အခန်း ၃၈၄ - စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် နေရာတစ်ခု
မေရီက ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးကိစ္စအတွက် လူခြောက်ယောက်ကို ဘာကြောင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မလွှတ်သင့်သလဲဆိုတာ ရှင်းပြနေချိန်မှာ ကက်ဆီယာက ကောလိပ်အကြောင်း မေးမြန်းလာသည်။
“သူတို့ထဲက လေးယောက်က ပစ္စည်းစာရင်းချင်း မတူကြဘူးလေ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“အဲဒါကပဲ ပြဿနာဖြစ်နေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ပြဿနာက သူတို့အားလုံး ဖယောင်းတိုင်တွေပဲ ယူပြီး ပြန်လာကြတာပဲလေ။”
မနက်စာစားပွဲတစ်ဖက်တွင် ကက်ဆီယာက ဇွန်းတစ်ချောင်းကို လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ဒါကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် ကွန်ကောဒီးယားမှ ရောက်လာသည့် စာတစ်စောင်အကြောင်း အိုင်အိုနှင့် ဆွေးနွေးနေရင်းမှ စကားစကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက ဇွန်းကို စားပွဲပေါ် ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလားရှင်။”
မေရီက သူမဖတ်နေသည့် စာအုပ်ကို စာမျက်နှာမှတ်ထားသည့် လက်ချောင်းလေးဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။
“ဖယောင်းတိုင်ကိစ္စဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ လုံလောက်ပါတယ်” ဟု မေရီက ကြိုပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမ၏ အသံနေအသံထားကြောင့် ကျန်သူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကက်ဆီယာက မိရဲလ်ကို အရင်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာ၊ အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကွန်ကောဒီးယားက ကောလိပ်ကို တက်ခွင့်ရနိုင်မလားရှင်။”
လိုင်ဆန်ဒရာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပုံအရ သူမသည် ဒီမေးခွန်းကို ကြားချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ရိပ်မိလိုက်သည်။
မိရဲလ်က သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“သမီး တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်ချင်တာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကက်ဆီယာက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အဖြေက မလုံလောက်သလို ခံစားရပုံရသဖြင့် စကားကို အမြန်ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မ ဒီကနေ လုံးဝ ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂိတ်ပေါက်လည်း ရှိနေတာပဲလေ။ ကျွန်မ ဒီမှာလည်း ကူညီပေးလို့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို ဧည့်ခံခန်းအလုပ်တွေ၊ ဝက်စ်မီးယားကို သွားရမယ့်အလုပ်တွေနဲ့ ချိန်ညှိပြီး လုပ်လို့ရပါတယ်၊ ပြီးတော့…”
“ကက်ဆီယာ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက စကားရပ်သွားသည်။
“သမီး ဘာပညာရပ်ကို လေ့လာချင်သလဲဆိုတာတော့ ပြောမပြရသေးဘူးလေ။”
အစပိုင်းတွင် ကက်ဆီယာက သမိုင်းပညာဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် သင်္ချာဟု ပြောပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဘာသာရပ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်လောက်အောင် အကြောင်းအရာတွေကို ကောင်းကောင်းမသိသေးကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ကျွန်မက အရာအားလုံး ဘယ်လိုလည်ပတ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်ချင်တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မြို့တစ်မြို့၊ ကျောင်းတစ်ကျောင်း၊ သူတို့ကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ လမ်းတွေပေါ့။ အရာအားလုံး လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေချိန်မှာ လူတွေက ဘာကို အရင်ဆုံး တည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ကြသလဲဆိုတာမျိုးကို သိချင်တာပါ။”
မေရီ၏ နားရွက်များ တဆတ်ဆတ်လှုပ်သွားသည်။
ကက်ဆီယာက ဒါကို မြင်ပြီး မဝံ့မရဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“မေရီ ကျွန်မကို သင်ပေးနေတာ သိပါတယ်ရှင်။”
“အဲဒါက တခြားသူတစ်ယောက် သင်ပေးတာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ ပြောချင်တာက…”
“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”
လိုင်ဆန်ဒရာက စားပွဲပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်တင်လိုက်သည်။
“မဆုံးဖြတ်ခင် သွားကြည့်လို့ရပါတယ်။ ဆရာတွေကို သွားတွေ့ပါ။ ငါပြောပြတာတွေကိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်နေမယ့်အစား သင်ခန်းစာတွေကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ပေါ့။”
“အဲဒီလို လုပ်လို့ရမလား” ဟု ကက်ဆီယာက မေးသည်။
“ရတာပေါ့” ဟု လက်ဇန်ဒါက ဝင်ပြောသည်။
သူမက လက်ဇန်ဒါဆီကို အမြန်လှည့်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ လက်စွပ်က ဇွန်းကို ရိုက်မိသွားသည်။
ဇွန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ခဏတာ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားမိကြပေ။
ကျွန်တော်က ကောက်ပေးဖို့ ငုံ့လိုက်စဉ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို သတိရသွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။
သော့ရ်က ဇွန်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပေးရင်း ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားသည်။
လက်ဇန်ဒါက သူမ သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်အထိ စောင့်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အလည်အပတ်သွားဖို့ စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်။ ကောလိပ်ဘက်က သမီး ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားရမလဲ၊ ဘယ်အတန်းတွေက သမီးနဲ့ သင့်တော်မလဲဆိုတာ ပြောပြပါလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်မကို လက်ခံပေးဖို့ သူတို့ကို အမိန့်ပေးခိုင်းတာ မဟုတ်ရပါဘူးနော်။”
“ငါ အဲဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကောင်းပြီ။”
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ တံခါးပေါက်ကို ရှာတွေ့အောင်တော့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။”
ကက်ဆီယာသာ သူမ၏ မိခင်ကို ပြန်မကြည့်မိပါက ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားနိုင်ပါသည်။
ထိုအကြည့်ထဲတွင် မပြီးပြတ်သေးသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေသည်။
မိရဲလ်လည်း ဒါကို မြင်သည်။
“ဒီဘက်ကို လာထိုင်ပါဦး။”
ကက်ဆီယာက စားပွဲတစ်ဖက်ကို လျှောက်လာသည်။
“သမီး ဒီအကြောင်း မေးဖို့ စိုးရိမ်နေတာလား။”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်ရှင်။”
လိုင်ဆန်ဒရာက မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကက်ဆီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မ ကတိပေးထားတယ်လေ။”
“ငါ ဘာမှ မပြောပါဘူး။”
မိရဲလ်က သူမ၏ သမီးလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘာက သမီးကို စိုးရိမ်စေတာလဲ။”
ကက်ဆီယာက သူတို့ လက်ချင်းတွဲထားသည်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ လူတွေက ကျွန်မတို့ကို လာရှာနေကြတုန်းပဲ။ မေမေ့ကို၊ တစ်ခါတလေ ဖေဖေ့ကိုပေါ့။”
စားပွဲဝိုင်းမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ သွားလိုက်ရင်… သူတို့အလုပ်တွေကို တခြားသူတွေဆီ ပစ်ထားခဲ့သလို ဖြစ်သွားမလားလို့ စိုးရိမ်မိတာပါ” ဟု သူမက စကားလုံးရှာရင်း ပြောသည်။
မိရဲလ်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် လက်တင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်မက အဝတ်စပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“မင်းရဲ့ ဖခင်က မင်းကို ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာပါ” ဟု မိရဲလ်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“နည်းပြဆရာတွေဆီကနေပဲ သင်ယူရတာလေ။”
“အဲဒါက ကျွန်မတို့အတွက် ရနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်မို့ပါ။ အဲဒါက မင်း အခန်းတစ်ခုတည်းမှာပဲ တစ်သက်လုံး သင်ယူရမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကက်ဆီယာက လိုင်ဆန်ဒရာကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“အဲဒီမှာ တခြား ကျောင်းသားတွေလည်း ရှိမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မကို မသိတဲ့ လူတွေပေါ့။”
သူမ၏ အသံက ပို၍ တိုးသွားသည်။
စာအုပ်တွေထက် ပိုတဲ့ အရာတွေကို သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေမှန်း ကျွန်တော် နားလည်လာသည်။
မိရဲလ်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိလိုက်သည်။
“မေမေက သမီး အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်စေချင်တာပါ။”
ကက်ဆီယာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
“မေမေ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“မေမေ သမီးကို လွမ်းမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။”
စားပွဲ၏ အဆုံးဘက်မှ ဂျူလီယန်က ပေါင်မုန့်ကို စားနေရာမှ မော့ကြည့်သည်။
“ညစာစားဖို့ ပြန်လာမှာလား။”
ကက်ဆီယာက သူ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။
“သင်ခန်းစာတွေ အဆင်ပြေရင်တော့ အများအားဖြင့် ပြန်လာမှာပါ။”
ဂျူလီယန်က ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒါဆို သမီး သင်လာတဲ့ အကြောင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြလို့ရတာပေါ့။”
“မင်းအတွက် ပျင်းစရာကောင်းနေမလားပဲ။”
“အဘိုးက မနေ့က တံခါးပတ္တာ သုံးမျိုးအကြောင်း ရှင်းပြထားတယ်။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“လေးမျိုး။”
“အာ… ကျွန်တော် တစ်မျိုး မေ့သွားတယ်။”
“နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှင်းပြပေးမယ်။”
ဂျူလီယန်က ကက်ဆီယာကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပျင်းစရာ မကောင်းလောက်ပါဘူး။”
မနက်စာစားပြီးနောက် ကက်ဆီယာသည် လိုင်ဆန်ဒရာနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မေရီက စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက် ယူလာပေးသည်။
သူမက စာရွက်တစ်ရွက်ပဲ ယူလာသည်မှာ အားပေးစရာ အရိပ်လက္ခဏာတစ်ခုပင်။
“မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို မဆွေးနွေးခင် အတန်းချိန်တွေကို အရင် သိဖို့ လိုတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ကျွန်မ အရင်လုပ်နေကျ တာဝန်တွေကိုပဲ ဆက်လုပ်လို့ မရဘူးလား။”
“မရဘူး။”
ကက်ဆီယာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်ကို ချလိုက်သည်။
“တချို့တာဝန်တွေကိုတော့ ဆက်လုပ်လို့ရပါတယ်။ တခြားတာဝန်တွေကို ဘယ်သူယူမလဲဆိုတာ စီစဉ်ဖို့ ကူညီပေးလို့ ရတာပေါ့။ တစ်ရက်လုံး စာသင်ခန်းထဲမှာ နေပြီး နောက်တစ်ရက်လုံး အလုပ်လုပ်ရုံနဲ့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ နေရာနှစ်ခုလုံးမှာ နာရီတွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။”
လိုင်ဆန်ဒရာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ပြောပြနေတာပဲ။”
“မင်းက တောင်းပွတ် သုံးလုံးကို ကိုယ်တိုင် သယ်ရင်းနဲ့ ပြောနေတာလေ။”
“နှစ်လုံးပါ၊ တတိယတစ်ခုကို မင်း ပေးလိုက်တာလေ။”
မေရီက သူတို့ စကားပြောပြီးသည်အထိ စောင့်နေသည်။
ထို့နောက် ကက်ဆီယာ ပုံမှန်လုပ်နေကျအလုပ်တွေနဲ့ အနားမှာ ရှိနေလို့ ရေလိုက်လွဲလိုက် လုပ်ပေးနေရတဲ့ အလုပ်တွေကို ခွဲခြားခိုင်းသည်။
ဒုတိယစာရင်းက ပို၍ ရှည်လျားလာသည်။
ကက်ဆီယာက တစ်ခုချင်းစီကို ခေါ်ဆိုရင်း ကွာခြားချက်ကို သဘောပေါက်လာပုံကို ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်။
ဝက်စ်မီးယားအတွက် သင်ခန်းစာ ပစ္စည်းများ စီစဉ်ခြင်း၊ ဧည့်ခံခန်းတွင် ကူညီခြင်း၊ အိပ်ရာခင်းများ ရှာပေးခြင်း၊ စာတိုများ ပို့ဆောင်ခြင်း၊ သူမ၏ မိသားစုတံဆိပ်ကို သိပြီး အိမ်က သတင်းကို မေးမြန်းလိုကြသည့် လူသစ်များနှင့် ထိုင်စကားပြောပေးခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
တချို့အလုပ်တွေကိုတော့ သူမ ဆက်လုပ်ချင်နေသည်။
တချို့အလုပ်တွေကတော့ သူမ တာဝန်ယူရမည့် အလုပ်တွေ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
“ဒီစာရင်းနဲ့ဆို အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
ကက်ဆီယာက စာရွက်ကို သေချာကြည့်သည်။
“မေရီ ပြောလိုက်တော့ ဖြစ်နိုင်မလိုလိုပဲနော်။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ စီစဉ်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။”
လိုင်ဆန်ဒရာက စားပွဲတစ်ဖက်ကို လှမ်းပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ လိုက်သွားပေးမယ်လေ။”
“ကောင်းလိုက်တာ။”
“ဂျူလီယန်ရဲ့ မွေးနေ့ပြီးမှ သွားကြမယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
ကက်ဆီယာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မလွတ်တမ်း တက်မှာပါ။”
“ငါ သိပါတယ်။”
တံခါးဝမှ ဂျူလီယန်က “မွေးနေ့မှာ ကောလိပ်အကြောင်း ပြောလို့ရပါတယ်” ဟု လှမ်းပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် သူ့ထိုင်ခုံဘေးတွင် မေ့ကျန်ခဲ့သည့် စာအုပ်ကို ပြန်ယူရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခွင့်ပြုချက် ရှိပါတယ်” ဟု သူက ထပ်ပြောသည်။
ကက်ဆီယာက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂျူလီယန်။”
သူက စာအုပ်ကို ချိုင်းကြားညှပ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကိတ်မုန့်လှီးနေချိန်တော့ မဟုတ်ဘူးနော်။”
“ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ ခွဲခြားမှုပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
ကျန်ရှိသည့် ပြင်ဆင်မှုများအတွက် နှစ်ရက် ကြာခဲ့သည်။
အလောတကြီး လုပ်ရသည့် နှစ်ရက် မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်း မိမိတို့ ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လုပ်ဆောင်ကြသည့် သာမန်နှစ်ရက်သာ ဖြစ်သည်။
တိုဘင်၏ မိသားစုက သူ လာနိုင်ကြောင်း အကြောင်းကြားလာသည်။ တာရင်နှင့် အိုရန်တို့ကလည်း အတူတူ လာမည်ဟု လက်ခံလာသည်။ မီလာနှင့် လီနာတို့က မြက်ခင်းပြင်တွင် ဂိမ်းကစားရန် နေရာရှိမလားဟု မေးမြန်းလာသဖြင့် ရှိကြောင်း အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။
ရေဘီးအတွက် ကူညီပေးခဲ့ကြတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ဒုတိယနေ့ နေ့လယ်စောစောမှာပဲ ရောက်လာကြပြီး ဂျူလီယန် ပြသဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ အရာကို စစ်ဆေးကြသည်။
ရလဒ်အနေနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေတွေ ထပ်စိုကုန်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ ရေဘီးက အဆင်ပြေကြောင်း၊ ရေပုံးကိုင်တွယ်ပုံကတော့ အနည်းငယ် လိုအပ်သေးကြောင်း ပြောသည်။
ရက်ဆာနှင့် အော့စ်ဝင်တို့ကလည်း သူတို့ လာရောက်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။ အီမွန်နှင့် နက်ဆာတို့အတွက်လည်း တခြားဧည့်သည်တွေကို ပတ်ရှောင်နေစရာမလိုဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နိုင်မည့် အရိပ်ရသည့်နေရာတွင် ကုလားထိုင်များ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။
မိရဲလ်ကတော့ သူမနေရာအနီးရှိ စားပွဲငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရိုဒရစ်၏ ပုံတူပန်းချီကားကို တင်ထားရန် ရွေးချယ်သည်။
ထိုနေ့တွင် ခုံလွတ်ဆိုသည်မှာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ဂျူလီယန်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ သူက မိရဲလ်ကို ခဏတာ မှီတွယ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဒါက လုံလောက်သွားပြီ။
တစ်ဖက်တွင်မူ အိုင်ယို၏ မွေးနေ့ညစာစားပွဲမှာ နောက်ထပ် လေးရက် လိုသေးသည်။ လစ်ဘက်က အလှဆင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းထားဆဲပင်။ အက်ဗလင်ကတော့ မွေးနေ့ပွဲနှစ်ခု တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးပြီး စာရင်းရှည်ကြီး ဖြစ်မသွားစေရန် သေချာ ဂရုစိုက်ထားသည်။
အီလျန်က ကလေးတွေကို မီးလုံးလေးတွေ စမ်းသပ်ပေးဖို့အတွက် လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲ ခဏဝင်လာပြီး ကလေးတွေက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောပြလာကြတော့ သူ ထွက်သွားသည်။
“ကျွန်တော် အများကြီး သိသွားပြီ ထင်တယ်” ဟု သူက လမ်းလျှောက်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“အဲဒီကိစ္စတွေကို ခေါင်းထဲမှာ နေရာချဖို့ အချိန်မရခင်ထိ အိုင်ယိုနဲ့ ရှောင်နေလိုက်ဦး။”
“သူက ကျွန်တော် ဒီမှာ အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မေးလိုက်တာပါ။”
“မင်း ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ။”
“ကလေးတွေက အရမ်း နွေးထွေးကြိုဆိုကြတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။”
“ကောင်းပြီ။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြောထားလိုက်။”
ဂျူလီယန်ရဲ့ မွေးနေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို မသွားဖြစ်ခဲ့ပါ။
အာဗာန်က သင်ခန်းစာကို ပြောင်းရွှေ့ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ဗေးရွန်ကတော့ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတွေက မနက်ဖြန်အထိ စောင့်နိုင်သေးတယ်ဟု ပြောလာရာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထူးထူးခြားခြား ဂရုစိုက်ပေးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အီလျန်က ဂျူလီယန်အတွက် မွေးနေ့ဆုမွန်ကောင်းတောင်းစာလေးတစ်စောင် ပို့ပေးလိုက်သည်။ အဲဒါက သာမန်စာပို့သူတစ်ယောက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
မနက်ခင်းကို နွေးထွေးသော ပေါင်မုန့်ဖြင့် စတင်သည်။
မိရဲလ်က မနက်စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးပဲ စားချင်သည်ဟု ဆိုထားသဖြင့် ကျွန်တော်တို့လည်း သူမ၏ သားသမီးများ၊ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့် ဂျူလီယန်က အထူးတလည် ဖိတ်ကြားထားသူများဖြင့်သာ အကျဉ်းချုပ် စားသောက်ကြသည်။
အက်ဗလင်၊ အက်ဒရီယာနာနှင့် ကျွန်တော်တို့သည် မိသားစုနားနေခန်းတွင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပျားရည်ပုလင်းကို လက်ဖက်ရည်အိုးဘေးတွင် ချထားပြီး ဥယျာဉ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် ပြတင်းပေါက်များမှာ ပွင့်လျက်ရှိသည်။
ဂျူလီယန်က သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်၍ ရောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသည့်ပုံ မပေါ်စေရန် ထိန်းချုပ်ထားဟန် ရှိသည်။
ကက်ဆီယာက ထလာပြီး သူ့ပါးကို နမ်းသည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။”
“ပြောပြီးပြီလေ။”
“အဲဒါက လမ်းမှာ ပြောတာ။ ဒါက မနက်စာစားချိန်လေ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ ဂျူလီယန်က သူမဆီသို့ တိုးသွားသည်။ သူက ကလေးငယ်ကို ဂရုစိုက်ရင်း သတိပေးစရာမလိုဘဲ သတိထားနေသည်။
မိရဲလ်က သူ သူမဘေးမှာ ထိုင်သည်အထိ စောင့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက သူ့နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ ချစ်သားလေး။”
ခဏတာမျှ သူ သူမကို မှီတွယ်နေလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပေါင်မုန့်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်တွယ်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
“ကဲ” ဟု ဂျူလီယန် ပြန်ထိုင်ပြီးနောက် သူက ပြောသည်။ “ညစာ မပျက်စီးခင်မှာ စားကြရအောင်။”
မိရဲလ်၏ လက်က ပျားရည်အိုးအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဖေဖေက အဲဒီလို အမြဲပြောနေကျပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို ကြားဖူးတယ်။”
“ဘယ်တုန်းကမှတော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိခဲ့ပါဘူး။”
“မနက်စာမစားခင် ပြောတဲ့ စကားအများစုကတော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိကြပါဘူးလေ။”
မိရဲလ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဂျူလီယန်က ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို မြင်သည်။
သူ သူမဘေးတွင် ဆက်ထိုင်နေပြီး ပေါင်မုန့်တစ်ခုကို ထပ်ယူလိုက်သည်။
ပထမဆုံး လက်ဆောင်က သေတ္တာဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က မနက်စာစားပြီးနောက် သေတ္တာကို အဖုံးပေါ်တွင် အဝတ်တစ်ထည် အုပ်၍ သယ်လာသည်။ ဗေးလ်ဝုဒ်ရှိ ပြင်ဆင်မှုတစ်ဝက်ကို ကြီးကြပ်စဉ်ကထက် ပို၍ စိတ်ပူနေပုံရသည်။
ဂျူလီယန်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါက—”
“မင်း ကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်လေ။”
အဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ်မျှကြာသည်အထိ ဂျူလီယန်သည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထွင်းထုထားသည့် အနားသတ်များကိုသာ လက်ဖြင့် စမ်းသပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဗန်းက ချောမွေ့စွာ ပွင့်လာသည်။ အောက်တွင် သစ်သားအပိုင်းအစများ၊ မပြီးပြတ်သေးသော လုပ်ငန်းများနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူ သိမ်းထားချင်လာမည့် အရာများအတွက် နေရာလွတ်များ ပါရှိသည်။
“ကျွန်တော့် ကိရိယာတွေအတွက်လား။”
“ဟုတ်တယ်၊ ပုံဆွဲစာရွက်တွေနဲ့ နောက်ထပ် သိမ်းထားချင်တဲ့ ဘာမဆိုအတွက်ပေါ့။”
ဂျူလီယန်က အဖုံးအတွင်းဘက်ရှိ ချောမွေ့သော သစ်သားပြားကို ထိလိုက်သည်။
“ဒီနေရာကိုတော့ ဗလာအတိုင်း ထားပေးထားတာပဲ။”
“မင်း နာမည် ရေးဖို့လေ။ မင်း ကိုယ်တိုင် ရေးနိုင်ပါတယ်။”
သူ မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးမလား။”
“မင်း လိုချင်ရင်ပေါ့။”
ဂျူလီယန်က အဖုံးကို သေချာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ သေတ္တာဘေးကို ပတ်သွားပြီး သူ့အဘိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်၏ လက်က သူ့ခေါင်းနောက်စေ့တွင် တင်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ခဏတာ စကားမပြောကြပေ။
ဟယ်လီနာက တံခါးဝသို့ ရောက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဂျူလီယန် ပြန်ခွာသွားသည်အထိ သူမက အပြုံးလေးဖြင့် အဲဒီနေရာမှာပင် ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက လက်ဆောင်ထုတ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်၍ ဝင်လာပြီး ဂျူလီယန်၏ အဘိုးသည် တံခါးပတ္တာကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် သည်းမခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။
“အဲဒါတွေက တိကျဖို့ လိုအပ်တယ်လေ” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။
“အခု တိကျသွားပါပြီ။”
ဂျူလီယန်က ပတ္တာတွေကို စမ်းကြည့်ရန် အဖုံးကို ပြန်ဖွင့်သည်။
သေတ္တာထဲ ဘာမှ မထည့်ခင်မှာတင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အဖွင့်အပိတ် လုပ်ဦးမည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံး ကလေးများ၏ နယ်မြေ ဖြစ်သွားသည်။
လူကြီးများအနေဖြင့် ဘယ်ဂိမ်းကို အရင်ကစားမည်ဆိုသည့် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့ ဥယျာဉ်၏ အစွန်းဘက်တွင် နေထိုင်ခွင့် ရသည်။
တိုဘင်က အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသည့် အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ယူလာသည်။ သူက ဂျူလီယန်ကို ပေးရင်း သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှက်ရွံ့စွာ ရှင်းပြသည်။
ဂျူလီယန်က အထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်ရာ သစ်သားလှေငယ်လေးတစ်စင်း ဖြစ်နေသည်။
“ရေမြောင်းအတွက်ပါ” ဟု တိုဘင်က ပြောသည်။ “နေရာဆန့်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ရေဘီးဘေးက ရေမြောင်းအကြောင်းမှာ လူတိုင်း သိနေကြပုံရသည်။
“ငါတို့ စမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့။”
ထိုအချက်က ကစားမည့် အစီအစဉ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။
တာရင်နှင့် အိုရန်တို့က ဂျူလီယန် ပြသသည့်နေရာသို့ လိုက်သွားကြပြီး မီလာနှင့် လီနာတို့ကလည်း နောက်က ပါသွားကြသည်။ ရက်ဆာက မိရဲလ်ဘေးတွင် ထိုင်သည်။ အော့စ်ဝင်ကတော့ ရေဘီးကို သွားမကြည့်ခင် သေတ္တာကို အရင် ချီးကျူးနေသည်။
အီမွန်၏ ကုလားထိုင်ကိုတော့ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမှ ရှေ့က ပိတ်ရပ်စရာမလိုဘဲ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ထားပေးထားသည်။ နက်ဆာကတော့ အနီးတွင် ထိုင်နေပြီး မြက်ခင်းပေါ် ချမထားချင်ကြသည့် လက်ဆောင်အထုပ် သုံးထုပ်ကို ကိုင်ထားရသည့် တာဝန်ကို ချက်ချင်း ရသွားသည်။
ကာရယ်က ရေကန်စွန်းဘက်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို တားလိုက်သည်။
“ဒီနေ့က ဂျူလီယန် ပြသရမယ့်နေ့လေ။”
“အဲဒီကဆို ပိုမြင်ရတယ်လေ။”
“ဒီကနေလည်း မြင်ရမှာပါ။”
သူမက ငြင်းဆန်ဖို့ ပြင်သည်။
ထို့နောက် ရေဘီးက လည်လာသောအခါ သူမ အကုန် မေ့သွားသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ရေလောင်းနေစဉ်မှာပဲ ဝင်ရိုးအကြောင်းကို ရှင်းပြနေသည်။ ရေတွေက ရေမြောင်းငယ်လေးထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ တိုဘင်၏ လှေငယ်လေးက ဘေးတစ်ဖက်တွင် ညပ်နေခဲ့ပြီးမှ ပြန်လွတ်လာကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားရာ လူတွေက လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးကြသည်။
အစ်ဂနേഷျပ်က ပျော်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါ!”
“ဂျူလီယန်ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု အိုင်ယိုက သူ့ကို ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က ရေပုံး၊ လှေငယ်လေးနှင့် သူ့ပရိသတ်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါပေါ့” ဟု သူ သဘောတူလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က သူ့ကို မြေပုံအိတ်ကို အတူတူ ပေးကြသည်။
အဲဒီအိတ်က သူ့ပုံဆွဲစာရွက်တွေအတွက် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပြီး ချိန်ညှိနိုင်သည့် ကြိုးတပ်ထားသည်။ သူက အိတ်ကို နှစ်ကြိမ်လောက် စမ်းပိတ်ကြည့်ပြီးနောက် မော့ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ ရှည်လျားတဲ့ စာရွက်တွေအကြောင်း မှတ်မိနေတာပဲ။”
“မင်း အဲဒီစာရွက်တွေကို အင်္ကျီထဲ ခေါက်ထည့်နေတာကို ကျွန်မတို့ မြင်နေတာလေ” ဟု ကက်ဆီယာက ပြောသည်။ “ကြည့်ရတာ နာကျင်စရာကြီး။”
“ငါ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာ နှစ်ခါပဲ ရှိသေးတာကို။”
“သုံးခါပါ” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ဆိုသည်။
ဂျူလီယန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က ငါလုပ်သမျှကို လိုက်မှတ်ထားတာလား။”
“လိုအပ်တဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။”
သူက ပြုံးရွှင်သွားပြီး အိတ်ကို ပခုံးတွင် လွယ်ကြည့်သည်။
ကလေးတွေရဲ့ လက်ဆောင်ကတော့ ဖွင့်ရတာ အချိန်နည်းနည်း ပိုကြာသည်။
ကာရယ်က ဖဲကြိုးတွေ အများကြီး ထပ်တပ်ထားသည်။
သေတ္တာကို နောက်ဆုံးမှာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဂျူလီယန်က အဖုံးပေါ်တွင် ဂယ်ရစ် ဂရေး၏ ပန်းချီကားများနှင့် အတွင်းထဲတွင် အစ်ဂနേഷျပ်၏ ဘီးတပ်ဆင်ထားသည့် အဆောက်အအုံငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆယ်ရာဖီနာကလည်း ပုံကြီးကို ထည့်ပေးထားပြီး ခေါက်ထားရတာ အတော်လေး ခက်ခဲပုံရသည်။ ကာရယ်ကတော့ ဘယ်သူမှ မမေးခင်မှာပဲ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို လိုက်ရှင်းပြနေသည်။
“အဲဒီတစ်ခုက မင်း။ အဲဒီတစ်ခုက အဘိုး။ အခုတော့ ဘီးက မပြုတ်တော့ဘူး။”
ဂျူလီယန်က ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်သည်။
ဘီးက မပြုတ်တော့ပေ။
အစ်ဂနേഷျပ်က အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန် ရှိသည်။
ဆယ်ရာဖီနာက ပုံကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာက အစွန်းထွက်နေသဖြင့် ပန်းကန်ပေါ် မကျခင် လက်ဇန်ဒါက လှမ်းဖမ်းထားလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က တစ်ခုလုံးကို သေချာ ကြည့်ရှုသည်။
“ဒီပုံကို သေတ္တာဘေးမှာပဲ ထားလိုက်တော့မယ်။”
ကာရယ်က သူ့ဘေးက ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင် အစ်ကိုက နေ့တိုင်း မြင်နေရမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်လေ။”
သူမက ကျေနပ်သွားပုံရပြီး သူ့ပခုံးပေါ်သို့ မှီတွယ်ထားလိုက်သည်။
ဒီနေ့တော့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဘာကူညီပေးပါဦးလို့ မတောင်းဆိုကြတော့ပေ။
ကိတ်မုန့် မခွဲခင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည့် အချိန်လေး ရှိသည်။
ဂျူလီယန်က ရိုဒရစ်၏ ပုံတူပန်းချီကား ချိတ်ထားသည့် စားပွဲငယ်လေးဘေးတွင် မီရယ်လ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပန်းချီကားဘေးတွင် ပန်းအိုးငယ်လေးတစ်လုံး တင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်အတွက်လည်း နေရာလုံလောက်စွာ ရှိနေသည်။
သူက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပန်းချီကားထဲက မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဖေသာဆို ဒီလှေလေးကို သဘောကျမှာပဲ။”
“သူက ဒါကို ပိုကောင်းအောင် ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေမှာ သေချာတယ်” ဟု မီရယ်လ်က ပြောသည်။
“အောင်မြင်ပါ့မလား။”
သူမ ခဏ စဉ်းစားသည်။
“နောက်ဆုံးတော့လည်း အောင်မြင်မှာပေါ့။”
ဂျူလီယန် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုအပြုံးက ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှင့် လုံလောက်သော အကွာအဝေးတွင် ရပ်နေသော်လည်း သူပြောလိုက်သည့် “အဖေသာ ဒီသေတ္တာကို မြင်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ” ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။
မီရယ်လ်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
“အမေလည်း အဲဒီလိုပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။”
သူမက သူ့ဖခင် အနားမှာ ရှိနေကြောင်း သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားသူ၏ နေရာကို ဒီရောက်နေသူတွေနဲ့ အစားထိုးဖို့ ကြိုးစားခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။
သူမသည် သားဖြစ်သူ လွမ်းဆွတ်နေချိန်တွင် သူ့ကိုသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားပေးသည်။
ခဏအကြာတွင် ဂျူလီယန်က သူ့မျက်ရည်စက်တွေကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။
မီရယ်လ်က လက်ကိုင်ပဝါ ကမ်းပေးသည်။
သူက ယူသုံးပြီးနောက် ကောင်းကောင်းမခေါက်နိုင်ဘဲ ပစ်ထားလိုက်ကာ ဥယျာဉ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူ့သူငယ်ချင်းတွေက စားပွဲဘေးမှာ စောင့်နေကြသည်။ သူ့ကို ကြည့်မနေကြပေ။ လှေငယ်လေးက ရေစီးပိုမြန်အောင် ရေကို အမြင့်နေရာကနေ စီးဆင်းစေရင် ကောင်းမလားဆိုတာကို အငြင်းပွားနေကြသည်။
“ကိတ်မုန့် စားလို့ရပြီလား” ဟု သူ မေးသည်။
မီရယ်လ်က သူ့ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ရပြီလေ။”
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ သွားကြသည်။
ကိတ်မုန့်က “ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကလည်း ကိရိယာမသုံးဘဲ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ထိုစကားကို ထောက်ခံသည်။
ကိတ်မုန့်ကလည်း ပန်းကန်ပြားပေါ်မှာ အပိုင်းအစလေးတွေ စုထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အလွန်ကြီးမားသည့်အတွက် ဘယ်သူမှ မှားယွင်းစရာ မရှိပေ။
“အခြေခံကောင်းတယ်” ဟု ဂယ်ရစ်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
ဟယ်လီနာက သူ့တံတောင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ရှင် ကတိပေးထားတယ်နော်။”
“ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။”
“အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သွားနေပါ။”
ဂျူလီယန်က အလွန်အမင်း ရယ်မောလိုက်သဖြင့် ပထမဆုံး အပိုင်းအစကို မလှီးခင်မှာပင် ခဏ စောင့်လိုက်ရသည်။
သီချင်းသီဆိုကြသည်။ တချို့က တေးသွားအတိုင်း လိုက်ဆိုကြသည်။
ဧည့်သည်တွေကို တန်းစီပြီး နှုတ်ဆက်ရခြင်း၊ အဆုံးမှာ မိန့်ခွန်းပြောရခြင်းမျိုး မရှိပေ။
တချို့လူတွေက တရားဝင် ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးဖို့ ထရပ်တော့ မီရယ်လ်က သူတို့ကို ထိုင်ခုံမှာပဲ ပြန်ထိုင်ဖို့ ညင်သာစွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။
“သူတို့ ပြောတာကို ထိုင်နေရင်းနဲ့လည်း ကြားနိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူတို့ ပြန်ထိုင်ကြသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့မိခင်ကို ပထမဆုံးအပိုင်း၊ သူ့အဘိုးကို ဒုတိယအပိုင်း ပေးသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဘယ်သူ့မှ မုန့်အပေါ်ယံ အနှစ်မပါမှာ စိုးရိမ်သည့်စိတ်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ ကက်ဆီယာကလည်း မုန့်ဝေရာတွင် အညီအမျှ ဖြစ်သွားအောင် ကူညီပေးသည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာဘေး အရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့ကြားထဲတွင် ပန်းကန်တစ်ခုကို တင်ထားသည်။ အက်ဒရီယာနာက ဗိုက်ကို လက်တင်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်က သူမပြောသည့် စကားကို နားထောင်ရန် နားကပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ခွက်သုံးခွက်ကို ကိုင်ပြီး သူတို့ဆီ ရောက်သွားသည်။
“အားလုံး စားပြီးကြပြီလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဘရူနီက နောက်ထပ် အပိုင်းတစ်ပိုင်း ရဖို့အတွက် ညှိနှိုင်းနေတယ်။”
“အခုကတည်းကလား။”
ဥယျာဉ်တစ်ဖက်တွင် ဘရူနီက သူ့ပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေပြီး ဂျူလီယန်ကလည်း တောင်းဆိုချက်ကို စဉ်းစားပေးနေသည်။
သူ ဘာပြောလိုက်သည်မသိ၊ ဘရူနီကို သဘောတူလိုက်ပုံရသည်။
“ကြည့်ရတာ သူက ကြီးထွားနေဆဲပဲထင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က အလွတ်ခွက်တွေကို ကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့က ကောလိပ်အကြောင်းကိုပဲ ဆက်ပြောနေကြသည်။
“တခြားသူတွေက သင်ခန်းစာတွေကို အကုန် နားလည်နေပြီးသားဆိုရင်ရော” ဟု ကက်ဆီယာက မေးသည်။
“ဒါဆိုရင် မေးခွန်းတွေ မေးရမှာပေါ့။”
“ငါက မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မေးမိရင်ရော။”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမလက်ထဲက ခွက်တွေကို ကြည့်သည်။
“ငါက မုန့်လုပ်ငန်းစာရင်းကို ဂျုံမှုန့်ပမာဏလို့ ထင်ခဲ့တုန်းက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား။”
ကက်ဆီယာ ပြုံးလာသည်။
“နင်က ဝက်စ်မီးယားမှာ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို နှစ်နဲ့ချီ ကျွေးနိုင်လောက်တဲ့အထိ ဂျုံတွေ စုထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာလေ။”
“ငါ တကယ် အံ့ဩခဲ့တာပါ။”
“နင်က ဒုတိယ ဂိုဒေါင်တစ်ခုတောင် ဆောက်ဖို့ အဆိုပြုခဲ့သေးတယ်။”
“ပြီးတော့ နင်က အဲဒါကို ရှင်းပြပေးခဲ့တာပဲ။ ငါ အဲဒီတုန်းက အရှက်မကွဲခဲ့ဘူး။”
ကက်ဆီယာ၏ အပြုံးက ဆက်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့မှ သူတို့ ရပ်သွားသည်။
“မေရီက နောက်တစ်ခေါက် သင်ခန်းစာအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဝက်စ်မီးယားကို ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် သဘက်ခါ မနက်ပိုင်းမှာ ကောလိပ်ကို သွားလည်လို့ ရပြီ။”
ကက်ဆီယာက ဂျူလီယန် သေတ္တာထဲက ဗန်းကို တိုဘင်ကို ပြနေသည့် ဥယျာဉ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခုကို စီစဉ်နေရတာတောင် ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။”
“သင်ခန်းစာတွေလား။”
“လာမယ့်အပတ်လေ။”
ကျွန်တော် နားလည်ပါသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမပခုံးကို တွန်းလိုက်သည်။
“အလည်သွားတာကနေ စကြတာပေါ့။”
ကက်ဆီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ငါ တကယ် သွားချင်တယ်။”
“မင်းအတွက် ငါတို့ အားပေးနေပါတယ်။”
“ဒီမှာ ချက်ချင်း အသုံးမဝင်မယ့် အရာတစ်ခုကို ငါ ရွေးလိုက်ရင်တောင်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ထိုအဖြေက သူမအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။
သူမက ခွက်တွေကို အတွင်းဘက်သို့ သယ်သွားရင်း ထိုအဖြေကို စိတ်ထဲမှာ မြဲမြံစွာ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်၏ မွေးနေ့သည် မီးခွက်များ ထွန်းသည်အထိ ကြာရှည်သည်။
သူ့သူငယ်ချင်းများက မိသားစုအတွက် ထုပ်ပေးလိုက်သော ကိတ်မုန့်များကို ယူ၍ ပြန်သွားကြသည်။ တိုဘင်၏ လှေငယ်လေးကတော့ နောက်တစ်ခေါက် သူလာမည့်အချိန်အထိ ရေဘီးဘေးတွင် ထားခဲ့ရန် ခွင့်ပြုချက် ရလိုက်သည်။
ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးလေးယောက်ကတော့ ဘယ်သူက ပိုပင်ပန်းသလဲဆိုတာကို အငြင်းပွားရလောက်အောင်ပင် ပင်ပန်းနေကြပြီ။
အိုင်ယိုက အစ်ဂနേഷျပ်ကို ပွေ့ချီသွားသည်။ လက်ဇန်ဒါက ဆယ်ရာဖီနာကို ခေါ်သွားသည်။ အက်ဗလင်က ကာရယ်ကို ကျန်ရှိနေသည့် ဖဲကြိုးတွေကို ဘယ်မှာ သိမ်းရမလဲဆိုတာ ရွေးခိုင်းမည်ဟု ပြော၍ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ ဂယ်ရစ် ဂရေးကတော့ ကျွန်တော်တို့ လှေကားဆီ မရောက်ခင်မှာပင် ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် မှီ၍ အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူ့ကို ကျွန်တော့်လက်မောင်း ဒဏ်ရာ မနာကျင်ခင်မှာပင် အခြားတစ်ယောက်လက်သို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ သူ့အဘိုးနှင့်အတူ အလုပ်ရုံထဲတွင် ခဏလောက် ဆက်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဂယ်ရစ်က သေတ္တာအဖုံးအတွင်းဘက်တွင် ဂျူလီယန်၏ နာမည် ပထမဆုံး စာလုံးကို ထွင်းနိုင်အောင် လက်ကို ကိုင်ပေးနေသည်။
နောက်စာလုံးကိုတော့ ဂျူလီယန် ကိုယ်တိုင် ထွင်းသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို သတိမထားမိကြပေ။
ကျွန်တော် သူတို့ကိုပဲ ဆက်လုပ်ခိုင်းထားလိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် မီရယ်လ်က ရိုဒရစ်၏ ပန်းချီကားကို ပျော့ပျောင်းသော အဝတ်ဖြင့် ပြန်လည် ထုပ်ပိုးနေသည်။
“ပျော်ရွှင်စရာ နေ့လေးတစ်ခုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမ မော့ကြည့်သည်။
“အရမ်းကို ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတဲ့ နေ့လေးပါပဲ။”
သူမ၏ မျက်လုံးများ ပင်ပန်းနေသော်လည်း အပြုံးကတော့ စစ်မှန်နေသည်။
ကက်ဆီယာက လိုင်ဆန်ဒရာနှင့်အတူ သူမပစ္စည်းတွေကြားထဲက တွေ့ထားသည့် မှတ်စုစာအုပ်ပါးလေးကို ကိုင်၍ ဝင်လာသည်။ သူမက မိခင်ဖြစ်သူဘေးတွင် ထိုင်၍ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“သမီး ဘာတွေ သင်ထားပြီးပြီလဲဆိုတာ စာရင်းလုပ်ဖို့ ကူညီပေးပါဦး။”
မီရယ်လ်က ပန်းချီကားကို သေချာ သိမ်းထားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါကွယ်။”
လိုင်ဆန်ဒရာက ကုလားထိုင်တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူတို့က ဘာသာစကားများ၊ ကက်ဆီယာ၏ ဆရာများ သင်ပေးခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းများ၊ ထို့နောက် ဂဏန်းသင်္ချာတို့ကို စတင် စာရင်းပြုကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ဆရာနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ရသည့် အချိန်ကို သင်ခန်းစာ ပြီးမြောက်သည်ဟု သတ်မှတ်မည်၊ မသတ်မှတ်မည်ကိုပင် ချစ်ခင်စွာ အငြင်းပွားနေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ဂျူလီယန် ရောက်လာပြီး ဂယ်ရစ်၏ အကူအညီဖြင့် သေတ္တာကို သယ်လာသည်။
သူက သေတ္တာကို နံရံဘေးတွင် ချလိုက်ပြီး အဖုံးဖွင့်၍ မိခင်ဖြစ်သူကို သူ့နာမည်ကို ပြလိုက်သည်။
စာလုံးတစ်လုံးက တခြားစာလုံးတွေထက် အနည်းငယ် နိမ့်နေသည်။
မီရယ်လ်က ထွင်းထားသည့် နေရာကို လက်ဖြင့် မထိဘဲ လေထဲတွင် ဖြတ်၍ ရေးဆွဲလိုက်သည်။
“လှလိုက်တာ။”
ဂျူလီယန်က သူမကို မှီတွယ်လျက် ကက်ဆီယာ စာရေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“အစ်မ ကောလိပ်သွားရင် စာရွက်တွေ ထည့်ဖို့ အိတ်တစ်ခု ဝယ်လိုက်ပါလား” ဟု သူက ပြောသည်။
ကက်ဆီယာက သူ့ကုလားထိုင်ဘေးမှာ ရှိနေသည့် အိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဝယ်သင့်တာပေါ့။”
“ကျွန်တော် ရွေးပေးမယ်လေ။”
“အစ်မ သဘောကျပါတယ်။”
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် ကျွန်တော့်ဘေးသို့ လာရပ်သည်။
“လေးရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လမ်းကြားတစ်ဖက်တွင် အိုင်ယိုက လက်ဇန်ဒါ ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခုကြောင့် ရယ်မောနေသည်။ သူမအတွက် နောက်ထပ် ပွဲတစ်ခု စောင့်ကြိုနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှာပေ။
“လေးရက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
သို့သော် ဒီညတော့ ဂျူလီယန်က ဗန်းကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်တပ်ပြဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမေးခင်မှာပင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး သူ့ဆီသို့ တိုးကပ်သွားကြသည်။