အခန်း (၃၈၃) - မိုးကြိုး၏ ပုံသဏ္ဌာန်
ရေလောင်းပုံးကို မြှောက်လိုက်ရုံနဲ့ အနားယူတာလို့ မခေါ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆုံးမနေတဲ့အချိန်မှာပဲ နတ်ဘုရားနှစ်ပါး ရောက်လာကြတယ်။
“အဲဒါက အလွတ်ကြီးပါဗျာ” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က ရေတွေကို သွန်ပစ်လိုက်လို့လေ” အက်ဗလင်က ပြန်ပြောတယ်။
ကာရိုက ကျွန်တော့်ထိုင်ခုံဘေးမှာ ရပ်ရင်း အဲဒီသက်သေခံပစ္စည်းကို ကိုင်ထားတယ်။ သူမက သူ့အမေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ပြီးနောက် ရေလောင်းပုံးကို ကျောနောက်ဘက်မှာ သေချာဖွက်ထားလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သူမလုပ်တာကို ကြည့်နေတယ်။
“အမေ မြင်နေရသေးတယ်နော်”
“အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ” ကာရိုက ပြန်ပြောတယ်။
အက်ဒရီယာနာက သူ့ခွက်ထဲကို ငုံ့ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။
ဥယျာဉ်နံရံအပြင်ဘက်မှာတော့ ဧည့်ကြိုရုံးခန်းဘက်က ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါကတော့ ဂရေးကိပ်မှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားအားလုံးကို လန့်နိုးစေမယ့် သတိပေးချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်တော်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုတဲ့ ပုံမှန်ခေါင်းလောင်းသံပဲ ဖြစ်တယ်။
ခဏအကြာမှာ မေရီ ရောက်လာတယ်။
“နတ်ဘုရားဧည့်သည် နှစ်ပါး ရောက်နေပါတယ်။ သူတို့နာမည်က ဗားရန်းနဲ့ အီလျန်တဲ့။ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းနဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ နတ်ဘုရားတွေပါ”
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ နာကျင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။
မှတ်မိသွားတာမျိုး။
ကောင်းကင်မှာ တိမ်စတွေမရှိဘဲ ကြည်လင်နေပေမဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက လေထုကတော့ မိုးရွာတော့မလိုမျိုး လေးလံလာတယ်။
အစ်ဂနေရှပ်နဲ့အတူ ဖဲကြိုးတွေကို ရှင်းပေးနေတဲ့ ခုံတန်းလျားပေါ်ကနေ သောရ်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဗားရန်း ဟုတ်လား”
“သူ့ကို သိလို့လား” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“သူ့ရဲ့ မုန်တိုင်းတွေကိုတော့ သိတာပေါ့”
သူမက ဖဲကြိုးကို အက်ဒရီယာနာဆီ ပေးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ အီလျန်ကော”
“ငါမှတ်မိတဲ့ အီလျန်ဆိုရင်တော့ မင်း သူ့ကို သဘောကျမှာပါ”
“ဘာလို့လဲ”
“တစ်ခါတုန်းက အိုသယ်လော့စ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အခန်းထဲက ထွက်မသွားဖို့ တားမြစ်နေတုန်း သူက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အစည်းအဝေးကနေ ထွက်သွားဖူးတယ်လေ”
မေရီက သူမစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စာရင်းသွင်းတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလိုမျိုးတွေ မလုပ်ကြဖို့တော့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ဗားရန်းက ပင်လယ်ပြင်မှာ အသားကျနေတဲ့ သင်္ဘောသားတစ်ယောက်လို ရုပ်ရည်ရှိပြီး ဆံပင်အမည်းရောင်တွေကို လည်ပင်းနားမှာ စည်းထားတယ်။ သူ့အင်္ကျီက ဆားငန်ရည်စွန်းထင်းနေပြီး လက်စွပ်တွေကိုတော့ အရောင်မတူတဲ့ ချည်မျှင်တွေနဲ့ ပြန်ချုပ်ထားတယ်။ သူက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေပေမဲ့ သူ့ဆံစတွေကတော့ လေတိုက်နေသလိုမျိုး လှုပ်ရှားနေတယ်။
အီလျန်ကတော့ ပိုအရပ်ရှည်ပြီး ပိုသွယ်လျတယ်။ အသားညိုညို၊ မျက်လုံးတွေက ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ရှိပြီး ခရီးဆောင်ဝတ်ရုံကို လက်တစ်ဖက်မှာ ခေါက်ထားတယ်။ ပြတင်းပေါက်အမြင့်ကနေ ကျလာတဲ့ နေရောင်ခြည်က သူ့အပေါ်မှာ ထူးဆန်းစွာ ကျရောက်နေတယ်။ သူလှည့်လိုက်တဲ့အခါတိုင်းမှာ အလင်းရောင်က သူလှုပ်ရှားတာထက် တစ်စက္ကန့်လောက် စောပြီး ရောက်လာသလိုမျိုး။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ဧည့်ကြိုစောင့်ဆီမှာ လက်နက်တွေကို ထားခဲ့ပြီးပြီ။
ဗားရန်းက သောရ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
“တူကိုတော့ ကိုင်ထားတုန်းပဲကိုး”
“မင်းလည်း စိုစွတ်နေတုန်းပဲကိုး”
“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
သူမက သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့အတွက် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။
ဗားရန်းရဲ့ လက်က နွေးထွေးတယ်။ အီလျန်ရဲ့ လက်ကတော့ သာမန်ပါပဲ၊ ဘာလို့များ တခြားလိုမျိုး ထင်ထားမိပါလိမ့်လို့ တွေးမိလိုက်တယ်။
“မင်းတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့တဲ့အကြောင်း ကြားထားပါတယ်” အီလျန်က ပြောတယ်။ “ကူညီဖို့ ရောက်လာတာပါ”
ဗားရန်းက ကျွန်တော့်ကိုကျော်ပြီး ဖွင့်ထားတဲ့ ခြံဝင်းထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်ကြီးက သစ်တုံးတစ်ခုကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကိုင်ထားပေးပြီး လက်သမားသုံးယောက်က ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲဆိုတာ အငြင်းပွားနေကြတယ်။
“ပြီးတော့ ဒီပုံပြင်တွေက ဟုတ်မဟုတ် လာကြည့်တာပါ”
“ဘယ်ပုံပြင်တွေလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“နတ်ဘုရားတွေက အိမ်ဆောက်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တွေလေ”
သောရ်က လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“မင်းတို့ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း ကျွန်မတို့က စပါးတွေ သယ်ပေးရတာမျိုး ရှိတာပေါ့”
“ကျွန်တော်လည်း စပါးသယ်နိုင်ပါတယ်”
“မေရီ မှတ်ထားလိုက်ဦး”
“မှတ်ပြီးသားပါ” မေရီက ပြောတယ်။
အီလျန်က ပြုံးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်အထက်က ပတ်တီးပေါ်ကို ရောက်သွားတယ်။
“စတုန်းဝိတ် (Stonewake) လား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ဧည့်သည်နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ကံကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ ပုံမှန်စကားမျိုး မပြောကြဘူး။ အဲဒီအတွက် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်မိတယ်။
သူတို့ ထိုင်ဖို့၊ စားဖို့နဲ့ သတင်းစကားတွေ ပြောပြဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့နေရာကို ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ မေရီက သူတို့လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်တယ်။ သောရ်ကတော့ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ရန်သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို မေးမြန်းနေတယ်။ သူတို့ပေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ကျွန်တော်တို့ သိထားတဲ့ အပေါက်အဟောင်းတွေကို ဖြည့်ပေးလိုက်သလို မေးခွန်းအသစ်တွေကိုလည်း ထပ်တိုးလာစေတယ်။
အဲဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားမှပဲ ဗားရန်းက အာဗန်အကြောင်း မေးလာတယ်။
“သူ မင်းတို့ဆီ ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်”
“သူက ခြံထဲမှာ လေ့ကျင့်ပေးနေတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ”
အီလျန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ”
သူတို့က အာဗန်ကို ရှာတွေ့သွားတယ်။ သူက စစ်သားသစ်တစ်ယောက်ရဲ့ ရပ်ဟန်ကို ပြင်ပေးနေတာ။
သူက ရှင်းပြတာကို အဆုံးသတ်ပြီးမှ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်တယ်။ ပြီးတော့ အက်ရှာရာကို နောက်တစ်ဖွဲ့ကို ဆက်လေ့ကျင့်ပေးဖို့ မှာပြီး လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ကိုင်လျက်နဲ့ သူတို့ဆီ လျှောက်လာတယ်။
“မင်း အသက်ရှင်သေးလားလို့ တွေးနေတာ” သူက ဗားရန်းကို ပြောတယ်။
“မင်းအတွက် စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
အာဗန်က သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
ခဏတာတော့ ဘယ်သူမှ မပြုံးကြဘူး။
အီလျန်က အာဗန်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။ သောရ်နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နည်းနည်းအကွာမှာ စောင့်နေရင်းနဲ့ သူတို့သုံးယောက် လေ့ကျင့်ရေးစင်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ရပ်နေကြတယ်။
သူတို့ ပြန်ဆုံတွေ့တဲ့အချိန်လေးကို ကျွန်တော် ထားခဲ့လိုက်လို့ ရပေမဲ့။
ဗားရန်းက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူ ဘယ်လောက်အထိ တတ်မြောက်သွားပြီလဲ”
အာဗန်က သူ့အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်တယ်။
“ဓားနဲ့ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာ မစစ်ဆေးရသေးဘူး။ သူက ပြန်ကောင်းလာခါစလေ”
“ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက သူ့ရဲ့ နယ်ပယ် (Domain) အကြောင်း”
“မင်း သူ့ကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ”
ဗားရန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်တယ်။
“ယူရီယာ၊ ငါတို့နဲ့အတူ ထိုင်မလား”
ကျွန်တော် မဖြေခင်မှာပဲ သောရ်က ထိုင်ခုံတစ်ခု ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်တယ်။
လူတိုင်းက အက်ဗလင်ကို သိထားခြင်းမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတာပဲ။
အီလျန်က လေ့ကျင့်ရေးစင်ကို မှီလိုက်တယ်။
“ဗားရန်းနဲ့ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ နယ်ပယ်က ဘာတွေလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေတာ။ မုန်တိုင်းတွေက မင်းကို အခြေခံအုတ်မြစ် ပိုကျယ်ပြန့်စေတယ်။ လေ၊ မိုး၊ ဖိအား၊ လျှပ်စီးကြောင်း။ ဆောင်းရာသီက နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေတွေကို ထပ်ဖြည့်ပေးတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း နတ်ဘုရားတွေနဲ့ အများကြီးတွေ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းတွေကို နည်းနည်းလေးပဲ နားလည်သေးတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်”
“အဲဒါက သင်ယူဖို့အတွက် အသုံးဝင်တယ်” အာဗန်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ သင်ပေးနိုင်တာပေါ့”
ဗားရန်းက ငုံ့ထိုင်ပြီး မြေမှုန့်ပေါ်မှာ လက်ညှိုးနဲ့ စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်တယ်။
“ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းဆိုတာ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးထက်စာရင် ပိုကျဉ်းမြောင်းပေမဲ့ ငါတော့ သိပ်ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်း စတင်လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ငါ သင်ပေးနိုင်တယ်”
အော်ရီသားရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်တယ်။ ဆောင်းရာသီကို ရုံတင်ခေါ်ယူရမယ့်အရာလို့ မသတ်မှတ်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အချိန်ကိုလေ။
“မုန်တိုင်း ဖြစ်လာတာပေါ့”
ဗားရန်းက ကျေနပ်သွားပုံရတယ်။
“အတိအကျပဲ”
အီလျန်က ကျွန်တော့်လက်ချောင်းလေးတွေပေါ်မှာ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေတဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ သွားလာတတ်အောင်လည်း ငါ သင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်”
ကျွန်တော့်ဘေးက သောရ်က တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
အာဗန်က ဧည့်သည်နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးမှ သူ့လက်ထဲက လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဓားနဲ့ခုတ်လို့မရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးပေါ့” သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတယ်။ “ပြိုင်ဘက်က လိုက်လို့မမီတဲ့ လှုပ်ရှားမှုမျိုး”
“ပြီးတော့ သူ ရောက်သွားတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်ပေါ့” အီလျန်က စကားကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဗားရန်းရဲ့ မျက်နှာမှာ ရယ်စရာ အရိပ်အယောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“အတူတူဆိုရင်တော့ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အသန်မာဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
ခြံဝင်းထဲမှာတော့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဆက်ရှိနေတုန်းပဲ။ သစ်သားနဲ့ သစ်သား ထိခိုက်သံတွေ ကြားရတယ်။ အက်ရှာရာက တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့ခြေထောက်သူ မကြည့်ဖို့ ပြောနေတယ်။
ကျွန်တော် သောရ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အသုံးဝင်တဲ့ လက်နက်သစ်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်ကလိုမျိုး အကြည့်မျိုးနဲ့ နတ်ဘုရားသုံးပါးကို ကြည့်နေတယ်။
“ပြလိုက်ကြလေ” သူမက ပြောလိုက်တယ်။
ကာစတယ်လန်က အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ခြံဝင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ မသုံးတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုကို ရှင်းပေးလိုက်တယ်။
သရုပ်ပြမှု မစခင်မှာပဲ အက်ဗလင် ရောက်လာတယ်။ အက်ဒရီယာနာလည်း ပါလာပြီး တစ်ဖက်က သူ့ဗိုက်ကို ကိုင်ထားတယ်။
“ကြည့်နေမယ်” အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒါပဲ လုပ်နေတာပါ”
“တခြားသူတွေလည်း ကြားစေချင်လို့ပါ”
ဗားရန်းက သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး အီလျန်ဆီ ပေးလိုက်တယ်။
“အာဗန်၊ မင်းဓားကို ယူလိုက်တော့”
အာဗန်က လေ့ကျင့်ရေးဓားကို သူ့ဓားနဲ့ လဲလိုက်တယ်။ ဓားအိမ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဗားရန်းနောက်က နေရာလွတ်ကို စစ်ဆေးကာ သူ့အနေအထားကို ယူလိုက်တယ်။
မိုးရေစက်တွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် ကျလာတယ်။
တိမ်တွေလည်း မရှိဘဲနဲ့။
ဗားရန်းရဲ့ ပုံရိပ်က ဝါးတားတား ဖြစ်သွားတယ်။
စစချင်းတုန်းကတော့ သူ့အရေပြားပေါ်မှာ ရေတွေ စီးကျနေတယ်လို့ ထင်လိုက်တာ။ နောက်တော့မှ သူ့ရင်ဘတ်နောက်က ခြံစည်းရိုးကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားနေတဲ့ လေတွေနဲ့ ဆိုင်းငံ့နေတဲ့ မိုးရေစက်တွေ ဖြစ်သွားပြီး ငြိမ်သက်နေတဲ့ ဗဟိုချက်တစ်ခုပတ်လည်မှာ လည်ပတ်နေတယ်။ လူပုံသဏ္ဌာန်ကတော့ အတိုင်းသား ပေါ်နေပေမဲ့ သူ့အောက်မှာ ခိုင်မာတဲ့အရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာက ရေစက်တွေကြားမှာ ပြောင်းလဲပေါ်လွင်နေပြီး လက်တွေကတော့ လေပွေလိုမျိုး။ သူ့ခြေထောက်တစ်ဝိုက်က မြက်ပင်တွေက လေတိုက်လို့ ကွေးညွတ်သွားတယ်။
အာဗန်က သူ့နံရိုးတွေကို ဖြတ်ပြီး ခုတ်လိုက်တယ်။
ဓားသွားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ပြီး တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားသည်။
ရေစက်တွေက ဓားသွားတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲသွားပြီး လည်ပတ်နေတဲ့ လေထဲမှာ ရောယှက်ကာ သူတို့မူလနေရာဆီ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။
ဗားရန်းက ဘေးကို ရွေ့မသွားခဲ့ပါ။
သူ ဘယ်လိုမှ ကာကွယ်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပါ။
ဓားနဲ့ ထိုးစရာ အသားအရေဆိုတာ အဲဒီနေရာမှာ မရှိတော့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အာဗန်က ဓားကို ပြန်လှည့်ပြီး ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်သည်။
တစ်ခါထပ်ပြီးတော့လည်း ဓားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဘာထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေဘဲ ဖြတ်သွားပြန်သည်။
ပြီးတော့မှ ဗားရန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ လက်တစ်ဖက်က အာဗန်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ဓားကို ဘေးကို အသာဖယ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို တိုးဝင်ကာ သူ့ရဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်ကို အာဗန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီ ဖိကပ်လိုက်သည်။ အဲဒီအရှိန်က အာဗန်ရဲ့ ဝတ်ရုံကိုတောင် လှုပ်ခါသွားစေလောက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပဲ ဆက်ရှိနေတုန်း။
ကျွန်တော် ထိုင်နေရာကနေ ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုင်းလိုက်မိတယ်။
“ခင်ဗျား တိုက်ခိုက်နိုင်သေးတာပဲ”
ဗားရန်းက အာဗန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘေးက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးတူကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ လေတွေနဲ့ ရေတွေက တူရိုးတစ်လျှောက် လည်ပတ်နေကြတယ်။ သူက တူကို မြှောက်လိုက်ပြီး တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ရာ အထဲမှာ အဝတ်ထည့်ထားတဲ့ တိုင်ကို ထိမှန်သွားသည်။
တိုင်က အက်ကွဲသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူ့အသံက မိုးသည်းကြီးထဲကနေ စကားပြောနေသလိုမျိုး။
“ငါ ဆုပ်ကိုင်နိုင်တယ်၊ သယ်ဆောင်နိုင်တယ်၊ တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်၊ လက်နက်ကိုလည်း သုံးနိုင်တယ်။ မုန်တိုင်းက ဘယ်နေရာကို အားသုံးရမလဲဆိုတာကို ငါပဲ ဆုံးဖြတ်တာ။ ငါ့ရင်ဘတ်ကို ဖြတ်သွားတဲ့ ဓားကတော့ အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလေ”
လေတွေ ငြိမ်ကျသွားသည်။ အသားအရေတွေ ပြန်ဖြစ်လာပြီး သူ့မျက်နှာမှာတော့ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်က အက်ကွဲသွားတဲ့ တိုင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီပုံစံမျိုးမှာဆိုရင် ဘာက ခင်ဗျားကို ထိခိုက်စေနိုင်လဲ”
ဗားရန်းက ချက်ချင်းပဲ ဖြေသည်။
“မုန်တိုင်းကိုယ်တိုင်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် ချုပ်နှောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးပေါ့။ အလုံအလောက် ပြင်းထန်တဲ့ နတ်ဘုရားမီးမျိုး။ လေကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မှော်ပညာမျိုး။ တခြားနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ နယ်ပယ်က ငါ့နယ်ပယ်ကို ဖိအားပေးလာတာမျိုးပေါ့”
သောရ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဆာထာ (Surtr) ဆိုရင်တော့ အန္တရာယ်ရှိဦးမှာပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သာမန်စစ်သားတွေကတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မောပန်းနွမ်းနယ်သွားတဲ့အထိ ငါ့ကို ခုတ်နေရုံပဲ ရှိမှာ”
ကျွန်တော် အာဗန်ရဲ့ ဓားကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။
အသက်ရှိတဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားခဲ့တဲ့ ဓားနေရာကိုပေါ့။
အဲဒီအချက်က ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိသည်။
အီလျန်ရဲ့ သရုပ်ပြမှုအတွက်တော့ ကျောက်ဖြူနှစ်လုံး လိုအပ်သည်။
သူက တစ်လုံးကို ခြံစည်းရိုးနားမှာ ထားပြီး နောက်တစ်လုံးကိုတော့ ခြံဝင်းရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာ ထားလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကြိုက်တဲ့ကျောက်ကို ကြည့်ထားကြ” သူက ပြောသည်။
သူ ပထမကျောက်နားမှာ ရပ်လိုက်သည်။
အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားသည်။
သူ ဒုတိယကျောက်နားမှာ ရောက်နေပြီ။
နတ်ဘုရားတွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်။ သောရ်ဆိုရင် လူသာမန်တွေ အသက်ရှူမှားတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဖြတ်ကူးနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဘယ်လိုဖြတ်ကူးသွားတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ရ။
အီလျန်က ပထမကျောက်နား ပြန်ရောက်လာတယ်၊ အာဗန်ရဲ့ နောက်မှာ ပေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့မှ ခြံစည်းရိုးဘေးမှာ ပြန်ရပ်နေပြန်တယ်။
အာဗန်တောင် တစ်ဝက်လောက်ပဲ လှည့်နိုင်လိုက်သေးတယ်။
“ခင်ဗျားက အလင်း ဖြစ်သွားတာပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ အလင်းက ကျွန်တော့်နယ်ပယ် မဟုတ်ဘူးလေ”
“လျှပ်စီးကြောင်းက မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ ပါတာပဲ။ ငါဖြစ်သလို မင်းကို ဖြစ်လာအောင်တော့ ငါ မသင်ပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဆိုတာ လှုပ်ရှားနေတဲ့အချိန်မှာ အသားအရေအဖြစ်နဲ့ပဲ ရှိနေရမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ဘယ်လို ဖျောက်ပစ်ရမလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ သင်ပေးနိုင်တယ်”
သူက ဗားရန်းရှိတဲ့ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သူ့ရဲ့ သင်ခန်းစာက ငါသင်ပေးမယ့်အရာကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်”
သောရ်က ဝေးလံတဲ့ တောင်ကုန်းတွေဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်အထိ ဝေးဝေးလဲ”
“ငါ့အတွက်လား”
“သူ့အတွက်”
အီလျန်က မဖြေခင် ကျွန်တော့်ကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
“လေ့ကျင့်မှု များလာရင်တော့ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အဝေးကြီးကို ရောက်နိုင်တာပေါ့။ ဒီကနေဆိုရင် မြင်းစီးသူတစ်ယောက်တောင် နာရီပေါင်းများစွာ စီးရမယ့် တောင်တန်းတွေအထိပေါ့။ သူက ခရီးတစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်လာရင် ပိုဝေးတဲ့နေရာအထိ ရောက်နိုင်တယ်”
ကျွန်တော် အကူအညီကို စောင့်နေတဲ့ ကင်းထောက်တွေကို တွေးလိုက်မိတယ်။ ဆုတ်ခွာတဲ့ လမ်းကြောင်းနောက်မှာ ပိတ်ဆို့သွားတဲ့ လမ်းတွေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တမန်တွေ မြင်းစီးနေတုန်းမှာပဲ စစ်တပ်တစ်ခု ချီတက်လာတာကို ကြည့်နေရတဲ့ ရွာတွေ။
“တိုက်ပွဲထဲမှာဆိုရင်ရော”
“ဟိုနေရာ” အီလျန်က ကျွန်တော့်ပုခုံးကျော်ပြီး ညွှန်ပြသည်။ “ပြီးတော့ ဟိုနေရာ။ ရန်သူ့အပေါ်မှာ။ ဒိုင်းနောက်မှာ။ ကျလာတဲ့ ဓားသွားလမ်းကြောင်းကနေ လွတ်တဲ့နေရာမှာပေါ့”
အာဗန်က သူညွှန်ပြတဲ့ လွတ်နေတဲ့နေရာတွေကို စဉ်းစားနေသည်။
“ဟန်ချက်ညီညီနဲ့ ရောက်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ကျွန်တော်တို့ မင်းကို လာရှာတာ”
ကက်စတယ်လန်က တံခါးပေါက်နားကနေ စကားဝင်ပြောသည်။
“ရဲတိုက်ရဲ့ အကာအကွယ် မှော်တွေကိုတော့ လေဟာနယ်လို သဘောထားလို့ မရဘူးနော်”
အီလျန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“မရပါဘူး။ ဒါက ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ လှုပ်ရှားသွားလာတာမျိုးပါ။ အဲဒါက အတားအဆီးတိုင်းကို အသုံးမဝင်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“ကောင်းပြီ” ကက်စတယ်လန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ခွင့်ပြုထားတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို သတ်မှတ်ပေးထားမယ်”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“လူတွေဆီကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ရောက်နိုင်မလဲဆိုတာကို တွေးနေတာမလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမလက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်သည်။
“အိမ်ပြန်မယ့် ခရီးလမ်းကိုလည်း တွေးထားဦးနော်”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“တွေးထားပါတယ်”
အာဗန်က သရုပ်ပြမှုတွေ အကုန်ပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ထပ်ပြောသည်။
“သောရ်က မင်းကို တူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကောင်းကောင်း သင်ပေးထားသားပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့”
“မင်း အလေးချိန်ကို နားလည်တယ်။ စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အားကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာကိုလည်း သိတယ်။ စစ်သားတွေကို မင်း အဲဒါတွေ ရှင်းပြနေတာကို ငါ ကြည့်နေတာ”
သောရ်က ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဓားကတော့ တခြားမေးခွန်းတွေ မေးတတ်တယ်” သူက ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ဒဏ်ရာရရင်တောင် အစကနေ ပြန်မစဘဲ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်။ လမ်းကြောင်းပြောင်းရင်းနဲ့ပဲ ဓားဖျားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ်။ ရန်သူ့ဓားကို သူ့ဓားကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားစရာမလိုဘဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်”
သူက ဓားကို သူ့လက်ဖဝါးပေါ် တင်ထားသည်။
“မင်းမှာ ဓားတစ်လက် ရှိပြီးသားပဲ။ မင်းရဲ့ တူကို နားလည်သလိုမျိုး ဒီဓားကိုလည်း အသေးစိတ် နားလည်စေချင်တယ်”
“ဘယ်လောက်အထိ အသေးစိတ်လဲ”
“ကျွမ်းကျင်တဲ့အထိပေါ့”
သူ ဘာမှ အပိုအလိုမပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။
တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဲဒီစကားကပဲ ကတိကဝတ်ကို ပိုကြီးမားသွားစေသလိုပါပဲ။
“မင်းရှေ့ကလူထက် ပိုသန်မာလို့ အလုပ်ဖြစ်သွားတဲ့ လှည့်ကွက်ကလေးတွေလောက်နဲ့ မပြီးဘူး။ တခြား ကျွမ်းကျင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ အဲဒီအပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို နားလည်နိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်ရမယ်”
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော်လဲ”
ဗားရန်းက သူ့အင်္ကျီကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါသင်ပေးသမျှကို သင်ယူနိုင်လို့ပေါ့”
အီလျန်က ပိုပြီး တိုးညှင်းတဲ့အသံနဲ့ ဖြေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး အသိပညာတွေကို ကိုယ့်ဆီမှာပဲ သိမ်းထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ။ အဲဒီအရာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းအောက်က လူတွေကို ပိုပြီး ဘေးကင်းအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလေ”
အာဗန်ရဲ့ လက်မက ဓားအိမ်နားတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားသည်။
“အဲဒီတံတားမှာတုန်းကဆိုရင် ငါ့လက်လှမ်းမီတဲ့အထိ လာသမျှလူတွေကို ငါ အကုန်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မလုံလောက်ခဲ့ဘူး”
သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါသာ အဲဒီ ရေတိမ်ပိုင်းအထိ ရောက်နိုင်ခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုပဲ အမြဲ တွေးနေမိတယ်”
ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်ကူကူ အဖြေမပေးကြပါ။
သောရ်က သူ့ဘေးကို လာရပ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သင်ပေးကြတာပေါ့။ ယူရီယာက အစပေါ့၊ နယ်ပယ်တွေ ဘယ်လို လိုက်ဖက်မလဲဆိုတာကနေ စမယ်။ သူ သင်ယူသမျှအပေါ် အခြေခံပြီး အဖွဲ့တွေကို လေ့ကျင့်ပေးမယ်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်နိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက်ဟာ သူ ဘယ်နေရာမှာ လိုအပ်နေလဲဆိုတာကို ပြောပြပေးမယ့်သူ လိုအပ်သေးတာပဲ”
ဗားရန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“သဘောတူတယ်”
အာဗန်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်း သင်ယူမှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
အက်ဗလင်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာလာတဲ့အခါပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့” ကျွန်တော် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
အဲဒီစကားကတော့ ပထမအဖြေလောက်တော့ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းခဲ့ပါ။
ပထမဆုံး သင်ခန်းစာကို ထိုင်ပြီး သင်ယူရသည်။
အက်ဗလင်က အဲဒီအချက်ကို သူမ ဝန်ခံတာထက် ပိုပြီး သဘောကျနေပုံရတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
ဗားရန်းက ကျွန်တော်တို့ကြားက စားပွဲပေါ်မှာ ရေအနည်းငယ်ပါတဲ့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး တင်လိုက်သည်။ အီလျန်က ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေပြီး အာဗန်ကတော့ သောရ်နဲ့အတူ အနားမှာ ရှိနေကာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ဘေးဘက်ကို မထိခိုက်စေမယ့် လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“မင်းရဲ့ နယ်ပယ်က မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေတစ်ဆင့် ဖော်ပြနိုင်တယ်ဆိုတာကို အော်ရီသားက သင်ပေးခဲ့တာပဲ” ဗားရန်း ပြောသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်း လေကို ခေါ်ယူတဲ့အခါ ဘာလုပ်လဲဆိုတာကို ပြောပြပါဦး”
ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်သည်။
ရှင်းပြချက်က အစပိုင်းမှာတော့ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ စခဲ့ပေမဲ့ ဝါကျတိုင်းမှာ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားသလို ဖြစ်လာသည်။
ဗားရန်းက နှောင့်ယှက်ခြင်းမရှိဘဲ နားထောင်နေသည်။
ပြီးတော့မှ သူက ပန်းကန်လုံးအထက်မှာ လက်ကို ထားလိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းတွေက မိုးရေစက်တွေအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားသည်။
“မင်းက မင်းရဲ့ အရေပြားထက် ကျော်လွန်တဲ့အရာတစ်ခုအကြောင်းကိုပဲ အမြဲ ပြောနေတာ”
ကျွန်တော် ဒဏ်ရာမရတဲ့ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ လေဆိုတာ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေလို့လေ”
“တချို့တစ်ဝက်ပေါ့”
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီဆိုတာ အခုတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနှီးနေပြီ။ သူ့ရဲ့ အေးစက်မှုအောက်က တည်ငြိမ်မှုကိုလည်း သိတယ်၊ နှင်းထုအောက်က စိတ်ရှည်မှုကိုလည်း သိတယ်၊ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်တန့်နေတဲ့ ရေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အားကိုလည်း သိသည်။
မုန်တိုင်းကတော့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု နည်းပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို တစ်ခုခု လုပ်ခိုင်းဖို့အတွက်ပဲ ခေါ်ယူလေ့ရှိတာ။ တိုက်ခိုက်၊ ဖြိုခွဲ၊ တစ်ခုခုကို မောင်းထုတ်၊ ဒီလိုမျိုးတွေပေါ့။
အခုတော့ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ခိုင်းဘဲ အဲဒီအရာကို နားထောင်ကြည့်သည်။
ဖိအားတွေက ကျွန်တော့်လက်ဝါးအောက်မှာ လှုပ်ရှားလာသည်။
“မင်းကိုယ်မင်း လေနဲ့ ပတ်မထားနဲ့” ဗားရန်း ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို လေ ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်”
ခဏတာတော့ ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်သန်းလေးက မြူခိုးတွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြန်ဖွင့်လိုက်မိသည်။
လက်ချောင်း ပြန်ပေါ်လာသည်။
ရေတွေက စားပွဲပေါ်ကို ဖိတ်စင်သွားသည်။
အီလျန်က ပန်းကန်လုံး မမှောက်ခင် အမီ ဖမ်းလိုက်သည်။
ဗားရန်း ပြုံးသည်။
“အဲဒါပဲ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သွေးထွက်ခြင်း မရှိ။ နာကျင်မှုလည်း မရှိ။ စိုစွတ်နေတဲ့ အရေပြားနဲ့ ခဏတာ စွန့်ခွာထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသလိုမျိုး ခံစားချက်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေတော့တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကာ ဗားရန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ပထမဆုံးအကြိမ်အတွက်တော့ ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ”
သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူ ပိုပြီး ခက်ခဲအောင် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိတာ။
ညစာစားချိန်မှာ ကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ဟာ မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိသွားကြတယ်။
အဲဒါက ညစာစားပွဲကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။
“ခင်ဗျား တစ်ကိုယ်လုံးလား” ဂယ်ရစ်က မေးသည်။
“တစ်ကိုယ်လုံးပေါ့” ဗားရန်းက ပြန်ဖြေသည်။
“နားရွက်တွေရောလား”
“ဟုတ်တယ်”
“သွားတွေရောလား”
“အဲဒါတွေလည်း ပါတာပေါ့”
ကာရိုက ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ညစာက ဘာဖြစ်သွားမလဲ”
ဗားရန်းက ဇွန်းကို ပါးစပ်နားမှာ ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။
သောရ်က ရယ်မောလာသည်။ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အီလျန်ကတော့ ဘာမှ ကူညီမပြောပေးဘဲ ငြိမ်နေသည်။
“သူက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့ ကျန်နေမှာပဲ” ဗားရန်းက နောက်ဆုံးတော့ ပြောသည်။
ကာရိုက အဲဒီစကားကို စဉ်းစားကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မပန်းကန်ပေါ်မှာတော့ အဲလို မလုပ်ပါနဲ့နော်”
“မလုပ်ပါဘူး”
စားပွဲတစ်ဖက်မှာတော့ အစ်ဂ်နေရှပ်က ဆီရာဖီနာကို တစ်ခုခု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမက ချက်ချင်းပဲ အီလျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်က မသိမသာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ဆီရာဖီနာကတော့ မွေးနေ့အတွက် လျှို့ဝှက်အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို တောက်ပအောင် လုပ်ပေးဖို့ အလင်းရဲ့နတ်ဘုရားကို ဘယ်တုန်းကမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူးသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
အိုင်အိုက အဲဒီအပြန်အလှန်ကြည့်မှုကို သတိထားမိသွားသည်။
“အခု ဘာတွေ ကြံစည်နေကြပြန်တာလဲ”
“လျှပ်စီးနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး” အစ်ဂ်နေရှပ်က ပြောသည်။
သောရ်က သူမရဲ့ ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီလို့ ခံစားရတဲ့အထိ ပန်းကန်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အိုင်အိုက လက်ဇန်ဒါနဲ့ စကားပြောဖို့ ထွက်သွားချိန်မှာ ဂျူလီယန်က စက္ကူပန်းကုံးကို အီလျန်ဆီ တိတ်တိတ်လေး ယူလာပေးသည်။
နတ်ဘုရားကတော့ မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ ကြယ်ပုံစံတွေကို အလွန်အလေးအနက်ထားပြီး စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။
“အပူမပါတဲ့ အလင်းမျိုးကို လိုချင်တာပေါ့လေ”
ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ အန်တီအိုင်အိုကိုလည်း မပြောပြရဘူးနော်” ကာရိုက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အီလျန်က အက်ဗလင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
သူမက သူ့ကို အညံ့ခံသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကောင်စီအသစ်မှ ကြိုဆိုပါတယ်”
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေက ပုံမှန်အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ရလာခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို မသွားခင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။ တချို့ရက်တွေမှာ သူမက တခြားရက်တွေထက် ပိုပြီး လေ့ကျင့်ခွင့်ပေးသည်။ အဗားန်က သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို အလွန်လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနေတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားကြတာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်လာမိသည်။
သူက ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကနေ စတင်သည်။
ပြီးတော့ လက်ဆုပ်အား။
ပြီးတော့မှ ခြေထောက်ကို ပြန်စသည်။
“ဓားပညာ နတ်ဘုရားတွေက ဓားကိုပဲ သင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ကျန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက ဝင်မနှောင့်ယှက်တော့မှပဲ မင်းရဲ့ဓားပညာက ပိုပြီး အသုံးဝင်လာမှာ”
သောရ်က လေ့ကျင့်ရေးစင်နားကနေ ရယ်မောသည်။
သူက အက်ဗလင် သင်ပေးခဲ့တာတွေကို မဖျက်ပစ်ပါဘူး။ အဲဒီအပေါ်မှာပဲ ထပ်ဖြည့်ပြီး တူနဲ့ ထုတဲ့အခါမှာ ရတဲ့အားက ဓားနဲ့ ခုတ်တဲ့အခါမှာ ဘယ်လို အထောက်အကူပြုမလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီအားကိုပဲ အလွန်အကျွံ သုံးမိတဲ့အခါမှာ ဓားဖျားက တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ လွဲချော်သွားတတ်ပုံတွေကို ပြသပေးသည်။
ကျွန်တော့်ဘက်က ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ လှုပ်ရှားတာကို ရပ်ပြီး တည်နေရာတွေကို လေ့လာကြသည်။
ဗားရန်းက စားပွဲတစ်ခုလုံးကို မိုးရေတွေနဲ့ မဖုံးလွှမ်းဘဲ လက်တစ်ဖက်တည်းကိုသာ ပျော်ဝင်သွားအောင် သင်ပေးသည်။
အီလျန်ကတော့ ခရီးမစတင်ခင်မှာပဲ ရောက်ရှိမယ့်နေရာကို အရင်ဆုံး ရွေးချယ်တတ်ဖို့ သင်ပေးသည်။
“မင်းက ထွက်ခွာသွားဖို့ကိုပဲ အမြဲ တွေးနေတာ” သူက ပြောသည်။ “မင်း ဘယ်နေရာမှာ ရပ်မလဲ”
ကျွန်တော်က သုံးလှမ်းလောက် ဝေးတဲ့ မြေပြင်နေရာတစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘယ်ဘက်ကို မျက်နှာမူမလဲ”
ကျွန်တော် တွေဝေသွားသည်။
အဗားန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုလားထိုင်နောက်ကျောကို ခေါက်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို တွေဝေနေတာက ဓားကိုင်ထားချိန်မှာဆိုရင် အသက်နဲ့ရင်းရလောက်အောင် ဈေးကြီးတယ်”
သင်ခန်းစာတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်လာသည်။
သူတို့ ဘာလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှာဖွေခဲ့ကြလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိလာသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး လျှပ်စီးကြောင်းက စားပွဲတစ်လုံးစာလောက်ပဲ ရောက်ပေမဲ့ အဲဒါက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
ကက်စတယ်လန်က မြေပြင်မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို မှတ်သားထားပေးသည်။ အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာနဲ့အတူ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး သောရ်ကတော့ ရောက်ရှိရမယ့် ကျောက်တုံးနားမှာ စောင့်နေသည်။
တစ်ကြိမ်သာ ကြိုးစားခွင့်ရှိသည်။
မှတ်တိုင်နှစ်ခုကြားမှာ ကျွန်တော့်ကို ရပ်ခိုင်းဖို့ ဘယ်သူမှ ခွင့်မပြုခင်ကတည်းက ကျွန်တော် သဘောတူထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဗားရန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှာ လက်နှစ်ချောင်း တင်ထားသည်။
“ပုံစံကို ဘယ်လို လျှော့ချရမလဲဆိုတာ မင်း သိသွားပြီ”
အီလျန်က ကျောက်တုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဘယ်မှာ အဆုံးသတ်ရမလဲဆိုတာလည်း မင်း သိတယ်”
အဗားန်က ဖြည့်ပြောသည်။ “ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို နည်းနည်း ရှေ့ထုတ်”
ကျွန်တော် ရယ်မောမိမလို ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးတော့ လျှပ်စီးတွေက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တက်လာသည်။
ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက တစ်နေရာရာမှာ စုပုံလာတာကို ခံစားရတယ်။ လက်ထဲမှာ၊ တူရဲ့တစ်လျှောက်မှာ၊ ဒေါသထွက်တဲ့အခါ မျက်လုံးနောက်မှာပေါ့။
ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒါကို ထုတ်လွှတ်စရာ နေရာမရှိတော့ပါ။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကပဲ တောက်ပမှု ဖြစ်နေတာပါ။
ကမ္ဘာကြီးက အဖြူရောင်အဖြစ် တောက်ပသွားသည်။
ကျွန်တော် ဒုတိယကျောက်တုံးဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။
တစ်ခုန်လောက်ကြာပြီးနောက်မှာ လျှပ်စီးသံက ခြံစည်းရိုးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ဟန်ချက် ပျက်သွားချိန်မှာ သောရ်က ပခုံးကို လှမ်းဖမ်းထားသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်တွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေဆဲပါ။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကလည်း ကျွန်တော့်လက်တွေပါပဲ။ ပတ်တီးကတော့ အက်ဗလင် စည်းပေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော့်နောက် သုံးလှမ်းအကွာမှာတော့ မြက်ပင်တွေက မှေးမှိန်သွားတဲ့ လျှပ်စီးအားကြောင့် ကွေးညွတ်နေသည်။
ကျွန်တော်က ကြားထဲက နေရာတွေကို ဖြတ်မသွားခဲ့ပါ။
ဒါမှမဟုတ် ခရီးစဉ်ကိုတောင် မမှတ်မိလိုက်လောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်လောက်အထိ ကျွန်တော် ငေးမောနေမိသည်။
“ယူရီယာ?” အက်ဗလင်က လှမ်းခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာပါ”
အသံက ထူးဆန်းစွာ ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာပါ”
သူမက ချက်ချင်းပဲ အနားကို ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်တောင် အံ့အားသင့်လွန်းလို့ နာမည်တပ်ဖို့ မေ့နေတဲ့ အရာတွေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
အဗားန်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကောင်းသွားပြီ”
သောရ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူက လျှပ်စီးတန်းကြီး ဖြစ်သွားတာကို ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ ရပ်ဟန်ကိုပဲ စစ်ဆေးနေတာလား”
“သူ ရောက်တဲ့အခါ အဲဒါ လိုအပ်မှာမို့လို့ပါ”
အဲဒီမနက်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားခွင့် မရှိတော့ပါ။
ဥယျာဉ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် မျက်လုံးနောက်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး ကုလားထိုင်ကလည်း တစ်ပတ်လောက်ကထက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသလိုပါပဲ။
အက်ဗလင်က သောက်စရာတစ်ခုခု သွားယူချိန်မှာ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
“ကြောက်ဖို့ ကောင်းလား” သူမက မေးသည်။
“ပြီးသွားတဲ့အခါမှပေါ့”
“ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်တုန်းကရော”
ကျွန်တော် အဖြေတစ်ခုကို ရှာကြည့်သည်။
“ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာက ဘာမှ သိပ်မရှိဘူး”
သူမ ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်လက်ပေါ်မှာ သူမလက်ကို တင်လိုက်သည်။
ခြံစည်းရိုး ဟိုဘက်မှာတော့ ဂျူလီယန်နဲ့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့က ရေစက်ဘီးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒြာတို့က ကလေးတွေရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားဘောင်ကို ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာကြကာ အိုင်အိုဆီကနေ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားရမလဲဆိုတာကို တိုးတိုးလေး အငြင်းပွားနေကြသည်။
ကလေးလေးယောက်က သူတို့နောက်ကနေ လိုက်သွားကြသည်။
သူတို့အားလုံး ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာကြပြီ။ ဂယ်ရစ်ရဲ့ အင်္ကျီလက်တွေ တိုလာတာ၊ ဆီရာဖီနာက ကာရိုနဲ့ အမီလိုက်နိုင်တာ၊ အစ်ဂ်နေရှပ်က ကားဘောင်ကို မတ်မတ်ကိုင်ထားသင့်တယ်လို့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ရှင်းပြနေတာတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကာရိုက ကျွန်တော့်ကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့အဖွဲ့ကို စွန့်ခွာပြီး ပြေးလာသည်။
“လျှပ်စီးကို လုပ်ကြည့်လိုက်တာလား”
“နည်းနည်းတော့ လုပ်ကြည့်တယ်”
“အောင်မြင်လား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားက အရင်အတိုင်းပါပဲ”
“ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ဂယ်ရစ်ကလည်း ကုလားထိုင်ဘေးမှာ လာရပ်သည်။
“အခုဆိုရင် အိမ်ကို ပိုမြန်မြန် ပြန်လာနိုင်ပြီလား”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အီလျန် ညွှန်ပြခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်းတွေကို ကျွန်တော် တွေးကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် ဖြတ်ကျော်ရမည့် အကွာအဝေးတွေကိုပေါ့။ တိုက်ပွဲတစ်ခုဆီ ရောက်သွားတာနဲ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်တာကြားက ကွာခြားချက်တွေကိုလည်း တွေးမိသည်။
“အဲဒါကို ကျွန်တော် သင်ယူနေတုန်းပါပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက အဲဒီအဖြေကို လက်ခံပြီး ကျွန်တော် မပေးနိုင်သေးတဲ့ ကတိတစ်ခုကို မတောင်းဆိုဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။
ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ဘေးက ခုံတန်းပေါ်ကို တက်ထိုင်သည်။
ဥယျာဉ်တစ်ဖက်မှာတော့ အဗားန်က ဗားရန်း၊ အီလျန်၊ သောရ်တို့နဲ့အတူ ရပ်နေသည်။ ဓားသမားက လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ လေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ရေးဆွဲနေသည်။ အီလျန်က ရောက်ရှိမယ့် ပုံစံကို ပြသဖို့အတွက် ရွေ့လျားပြသည်။ သောရ်ကတော့ စိတ်ကူးယဉ် တူရဲ့ ထောင့်ချိုးကို ပြင်ပေးနေသည်။
ဗားရန်းက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ့လက်ကောက်ဝတ်နားမှာ မိုးရေတွေ ခဏတာ လည်ပတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပဲ နေရောင်ခြည်က ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကြားကနေ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ပြီးတော့ ကာရိုက လှမ်းကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လက်ချောင်းတွေက အရင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“သင်ခန်းစာတွေ တော်ပြီ” သူမက ပြောသည်။ “ဂျူလီယန်က ခင်ဗျားကို ရေစက်ဘီးကို ကြည့်ပေးစေချင်နေတာ”
သူမကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။