ မရောက်ခင်မှာပင် ကက်ဆီယာကို ထိုင်နေရာမှ ထရပ်စေလောက်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက စုရုံးနေသည့် မိသားစုကို ကြည့်သည်။
“လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ လူစုံလိုက်တာ”
“မုန့်တွေ ရှိလို့လေ” ဟု ကျွန်တော် ရှင်းပြသည်။
“ဟုတ်မှာပေါ့”
သူမက ကက်ဆီယာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကာရို မသိမသာ သိမ်းထားပေးသည့် မုန့်ကို ယူစားလိုက်သည်။
လက်ဇန်းဒါးနှင့် အိုင်အိုတို့က မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရောက်လာကြသည်။ လက်ဇန်းဒါးက သူမ၏ နေ့လယ်ပိုင်းအကြောင်းကို တရားဝင် အစီရင်ခံစာ တောင်းဆိုသလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ မေးနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က အဲဒါကို တိုးတက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူသည်။
“စာအုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မတို့ သဘောထားကွဲလွဲကြတယ်” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောသည်။
အိုင်အို ပြုံးသည်။
“မထင်မှတ်ထားစရာပဲ”
“ပြီးတော့ ဘာလို့ ဘာသာစကားတွေ လေ့လာချင်တာလဲလို့ သူ မေးတယ်”
သူမ၏ လေသံက ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ ပို၍ ဂရုတစိုက် နားထောင်မိသည်။
“ဒီကို ရောက်လာတဲ့ လူတွေအကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ မှန်ကန်တဲ့သူက အနီးနားမှာ ရှိနေမှသာ သူတို့ လိုအပ်တာကို ရှင်းပြနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေအကြောင်းပေါ့”
မီရယ်လ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ကော”
“သူက အတူတူ စကားပြော လေ့ကျင့်ကြတဲ့ ကျောင်းသားကြီးတွေ ရှိတယ်တဲ့။ သူက ကျွန်မကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ်”
“အသုံးဝင်မယ့်ပုံပဲ” ဟု လက်ဇန်းဒါးက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကက်ဆီယာက သူမ၏ ဒူးကို တွန်းလိုက်သည်။
“သင်ခန်းစာတွေအပြင် တခြားဘာတွေ ပြောဖြစ်ကြသေးလဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးသည်။
“ပြောဖြစ်တာပေါ့”
သူမက အစပိုင်းတွင် အသေးစိတ် မပြောပြပေ။
ထို့နောက် ကက်ဆီယာက နောက်ဆုံးကျန်သည့် မုန့်ကို သူမနှင့် မျှဝေစားရန် နှစ်ခြမ်း ခွဲလိုက်ချိန်တွင် သူမက “ကျွန်မ မှတ်စုတွေကို သုံးဖို့ မေ့သွားတယ်” ဟု ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
လက်ဇန်းဒါး အံ့သြသွားသည်။
“လုံးဝလား”
“လုံးဝပဲ”
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး စერიယစ်ဖြစ်နေတာပဲ”
သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအကြည့်တွင် အားပါးတရ မရှိပေ။
ရန်ဝစ်က သူမကို အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်အတွက် စာတစ်စောင် ဘာသာပြန်ပေးရန် ကြိုးစားပြီး မအောင်မြင်ခဲ့သည့် သူ့အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူက ပတ္တာ အသစ်လဲပေးရန် တောင်းဆိုချက်ကို သစ္စာဖောက်သည့် ဆွေမျိုးတစ်ယောက်အကြောင်း တိုင်ကြားချက်ဟု မှားယွင်း နားလည်ခဲ့မိသည်။
“ဘယ်သူကများ အဖြေပြန်ပေးလိုက်သေးလဲ” ဟု အိုင်အိုက မေးသည်။
“ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က စစ်ဆေးပေးလိုက်လို့ပါ”
ဥယျာဉ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပတ္တာအကြောင်း ကြားသည့်အခါ ရပ်သွားသည်။
“ဘယ်လို ပတ္တာမျိုးလဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ တစ်ဖန် ရယ်မောပြန်သည်။
“ကျွန်မ မမေးလိုက်မိဘူး”
“လူတွေက အဲဒီလောက်ပဲ မေးလေ့ရှိကြတာပါ” ဟု သူက ပြောပြီး အိမ်ဘက်သို့ ဆက်သွားသည်။
ကက်ဆီယာက နယ်နိမိတ်ကို သိရှိသွားပြီး ထင်ရှားစွာပင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ထိုအရာကို လေးစားလိုက်သည်။
ညစာ မစားမီ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
သူတို့၏ ရယ်သံများက စင်္ကြံလမ်းသို့ တစ်ကြိမ် ရောက်လာပြီးနောက် ငြိမ်သက်စွာ စကားပြောသံများဖြင့် ကြာရှည်စွာ ဆက်ဖြစ်နေသည်။
ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ကြပေ။
ထိုည စားပွဲဝိုင်းတွင် နှစ်ယောက်စလုံးက နေ့လယ်ပိုင်းက သူတို့ဘဝကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားစေသလိုမျိုး မပြုမူကြပေ။ ကက်ဆီယာတွင် ပြီးအောင်လုပ်ရမည့် အလုပ်များ ရှိနေသေးသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာမှာလည်း ငှားထားသည့် စာအုပ်ကို ပြန်ပေးရဦးမည်။
သို့သော် မီရယ်လ်က ဒက်ဗရန်နှင့် ရန်ဝစ်တို့ကို ထပ်တွေ့ဦးမှာလားဟု မေးသည့်အခါ နှစ်ယောက်စလုံးက ဟုတ်ကဲ့ဟု ဖြေကြသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ရေကို တမင်သက်သက် ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်လိုက်သည်။
အိုင်အိုက သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရယ်မောရင်း ကြည့်နေသည်။
“ရှင် ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး”
“ရှင် မျက်နှာကတော့ အစည်းအဝေးတွေ လုပ်နေသလိုပဲ”
လိုင်ဆန်ဒါက အလွန်အမင်း ရယ်မောလိုက်သဖြင့် ကက်ဆီယာ ပြောနေသည့် စကားအကြောင်းအရာပင် ပျောက်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သဝဏ်လွှာများ မရပ်တန့်သေးကြောင်း သူတို့ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ ထိုနေ့မနက်က နှစ်စောင် ထပ်ရောက်လာပြီး ကက်ဆီယာ စာအုပ်ပြန်ပေးရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ဂီတညအတွက် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
သူမက အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှာဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ပိုလွယ်တယ်” ဟု သူမ ဝန်ခံသည်။
မီရယ်လ် ပြုံးသည်။
ထို့နောက် သင်္ချာလေ့ကျင့်ခန်းအကြောင်း မေးသည်။
ကက်ဆီယာက ကျေးဇူးတင်သည့် အသွင်ဖြင့် ကြည့်သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးက အစီရင်ခံစာ အပုံလိုက်ဖြင့် ကျွန်တော်တို့ စားပွဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
စတုန်းဝိတ်က ပျက်စီးနေသည့် ရေတံခါးအတွက် တပ်ဆင်ပစ္စည်းများ လိုအပ်နေသည်။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့က အသုံးမပြုတော့သည့် သစ်တောလမ်းတစ်လျှောက် သွားလာနေသည့် လူများ၏ အထောက်အထားကို ရှာတွေ့ထားသော်လည်း သူတို့သည် ဒုက္ခသည်များလား သို့မဟုတ် စစ်သားများလားဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ဩဆယ်လ်က အဝတ်အထည်နှင့် အတွေ့အကြုံရှိသော လက်သမား နှစ်ယောက် ထပ်မံ တောင်းဆိုထားသည်။
မေရီက အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ချင်းစီကို သက်ဆိုင်ရာနေရာတွင် ထားလိုက်သည်။
သော်နှင့် လက်ဇန်းဒါးတို့က ကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းများအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ အီလီဇာက သစ်တောထဲမှ သွားလာမှုများကို ဘေးကင်းသည်ဟု မသတ်မှတ်ခင် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် စောင့်ကြည့်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည့် ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပြီး အဖြေလိုအပ်နေသေးသည့် အရာများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော် အစည်းအဝေးကို ကျွန်တော့် ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။
သော်က သတိပြုမိသွားသည်။
အစည်းအဝေးအပြီးတွင် သူမက ပြတင်းပေါက်နားတွင် ကျွန်တော့်ဘေး၌ ရပ်နေသည်။
“လေ့ကျင့်မှုက အထောက်အကူ ဖြစ်ပါတယ်”
“ကျွန်တော် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို မိုးရေစက် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ပေးနိုင်မှာပါ”
“ကျွန်မ ဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် လှည်းတစ်စီးက လက်ခံရေးခန်းမဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။
လှည်းမောင်းသူက ကင်းစောင့်၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို နားထောင်ရန် ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေရသလို ခံစားရတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်သည်။ “ရိုးရိုးလေးပဲ ထွက်ခွာသွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကျန်းမာလာဖို့ စောင့်နေတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး”
သော်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းတယ်”
“အဲဒါက အစီအစဉ်ထဲမှာ ပါတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ကြိုပြောထားလို့ ရသားပဲ”
“ရှင်က အငြင်းပွားနေမှာလေ”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာမရှိတဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အာဗန်းကို သွားရှာသည်။
ထိုနေ့လယ်ပိုင်းတွင် အေဒရီယာနာက ကျွန်တော် ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သွားသည်။
“ကျွန်မ စိုးရိမ်ရမလား”
“ရှင်က ရှင်မွေးနေ့အတွက် ဘာလိုချင်လဲလို့ အမေးခံရတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ စိုးရိမ်ရမှာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
မေရီမှတ်သားထားသည့် မိသားစုဝင်များ၏ မွေးနေ့ရက်စွဲများတွင် သူမ၏နာမည်က နောက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဂျူလီယန်၏မွေးနေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ အိုင်အို၏မွေးနေ့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ အေဒရီယာနာ၏နာမည်ဘေးက ကွက်လပ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ စတင်ဆွေးနွေးခဲ့စဉ်ကထက် ပို၍ အထီးကျန်ဆန်နေသလိုပင်။
“ရှင် အဲဒီအကြောင်းကို ထပ်မေးဖို့ သတိရနေတာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ရှင်က ရှင်ကြိုက်တဲ့ အစားအစာတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို သီးသန့် သတိပေးထားခဲ့တာလေ”
“ဟုတ်တယ်၊ ပြောင်းသွားပြီ”
“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီသတိပေးချက်က အသုံးဝင်သွားပြီပေါ့”
သူမ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ကျွန်တော်က သူမ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“ဘာလိုချင်လဲ”
“အရင်အတိုင်းပဲ၊ လူစုံနဲ့ နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်ဖြုန်းချင်တယ်။ ဂီတသံတွေနဲ့ပေါ့။ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ နေရာမျိုးမှာပေါ့”
“အိမ်ထဲမှာလား၊ အပြင်မှာလား”
“ရာသီဥတုကို သိပြီးမှ ရွေးချယ်နိုင်မယ့် နေရာမျိုးဆို ပိုကောင်းမယ်”
ကျွန်တော် မှတ်ထားလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ပြီးတော့ ကက်ဆီယာကိုလည်း ကျွန်မဆီမှာ ဘာလိုမလဲလို့ စာကြောင်းတိုင်းလိုလိုမှာ မေးနေစရာ မလိုဘဲနဲ့ ကောလိပ်အကြောင်း ပြောပြစေချင်တယ်”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ရှင့်ကို စိုးရိမ်နေတာပါ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ အဲဒီအတွက်လည်း သူ့ကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အစပျိုးချက်မျိုး မပါဘဲနဲ့လည်း သူနဲ့ စကားပြောလို့ ရတာပါပဲ”
ဖွင့်ထားသည့် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ကစားစရာအတွက် ကုလားထိုင်များ စီစဉ်နေကြသည့် ကလေးငယ်များ၏ အငြင်းပွားသံကို ကြားနေရသည်။
အေဒရီယာနာက သူမ၏လက်ကို ကလေးလှုပ်ရှားနေသည့် နေရာပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“သူမလည်း အဲဒီအချက်ကို သဘောပေါက်စပြုလာပြီ ထင်တယ်”
ကျွန်တော် ဘောပင်ကို ချထားလိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် ခဏတာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
နှစ်ရက်အကြာ မနက်ခင်းတွင် အာဗန်းက ကျွန်တော့်ကို သစ်သားဓားဖြင့် ထိုးသည်။
ဓားက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။
သူ ဘာလုပ်မည်ကို ကျွန်တော် သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် ထောင့်ချိုး၊ အား၊ နှင့် လူတိုင်း ဘယ်နေရာမှာ ရပ်နေရမည်ဆိုသည်ကို အတိအကျ သဘောတူထားခဲ့ကြသည်။ ဗာရွန်းက အနီးအနားတွင် စောင့်နေပြီး အက်ဗလင်က တံခါးဘေးမှ ကြည့်နေသည်။
သိထားသော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ဓားသွားက ကျွန်တော့်ပခုံးအောက်ရှိ လှည့်ပတ်နေသော မိုးရေစက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဘေးဘက်မှ ပြန်ထွက်လာသည်။
လေထုထဲတွင် လှုပ်ခတ်မှုကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပေ။
“ပုံစံကို ဆက်ထိန်းထား” ဟု ဗာရွန်းက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ထိန်းထားလိုက်သည်။
အာဗန်းက ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထည့်ထားသည့် ပစ်မှတ်ကို ပြသည်။
ကျွန်တော့်၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများ၏ မုန်တိုင်းအတွင်း၌ တင်းကျပ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။
သူသင်ပေးထားသည့်အတိုင်း တိုတောင်းသော အဖြတ်အတောက်ကို လုပ်လိုက်သည်။
သစ်သားက အသားပွဖြင့် ထိမိသွားသည်။
အာဗန်း၏ လက်မောင်းက ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရွေ့လျားသွားသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကတော့ လေနှင့် ရေအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲ။
တစ်ခဏတာမျှပင် ခုခံမှုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုတို့သည် ဗာရွန်း ကတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျ ပေါင်းစပ်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်သည် လူသားခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေမိသည်။
အက်ဗလင်က ချက်ချင်းပင် ရောက်လာသည်။
“နာသေးလား”
“မနာပါဘူး”
“မူးလား”
“နည်းနည်းတော့ မူးတယ်”
သူမက ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြသည်။
ကျွန်တော် အငြင်းမပွားဘဲ ထိုင်လိုက်သည်။
သော်က အာဗန်း၏ ပစ်မှတ်ကို လေ့လာနေသည်။
“ဒီလောက်ဆို ရပြီ”
“ဒီနေ့အတွက်တော့ ဟုတ်ပြီ” ဟု အာဗန်းက ပြောသည်။
သူ့အပြုံးက သေးငယ်သော်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။
ထိုညနေတွင် ဂျူလီယန်၏ ရေဘီးက မပိတ်မိဘဲ လည်ပတ်နေသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ထောက်တိုင်တစ်ခုအနီးတွင် သစ်သားများ ဖောင်းကားနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဝင်ရိုးကို အညီအမျှ မတပ်ဆင်ထားမိခြင်းက ပိုဆိုးသွားစေသည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ဂျူလီယန်ကတော့ နားထောင်ပေးမည့်သူ မှန်သမျှကို ထိုပြင်ဆင်ချက်အကြောင်း ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြနေသည်။
ကက်ဆီယာက ဒက်ဗရန်ထံသို့ ရလဒ်အကြောင်း ဖော်ပြထားသည့် စာတစ်စောင် ရေးသည်။
သူမက စာကို ခေါက်မခေါက်မီ နှစ်ခါ ပြန်ဖတ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက စားပွဲတစ်ဖက်မှနေ၍ ကြည့်နေသည်။
“ဘီးတစ်ခုအကြောင်း အစီရင်ခံစာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ကြည့်နေတာ မိနစ်အတော်ကြာပြီ”
ကက်ဆီယာက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တစ်ခုခုကို ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်ပြီး စာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခေါက်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ဖတ်ခွင့်တောင်းခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးသည်။
ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဂျူလီယန်က သူ့သေတ္တာကို ဖွင့်ထားပြီး ကာရိုက သစ်သားအပိုင်းအစလေးကို သေချာစွာ ထည့်ပေးနေသည်။ ဂယ်ရစ် ဂရေးက စားပွဲပေါ်က အရာကို စစ်ဆေးရန် ခြေဖျားထောက်နေသည်။ ဆီရာဖီနာက အိုင်ဂနေးရှပ်ကို တစ်ခုခုယူသုံးမည်ဆိုလျှင် အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းရမည်ဟု ရှင်းပြနေသည်။
ကျွန်တော် လုံလောက်အောင် ရပ်ကြည့်လိုက်တိုင်း ကလေးလေးယောက်က ပိုမြင့်လာသလိုပင်။ သို့သော် ကာရိုမှာ မာကျောနေသည့် ကြိုးကို ဖြေရန် အကူအညီ လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အိုင်ဂနေးရှပ်မှာလည်း ရေကန်ပေါ်ကို ကိုင်းလိုက်မိလျှင် လက်စွပ်များ ရေထဲကို အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နီးကပ်သွားတတ်သည်ကို မေ့နေဆဲပင်။
ကျွန်တော် အကူအညီ ပေးလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင် အေဒရီယာနာက အက်ဗလင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကလေးလှုပ်ရှားနေသည့် နေရာသို့ သူမ၏လက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
“ဒီနားလေးမှာ”
အေဒရီယာနာက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးစက်များက ပြတင်းပေါက်ကို စတင်ခေါက်ရိုက်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော်သည် မိုး၏လှုပ်ရှားမှုကို အရေပြားပေါ်၌သာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ခံစားမိနေသည်။
အိမ်ထဲတွင် ကက်ဆီယာက သူမ၏စာကို နောက်နေ့အတွက် အိတ်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ ထည့်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်နေသည်။
ဂျူလီယန်က သေတ္တာအဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ချိတ်မိမမိ စစ်ဆေးကာ နောက်ထပ် ဘာဆောက်ရမလဲဟု သူ့အဘိုးကို မေးမြန်းသည်။