အခန်း ၃၈၆ - ထူးခြားသည့် ပေးစာများ
ပထမဆုံး အချစ်စာလွှာက ရေနုတ်မြောင်းများအကြောင်း ရေးသားထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲတွင် ရောက်လာသည်။
ညစာစားချိန်တွင် ကက်ဆီယားက ထိုစာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူမသည် မေရီကို ပုံကြမ်းတစ်ခု ပြသရန်အတွက် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ရေနုတ်မြောင်းတစ်ခု၏ အနက်ပေကို ဖော်ပြရန် လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုလှပသေသပ်လွန်းသော လက်ရေးများဖြင့် ရေးသားထားသည့် ခရင်မ်ရောင် စာရွက်တစ်ရွက် ထွက်ကျလာသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက အခြားသူများထက် အရင်ဆုံး ဘာဖြစ်မှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခုလား”
ကက်ဆီယားက သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
စားပွဲဝိုင်းရှိ လူအချို့ စားလက်စကို ရပ်တန့်သွားကြသည်။
“နောက်တစ်ခုဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ” အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ ခွက်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“မွေးနေ့ပွဲအတွက် စီစဉ်တုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောပြီး ရှောင်လွှဲခဲ့တာနော်”
ကက်ဆီယားက စာကို ခေါက်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စာလေးတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တာပါ”
“ရေနုတ်မြောင်းအကြောင်းလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“နှမြောစရာပဲ” မေရီက ပြောသည်။ “ပုံကြမ်းကတော့ တော်တော်ကောင်းနေတာကို”
စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းတွင်ရှိသော မိုင်ရယ်လ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် သတိထား၍ တည်ငြိမ်နေသည်။
ကက်ဆီယားက ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
“အမေ”
“အမေ ဘာမှမပြောပါဘူး”
“အမေ ကြည့်နေတာလေ”
“အမေက အမြဲကြည့်နေကျပါပဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက် ထွက်ကျလာပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ဘေးသို့ ရောက်သွားသည်။
ကက်ဆီယားက ထိုစာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာသာစကားအကြောင်းလား”
လိုင်ဆန်ဒရာက စာရွက်ကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
“ဘာသာပြန် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုပါ”
လက်ဇန်ဒါးက ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီချလိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား”
“ကျွန်မ ဘာသာပြန်တောင် မပြီးသေးဘူး”
ဤသို့ အာရုံစိုက်ခံရမှုများသည် သူတို့ ကောလိပ်သို့ စတင်ရောက်ရှိသည့် ပထမရက်အနည်းငယ်ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးငယ်များကို စာထဲမှာ ဘာတွေရေးထားလဲဆိုတာ မမေးကြဖို့ တားဆီးပြောဆိုပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။
ဂယ်ရစ်ဂရေးက စာအားလုံးကို အသံထွက်ဖတ်သင့်သည်ဟု ထင်မြင်သည်။ အစ်ဂနေးရှပ်ကမူ ခေါက်ထားသော စာရွက်ထဲတွင် မြေပုံတစ်ခုခု ပါနေလိမ့်မည်ဟု တွေးသည်။ ကာရိုလ်ကတော့ မုန့်တစ်ခုခုများ ပါလာမလားဟု သိချင်နေသည်။
မုန့်မပါကြောင်း သိရသောအခါ သူမစိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားသည်။
ကက်ဆီယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့သည် မိုင်ရယ်လ်၊ အက်ဒရီယာနာ၊ အက်ဗလင်၊ လက်ဇန်ဒါး၊ အိုင်အိုတို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ မီးဖိုဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကြောက်ရွံ့နေပုံမရပေ။
သို့သော် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံတော့ ပေါ်သည်။
“ပထမဆုံး သင်ခန်းစာပြီးတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က ဥယျာဉ်ထဲ လမ်းလျှောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်” ကက်ဆီယားက ပြောသည်။ “ကျွန်မက သူများတွေနဲ့အတူတူ သွားရမှာလို့ ထင်ခဲ့တာ”
“သူက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး” လိုင်ဆန်ဒရာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“သူက ကျွန်မကို ဘယ်လိုခင်ပွန်းမျိုးကို လိုချင်သလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖူးလားလို့ မေးလာတော့မှပဲ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာ”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“သင်ခန်းစာ တစ်ခါတက်ပြီးချင်းလား”
“နေ့လယ်စာ မစားခင်တည်းက”
အိုင်အိုက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။
ကက်ဆီယားက သူမ၏ ကြိုးစားမှုကို မြင်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းကတော့ မရယ်ရဘူး”
“ဟုတ်မှာပါ” အိုင်အိုက ထောက်ခံသည်။ “တော်တော်လေး အံ့ဩစရာ ကောင်းနေမှာပဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ ခြေထောက်များကို မီးဖိုဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“နောက်နေ့ကျတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကဗျာကို ဖတ်ပြတာ နားထောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပြန်ရော”
“နားထောင်ပေးလိုက်လား” လက်ဇန်ဒါးက မေးသည်။
“ကျွန်မက ဂီတဖျော်ဖြေပွဲအတွက် ရေးထားတာလို့ ထင်လိုက်တာ”
“ဟုတ်လို့လား”
“သူက ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေအကြောင်း ရေးထားတာလေ”
“အကြောင်းအရာက တိုလွန်းတာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ခုနစ်ပိုဒ်တောင်ရှိတယ်”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလာသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
တစ်ပတ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဖိတ်ကြားစာများကို ရေတွက်ရသည်မှာ ခက်ခဲလာပြီဖြစ်သည်။
မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရန်၊ သင်ခန်းစာပြီးလျှင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန်၊ စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားရန်၊ ဂီတညချမ်းသို့ တက်ရောက်ရန်၊ ကက်ဆီယား အတန်းဖော်များနှင့်အတူ သွားရောက်ပြီးသားဖြစ်သော အလုပ်ရုံကို တစ်ယောက်တည်း လိုက်ပို့ပေးရန် စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုးဖြစ်သည်။
ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ပန်းများ၊ သေးငယ်စွာ ခေါက်ထားသည့် ကဗျာများ၊ လိုင်ဆန်ဒရာ၏ ပုံတူပန်းချီကားများ (ထိုပုံတွင် သူမ၏ ဆံပင်များက ကောလိပ်ရောက်စဉ်ကထက် များစွာပို၍ ရှည်လျားနေသည်) စသည်တို့ ရောက်လာသည်။
အချို့ကျောင်းသားများက တိုက်ရိုက် လာရောက်ချဉ်းကပ်ကြသည်။
အချို့ကမူ သူငယ်ချင်းများကို စေလွှတ်ကြပြီး ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေမှန်း မသိရသည့် စကားဝိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“တစ်ယောက်က ကက်ဆီယားကို သူ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ညစာစားမလားလို့ လာမေးတယ်” လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောသည်။
“ကျွန်မက သူ့သူငယ်ချင်းကို မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်တော့ သူက သူပါ လိုက်ခဲ့မယ်လို့ ပြောလာတယ်”
“ပြီးတော့မှ သူက ကျွန်မကိုပဲ လိုက်ခဲ့မလားလို့ ပြန်မေးတယ်”
“နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဖိတ်နေမှန်း ဘယ်သူမှ မသိတော့ဘူး”
မိုင်ရယ်လ်က သူမမျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
လက်ဇန်ဒါးကမူ ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်တပ်အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရရှိထားသည့်အတိုင်း မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။
“နာမည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“မပြောဘူး”
“ငါက မေးရုံသက်သက်ပါ—”
“ဖိတ်ကြားစာကို ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်”
“အယောက်ဆယ်ဂဏန်းလောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ကိုလည်း စိုက်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဝင်ပြောဖို့ စဉ်းစားရတော့သည်။
အိုင်အိုက လက်ဇန်ဒါး၏ ဒူးကိုတို့လိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာ အရင်ပြောပါစေ၊ ရှင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး မလုပ်ပါနဲ့ဦး”
သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ”
ကက်ဆီယားက သူမလက်ထဲမှ မဖွင့်ရသေးသော စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ အများစုကတော့လေ”
“ဒါပေမဲ့” အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မနေ့ကဆိုရင် ကျွန်မ အနားချိန် တစ်ချိန်လုံးမှာ ဘာမှလည်း မတောင်းဆိုထားတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် လူတွေကို ကျေးဇူးတင်နေရတာနဲ့တင် အချိန်ကုန်သွားတယ်။ စားတောင် မစားလိုက်ရဘူး”
ထိုစကားကြောင့် အခန်းထဲတွင် ကဗျာများထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နှစ်ရက်အကြာ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအဖြစ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
လက်ဇန်ဒါးနှင့် ကျွန်ုပ်မှာ ကွန်ကော့ဒီယာတွင် ကိစ္စရှိနေသည်။ ကက်ဆီယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကောလိပ်အနီးတွင် နေ့လယ်စာ စားရန် သဘောတူထားကြသည်။ သို့သော် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး စားသောက်ချိန်ကို ပွဲလမ်းသဘင် ဖြစ်မသွားစေရန် သတိပေးထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရွက်ဖျင်တဲအောက်တွင် ကုလားထိုင် လေးလုံးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးကို အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်လိုက်သည်။
အိုင်အိုက သူမ၏ အစည်းအဝေးပြီးနောက် လာရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သဖြင့် ငါးယောက် ဖြစ်သွားသည်။
ကက်ဆီယားက စာအုပ်နှစ်အုပ်၊ စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ပင်ပန်းလာသည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရောက်လာသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ပန်းစည်းကို ကိုင်ဆောင်၍ နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“တစ်ယောက်တည်းဆီကလား” အိုင်အိုက မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“ဒီအထုပ်ကရော”
“အဲဒါလည်း မဟုတ်ဘူး”
သူတို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ဘာစားကြမလဲလို့ မမေးရသေးခင်မှာပင် လူငယ်တစ်ယောက်က စားပွဲဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
သူက စားပွဲတွင် အခြားသူများ ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိဘဲ ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“လေဒီကက်ဆီယား၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာက—”
သူက လက်ဇန်ဒါးကို မြင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အိုင်အိုကို မြင်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သည်။
တစ်ခဏမျှ သူ ပြန်လှည့်ထွက်သွားတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ကက်ဆီယားက သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာမွန်းလွဲပါရှင်။ မနေ့က မှတ်စုတွေအကြောင်းလား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီမှတ်စုတွေတော့ ရပါပြီ။ နေ့လယ် သင်ခန်းစာပြီးရင် ကျွန်တော်နဲ့ လမ်းလျှောက်ပေးမလားလို့ပါ”
သူမက စာအုပ်များကို ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ချလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မအားပါဘူး”
“မနက်ဖြန်ရော”
“ကျွန်မ လမ်းလျှောက်ဖို့ စီစဉ်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်”
သူ့မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
ကက်ဆီယားက သူ့ကို ကြည့်ရင်း အနေရခက်နေသည်။
“အဲဒါ တတိယအကြိမ်မြောက်ပဲ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ရှင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တာပဲ” အိုင်အိုက ပြောသည်။
“ဒုတိယအကြိမ်တုန်းကလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်လို့ ထင်တာပဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာက ပန်းများကို ရေမရှိသည့် ရေအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေ သူတို့က ကျွန်မတို့ မအားတာကိုပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာလို့ ထင်တတ်ကြတယ်”
“တစ်ခါတလေကျတော့လည်း” ကက်ဆီယားက ဝန်ခံသည်။ “ပိုပြီး သိမ်မွေ့စေချင်လို့ မအားဘူးလို့ပဲ လိမ်ပြောလိုက်မိတယ်”
အိုင်အိုက အပြစ်မတင်ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က မျှော်လင့်ချက်ထားနေတာကို မြင်နေရတဲ့အခါ တော်တော်ခက်ခဲတာပါ”
ကက်ဆီယားက သူမ၏ အခက်အခဲကို နားလည်ပေးသည့်အတွက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။
ဒုတိယအကြိမ် အနှောင့်အယှက်ကတော့ ကျွန်ုပ်တို့ အစားအစာ ရောက်လာချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ သမိုင်းသင်ခန်းစာမှ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ချေးထားသော စာရွက်ကို ပြန်ပေးရန် ရောက်လာပြီး သူမကို ဂီတဖျော်ဖြေပွဲ လိုက်ပို့ပေးဖို့ မေးသည်။
သူမက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး ငြင်းလိုက်သည်။
သူကလည်း ယဉ်ကျေးစွာပဲ လက်ခံပြီး စာရွက်ကို ပြန်ယူကာ သူငယ်ချင်းများရှိရာသို့ ပြန်သွားသည်။
တတိယအကြိမ်ကတော့ ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်ပြီးခါနီးတွင် ဖြစ်သည်။
သူက ကက်ဆီယားအတွက် သစ်သားငှက်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ကို လက်ဆောင်ပေးသည်။
အလွန်လှပစွာ ထွင်းထုထားသည်။
သူက နှစ်လက်စလုံးဖြင့် ကက်ဆီယားဆီသို့ ကမ်းပေးသည်။
“ဒါလေးကို မင်းအတွက် လုပ်ပေးထားတာ”
သူမ တွေဝေသွားသည်။
သူမသည် ထိုပစ္စည်းအတွက် အချိန်ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ခဲ့ရမည်ကို တွက်ချက်နေပုံရသည်ကို ကျွန်ုပ်ပင် ကြားယောင်နေမိသည်။
“လှလိုက်တာ” သူမက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး”
သူ့မျက်နှာ ညှိုးသွားသည်။
“မင်း မကြိုက်ဘူးလား”
“ကြိုက်ပါတယ်ရှင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အထင်လွဲသွားမှာ စိုးလို့ပါ—”
လိုင်ဆန်ဒရာက စားပွဲပေါ်ရှိ ကက်ဆီယား၏ လက်ကို အသာအယာ ကိုင်ပေးလိုက်သည်။
ကက်ဆီယားက အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အချစ်ရေးတစ်ခုကို အစမပျိုးချင်ဘူး။ ဒါကို ရှင် လုပ်ပေးတာက အဲဒီရည်ရွယ်ချက်နဲ့မှန်း ကျွန်မ သိတယ်”
လူငယ်လေးက ငှက်ရုပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကက်ဆီယားကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့မိတာပါ”
“တောင်းပန်ပါတယ်”
သူက ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထွင်းထုထားသော ငှက်ရုပ်ကို အိတ်ထဲသို့ သေသေချာချာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူ ထွက်သွားသောအခါ ကက်ဆီယားသည် သူမ၏ ပန်းကန်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
စစ်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရလိုက်သည့်အလား မည်သူကမျှ သူမကို ဂုဏ်ပြုစကား မဆိုကြပေ။
ခဏအကြာတွင် လိုင်ဆန်ဒရာက ပေါင်မုန့်ခြင်းတောင်းကို သူမအနားသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
“ဟင်းရည်ပန်းကန်ပေါ်မှာပဲ သစ္စာစကားတွေ ဆိုမယ့်သူ မပေါ်လာခင် မြန်မြန်စားလိုက်ဦး”
ကက်ဆီယား ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ စားလိုက်သည်။
မစ်စထရက် တီရန်သည် ထိုစာများနှင့် ပတ်သက်၍ သိရှိထားသည်။
သူမသည် ကောလိပ်စင်္ကြံများအတွင်း ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာရာနီးပါးကို သိရှိထားသူဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းသားများကတော့ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည့် ကိစ္စအချို့ကိုပင် သူမက သိနေတတ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာနှင့် ကက်ဆီယားတို့က သူမနှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
စာအုပ်များကို စင်ပေါ်မှ ပြန်သိမ်းနေကြသည့် ထိုညနေခင်းတွင် သူတို့က ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြန်ပြောပြသည်။
“ကျွန်မတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဖို့ တားမြစ်ပေးပါလို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး” ဟု ကက်ဆီယားက ဆိုသည်။
“ကောင်းတယ်” ဟု မိုင်ရယ်လ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်မတို့က လူတွေကို စာအုပ်တွေထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ထည့်မထားဖို့၊ ထိုင်ခုံတွေပေါ်မှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ မထားခဲ့ဖို့လောက်ပဲ ပြောခဲ့တာပါ”
လိုင်ဆန်ဒရာက စာရွက်တစ်ရွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကဗျာစာရွက်ကို ကျွန်မရဲ့ သမိုင်းအိမ်စာထဲ ရောပြီး တင်မိတော့မလို့”
“သမိုင်းကြောင်းအရ မှန်ကန်မှု ရှိရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“သူ့ကဗျာထဲမှာ ကျွန်မကို ဘုရင်မတစ်ပါးနဲ့ နှိုင်းထားတာ၊ အဲဒီဘုရင်မက နောက်တစ်ကြောင်းမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ မြို့ကို တည်ထောင်ပြီး ရာစုနှစ်သုံးခုလောက် စောပြီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့သူလေ”
လက်ဇန်ဒါးက သူ၏ ခွက်ထဲသို့ အသံပြုလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ကျေနပ်နေပုံရသည်။
“ကျွန်မလည်း သတိထားမိတယ်”
“မင်းတို့ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေက အသုံးဝင်နေပြီပဲ” ဟု အိုင်အိုက ဆိုသည်။
တီရန်က သူတို့ပြောသည်ကို နားထောင်ပေးပြီး၊ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း အနှောင့်အယှက်ပေးနေသူများ ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်မရစေဘဲ အနှောင့်အယှက်ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပေးရန် ဆရာများကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
အခြားသူများ၏ စာအုပ်ထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သော စာရွက်များကို ဖယ်ရှားပစ်မည်။ စာသင်ခန်းထဲရှိ ထိုင်ခုံများသည် ကျောင်းသားများအတွက်သာဖြစ်ပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများအတွက် မဟုတ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လိုင်ဆန်ဒရာ၏ မျက်လုံးအကြောင်းကို ထပ်မံဖော်ပြချင်သည်ဟု စိတ်ကူးပေါက်နေလျှင်ပင် သင်ခန်းစာများကို အချိန်မှန် စတင်မည်ဖြစ်သည်။
“သူမက ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ သင်ခန်းစာပြီးတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းရတာထက် ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်တဲ့” ဟု ကက်ဆီယားက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
မေရီက သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သဘောထားပြည့်ဝတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ”
သို့သော် ဝန်ခံစကားများကတော့ ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
အများစုမှာ သင်ခန်းစာများကြားထဲတွင် ဖြစ်ပျက်လေ့ရှိသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် လူများပြည့်ကျပ်နေချိန်တွင် ကက်ဆီယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့မှာ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ကူးသွားတိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ္တိမွေးပြီး ချဉ်းကပ်လာတတ်ကြသည်။
ကျောင်းသားတစ်ယောက်က လိုင်ဆန်ဒရာကို သူမကို စတင်တွေ့လိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက သဘောကျခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။
“ရှင် ကျွန်မကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက တံခါးနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာကို တွေ့ခဲ့တာမလား” ဟု သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်”
“အဲဒီတံခါးက ပွင့်မလာဘူးလေ”
“ခင်ဗျားက အရမ်းကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာကိုး”
ထိုအကြောင်းကို သူမက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြန်ပြောပြရာတွင် အံ့အားသင့်နေပုံရသဖြင့် မိုင်ရယ်လ်ပင် ရယ်မောလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်ယောက်က သင်္ချာအတန်းပြီးချိန်တွင် ကက်ဆီယားထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ အခန်းထဲတွင် ရှိနေတိုင်း အခြားဘာကိုမှ မတွေးနိုင်တော့ကြောင်း ဝန်ခံသည်။
“အဲဒါကြောင့် သူ သင်္ချာတွက်ချက်မှုတွေ မှားနေတာ ဖြစ်မယ်” ဟု ကက်ဆီယားက ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
“မရိုင်းလိုက်တာနော်”
“ရှင် သူ့ကို ပြောလိုက်တာလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မပြောပါဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့”
သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖျော်ဖြေရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုများကို အသံထွက်ဖတ်ပြခြင်း မရှိကြပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအတွက် ဝမ်းသာမိသည်။
အချို့သော မှတ်စုများသည် အနည်းငယ်ပြောပြချက်အရပင် အတော်လေး အနေရခက်စရာကောင်းပြီး၊ ရေးသူများမှာ ဝါကျတစ်ကြောင်းတည်းအတွက် တစ်ညလုံး အပင်ပန်းခံ စဉ်းစားထားရပုံရသည်။ အချို့မှာမူ မင်းသမီးတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်မျိုးကို ခွဲခြားရသည်မှာ အမြဲတမ်းတော့ လွယ်ကူသည်မဟုတ်။
လိုင်ဆန်ဒရာသည် သူမအကြောင်း မေးခွန်းမထုတ်မီ လက်ဇန်ဒါးအကြောင်းကို အရင်ပြောသူတိုင်းကို အထူးသတိထားလာသည်။
ကက်ဆီယားကတော့ လိုင်ရာဒွန်၏ ဆုံးရှုံးမှုကို သူတို့၏ အဆင်ပြေမှုအတွက် ရေးသားထားသော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အလား ပြောဆိုသူများကို သတိထားမိသည်။
သူမကတော့ ထိုသူများကို စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်မှု နည်းပါးသည်။
“တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ပြောတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။
မိုင်ရယ်လ်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ရှင် ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“တကယ်လို့ သူက တကယ့်အရေးပါတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုမှာ ကူညီချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အခုထိ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်တဲ့ လူတွေ ရှိပါသေးတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
အက်ဒရီယာနာက သူမလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကက်ဆီယားက သူမလက်ကို ကိုင်ထားခွင့်ပေးလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာသည် သူမ၏ ပထမဆုံး စာသင်ခန်းသို့ မရောက်မီ ဖိတ်ကြားစာနှစ်စောင် လက်ခံရရှိသည့် မနက်ခင်းတွင် ကက်ဆီယားက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အဆိုပြုလိုက်သည်။
သူတို့သည် နားချိန်ကို စာကြည့်တိုက်တွင် ကုန်ဆုံးကြမည်။
“တိတ်ဆိတ်တယ်” ဟု ကက်ဆီယားက နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းပြသည်။ “စာအုပ်တွေပဲ ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြေညာချက်တွေ ထုတ်ပြန်ရမယ့် နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ”
ထိုအစီအစဉ်မှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အဆင်ပြေသွားသည်။
ထို့နောက် စားပွဲပေါ်သို့ ခေါက်ထားသော စာတစ်စောင် လျှောကျလာသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
နှစ်ခုံကျော်က လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူမကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးပြနေသည်။
သူမ စာကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။
အထဲတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဖိတ်ကြားချက် ပါရှိသည်။
၎င်း၏ အောက်တွင် စာကြည့်တိုက်အတွင်း ချဉ်းကပ်မိသည့်အတွက် တောင်းပန်ကြောင်း စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပါရှိပြီး၊ ထို့နောက် အဘယ်ကြောင့် ချဉ်းကပ်ရသနည်းဆိုသည့် ရှင်းပြချက် နောက်ထပ်သုံးကြောင်း ထပ်ပါသေးသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက စာရွက်အောက်ခြေတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ကြောင်း ရေးသား၍ စာကို ပြန်လျှောပေးလိုက်သည်။
ကက်ဆီယားသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို အာရုံစိုက်၍ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မရယ်နဲ့နော်” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“မရယ်ပါဘူး”
“မင်းပုခုံးတွေကတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသလိုပဲ”
စာကြည့်တိုက်မှူးက လှမ်းကြည့်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး စာဖတ်ခြင်းသို့ ပြန်ဝင်စားလိုက်ကြသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြကြသည့်အခါ သူတို့မှာ ရယ်မောခြင်းကို မနည်းထိန်းထားရသည်။
စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာများ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် အခြေအနေကို စတင်ထိန်းကျောင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အကျိုးအမြတ်မမျှော်လင့်ဘဲ ချီးမွမ်းစကားများကို လက်ခံနိုင်လာကြသည်။
ကောလိပ်တစ်ခုလုံး မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဟု မသတ်မှတ်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရုံနှင့်လည်း ကျေနပ်နေနိုင်သည်။
အနေရခက်သည့် စကားပြောဆိုမှုတစ်ခုပြီးနောက် အတူတူ ရယ်မောနိုင်ကြပြီး နောက်တစ်နေ့မနက်တွင်လည်း သင်ခန်းစာများကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်တက်နိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုဇာတ်လမ်းများထက်ပင် ပို၍ သဘောကျမိသည်။
အာရုံစိုက်ခံရမှုအားလုံးကတော့ သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေခဲ့ပါ။
ကက်ဆီယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က အက်ဒရီယာနာနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကက်ဆီယားက ဝန်ခံသည်။
ကျွန်ုပ်မှာမူ အနီးနားရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး ထောက်ပံ့ရေးစာရင်းများကို စစ်ဆေးနေသယောင် ဟန်ဆောင်နေရသည်။
“တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သာယာပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီလို တွေးခွင့်ရှိပါတယ်”
“သူတို့နဲ့ ဘယ်မှ မသွားချင်တဲ့အချိန်မှာတောင်လား”
“ဟုတ်တာပေါ့”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမလက်ထဲတွင် ဘောပင်ကို လှည့်နေသည်။
“ကျွန်မ လက်ခံဖြစ်ကောင်း လက်ခံဖြစ်မယ့် လူတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်”
ကက်ဆီယား မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို မပြောပြဘူးနော်”
“အခု ပြောပြနေတာပဲလေ”
“ဘယ်သူလဲ”
“ဘာသာစကား သင်ခန်းစာက ရန်ဝစ်လေ”
ကက်ဆီယား ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မင်းကို မှတ်စုတွေ ချေးတဲ့သူလား”
“ဟုတ်တယ်”
“သူ မင်းကို မဖိတ်သေးဘူးမလား”
“ကျွန်မ သတိထားမိပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အချက်မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်မ အဲဒီလို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“သူက နားထောင်တတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားသွားတဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို မှန်နေတယ်လို့ အာမခံချက် ပေးမယ့်အစား ဘာကြောင့် မှားသွားတာလဲဆိုတာကို ရှင်းပြပေးတယ်”
ကက်ဆီယားက အံ့အားသင့်ဖွယ် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့ သာယာစရာ ကောင်းသားပဲ”
“ပြီးတော့ သူက ကျွန်မကို စာအုပ်အကြောင်း ဘယ်လိုထင်လဲလို့ မေးပြီးတာနဲ့ နားချိန်တစ်ဝက်လောက် ကျွန်မနဲ့ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်တာကို ပြောပြသွားသေးတယ်”
“အစပျိုးဖို့ကောင်းတဲ့ အခြေအနေပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သုံးယောက်စလုံး စားပွဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထောက်ပံ့ရေးစာရင်းဘက်သို့ ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကက်ဆီယားသည် ပန်းစည်းမပါဘဲ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။
ထိုအချက်က ပန်းစည်းကိုင်လာသည်ထက်ပင် ပို၍ လူအာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမနောက်မှ လိုက်လာပြီး အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
ကက်ဆီယားက မည်သူမျှ မမေးခင် သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပြောပြပါရစေ”
“ပြောပါဦး”
မိုင်ရယ်လ်က သူမ၏ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းကို ချထားလိုက်သည်။
“ဘာပြောမလို့လဲ”
“ဒက်ဗရင်က လာမယ့်အပတ် သင်ခန်းစာတွေပြီးရင် မြစ်ကမ်းနားမှာ လမ်းလျှောက်မလားလို့ မေးတယ်”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“တံတားတွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ ကျောင်းသားလေးလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ရော”
ကက်ဆီယားက သူမ၏ အိတ်ကြိုးကို လိမ်ကျစ်နေသည်။
“ကျွန်မ သွားမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
မိုင်ရယ်လ် ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ပို၍ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးသည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ကျွန်ုပ်၏ အမူအရာကို သာမန်အတိုင်း ဖြစ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအမူအရာမှာ သာမန်ထက် ပိုနေပုံရသည်။
“လမ်းလျှောက်ရုံသက်သက်ပါ” ဟု ကက်ဆီယားက ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
“လက်ထပ်ဖို့ ညှိနှိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော် ဘာစာရွက်စာတမ်းမှလည်း ယူမလာပါဘူး”
လိုင်ဆန်ဒရာက ရယ်မောရင်း ထိုင်လိုက်သည်။
ရယ်သံများ ငြိမ်ကျသွားသည်အထိ မိုင်ရယ်လ်က စောင့်နေလိုက်သည်။
“သူ့အကြောင်းလေး ပြောပြပေးမလား”
ကက်ဆီယား အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။
ဒက်ဗရင်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာများပြီးနောက် အတူတူ စားသောက်လေ့ရှိသည့် ကျောင်းသားဖြစ်သည်။ သူက ဝက်စ်မီးယားရှိ အလုပ်အကြောင်းကို မေးမြန်းလေ့ရှိပြီး မိသားစုများက သူတို့၏ အတန်းများကို မည်သို့ စီစဉ်ကြသည်ကို သူမ ပြောပြသောအခါ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ပေးတတ်သည်။ သူက သူမတွင် ပစ္စည်းကိရိယာများ တည်ဆောက်တတ်သည့် ညီငယ်တစ်ယောက် ရှိသည်ကိုလည်း မှတ်မိနေသည်။
တံတားတည်ဆောက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူက သူမနဲ့ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်ခဲ့ပေ။
သူမသည် မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်မှန်းသိသွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာလည်း သူက မတိုက်ဆိုင်ကြောင်း ဆက်လက်ပြောဆိုနေဆဲပင်။
“ကျွန်မရဲ့ တံတားက တောင်ဘက်ကမ်းမှာ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အပိုင်း အများကြီး လိုနေသေးတယ်လို့ သူက ပြောတယ်” ဟု ကက်ဆီယားက ရှင်းပြသည်။
“ဟုတ်လို့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ ကျောကို မှီချလိုက်သည်။
“သူမက ဒီပုံစံကို နှစ်ရက်လောက် ပြန်စဉ်းစားနေတာ”
“သူ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်လို့လေ”
“ဒါပေါ့”
ကက်ဆီယားက သူမကို ခေါင်းအုံးတစ်လုံးနှင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လိုင်ဆန်ဒရာက ရန်ဝစ်ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။
ထိုအကြောင်းကို ကက်ဆီယား မပြောပြမီ လိုင်ဆန်ဒရာက ကျွန်ုပ်တို့ကို အရင်ပြောပြခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ သိလိုက်ရသည်။
“သူ လက်ခံတယ်” ဟု သူမက ကြေညာသည်။
လက်ဇန်ဒါးက စာတစ်စောင်ကို ဖတ်နေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“ရန်ဝစ်လေ”
“ဘာကိုလဲ”
“လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့လေ။ လိုက်မှီအောင် လုပ်ပါဦး”
အိုင်အိုက ရယ်မောလိုက်သည်။
လက်ဇန်ဒါးက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ အသုံးဝင်မည့် အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မကြာသေးမီကမှ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးစာလောက်အထိ လျှပ်စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို အကြံပေးရန်အတွက် မည်သို့မျှ မလုံလောက်ပါ။
“ပျော်ရွှင်စရာအချိန်လေး ဖြစ်ပါစေ” ဟု သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နူးညံ့သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ထို့နောက် သူမက “ပြီးတော့ နောက်စားပွဲတစ်ခုကို သွားထိုင်တာမျိုး မလုပ်ရဘူးနော်” ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မလုပ်ပါဘူး”
အိုင်အိုက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
သူက စာကို ချထားလိုက်သည်။
“ငါ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ”
သူတို့၏ အစီအစဉ်များကြောင့် အခြားသူများထံမှ ဖိတ်ကြားချက်များ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပါ။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူတို့ တကယ်လက်ခံကောင်း လက်ခံလိမ့်မည်ဟူသော သတင်းစကားက အဝေးကနေသာ အားကျနေခဲ့ကြသည့် ကျောင်းသားအချို့ကို ပို၍ အားတက်သွားစေခဲ့ပုံရသည်။
ကက်ဆီယားမှာ သင်္ချာလေ့ကျင့်ခန်းများ စုစည်းနေစဉ်အတွင်း ဂီတပွဲတစ်ခုသို့ ဖိတ်ကြားခံရသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာမှာမူ သူမနှင့် စကားသုံးခါ အပြည့်အစုံ ပြောဆိုဖူးပြီး ထိုအကြောင်းအရာတိုင်းကို မှတ်မိနေသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးထံမှ ဂရုတစိုက် ရေးသားထားသော ဝန်ခံစာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
သူမက ထိုစာကို သီးသန့်နှင့် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။
သင်ခန်းစာတစ်ခု အဆုံးသတ်ချိန်တွင် ကက်ဆီယားအတွက် စာတစ်စောင် ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။
ဤစာမှာ သူမ၏ စာအုပ်များကြားတွင် မရှိဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ယင်းမှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်ဟု သူမက ယူဆသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများသည် နေ့လယ်စာစားချိန်ကို ပဋိပက္ခမဖြစ်စေဘဲ ကာကွယ်တတ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ စားသောက်နေစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက်ချဉ်းကပ်ပါက သူမ၏ အဒေါ်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်သည့် မိန်းကလေးက စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ နောက်မှလာရန်သာ အကြံပြုလိုက်သည်။
အများစုက လက်ခံကြသည်။
တစ်ယောက်ကတော့ မဟုတ်ပါ။
သူက ကက်ဆီယားကို သူ အပင်ပန်းခံထားရသမျှအတွက် အနည်းဆုံးတော့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးသင့်ကြောင်း ပြောဆိုလာသည်။
“ရှင် အပင်ပန်းခံဖို့ ကျွန်မ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး” ဟု သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမဘေးတွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
ကျောင်းသားက ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ကက်ဆီယား၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သူ ထွက်သွားသည်။
ထိုအကြောင်းကို ထိုညနေက မိုင်ရယ်လ်ကို ပြောပြသောအခါ ကက်ဆီယားမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသော်လည်း မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်နေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။
“ကျွန်မ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မဆက်ဆံမိလိုက်ဘူး”
“မင်း ရက်စက်လိုက်တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် မင်း လုံလောက်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ရှိခဲ့တာပေါ့”
ကက်ဆီယားက ထိုအချက်ကို ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ သင်္ချာလုပ်ငန်းများကို ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအရာအားလုံးကြားထဲမှာပင် သူတို့သည် ဆက်လက် လေ့လာနေကြသည်။
ထိုအချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အရေးကြီးပုံရသည်။
ကက်ဆီယား၏ ပထမဆုံး ပြင်ဆင်ထားသော စာရင်းတွင် သူမ ထင်ထားသည်ထက် မှတ်ချက်နည်းနည်းသာ ပါလာသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာသည် နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း သက်ဆိုင်ရာ ရာစုနှစ်အတွင်းမှာပင် ရှိနေသည့် သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် ထိုအောင်မြင်မှုများကို စာများအပေါ် ပြသသည်ထက် ပိုမိုတက်ကြွစွာဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြသည်။
ဂျူလီယန်က ကက်ဆီယား သူမ၏ ဂဏန်းသင်္ချာအကြောင်း ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရေဘီးအတွက် ရေမည်မျှ လိုအပ်သည်ကို တွက်ချက်ရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်မဖြစ် မေးမြန်းသည်။
သူမက စာမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ စမ်းကြည့်ကြမလား”
“ဒါပြီးရင်လေ”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့မှတ်စုစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
သူတို့ဘေးတွင် လိုင်ဆန်ဒရာသည် ရန်ဝစ်နှင့် ဆွေးနွေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုနေပြီး စာရွက်တစ်ရွက်၏ ဘေးအနားတွင် ကန့်ကွက်ချက်အချို့ကို ရေးသားနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက သတိထားမိသွားသည်။
“လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား”
“မှန်ကန်ကြောင်း ပြဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ”
ကက်ဆီယားက လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ စကားတစ်ခွန်း ဆုံးအောင် ပြောခွင့်ပေးကြည့်ပါဦး”
“မင်းလည်း ဒက်ဗရင်ကို သူ့တံတားအကြောင်း ဆုံးအောင် ပြောခွင့်ပေးသင့်တယ်”
ဂျူလီယန်က ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“သူ တံတားဆောက်နေတာလား”
မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ကက်ဆီယားက ပြောသည်။
ဂျူလီယန် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
ထို့နောက် သူက ဒက်ဗရင်သည် ရေဘီးအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ သိမသိ မေးမြန်းပြန်သည်။
ကက်ဆီယားက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး လိုင်ဆန်ဒရာမှာမူ အလွန်ရယ်မောလွန်းသဖြင့် ဘောပင်ကို ချထားရသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို ဥယျာဉ်တံခါးအနီးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ကွန်ကော်ဒီယာတွင် နေ့လယ်ပိုင်း အစီအစဉ်များကို နှိုင်းယှဉ်နေကြသည်။
အခြားသော ခရီးစဉ်များအတိုင်းပင် သူတို့၏ အစောင့်များသည် အဝေးတစ်နေရာတွင်သာ ရှိနေကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပါ။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အိမ်သို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ရောက်မည်ကို သိသင့်သိထိုက်သူများကို အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။
လက်တွေ့ကျသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာပင် မပြည့်ပါ။
ဘာဝတ်ရမည်ဆိုသည့် မေးခွန်းကမူ ပို၍ အချိန်ယူလိုက်ရပုံရသည်။
“မင်း သင်ခန်းစာတွေသွားရင် အဲဒီအပြာရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်နေကျပဲလေ” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောနေသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို ကြိုက်တယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒါပဲ ဝတ်လိုက်”
“မင်း ပြောပုံက ဝတ်မသင့်သလိုမျိုးပဲ”
“သူ အဲဒါကို အရင်က မြင်ဖူးမလားလို့ မင်း မေးခဲ့လို့ ငါ ပြောတာပါ”
ကက်ဆီယား သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို ဘယ်မှ မဖိတ်တုန်းက ပိုလွယ်သေးတယ်”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက မင်းကို ဘယ်သူမှ မဖိတ်တော့မှာကို မင်း စိုးရိမ်နေခဲ့တာလေ”
သူမက သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ အပြုံးမှာ နူးညံ့သွားသည်။
“မင်း စိုးရိမ်ခဲ့တာလေ”
ခဏအကြာတွင် ကက်ဆီယား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နည်းနည်းတော့ပေါ့”
ထိုအခါမှ သူတို့ ကျွန်ုပ်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“စာအုပ်အတွက် လာတာပါ” ဟု စားပွဲငယ်ပေါ်ရှိ စာအုပ်ကို ညွှန်ပြကာ ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက စာအုပ်ကို ကမ်းပေးသည်။
“ဘာမှ မကြားလိုက်ရပါဘူးနော်”
“အရမ်းကို တောင်းဆိုမှုများတဲ့ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတဲ့ ကျောင်းသူနှစ်ယောက်ကိုပဲ ကြားလိုက်ရပါတယ်”
ကက်ဆီယား ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ကို စာအုပ်များ၊ အစီအစဉ်များ၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု ဘာဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သိချင်လောက်အောင်အထိ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘောကျမိသည့် အလွန်တရာမှ သာမန်ဆန်လှသော ပြဿနာလေးများနှင့်အတူ နွေးထွေးသည့် မီးအိမ်အောက်မှာပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။