အခန်း ၃၈၅ - စာသင်ခန်းထဲက နေရာနှစ်ခု
လိုင်ဆန်ဒရာသည် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် နံနက်စာစားပွဲသို့ ရောက်လာသည်။
ကက်ဆီးယားကလည်း ထိုနည်းတူ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်မထားခဲ့ပါက ဤအချက်သည် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လက်ဇန်ဒါးသည် ထိုစာအုပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ညီမဖြစ်သူဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“ငါ ဘာများ လွတ်သွားသေးလဲ”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” လိုင်ဆန်ဒရာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမသည် ကက်ဆီးယားဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပေါင်မုန့်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူက စောင့်နေလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာသည် ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ပေါ်သို့ ထောပတ်သုတ်လိုက်သည်။
“လိုင်ဆန်ဒရာ”
“ငါလည်း ဒီကောလိပ်မှာပဲ တက်တော့မလို့”
ကက်ဆီးယား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းလာသည်ကို သူမ မဖုံးကွယ်နိုင်လိုက်ပေ။
စားပွဲတစ်ဖက်တွင်ရှိသော မီရယ်လ်က သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်သား အတူတူလား”
“ကျွန်မတို့ သင်ခန်းစာတွေ ထပ်တူကျတဲ့ အချိန်တွေမှာပေါ့” လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောသည်။ “မနေ့က ကျွန်မတို့ ဒီအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြတယ်”
“တော်တော်လေးကို အသေးစိတ် ပြောဖြစ်ကြတာပါ” ဟု ကက်ဆီးယားက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“သူမက ကျွန်မကို သနားလို့ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပူနေလို့ ကမ်းလှမ်းတာလားဆိုပြီး လိုင်ဆန်ဒရာက မေးခဲ့သေးတယ်”
“သုံးခါတောင် မေးတာ” ကက်ဆီးယားက ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း ကိုယ့်အတွက် ပညာသင်ယူချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို သုံးခါတောင် ရှင်းပြလိုက်ရတယ်”
လက်ဇန်ဒါးသည် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီချလိုက်ပြီး သူ့ညီမကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိကျွမ်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အရေးတကြီးဟု ထင်ရသော ကိစ္စပေါင်းရာနှင့်ချီကို ကိုင်တွယ်နေရင်း အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုခုကို လျစ်လျူရှုမိခဲ့သလားဟု ပြန်လည်တွေးတောနေပုံရသည်။
“မင်း ဘာတွေ သင်ချင်တာလဲ” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ နောက်ပြောင်နေသော အမူအရာသည် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ဘာသာစကားတွေ၊ သမိုင်းကြောင်းတွေပေါ့။ ပြီးတော့ မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ ပြည်သူ့လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာတွေထဲက ကိုယ်နဲ့ကိုက်ညီမယ့်ဟာတွေကို သင်ချင်တယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကူညီပေးရင်းနဲ့ ကိုယ်မသိတဲ့အပိုင်းတွေကို တခြားသူတွေ နားလည်ထားဖို့ ဘယ်လောက်အထိ အားကိုးနေရလဲဆိုတာကို သိလာရပြီလေ”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်မှ အကြည့်ခွာလိုက်သည်။
“အသုံးဝင်တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ”
“တစ်ခါတလေတော့လည်း အရှက်ရစရာ ကောင်းတယ်လေ”
“အဲဒီလို အတွေ့အကြုံတွေကလည်း အသုံးဝင်တတ်ပါတယ်”
အိုင်အိုက စားပွဲတစ်ဖက်မှ လှမ်း၍ လိုင်ဆန်ဒရာ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာထိလိုက်သည်။
“ဝမ်းသာလိုက်တာ”
ခဏတာမျှ လိုင်ဆန်ဒရာသည် သူမ ပုံမှန်ပြသလေ့ရှိသည့် အမူအရာထက် ပိုမိုနုပျိုသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
ထိုအခါ လက်ဇန်ဒါးက ပြုံးလိုက်သည်။
“ကိုယ်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်”
သူတို့ကောလိပ်သို့ သွားရောက်သည့်ခရီးစဉ်မှာ ဂျူလီယန်၏ မွေးနေ့ပြီးနောက် နှစ်ရက်မြောက်နေ့၊ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ ကွန်ကော်ဒီယာအထိ လိုက်သွားခဲ့သည်။
လက်ဇန်ဒါး၏ လူများနှင့် တံခါးဝင်ပေါက်ဆိုင်ရာ စီစဉ်မှုများကို ဆွေးနွေးရန် ရှိနေသလို၊ အက်ဗလင်ကလည်း အဆောက်အအုံများကြား လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပင်ပန်းအောင် မလုပ်သရွေ့တော့ လေ့ကျင့်ခန်းပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်သည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း အာမခံထားသည်။
သူမအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုသော အဖြစ်အပျက်ကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုနေခြင်းလားဆိုသည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကက်ဆီးယားသည် ရိုးရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမနှင့် မီရယ်လ်တို့ ပြင်ဆင်ထားသည့် ပညာရေးမှတ်တမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာကလည်း သူမကိုယ်တိုင် စာရင်းပြုစုထားသော စာရွက်ကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ခေါက်ထည့်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ ခရီးစဉ်ဟု သိသာစေမည့် အဝတ်အစားမျိုး မဝတ်ဆင်ထားကြပေ။
သို့သော် ကောလိပ်၏ ဒုတိယမြောက် ခြံဝင်းသို့ မရောက်မီကပင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လူအများက မှတ်မိသွားကြသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာသည် ကောလိပ်၏ အပြင်ဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးသော လူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေသော ဆရာများ ရောက်ရှိနေပြီလားဟု မေးလိုက်သည်။
ကက်ဆီးယားက သူမဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။
ကျောင်းသားများသည် အုပ်စုငယ်များဖြင့် ခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အချည်အနှောင်မှ လွတ်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော မြေပုံလိပ်ကို ကိုင်ကာ အလျင်စလို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တံခါးဖွင့်ထားသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှ ဂီတလေ့ကျင့်ခန်း၏ မညီညာသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုအပိုင်းကို ပြန်လည်တီးခတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
နံရံအစွန်နားတွင် လူငယ်နှစ်ယောက်သည် သစ်သားဘောင်တစ်ခုကို အကြောင်းပြု၍ အငြင်းပွားနေကြသည်။
“မင်း မတင်းခင်တုန်းက ဒါ ဖြောင့်နေတာပဲ”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါကို သေချာ မတပ်ထားမိလို့ပေါ့”
“အခုတော့ သေချာပေါက် ကောက်နေပြီလေ”
ကက်ဆီးယားသည် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မော့ကြည့်လာပြီး ပြုံးပြကာ အငြင်းပွားသည့်ကိစ္စကို ပြန်ဆက်လုပ်နေကြသည်။
ဘယ်သူမှ ဂါရဝပြုခြင်း မရှိကြပေ။
ကက်ဆီးယား၏ ပခုံးများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ဒါကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။
သူတို့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံသည့် အမျိုးသမီးက သူမကိုယ်သူမ မစ်စထရက် တာရင်ဟု မိတ်ဆက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းတစ်ဖက်တွင် မှင်များပေနေပြီး လည်ပင်းတွင် ညှိနေပုံရသော ကြိုးဖြင့် ချိတ်ထားသည့် မျက်မှန်ကို တပ်ထားသည်။ သူမသည် ကျွန်တော်တို့ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ရင်း မျက်မှန်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ပညာသင်ချင်တယ်လို့ ကြားထားပါတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့” ကက်ဆီးယားက ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ။ အရင်က သင်ယူခဲ့တာတွေကို ပြောပြပေးပါဦး”
ကက်ဆီးယားသည် သူမ၏ စာရင်းကို ပေးလိုက်သည်။
တာရင်သည် ၎င်းကို သေချာဖတ်ရှုပြီး သမိုင်းနှင့် ဘာသာစကားဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို မေးမြန်းကာ စာရင်းကို ပြန်ပေးပြီးနောက် လိုင်ဆန်ဒရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူမသည် နှစ်ယောက်စလုံးကို အတူတူပင် အလေးထား ဆက်ဆံသည်။
ကျွန်တော် ဒါကို အလွန်သဘောကျသည်။
စာရင်းများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် တာရင်သည် စားပွဲပေါ်သို့ စာရွက်နှစ်ရွက် ချပေးလိုက်သည်။
“လေ့ကျင့်ခန်းလေး နည်းနည်းပါ။ ဘာမှ ရှုပ်ထွေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်နေရာကနေ စတင်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ အထောက်အကူပြုမှာပါ”
ကက်ဆီးယားသည် သူမ၏ ဘောပင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက အနားသို့ တိုးကပ်လာသော်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းဆီက စာရွက်ကို မကြည့်မိစေရန် ထိန်းလိုက်သည်။
တာရင်က ဒါကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။
“ရှင်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဖော်ကောင်းတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖြေတွေကိုတော့ သီးခြားစီပဲ ရေးရမှာပါ”
“ကျွန်မတို့ လိမ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး” လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောသည်။
“ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့အတွက် အဆင်မပြေတဲ့ စကားပြောဆိုမှုမျိုး မလိုတော့ဘူးပေါ့”
သူမ၏ လေသံက ပကတိအတိုင်း တည်ငြိမ်နေသဖြင့် ကက်ဆီးယား ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ အနီးအနားမှာ အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တော့မလား”
ကက်ဆီးယား မော့ကြည့်လာသည်။
ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြမယ်လေ”
အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ခြံဝင်းနံရံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိနေသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိသည်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်သည် စာသင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော်သည် နှောင့်ယှက်မိမည်စိုး၍ တံခါးဝတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
ဆရာတစ်ယောက်သည် ဘုတ်ပြားကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် လမ်းတစ်ခု၊ ချောင်းတစ်ခုနှင့် ရွာသုံးရွာကို ပုံဆွဲထားသည်။ ကျောင်းသားအချို့သည် တံတားအသစ်ကို ဘယ်နေရာတွင် ဆောက်သင့်သလဲဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ကက်ဆီးယားသည် လိုင်ဆန်ဒရာဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူတို့သည် လေ့လာကြည့်ရှုရန်သာ ခွင့်ပြုချက်ရထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကက်ဆီးယားက ထိုကန့်သတ်ချက်ကို မေ့လျော့နေပုံရသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဈေးက နေ့တိုင်း မရှိဘူးလေ” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။
ဆရာက သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ပြောပါဦး”
သူမသည် လိုင်ဆန်ဒရာကို ကြည့်လိုက်ရာ လိုင်ဆန်ဒရာက အားပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအသာညိတ်ပြသည်။
“စက်ရုံရှိတဲ့ ရွာကနေ ဈေးရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ လှည်းတွေက ဒီလမ်းအတိုင်း သွားနေရတာပါ။ တကယ်လို့ တံတားကို မြောက်ဘက်ပိုကျတဲ့နေရာမှာ ဆောက်မယ်ဆိုရင် သူတို့က တောင်ကုန်းကို နှစ်ခါ ဖြတ်ကျော်နေရမှာပေါ့”
ပြတင်းပေါက်နားက ကျောင်းသားတစ်ယောက်သည် ဘုတ်ပြားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာက တံတားက ပိုတိုတာကိုး”
“ဟုတ်ပါတယ်” ကက်ဆီးယားက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီတံတားကို သုံးပါ့မလား”
ဆရာက မြေဖြူကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါက မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ။ ဘယ်လို အချက်အလက်တွေ လိုအပ်မယ်လို့ ထင်သလဲ”
အခန်းထဲတွင် အဖြေများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကုန်ပစ္စည်းအလေးချိန်၊ ရာသီဥတု၊ တောင်ကုန်းရဲ့ မတ်စောက်မှု၊ ချောင်းရေလျှံတတ်မလား၊ လမ်းကို ဘယ်သူက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမလဲ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက လက်မြှောက်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ လူတွေကရော ကျွန်မတို့ ဆွဲထားတဲ့ ပုံအတိုင်း သဘောတူရဲ့လား ဆိုတာလည်း မေးရမှာပေါ့”
ဆရာက ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါကို အထူးသဖြင့် မေးရမှာပေါ့”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို မမြင်မီမှာပင် ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဤနေရာနှင့် ထိုက်တန်သူများဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်တွေ့ရှိသွားချိန်တွင် တံခါးဝကနေ စောင့်ကြည့်နေမည့် ဘုရင်တစ်ပါး မလိုတော့ပေ။
တာရင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ စင်္ကြံလမ်းအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူမတွင် သူတို့နှစ်ယောက်စီအတွက် အချိန်ဇယားတစ်ခုစီ ရှိနေသည်။
“ဒီသင်ခန်းစာတွေကနေ စတင်နိုင်ပါတယ်” သူမက ပြောသည်။ “ရှင်တို့ရဲ့ အခြေခံပြင်ဆင်မှုတွေမှာ အနည်းငယ် ကွာခြားချက်ရှိတဲ့အတွက် အချိန်ဇယားက အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူး”
ကက်ဆီးယားသည် သူမ၏ အချိန်ဇယားကို လေ့လာလိုက်သည်။
“သင်္ချာလား”
“ရှင်တို့က နည်းလမ်းအချို့ကို မှန်ကန်စွာ သင်ယူခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာပုံစံ ပြောင်းသွားတဲ့အခါ တွေဝေသွားတတ်တယ်။ အဲဒီအပိုင်းမှာ နည်းနည်းလေ့ကျင့်လိုက်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ပိုအဆင်ပြေသွားမှာပါ”
ကက်ဆီးယားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမ၏ စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ သမိုင်းသင်ခန်းစာက အစောကြီးပါလား”
“ရှင် ရေးထားတဲ့ အချက်အလက်တွေက ယုံကြည်မှုရှိပေမဲ့ နှစ်အတော်ကြာ ကွာခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို ရောထွေးထားမိတယ်” ဟု တာရင်က ပြောသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာသည် အချိန်ဇယားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အော်”
ကက်ဆီးယား၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။
“ခဏတာတော့ ပျော်နေနိုင်ပါတယ်” လိုင်ဆန်ဒရာက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ပျော်နေတာပါ”
သူတို့သည် သင်ခန်းစာအချို့ကို အတူတူတက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး အချို့အတွက်တော့ ခွဲသင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ပထမရက်သတ္တပတ်များတွင် သူတို့နှင့် ဆရာများအနေဖြင့် အစီအစဉ်များကို ပြန်လည်ချိန်ညှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိမည်ဖြစ်သည်။
“မနက်ဖြန်မှာ ရှင်တို့အတွက် နေရာရှိပါတယ်” တာရင်က ပြောသည်။ “အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ပေါ့”
ကက်ဆီးယားက လိုင်ဆန်ဒရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာကလည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်” သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
တံခါးပေါက်မှ ပြန်လာသည့် ခရီးစဉ်သည် ထွက်ခွာသွားစဉ်ကထက် ပိုမိုဆူညံပျော်ရွှင်နေသည်။
ကက်ဆီးယားက တံတားလေ့ကျင့်ခန်းအကြောင်းကို ပြောပြနေသလို၊ လိုင်ဆန်ဒရာကလည်း သူတို့နောက်ဆုံးကြည့်ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာစကားသင်ခန်းစာအကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။ တစ်ယောက်မေ့သွားသည့်အချက်ကို နောက်တစ်ယောက်က ပြန်သတိရလာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်ဇယားများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရန် လမ်းလျှောက်ရင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
တတိယအကြိမ် ရပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် မေရီက သူတို့ဆီ ရောက်လာသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
ကက်ဆီးယားက သူမ၏ စာရွက်ကို မေရီထံ ပေးလိုက်သည်။
မေရီသည် ၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက် လိုင်ဆန်ဒရာ၏ စာရွက်ကိုပါ ဆက်ဖတ်သည်။
“ဒီမနက်ခင်းအချိန်တွေကိုတော့ အလွတ်ထားပေးထားမယ်။ ငါတို့ ဆွေးနွေးထားတဲ့အတိုင်း ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ပေးလိုက်မယ်”
“ကျွန်မ အဲဒီပြီးရင် လက်ခံတဲ့အခန်းကို ဆက်သွားလို့ ရသေးတယ်မလား” ဟု ကက်ဆီးယားက မေးသည်။
“သဘောတူထားတဲ့ နေ့တွေမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ရှင်တို့မှာ စာဖတ်ဖို့လည်း ရှိသေးတယ်လေ”
ကက်ဆီးယားသည် သင်ခန်းစာများအောက်တွင် ရေးထားသော စာအုပ်စာရင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပညာသင်ကြားခြင်းဆိုသည်မှာ အိမ်အထိ လိုက်ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပုံရသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာလည်း အလားတူပင် အတွေးနက်နေပုံ ပေါ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
ထိုညနေတွင် ဂျူလီယန်သည် ကက်ဆီးယား၏ စာရွက်စာတမ်းများအတွက် အိတ်တစ်လုံး ရွေးပေးရန် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။
သူသည် မိမိတာဝန်ကို အလေးအနက် ထားသည်။
ပထမအိတ်၏ အပိတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်၊ ဒုတိယအိတ်ကို ကျဉ်းလွန်းသည်ဟုဆိုကာ ငြင်းပယ်သည်၊ တတိယအိတ်ကိုတော့ ကြိုးကို မဖြတ်ဘဲ ပိုတိုအောင် လုပ်နိုင်မလားဟု မေးမြန်းသည်။
သားရေပစ္စည်း လုပ်ကိုင်သူက အလွန်စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေပေးသည်။
ကက်ဆီးယားက အရောင်များကို ရွေးချယ်နေစဉ် လိုင်ဆန်ဒရာက သူမအတွက် အိတ်တစ်လုံးကို ရွေးလိုက်သည်။
“အရောင်တူစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ သိပါတယ်” ဟု ကက်ဆီးယားက ပြန်ပြောသည်။
သူသည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပုံစံတူ မှတ်စုစာအုပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူကြည့်နေသည့်နေရာကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါတွေက အဲဒီအချိန်မှာ ရနိုင်တာမို့လို့ပါ”
သူကတော့ ယုံကြည်ပုံ မရပေ။
ပြန်လမ်းတွင် ကက်ဆီးယားက သူ့ကို မွေးနေ့ပွဲ ပျော်ခဲ့ရဲ့လားဟု မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“အကုန်လုံးလား”
ဂျူလီယန်သည် ပြန်မဖြေမီ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခဏလေးတော့ ဝမ်းနည်းမိတယ်”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပျော်ပါတယ်။”
သူမသည် သူ့ဆံပင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် ခဏတာ ခံယူထားပြီးနောက် လက်လှမ်းမမီသည့်နေရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
“သေတ္တာထဲမှာ ကျွန်တော့်နာမည် ရေးပြီးပြီ”
“ပြပေးမလား”
“ညစာစားပြီးမှလေ”
သူသည် သူမလက်အောက်တွင် ညှပ်ထားသည့် အိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် စာမလုပ်ခင်ပေါ့”
ကက်ဆီးယား ပြုံးလိုက်သည်။
“စာမလုပ်ခင်မှာပေါ့”
သူတို့၏ ပထမဆုံး ကျောင်းသူဘဝ မနက်ခင်းသည် ဘောပင်ပျောက်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။
ကက်ဆီးယားသည် သူမ၏ ကုလားထိုင်အောက်တွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးပြီးနောက် လိုင်ဆန်ဒရာက ကက်ဆီးယား၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရှင် မေ့မသွားအောင်လို့ ထည့်ထားတာလေ”
“အခုမှ သတိရတော့တယ်”
မိရယ်လ်က ပြတင်းပေါက်နားမှ စောင့်ကြည့်နေပြီး အက်ဒရီယာနာက သူမညီမ၏ လက်စွပ်တွင် ချောင်နေသော ကြယ်သီးကို ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။
“ကြောက်နေတာလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“မကြောက်ပါဘူး”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြောက်တော့ ကြောက်တယ်” ဟု ကက်ဆီးယားက ပြင်ပြောသည်။
“ငါလည်း ကြောက်တယ်” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ဝန်ခံလိုက်သည်။
ထိုစကားက စိတ်သက်သာရာ ရစေမည့် စကားများထက် ပို၍ အားရှိစေပုံရသည်။
တံခါးပေါက်နား ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်တည်း ပြန်လှည့်ကြည့်ကြသည်။
မိရယ်လ်က လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
လက်ဇန်းဒါးက သူ့ညီမကို ပျော်အောင်နေဖို့ မှာလိုက်ပြီးနောက် သင်ခန်းစာများအတွက် ထိုအကြံပေးချက်က သင့်တော်ပါ့မလားဟု ပြန်စဉ်းစားနေပုံရသည်။
အိုင်အိုက သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ပြန်လာရင် ကျွန်မတို့ကို အကုန်ပြောပြဦးနော်”
သူတို့လည်း ပြောပြပါမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကက်ဆီးယားသည် လိုင်ဆန်ဒရာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ညှစ်ကာ သူမနှင့်အတူ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုမနက်ခင်းကို ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းအတွင်း အမှားအယွင်း ဘယ်လောက်ဖြစ်နိုင်သလဲဆိုတာ သင်ယူရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
“ရှင်က ဓားကို ကိုယ်နဲ့ အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ ထားပြီး ရောက်လာတာပဲ” ဟု အာဗာန်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မှန်ကန်တဲ့ ကျောက်တုံးနားကို ရောက်လာတာပဲလေ”
“အဲဒါက အီလျန်ရဲ့ သင်ခန်းစာပါ။ ဒီတစ်ခါကတော့ ကျွန်တော့်အလှည့်”
ကျွန်တော့်နောက်မှ သောရ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာများမှာ အက်ဗလင် ပြောသည့်အတိုင်း ရပ်နားလိုက်လျှင် ခဏတာ လေ့ကျင့်နိုင်သည့် အခြေအနေအထိ သက်သာလာသည်။ ဤအချက်ကို ကျွန်တော့်ဆရာ လေးယောက်စလုံးကို ရှင်းပြထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အမြင်ဖြင့် ပြင်ဆင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
ဗေးရွန်းက ကျွန်တော့်ကို လက်တစ်ဖက်ကို လေအဖြစ် ပြောင်းလဲခိုင်းပြီး သစ်သားလေ့ကျင့်ရေးဓားရိုးကို ကိုင်ခိုင်းကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ အသားမပါသည့်ပုံစံမျိုး ထားခိုင်းသည်။
သူပြသတာထက် ပိုခက်ခဲသည်။
ဓားရိုးသည် ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကြားမှ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုတ်ကျသည်။
တတိယအကြိမ်တွင်တော့ ကိုင်ထားနိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုပေါ့” သူက ပြောသည်။ “တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားဖို့အတွက် အသားအရေ ပြန်တည်ဆောက်စရာ မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော်သည် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။
မိုးရေစက်များက ဓားရိုးတစ်ဝိုက်တွင် ရစ်ခွေသွားသည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် ခဏတာအတွင်း ဓားသည် ကျွန်တော် ရည်ရွယ်သည့်နေရာသို့ အတိအကျ သွားရောက်ခဲ့ပြီး နေရောင်ခြည်သည် ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ထို့နောက် ပုံရိပ်သည် ယိုင်နဲ့သွားသည်။
အာဗာန်က မြေပြင်ပေါ် မကျခင် ဓားကို ဖမ်းလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြောသေးပါ။
အာဗာန်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ပင်ပန်းနေတဲ့ လက်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”
ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာကြောင့် သူ့ကို ယုံကြည်ကြသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်စပြုလာပြီ။
ကက်ဆီးယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာသည် ညစာမစားမီ ပြန်ရောက်လာကြပြီး အလွန်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် တံခါးစောင့်ကပင် ဆက်လျှောက်သွားရန် သတိပေးရသည်။
ကက်ဆီးယား၏ လက်စွပ်တွင် မှင်များပေနေသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ စာရွက်ထိပ်တွင် သူမ၏ လက်ရေးထက် ပိုမိုခိုင်မာသည့် လက်ရေးဖြင့် ပြင်ဆင်ချက်တစ်ခု ရေးသားထားသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု မိရယ်လ်က မေးသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်သွားကြသည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပြန်စကြသည်။
မိရယ်လ်က ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ်”
သူတို့၏ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ စာရင်းဇယားများအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သီးခြားသင်ခန်းစာများက ကွာခြားသည့် အားနည်းချက်များကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ကက်ဆီးယားသည် ဆရာက သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင်သာ တွက်ချက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ခိုင်းပြီးနောက် သင်္ချာကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာကမူ သမိုင်းဝင် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ နာမည်ကို သိရုံနှင့် ထိုသူ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို ပြန်မှတ်မိခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မက မှားနေတဲ့ ဝန်ကြီးတစ်ယောက်အကြောင်းကို အလွန်ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ ရေးလိုက်မိတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့နော်” ဟု သူမက သတိပေးသည်။
“ငါ ဘာမှ မပြောသေးပါဘူး”
“ရှင် စဉ်းစားနေတာလေ”
ကက်ဆီးယားသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ကျောင်းသားနှစ်ယောက်နဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားခဲ့တယ်”
မိရယ်လ်၏ စိတ်ဝင်စားမှုက တက်ကြွလာသည်။
“သူတို့က ဘယ်လိုလူတွေလဲ”
“တစ်ယောက်က သင်ခန်းစာပြီးရင် သူ့အဒေါ်နဲ့အတူ ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တံတား ဒီဇိုင်းဆွဲချင်တဲ့သူ”
“မနေ့က တံတားအကြောင်း ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသေးလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“အသေးစိတ် ဆွေးနွေးဖြစ်ပါတယ်” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှ သဘောမတူကြဘူး”
“နောက်နေ့ကျရင်ရော သူတို့နဲ့အတူ ထိုင်ဦးမှာလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
ကက်ဆီးယား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ လိုင်ဆန်ဒရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မလိုတော့သည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် အိုင်အို၏ မွေးနေ့ ရောက်လာသည်။
ဂျူလီယန်၏ မွေးနေ့ပြီး လေးရက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။
လက်ဇန်းဒါးက မနက်စာ စားချိန်တွင် သူမကို မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လက်ဆောင်ကို သီးသန့် ပေးအပ်သည်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အနောက်ဘက်ပြခန်းအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ မဖော်ပြဘဲ သူမကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
သူမက ထိုအစီအစဉ်အတိုင်းပင် အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။
ဒါက အက်ဗလင်ကို သံသယဖြစ်စေသည်။
“သူ သိနေပြီလို့ ထင်လား” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“သူ့မွေးနေ့ဆိုတာ သူ သိနေမှာပါ”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ရှင်သိပါတယ်”
“ညစာအကြောင်း သူ သိနေတယ်ဆိုရင်တောင် သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို အရမ်းကို နားလည်ပေးနေတာပါ”
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် အိုင်အိုက ဆီရာဖီနာအား ပေါင်မုန့်ပေါ်တွင် ဂျမ်သုတ်ပေးနေသည်။
ဆီရာဖီနာက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်က စားပွဲအောက်မှ သူမကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကန်လိုက်သည်။
အိုင်အို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခြေထောက်ကို သတိထားကြပါဦး”
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင် ခဏတာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ညနေအထိပဲ လိုတော့တာပါ”
အိုင်အို သူမ၏ ပုံမှန် မနက်ခင်း တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်သည်။
လစ်ဘက်သ်က ပရိဘောဂများ နေရာချထားမှုကို ညွှန်ကြားသည်။ မိရယ်လ်နှင့် ဟယ်လီနာတို့က လူချင်းမြင်နိုင်လောက်သည့် အမြင့်တွင် ပန်းအိုးများကို စီစဉ်သည်။ ကက်စတယ်လန်က ဝန်ဆောင်မှုဝင်ပေါက်တွင် ကာထားသည့် အကာအရံကို နေရာချပြီး လသာဆောင်ရှိ မီးအိမ်များကို စစ်ဆေးသည်။
သောရ်က ဂီတပညာရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံပြီး သူတို့ တောင်းဆိုထားသည့် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ တီးလုံးပြင်နေစဉ် ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ရသေးသည့်အတွက် သူတို့ အလွန်ကျေနပ်သွားကြသည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ခိုင်းထားပြီး အစားအသောက် ပြင်ဆင်မှုများကို အတူတူ စစ်ဆေးသည်။ သစ်တော်သီးကိတ်ကိုမူ ကာရိုလ် အလွယ်တကူ မမြင်နိုင်သည့် မီးဖိုချောင်တွင် လုံခြုံစွာ သိမ်းထားသည်။
ကက်ဆီးယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က သူတို့၏ မနက်ခင်း သင်ခန်းစာများသို့ တက်ရောက်ကြသည်။
ထိုအချက်က ယခင်ညက ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု လိုအပ်ခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့ ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောထားတာလေ” ဟု ကက်ဆီးယားက ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးသည်။
“မင်းတို့ကူညီပြီးသားပါ” ဟု လစ်ဘက်သ်က ပြန်ဖြေသည်။ “ဖိတ်စာတွေ ပို့ပြီးပြီ။ သွားလာရေးအတွက်လည်း စီစဉ်ပြီးပြီ။ မင်းတို့ သင်ခန်းစာတွေဆီသာ သွားကြတော့”
သူတို့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာကြပြီး ညစာမစားမီ အမှန်တကယ် အပြီးသတ်နိုင်မည့် အလုပ်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ကွန်ကော်ဒီယာမှ ရောက်ရှိလာသည့် ဧည့်သည်များကို စစ်ဆေးသည်။ ကက်ဆီးယားက အိုင်အို၏ ထိုင်ခုံအနီးရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ကလေးများ၏ လက်ဆောင်ကို နေရာချပေးရန် ဂျူလီယန်ကို ကူညီသည်။
ဆေးခြယ်ထားသည့် ပြားလေးခုကို ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်၏ အကူအညီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဘောင်အပေါ့စားတစ်ခုထဲတွင် တပ်ဆင်ထားသည်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်၏ ပုံထဲတွင် သူ၏မိခင်မှာ လက်ချောင်း ခြောက်ချောင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။
ဘယ်သူမှလည်း အဲဒါကို ပြင်မပေးကြပေ။
အီလျန်က ကလေးများ၏ ကြယ်များကို တောက်ပလာအောင် လုပ်ပေးသည်။
သူက ပန်းကုံးဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကြယ်ကလေးတစ်ခုချင်းစီ၏ အပေါက်ငယ်များကို လက်ဖျားဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်။ အလင်းရောင် အစက်အပြောက်လေးများ ပေါ်လာသည်။ တည်ငြိမ်ပြီး အေးမြသော ထိုအလင်းရောင်များသည် မညီညာသည့် အစွန်းများကို ဖုံးကွယ်သွားလောက်အောင်ပင် တောက်ပနေသည်။
ဆီရာဖီနာက ကြယ်တစ်လုံးကို သူမ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ကိုင်ထားသည်။
“မပူဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
“သူက ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေမှာလား”
“ဒီညအတွက်တော့ ရှိနေမှာပါ”
အစ်ဂ်နေးရှပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီလို လုပ်တတ်အောင် သင်လို့ရမလား”
အီလျန်က မဖြေခင် အက်ဗလင်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
“တစ်နေ့နေ့တော့ ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒီညအတွက်တော့ ဒါက မင်းတို့အတွက်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်မှာ ပါတဲ့ ကျွန်တော့်အပိုင်းပေါ့”
အစ်ဂ်နေးရှပ်က ထိုအဖြေကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဂျူလီယန်ကို ပြရန် လှည့်သွားသည်။
ဂယ်ရစ် ဂရေး၏ လက်ချောင်းများတွင် အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးတစ်ခု စုစည်းလာသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ သူက နောက်ထပ် ကြယ်တစ်လုံးဆီ လက်လှမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည့်အခါ ထိုအလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အက်ဗလင်လည်း မြင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံသွားပြီးနောက် ကလေးများဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ရိုင်ဆာကို ပြောပြရလိမ့်မည်။
လောလောဆယ်တွင်တော့ ဂယ်ရစ်သည် သူ၏ စွမ်းအားက ဘာကို သတိထားမိနေသလဲဆိုတာထက် ဖဲကြိုးတွင် တွဲကျနေသည့် အချည်အနှောင်ကိုသာ ပို၍ အာရုံစိုက်နေသည်။
ဗေးရွန်းက ပန်းကုံးကို ချိတ်ဆွဲရာတွင် ကူညီပေးပြီး ဘယ်အစွန်းမှ ရှုပ်ထွေးမသွားစေရန် ဂရုစိုက်သည်။
“မုန်တိုင်းတွေကို သုံးရတာတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေသားပဲ” ဟု ကျွန်တော် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားဘာသာပဲ ပြောပါ။ အဲဒီအချည်အနှောင်က တော်တော်ကို ခက်ခဲတာ”
အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာတို့သည် ညစာမစားမီ အိုင်အိုကို သွားခေါ်ကြသည်။
သူတို့ ပြောထားသည့်အတိုင်းပင် ညစာစားပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အက်ဒရီယာနာက ဗိုက်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျနေသည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အက်ဗလင်ကမူ ကလေးများ အတော်လေး သဘောကျထားသည့် ဆံညှပ်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို နောက်သို့ စုစည်းထားသည်။
“အရမ်းတောက်ပနေတယ်” ဟု ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှုအပေါ် ကာရိုလ်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
သူမနောက်ကွယ်မှ တောက်ပနေသည့် ပန်းကုံးကမူ ထိုဝေဖန်ချက်တွင် မပါဝင်ခဲ့ပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြခန်းထဲတွင် စောင့်နေကြသည်။
ဘယ်သူမှ ပရိဘောဂအောက်တွင် ပုန်းမနေကြပါ။
ဒါကို နှစ်ခါတောင် ပြောထားရသည်။
ဂျူလီယန်သည် ကလေးလေးယောက်နှင့်အတူ သူတို့၏ လက်ဆောင်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။ မိရယ်လ်က စားပွဲခင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီးနောက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိပင် ထိုနေရာကို ထပ်မပြင်တော့ဘဲ ထားခဲ့လိုက်သည်။
ကက်ဆီးယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သောရ်က ဂီတပညာရှင်များဘက်သို့ လက်တစ်ဖက် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။
အိုင်အိုသည် အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာကြားမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းကို အဆုံးသတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူမ ရပ်သွားသည်။
နွေးထွေးသည့် အလင်းရောင်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ စားပွဲငယ်လေးများပေါ်တွင် ပန်းအိုးများ တင်ထားသည်။ လသာဆောင် တံခါးများ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဟေဗင်ရီးချ်အပေါ်၌ ညကောင်းကင်ယံသည် အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲစပြုနေသည်။
ဂီတပညာရှင်များက သူမသိသည့် တီးလုံးတစ်ပုဒ်ကို စတင်တီးခတ်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ!” ဟု ဆီရာဖီနာက အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်သူအားလုံးလည်း လိုက်ဆိုကြသည်။ သို့သော် ကာရိုလ်ကမူ ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုကျယ်လောင်စွာဖြင့် “ကျွန်မတို့ မပြောပြထားဘူးနော်!” ဟု အော်ပြောလိုက်သေးသည်။
အိုင်အိုက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေ အကုန်လုံးကို ရှင်တို့ လုပ်ပေးတာလား”
“အားလုံး ဝိုင်းကူကြတာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“လာကြည့်ပါဦး”
အိုင်အိုသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံဆီ မရောက်ခင် ကလေးများ၏ လက်ဆောင်ဆီသို့ အရင်ရောက်သွားသည်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်က သူ၏ ပန်းချီကားကို ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အဲဒါ ရှင် စာဖတ်နေတဲ့ပုံလေ”
“အင်း၊ မြင်တယ်”
“လက်ချောင်းတွေက ပိုများနေတယ်”
သူမသည် လက်ချောင်း ခြောက်ချောင်းကို ချီးကျူးစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“အရမ်းကို လက်တွေ့ကျတာပဲ”
ဆီရာဖီနာက သူမ၏ ပန်းများကို ရှင်းပြသည်။ ဂယ်ရစ်က မြင်းနှင့် နေမင်းကြီးအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ကာရိုလ်က သူမဆွဲထားသည့် လူများပြည့်ကျပ်နေသော ညစာစားပွဲကို ပြသရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဒါဆို ရှင်က လူတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပေါ့”
အိုင်အို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် အောက်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကလေးလေးယောက်စလုံး ပုံတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ရှင်းပြနိုင်အောင် သူတို့ကို အနီးကပ် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်သည် ဘောင်ဘေးတွင် ရပ်ရင်း ပြုံးနေသည်။
အိုင်အိုက သူ၏ လက်ကိုလည်း လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင်လည်း သူတို့ကို ကူပေးတာလား”
“နည်းနည်းတော့ ကူပေးထားပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမကို ကြည့်ရင်း သူ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။
သူတို့နောက်တွင်တော့ ကောက်ကွေးနေသည့် ကြယ်ကလေးများက တောက်ပနေကြသည်။
လစ်ဘက်သ်က သူမ၏ မိသားစုကို ကြည့်နေသည့် လက်ဇန်းဒါးကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ တောင်းဆိုဖို့ မေ့နေမည်ကို သိသဖြင့် သူ့ထံသို့ ခွက်တစ်ခွက်ကို တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ညစာသည် နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မည်သူကမျှ သူမကို စကားပြောခိုင်းမနေသည့်အတွက် အိုင်အို အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။
သူမသည် ကာရိုလ် ရွေးပေးထားသည့် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲတစ်ဝိုက်တွင် စကားပြောသံများ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်ပေါ်နေစဉ် အစားအသောက်များကို စားသုံးသည်။ ကွန်ကော်ဒီယာမှ မိတ်ဆွေများက ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကြာ မတွေ့ရသေးသည့် သူများနှင့် စကားလက်ဆုံကျနေကြသည်။ မိရယ်လ်နှင့် ဟယ်လီနာတို့က လစ်ဘက်သ်နှင့်အတူ ပန်းများအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ သောရ်ကမူ အစားစားရင်း ဂီတပညာရှင်များ၏ တီးလုံးကို နားထောင်နေပြီး သူမ စာရင်းပေးထားသည့် တေးသွားများကို သူတို့ မှတ်မိနေသည့်အတွက် အလွန်ကျေနပ်နေသည်။
တစ်ချိန်တွင် အိုင်အိုသည် ဟင်းပွဲတစ်ခုကို နေရာရွှေ့ရန် လိုအပ်သည်ကို သတိပြုမိပြီး ထရန် ပြင်လိုက်သည်။
လက်ဇန်းဒါးက သူမ၏ လက်ကို တို့ထိလိုက်သည်။
“တခြားသူတစ်ယောက်ယောက် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်”
သူ ပြောတာ မှန်သည်။
သူမ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမသည် သတိပေးစရာ မလိုဘဲ ထိုအချက်ကို သိရှိသွားသည်။
ကက်ဆီးယားနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က အိုင်အို မေးမြန်းသည့်အခါ သူတို့၏ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာများအကြောင်း ပြောပြကြသည်။ ဘယ်သူမှလည်း အရာအားလုံးကို လွယ်ကူသည်ဟု ဟန်ဆောင်မနေကြပါ။
“ကျွန်မတို့က ကုန်ကျစရိတ်တွေကို လျစ်လျူရှုထားမိတဲ့ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုရဲ့ ဥပမာတစ်ခုကို တင်ပြရမှာ” ဟု ကက်ဆီးယားက ပြောသည်။
သူမ၏ ထိုင်ခုံနောက်မှ ဖြတ်သွားသည့် မေရီ ရပ်သွားသည်။
“ဥပမာ ဘယ်နှစ်ခု လိုတာလဲ”
လိုင်ဆန်ဒရာ ရယ်လိုက်သည်။
“တစ်ခုပဲ လိုတာပါ”
မေရီသည် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံပင်။
အိုင်အိုက ထိုကျောင်းသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ သွားရတာကို ဝမ်းသာပါတယ်”
ကက်ဆီးယားက လိုင်ဆန်ဒရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ဝမ်းသာပါတယ်”
သစ်တော်သီးကိတ် ရောက်လာသည့်အခါ ဘယ်သူမှ မပြောပြခင်မှာပင် အိုင်အိုက အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။
သူမ လက်ဇန်းဒါးကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို စစ်မေးထားတာလေ”
“အသေအချာကို စစ်မေးတာ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ကိတ်ကို အပိုင်းပိုင်း လှီးဖြတ်သည်။
မိန့်ခွန်းပြောခြင်းမျိုး မရှိပါ။
ပန်းကန်များကို တစ်ယောက်လက်ထဲ တစ်ယောက် ကူးပေးနေစဉ် အိုင်အိုက ကျွန်တော်တို့ကို တိုးတိုးလေး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် တေးသွား ပြောင်းသွားပြီး လက်ဇန်းဒါးက သူမထံ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမသည် စားပွဲများကြားမှ လွတ်နေသည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကိုလည်း ရှင်ပဲ စီစဉ်တာလား”
“ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာလေ”
သူမ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
တေးသွားတစ်ခုစာ အချိန်အတွင်း ဘယ်သူမှ အစီရင်ခံစာ လာမတင်ကြသလို ဘာကိုမျှ ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့လည်း မတောင်းဆိုကြပါ။ ဆီရာဖီနာက လစ်ဘက်သ်၏ ပေါင်ပေါ်မှနေ၍ ကြည့်နေသည်။ အစ်ဂ်နေးရှပ်က သောရ်ကို မှီပြီး တစ်ဖက်တွင် ငိုက်မျဉ်းနေသည်။
ကက်ဆီးယားသည် လိုင်ဆန်ဒရာဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး စားပြီးသား ပန်းကန်ပြားများက စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
သူတို့၏ ကျောင်းသုံးပစ္စည်းအိတ်များမှာ တံခါးအနီးတွင် စောင့်နေပြီး စာရွက်စာတမ်းများကိုလည်း နောက်တစ်နေ့အထိ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် လိုင်ဆန်ဒရာ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“လာလေ”
ကက်ဆီးယား အံ့သြသွားသည်။
“ဒီမှာလား”
“နေရာလွတ် ရှိပါတယ်”
သူတို့ ကျန်သူများနှင့် သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုက်ကြပြီး အကခြေလှမ်းများ မတူညီ၍ ပြန်စရသည့်အခါ ရယ်မောကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ပခုံးကို မှီလိုက်သည်။ အက်ဗလင်က သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ဇန်းဒါး ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အိုင်အို ပြုံးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“သူမ သဘောကျမယ်လို့ ရှင်ထင်လား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင် အိုင်အိုသည် နောက်တစ်ခေါက် လှည့်လိုက်စဉ် အလင်းရောင်များဆီ မရောက်ခင် ခဏတာမျှ သူမ၏ ခင်ပွန်းရင်ခွင်ကို ခေါင်းမှီလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တေးသွား ဆုံးသွားသည့်အခါ ဘယ်သူမှ စားပွဲများကို အလျင်စလို မသိမ်းကြပါ။
အိုင်အိုက ထိုတေးသွားကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တီးပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။