အခန်း ၃၈၂။ လျှို့ဝှက်ချက်မပေါက်ကြားတဲ့ အစည်းအဝေးပွဲ
အိုင်အို အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ အက်ဗလင်က လက်ဇန်ဒါးရဲ့ မနက်စာပန်းကန်ကို သိမ်းလိုက်တယ်။
သူက သူ့ပန်းကန်ကို ဝေးရာဆီ ရွှေ့သွားတာကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“ငါ ဘာများ မှားလုပ်မိလို့လဲ”
“အခုထိတော့ ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေတယ်။
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်တယ်။
အဲဒီလို အဖြေမျိုးက အမြဲတမ်း အန္တရာယ်များတတ်တယ်။
အက်ဗလင်က သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး အက်ဒရီယာနာက သူ့ညာဘက်က ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မနက်စာစားပွဲလေးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတစ်ခုရဲ့ အစပျိုးသလိုမျိုး ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်ကြတယ်။
“အိုင်အိုရဲ့ မွေးနေ့က ဘယ်နေ့လဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
လက်ဇန်ဒါးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တခြားသူတွေရဲ့ မွေးနေ့ ခြောက်ခုအကြောင်း ပြောတုန်းက သူ့မွေးနေ့အကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့လို့လေ” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။
“သူ့ပုံစံအတိုင်းပါပဲ”
“ဘယ်နေ့လဲ” လို့ အက်ဗလင်က ထပ်မေးတယ်။
သူက သူ့ဇနီး ထွက်သွားတဲ့ တံခါးပေါက်ဆီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ဂျူလီယန်မွေးနေ့ပြီး လေးရက်အကြာမှာ”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် မကြာခင်ပဲပေါ့”
“အရမ်းကို မကြာခင်ပါပဲ” လို့ အက်ဒရီယာနာက ဆိုတယ်။
လက်ဇန်ဒါးက သူ့ပန်းကန်ကို ပြန်လှမ်းယူဖို့ လုပ်တယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပန်းကန်ကို ဖိထားလိုက်တယ်။
“သူ့အတွက် တစ်ခုခု စီစဉ်ထားတာ ရှိလား”
“သူ့သဘောအတိုင်းဆိုရင်တော့ ပုံမှန်နေ့တစ်နေ့လိုပဲ ဖြတ်သန်းမှာပေါ့”
“အဲဒါကတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး”
“သူက လူတိုင်း အလုပ်များနေကြတယ်လို့ပဲ ပြောလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မတို့ကတော့ အလုပ်များကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ညစာစားဖို့တော့ အချိန်ရပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောတယ်။
အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှမပြောခင်ကတည်းက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချထားပြီးပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်တယ်။
“သူ့ကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ရအောင်”
လက်ဇန်ဒါးက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်လုံး မြှောက်လိုက်တယ်။
“မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရှုံးနေပြီ”
သူ့ဇနီး ထွက်သွားတဲ့ တံခါးဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ သူ့မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားတယ်။
“ဘာတွေ စီစဉ်ထားတာလဲ”
“ပထမဆုံးအနေနဲ့” လို့ ပြောရင်း အက်ဗလင်က ပန်းကန်ကို သူ့ဆီ ပြန်တွန်းပေးလိုက်တယ်၊ “သူ တကယ်နှစ်သက်မယ့်အရာကို ခင်ဗျားပဲ ပြောပြရမယ်”
အိုင်အိုဟာ လူအများကြီးနဲ့ ပွဲလမ်းသဘောမျိုးထက် လူနည်းနည်းနဲ့ စုစုစည်းစည်းရှိတာကို ပိုသဘောကျတတ်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံရင်း အချိန်ကုန်ရတာထက် လူတွေနဲ့အတူ ထိုင်စကားပြောရတာကို ပိုနှစ်သက်ကြောင်း လက်ဇန်ဒါးက ပြောပြတယ်။
သူမက ကိုယ်နဲ့ရင်းနှီးတဲ့ သီချင်းတွေကို ကြိုက်တယ်။ အစားအစာတွေကို ပူပူနွေးနွေးနဲ့ စားရတာကို ကြိုက်တယ်။ အခမ်းအနားတစ်ခုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ရောက်မှ လူတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မိန့်ခွန်းပြောခိုင်းတာမျိုးကိုတော့ မကြိုက်ဘူး။
“ပြီးတော့ ကွန်ကောဒီးယား မီးဖိုချောင်က ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ သစ်တော်သီးကိတ်ကိုလည်း ကြိုက်တယ်” လို့ သူ ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။
အက်ဒရီယာနာ ကျေနပ်သွားပုံရတယ်။
“ဒါက အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်ပဲ”
“မနက်စာကို သိမ်းလိုက်ကတည်းက ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ထင်ခဲ့တာပါ”
အက်ဗလင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။
“ပန်းတွေရော”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ပန်းအိုးတွေကို အရမ်းမြင့်အောင် မစီပါနဲ့၊ သူ စကားပြောတဲ့အခါ ပန်းတွေက ကာနေလိမ့်မယ်”
“အကရော”
“တစ်ခုလုံးက လူတွေက စိုက်ကြည့်မနေဘူးဆိုရင်တော့ ကမှာပါ”
အက်ဒရီယာနာက စာရွက်တစ်ရွက် လှမ်းယူလိုက်တယ်။
လက်ဇန်ဒါးက သူမ စာစရေးတာကို ကြည့်နေတယ်။
“နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်”
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့ စီစဉ်ပေးသမျှကို သူ သဘောကျမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေလုပ်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ ပင်ပန်းနေကြတယ်လို့ သူထင်ရင်တော့ တစ်ညလုံး ခင်ဗျားတို့ကိုပဲ စောင့်ရှောက်ပေးနေလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ ဗိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် အလုပ်ကို ခွဲလုပ်ကြတာပေါ့”
“သူ့ကို ဘယ်သူမှ မပြောပြရဘူးနော်” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကတော့ အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုရဲ့ အဓိကအချက်ပဲလေ”
“အခက်အခဲဆုံးအပိုင်းကို အစောကြီးကတည်းက သတ်မှတ်ထားချင်လို့ပါ”
နေ့လယ်ရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ အစီအစဉ်ဆွဲတဲ့ ကောင်စီတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။
အဲဒီအထဲမှာ အက်ဗလင်၊ အက်ဒရီယာနာ၊ လစ်ဘက်သ်၊ လိုင်ဆန်ဒရာ၊ ကက်ဆီယာ၊ သော်၊ မီရယ်လ်၊ ဂျူလီယန်တို့အပြင် လျှို့ဝှက်ချက်ပေါက်ကြားဖို့ အကြောင်းများတဲ့ ကလေး လေးယောက်လည်း ပါဝင်တယ်။
လက်ဇန်ဒါးကတော့ သူ့ဇနီးအကြောင်း အဓိကသိသူအနေနဲ့ တက်ရောက်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်တွင်းစာရင်းမှာ မပါဘဲနဲ့ ဘာလို့ လူအများကြီးက အခန်းတစ်ခုတည်းကို လိုချင်နေကြတာလဲဆိုတာကို ကက်စတယ်လန်ကို ရှင်းပြဖို့ တက်ရောက်ရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စုဝေးခဲ့ကြတာကတော့ ခြံဝင်းထဲက ဂိုဒေါင်တွေအပေါ်ထပ်က လှုပ်ရှားမှုအခန်းငယ်လေးထဲမှာပါ။
ကလေးတွေကိုတော့ အိုင်အိုရဲ့ မွေးနေ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်နေတာလို့ ပြောပြထားတယ်။
ဆယ်ရာဖီနာက ချက်ချင်း တံခါးဘက်ကို လှည့်သွားတယ်။
“ကျွန်မ မေမေ့ကို ပြောပြမယ်”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူ မရောက်ခင်လေးမှာပဲ နူးညံ့စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
“ဒါက အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်လေ”
ဆယ်ရာဖီနာ ရပ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတယ်။
“မေမေ မသိဘူးလား”
“ဒီပါတီအကြောင်းတော့ မသိသေးဘူး”
အစ်ဂ်နေရှပ်စ် မျက်မှောင်ကြုတ်တယ်။
“သူ့မွေးနေ့မှန်း သူ မသိဘူးလား”
“သိတာပေါ့” လို့ လက်ဇန်ဒါးက ပြောတယ်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ရမှာလဲ”
ဂျူလီယန် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။
“သူ့မွေးနေ့မှန်း သူသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိဘူး”
အစ်ဂ်နေရှပ်စ် ဒီကွာခြားချက်ကို စဉ်းစားနေတယ်။
ကာရယ်က လက်မြှောက်လိုက်တယ်။
လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်ကြတယ်။
“ကိတ်မုန့်ရော ပါမှာလား”
“ပါမှာပေါ့” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။
ကာရယ်က အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပြီးသွားပြီဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လက်ကို ပြန်ချလိုက်တယ်။
သော်က လူအများကြီးနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ စားပွဲဝိုင်းကို ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွေတောင် ဒီလောက် ဆူညံသံ မရှိခဲ့ဘူး”
“အဲဒီတုန်းက ဖဲကြိုးတွေ မပါခဲ့ဘူးလေ” လို့ ကက်ဆီယာက ပြောတယ်။
သော်က သူ့ဘေးကခြင်းတောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကံကောင်းတာပေါ့”
ဂျူလီယန်ရဲ့ မွေးနေ့က အရင်ရောက်မှာပါ။
မည်သူမဆို စာရင်းတွေ ပေါင်းမလုပ်ခင် ဒါမှမဟုတ် ပရိဘောဂတွေ မရွှေ့ခင် အက်ဗလင်က ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်တယ်။
“သူ့အခမ်းအနားကို သူ ရွေးချယ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်၊ အိုင်အိုမွေးနေ့က လေးရက်နောက်ကျမှဆိုတော့ နှစ်ခုလုံးအတွက် နေရာရှိပါတယ်”
ဂျူလီယန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေမဲ့ ချည်ခင်တစ်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟန်ဆောင်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ လက်ဇန်ဒါးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ကူညီချင်တယ်”
“ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မွေးနေ့မှာ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ကုန်ခံစရာ မလိုပါဘူး” လို့ လက်ဇန်ဒါးက ပြောတယ်။
မီရယ်လ်က ဂျူလီယန်ရဲ့ ပခုံးကို တို့လိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်”
လစ်ဘက်သ်က အိုင်အိုရဲ့ ညစာအတွက် အနောက်ဘက်ပြခန်းကို အကြံပြုတယ်။ အဲဒီမှာ လသာဆောင်ဘက်ကို ထွက်လို့ရတဲ့ တံခါးတွေ ရှိပြီး ဂီတအတွက် နေရာလွတ်လည်း ရှိတယ်၊ အဓိကကတော့ လူတိုင်းကို ဧည့်ခံပွဲတစ်ခုမှာ ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားရစေမယ့် အမြင့်နေရာမျိုး မရှိဘူး။
“ရှည်လျားတဲ့ စားပွဲတွေကို ဖယ်လိုက်မယ်၊ စားပွဲသေးသေးလေးတွေပဲ သုံးပြီး အလယ်မှာ နေရာလွတ် ထားပေးမယ်” လို့ သူက ပြောတယ်။
“အကအတွက်လား” လို့ ကက်ဆီယာက မေးတယ်။
“လူတွေ ဘာလုပ်ချင်ကြလဲဆိုတာ ပေါ်မှာပေါ့”
လိုင်ဆန်ဒရာက ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ ကြမ်းခင်းပုံစံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ သူ့ကို ဒီတံခါးကနေ ခေါ်လာလို့ရတယ်၊ သူ လသာဆောင်ကို အရင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“သူ့ကို အဲဒီကို ဘယ်လို ခေါ်လာမလဲ” လို့ သော်က မေးတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“ညစာစားဖို့ ဖိတ်လိုက်မှာပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ဒါက ရိုးရှင်းလွန်းနေသလိုပဲ”
“သူက ကျွန်မတို့နဲ့ ညစာ မကြာခဏ စားလေ့ရှိတာပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့” လို့ သော်က ဝန်ခံတယ်။
“ဘာအရေးပေါ်ကိစ္စမှ မဖန်တီးရဘူးနော်၊ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်စရာ သတင်းစကားတွေ ဘာမှ မပါစေနဲ့” လို့ ကျွန်တော် ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာက စာရွက်ရဲ့ ထိပ်မှာ အဲဒီအတိုင်း ရေးလိုက်ပြီး သော်နဲ့ လက်ဇန်ဒါးကို စူးစိုက်ကြည့်တယ်။
သော်က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
“အကြံဉာဏ်အသစ်တွေ ထွက်မလာအောင် တားထားတာပါ” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။
လစ်ဘက်သ်က အခန်းကို တာဝန်ယူလိုက်တယ်။
မီရယ်လ်က ဟယ်လီနာရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပန်းတွေ၊ စားပွဲခင်းတွေကို စီစဉ်ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းတယ်။ ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ ဖိတ်စာတွေနဲ့ ကွန်ကောဒီးယားက သူငယ်ချင်းတွေကို အိုင်အို မသိအောင် ခိုးခေါ်လာဖို့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အသေးစိတ်ကိစ္စတွေကို လုပ်ပေးမယ်။
သော်က ဂီတသမားတွေနဲ့ စကားပြောမယ်လို့ ဆိုတယ်။
ဒီတော့ အားလုံး ခဏရပ်သွားတယ်။
“ဘာလဲ” လို့ သူက မေးတယ်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” လို့ လစ်ဘက်သ်က ပြောတယ်။
“ကျွန်မ ဂီတသမားတွေကို သိတယ်လေ”
“ယုံပါတယ်”
သော်ကတော့ သူတို့ပြောတာကို သိပ်မယုံတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
လက်ဇန်ဒါးက အိုင်အို ကြိုက်တဲ့ သီချင်းနာမည်တွေကို တိတ်တိတ်လေး ပြောပြလိုက်တယ်။ သော်က အဲဒီနာမည်တွေကို စာရွက်ပေါ်မှာ ချရေးပြီး သူပုံမှန် ကင်းလှည့်တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို သိမ်းသလိုမျိုး သေချာလေး သိမ်းလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကတော့ အလုံးစုံ အစီအစဉ်ကို သူတို့ဆီမှာပဲ ထိန်းထားတယ်။ အစားအစာတွေကို စီစဉ်မယ်၊ အိုင်အိုရဲ့ တာဝန်တွေကို အဲဒီညအတွက် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ အဝတ်အစား လှလှပပ ဝတ်ဖို့ လိုအပ်လဲဆိုတာကို ရှင်းပြစရာမလိုဘဲ သူ အချိန်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်။
“ညစာအတွက် အဝတ်အစားလဲဖို့ သူတို့နဲ့အတူတူပဲ လိုက်လဲမယ်လို့ ပြောလိုက်ပေါ့” လို့ လိုင်ဆန်ဒရာက အကြံပေးတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“အဲဒါဆိုရင် သူ မသင်္ကာတော့ဘူးပေါ့”
ဂျူလီယန်က ကလေးတွေကို လက်ဆောင်တစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ ကူညီမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းတယ်။
ဂယ်ရစ်ဂရေးက စားပွဲကို မှီပြီး ပြောတယ်။
“ကြီးကြီးတစ်ခု လုပ်မယ်”
“ဘယ်လောက်ကြီးလဲ” လို့ ဂျူလီယန်က သတိကြီးကြီးနဲ့ မေးတယ်။
ဂယ်ရစ်က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြန့်ပြတယ်။
“ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုဆိုရင် ကောင်းမယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်တော်တို့က ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာမျိုးကိုပဲ ရည်ရွယ်ထားတာပါ”
ဆယ်ရာဖီနာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြမ်းခင်းပုံစံကြမ်း နောက်ကျောမှာ ပုံစံတွေ စဆွဲနေပါပြီ။
ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပဲ အဲဒီပြခန်းထဲကို ပြတင်းပေါက်နှစ်ပေါက်၊ ပန်းပွင့်နေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်နဲ့ မြင်းတစ်ကောင် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကက်စတယ်လန်ကတော့ မေးခွန်းတွေ ထုတ်လာမှာ သေချာပါတယ်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကလေးတွေရဲ့ လက်ဆောင်က ပုံစံပေါ်လာပါတယ်။
ဂျူလီယန်က လေးပိုင်းပါတဲ့ ခေါက်လို့ရတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် လုပ်ဖို့ အကြံပေးပါတယ်။ အပိုင်းတစ်ပိုင်းစီမှာ ကလေးတစ်ယောက်စီရဲ့ လက်ရာတွေ ပါမှာပါ။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ ပေါ့ပါးတဲ့ ဘောင်လုပ်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒါကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်ရင် အိုင်အိုအနေနဲ့ ပန်းချီကား လေးချပ်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း မြင်တွေ့ရမှာပါ။
အစ်ဂ်နေရှပ်စ်က သူ့အမေ စာဖတ်နေတဲ့ ပုံကို ဆွဲချင်ပါတယ်။
ဆယ်ရာဖီနာကတော့ ပန်းတွေနဲ့အတူ အိုင်အိုဘေးမှာ သူကိုယ်တိုင်ရှိနေတဲ့ ပုံကို ဆွဲချင်ပါတယ်။
ကာရယ်ကတော့ ညစာစားနေတဲ့ လူတိုင်းကို ဆွဲမယ်လို့ ကြေညာပါတယ်။ အိုင်အိုဆိုတာ အမြဲတမ်း လူတွေနဲ့အတူ ထိုင်သင့်တာကိုး။
ဂယ်ရစ် ဂရေးကတော့ လက်ဇန်ဒါး၊ ဘရူနီ၊ မြင်းတစ်ကောင်နဲ့ အရမ်းကြီးမားတဲ့ နေလုံးတစ်ခုကို ထည့်ချင်နေပါတယ်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကြပ်ညပ်နေလိမ့်မယ်” လို့ ဂျူလီယန်က ပြောတယ်။
“မြင်းကို ပိုသေးအောင် ဆွဲလိုက်မယ်လေ”
“ကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုပဲ”
သူက စက္ကူတွေကို ခွဲဝေပေးပြီး အရောင်တွေကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ကက်ဆီယာကတော့ စားပွဲခင်းမပေအောင် စားပွဲပေါ်မှာ အဝတ်စတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ပေးထားပါတယ်။
လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်ဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။ အစ်ဂ်နေရှပ်စ်က သူဆွဲနေတဲ့ ပုံထဲက လူကို လက်ချောင်း ဘယ်နှစ်ချောင်း ပေးရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ အခက်တွေ့နေပါတယ်။
သူက သူ့လက်ချောင်းတွေကို နှစ်ခါတောင် ပြန်ရေကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ခြောက်ချောင်း ဆွဲလိုက်တယ်။
“အဲဒီလက်ကို ပြန်ပြင်ဆွဲကြည့်မလား” လို့ လိုင်ဆန်ဒရာက မေးတယ်။
“မလိုပါဘူး။ အဲဒီလက်က ပိုပြီး အများကြီး ကိုင်ထားနိုင်တယ်လေ”
လိုင်ဆန်ဒရာက ကက်ဆီယာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
ကက်ဆီယာကတော့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရပါတယ်။
စားပွဲတစ်ဖက်မှာတော့ ဂျူလီယန်က ကာရယ်ကို ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရွှေ့ပေးနေပါတယ်။ ဒါမှသာ သူ့ညစာစားပွဲမှာ လူတွေက အစားအစာကို လက်လှမ်းမီမှာလေ။
သူက ကာရယ်အတွက် ပုံကို ပြန်ပြင်မဆွဲပေးပါဘူး။
သူက မေးခွန်းတွေ မေးတယ်၊ ကာရယ်ရဲ့ အဖြေကို စောင့်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးထားပါတယ်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်စာရွက်တွေဆီ မပြန်ခင်မှာ သူ့ကို ခဏလောက် ထိုင်ကြည့်နေမိတယ်။
နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် သူ အရွယ်ရောက်တော့မှာပါ။ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီတယ်ဆိုတာ သူတို့လက်ထဲက ခဲတံကို အတင်းမလုယူဘဲ သူတို့ဘာသာ လုပ်ခွင့်ပေးခြင်းဆိုတာကို သူ သင်ယူနေပါပြီ။
အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်အတွက် ပထမဆုံး အန္တရာယ်က ညစာမစားခင်မှာ ပေါ်လာပါတယ်။
အိုင်အိုက ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားမှုအခန်းထဲကနေ ထွက်လာတာကို တွေ့သွားပါတယ်။
“ရှင်တို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ” လို့ သူက မေးတယ်။
ကလေး လေးယောက်လုံး လမ်းလျှောက်တာ ရပ်သွားကြတယ်။
ဂျူလီယန်က မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်တယ်။
ကက်ဆီယာက လိုင်ဆန်ဒရာကို ကြည့်တယ်။
လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ ဘာမှမသိတဲ့သူလို မျက်နှာပိုးသတ်ထားပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော် သတိပေးချက်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အပြုအမူမျိုးပါ။
“ပန်းချီဆွဲနေတာပါ” လို့ အက်ဗလင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။
အိုင်အို ပြုံးလိုက်တယ်။
“ကြည့်လို့ ရမလား”
အစ်ဂ်နေရှပ်စ်က သူ့စာရွက်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားလိုက်တယ်။
“မရဘူး”
အိုင်အို မျက်တောင် ခတ်သွားတယ်။
ဆယ်ရာဖီနာက သူ့ရှေ့ကို ကာရပ်လိုက်တယ်။
“ဆေးတွေ စိုနေသေးလို့ပါ”
“ဟုတ်တယ်၊ အခုမှ ဆွဲပြီးတာဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မပြခင်မှာ အခြောက်ခံထားတာပါ” လို့ ဂျူလီယန်က အမြန်ဝင်ပြောတယ်။
အိုင်အိုက ဂယ်ရစ်ရဲ့ နှာခေါင်းပေါ်မှာ ပေနေတဲ့ အပြာရောင် အစွန်းအထင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပါပြီ”
သူမက အစ်ဂ်နေရှပ်စ်ရဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့နမ်းလိုက်တယ်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ပြပါဦးနော်”
သူက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
သူမ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သော်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပါတယ်။
“တံတားပေါ်ကထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်”
“မဆိုးပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ရှင်က ဖိတ်စာတွေကို ကိုင်ထားတာမှ မဟုတ်တာ”
သူမက ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းစာရင်းထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်တွေကို မြင်ရအောင် လက်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်ပြတယ်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားဟန် ပြင်လိုက်တယ်။
“ကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ”
လက်ဇန်ဒါးက အဲဒီညနေမှာ ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့တယ်။
သူ အခန်းထဲ မဝင်ခင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စာကြည့်ခန်း တံခါးဝမှာ ခဏလောက် ရပ်နေတယ်။
“သူက ငါ အပြုအမူတွေ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ထင်နေတယ်”
“ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ထူးဆန်းနေလို့လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“လာမယ့်အပတ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ညစာစားမလားလို့ မေးကြည့်တော့ သူက ငါ ဘာတွေ ဖျက်ဆီးထားလို့လဲတဲ့”
ကျွန်တော် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားတယ်။
“ငါသိပါတယ်” လို့ သူက ပြောတယ်။ “လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ အဲဒီအပိုင်းကို သဘောကျနေတာ”
ကျွန်တော်တို့ကြားက စားပွဲပေါ်မှာ မဟာမိတ်နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ ပုံမှန်လုပ်ငန်းတွေ ဖြစ်တဲ့ လမ်းပြင်ဆင်မှု၊ တပ်စခန်း အလှည့်ကျတာ၊ ဆောင်းရာသီအတွက် ပစ္စည်းသိုလှောင်တာနဲ့ ကိရိယာတန်ဆာပလာ တောင်းဆိုမှုတွေ ပြန့်ကျဲနေတယ်။
လက်ဇန်ဒါးက အဲဒါတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“သူက တခြားသူတွေအတွက်ဆိုရင် အကုန်မှတ်မိနေတတ်တယ်”
ကျွန်တော် စကားဆက်ပြောဖို့ စောင့်နေလိုက်တယ်။
“ကလေးတွေရဲ့ အကြိုက်၊ လူစည်ကားတဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ဘယ်ဧည့်သည်က မသက်မသာ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာ၊ အိမ်ကနေ စာမရသေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာမျိုးပေါ့။ သူကိုယ်တိုင် လူတွေအတွက် နေရာတစ်ခုကို ဘယ်လောက်တောင် လွယ်ကူသက်သာအောင် ဖန်တီးပေးနေသလဲဆိုတာကို သူ မသိရှာဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နားနေရမယ့် ညတစ်ညကို ကျွန်တော်တို့ ပေးနိုင်တာပေါ့”
သူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။
“ကောင်းလိုက်တာ”
“သူ့အတွက် လက်ဆောင် ရွေးပြီးပြီလား”
“ရွေးပြီးပြီ”
သူက အသေးစိတ် မပြောသလို ကျွန်တော်လည်း ထပ်မမေးတော့ပါ။ အခမ်းအနားရဲ့ အချို့အပိုင်းတွေက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်တာပါ။
ကျွန်တော်က ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒါး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကွန်ကောဒီးယား ဧည့်သည်စာရင်းကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်တယ်။
“မွေးနေ့ပွဲဆိုတာ တရားဝင် ဖိတ်ကြားစာနဲ့မှ ဖြစ်ရမယ်လို့ ထင်နေတဲ့သူမျိုးကို ခင်ဗျား ညီမ မဖိတ်မိခင် ဒီနာမည်တွေကို အရင်စစ်ကြည့်လိုက်ပါဦး”
သူ စာရွက်ကို ချက်ချင်း ယူလိုက်တယ်။
“အရေးကြီးတဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုပဲ”
အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာက နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်မှာ ကိတ်မုန့်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြတယ်။
မွှေးပျံ့နေတဲ့ သစ်တော်သီးနဲ့ ပျားရည်နံ့တွေကြောင့် ဒီကိတ်မုန့်ကိစ္စက အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ထားရပါတယ်။
လစ်ဘက်သ်ကတော့ ရဲတိုက်တစ်ဝက်လောက်ကို ကျွေးစရာမလိုတဲ့ အသေးစား မီးဖိုချောင်လေးထဲမှာ မြည်းစမ်းဖို့ စီစဉ်ပေးတယ်။
ချက်နည်းပေးတဲ့ ကွန်ကောဒီးယား မုန့်ဖုတ်ဆရာက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အတိအကျ ချိန်တွယ်ပြီး ကိတ်မုန့်အပေါ်ယံ အလွှာရဲ့ အထူအပါးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခိုင်မာတဲ့ အမြင်တွေနဲ့အတူ ရောက်လာတယ်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ သူ့စကားတိုင်းကို နားထောင်နေတယ်။
အက်ဗလင်က ကိတ်မုန့်ကို ပထမဆုံး အပိုင်း လှီးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ရောက်သွားတယ်။
“ကျွန်တော် တက်ရောက်ဖို့ လိုသေးလား”
“မလိုပါဘူး” လို့ သူက ပြောတယ်။
“စိတ်ပျက်စရာပဲ”
အက်ဒရီယာနာက ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ကျွန်တော့်ဆီ ရွှေ့ပေးတယ်။
“ရှင်ကတော့ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေပေးပါ”
“အဲဒါတော့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်ပါတယ်”
ကိတ်မုန့်က ပျော့ပျောင်းပြီး မွှေးရနံ့ အနည်းငယ် ပါဝင်ကာ ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အချိုနည်းပါတယ်။ အပေါ်ယံမှာ တောက်ပနေတဲ့ အလွှာအောက်မှာ သစ်တော်သီး အပါးလေးတွေကို ခင်းထားတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ဖဲ့ ထပ်စားလိုက်တယ်။
လစ်ဘက်သ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
“ဘယ်လိုလဲ”
“ဘာလို့ အစည်းအဝေးတစ်ခု လိုအပ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ”
အက်ဒရီယာနာ ရယ်လိုက်ပြီး သူ့စာရင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ထပ်ရေးဖို့ ခဲတံကို လှမ်းယူတယ်။
အက်ဗလင်က သူ့လက်ထဲက ခဲတံကို ညင်သာစွာ ယူလိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ အက်ဒရီယာနာက မေးတယ်။
“ရှင် ဒီမှာ ထိုင်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ။ နောက်ကို မှီလိုက်ပါဦး”
အက်ဒရီယာနာက ငြင်းဖို့ စဉ်းစားပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ နောက်က ခေါင်းအုံးကို မှီလိုက်တယ်။
သူ့လက်အောက်မှာ ကလေးလေး လှုပ်ရှားနေတယ်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း နူးညံ့သွားတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်ပြောတာကို သဘောတူနေပုံပဲ”
“စီမံကိန်းကောင်စီရဲ့ အသက်အငယ်ဆုံး အဖွဲ့ဝင်ပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“အရမ်းကို သဘောတရားရှိတဲ့ ကလေးပဲ” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောတယ်။
ကျန်တဲ့ ကိတ်မုန့်တွေကိုတော့ ဘာအတွက်မှန်း မပြောဘဲ အိမ်တွင်းဝန်ထမ်းတွေကို ပေးလိုက်တယ်။
ချက်ချင်းပဲ ကုန်သွားတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီချက်နည်းကို ဘာမှ ထပ်ပြင်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော် ကက်စတယ်လန်နဲ့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ မီရယ်လ်နဲ့ လစ်ဘက်သ်က အနောက်ဘက်ပြခန်းကို စစ်ဆေးနေကြတယ်။
ကလေးတွေရဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေကို ချိတ်ဖို့၊ လသာဆောင်တစ်လျှောက် မီးလုံးတွေ တပ်ဖို့၊ ပြီးတော့ စားစရာတွေကို လမ်းကနေ မမြင်ရအောင် ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ တံခါးကို ကန့်လန့်ကာနဲ့ ကာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ကက်စတယ်လန်က ဘာမှ ဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူက “ဘုရင်မ အိုင်အိုကို ဒီအခန်းထဲ မဝင်ရအောင် တားထားရမှာလား” လို့ မေးတယ်။
“မတားပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“အဲဒါဆိုရင် အံ့အားသင့်စရာအဖြစ် ဆက်ထိန်းထားဖို့ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အခန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တားမြစ်ထားလိုက်ရင် သူ ဘာလို့လဲဆိုတာကိုပဲ ပိုတွေးနေမိမှာပေါ့”
သူ အဲဒါကို စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အခမ်းအနားနေ့အထိ ပုံမှန်အတိုင်း သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ထိန်းသိမ်းမှုတွေကို ဆက်လုပ်ထားပါ့မယ်။ ပရိဘောဂတွေကိုတော့ ပြီးမှ ရွှေ့လိုက်ကြတာပေါ့”
“ကောင်းပြီ”
“နောက်ဆုံး အစီအစဉ်ကိုတော့ ကြိုတင် သိထားဖို့ လိုပါတယ်”
ကျွန်တော်က ကြမ်းခင်းပုံစံကြမ်းကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်တယ်။
သူက ဆယ်ရာဖီနာ ထည့်ထားတဲ့ ပုံတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“မြင်းကတော့ အခက်အခဲ ရှိနိုင်တယ်”
တံခါးဝကနေ လိုင်ဆန်ဒါးက အသက်ရှူသံ တစ်ချက် ထွက်လာတယ်။
“မြင်း မပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက် အပိုတွေကရော”
“အဲဒါလည်း မလိုပါဘူး”
“သစ်ပင်ကရော”
မီရယ်လ်က ပုံဆွဲထားတဲ့ စာရွက်ပေါ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ပန်းအိုးအမြင့်ကြီးတွေထဲမှာ အကိုင်းအခက်လေးတွေကို ထည့်ပြီး ထားလို့ မရဘူးလား။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပိတ်ဆို့အောင် နံရံဘေးမှာပဲ ထားမှာလေ”
ကက်စတယ်လန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
နောက်ပိုင်းမှာ ဆယ်ရာဖီနာကို ပြောပြတော့ သူက သူ့အကြံဉာဏ်တစ်ခု အတည်ပြုခံရတဲ့အတွက် အရမ်းကို ပျော်ရွှင်သွားပါတယ်။
သော်က ဂီတသမားတွေနဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့နောက် စာရင်းနှစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ပြန်လာတယ်။
“တစ်ခုက ဂီတစာရင်းပါ” လို့ သူက ရှင်းပြတယ်။ “နောက်တစ်ခုက သူတို့ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းတွေပါ”
“ကုလားထိုင်တွေလား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“အစားအစာတွေလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ခက်ခဲတဲ့အရာတွေ ပါသေးလား”
“သူတို့ တူရိယာသံ ညှိနေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမှ တီးခိုင်းမယ့်သူ မရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခု လိုချင်တယ်တဲ့”
“ဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။”
သော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။”
သူမက မီရယ်လ်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ မီရယ်လ်ကတော့ လစ်ဘက်သ်နဲ့အတူ ပိတ်စအရှည်တွေကို ရွေးချယ်စုစည်းနေပါတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ကြာတော့ လျှပ်စီးနတ်ဘုရားမက စားပွဲခင်းတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားပေးရင်း လစ်ဘက်သ်နဲ့ မီရယ်လ်တို့ စားပွဲငယ်လေးတွေနဲ့ လိုက်မလိုက် ဆွေးနွေးနေတာကို နားထောင်နေလိုက်တယ်။
သူမက ဒီဆွေးနွေးပွဲကို စစ်မြေပြင်မြေပုံတစ်ခုကို ကြည့်သလိုပဲ အလေးအနက်ထားပြီး လိုက်ပါဆွေးနွေးနေပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ ဂျူလီယန်က ကလေးလေးယောက်နဲ့အတူ စက္ကူပန်းကုံးတစ်ကုံးကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာပါတယ်။
ပန်းကုံးက သူတို့လက်ကြားမှာ တွဲလောင်းကျနေတယ်။
ကြယ်တစ်လုံးက ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသလို နောက်တစ်ခုကတော့ ဆူးတွေအများကြီးနဲ့မို့လို့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ဆူးကောင်လေးနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။
မီရယ်လ်ကတော့ သူတို့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ယူလာသလိုမျိုး လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်နားမှာ ထားရမလဲ”
“မေမေ ထိုင်တဲ့နေရာနားမှာ” လို့ ဆယ်ရာဖီနာက ပြောတယ်။
“ဒါဆိုရင် သူ့ကုလားထိုင်နားမှာ ထားကြတာပေါ့”
အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က သော်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တယ်။
“ဒါကို အရောင်တောက်အောင် လုပ်ပေးလို့ရမလား”
သော်က စက္ကူကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“လျှပ်စီးနဲ့တော့ မရဘူးလေ”
ကလေးက စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံ ပေါ်သွားတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကနေ မီးအိမ်လေး ထွန်းထားပေးလို့ ရပါတယ်” လို့ သူမက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်တယ်။
အနီးနားမှာ ရှိနေတဲ့ ကက်စတယ်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“လုံခြုံတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုမှာတော့ ထားရမယ်နော်”
လိုင်ဆန်ဒါးက အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“စမ်းကြည့်ကြမလား”
သူတို့က ပန်းကုံးကို မီးအိမ်တစ်ခုရဲ့ ရှေ့မှာ ကိုင်ထားလိုက်ကြတယ်။
ကလေးတွေ စက္ကူပေါ်မှာ ဖောက်ထားတဲ့ အပေါက်ငယ်လေးတွေကနေတစ်ဆင့် မီးရောင်တွေ ထွက်လာတယ်။ ကက်ဆီယာရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ ရွှေရောင်အစက်အပြောက်လေးတွေ ပေါ်လာတယ်။
အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်လည်း စိတ်ပျက်နေတာကို မေ့သွားတော့တယ်။
အဲဒီညနေမှာပဲ အီအိုက ကုလားထိုင်တစ်ခုကြောင့် စီမံကိန်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကြားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
လစ်ဘက်သ်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်အတွက် သက်သောင့်သက်သာရှိမယ့် ကုလားထိုင်တစ်ခု ရွေးဖို့ ပြောထားတာပါ။ ဒါကတော့ ဆီလျော်တဲ့ ကိစ္စပါ။
ဒါပေမဲ့ ဘရူနီကို ကုလားထိုင်သုံးလုံးလောက် ပိုက်ခိုင်းပြီး ရဲတိုက်ဝင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်ခိုင်းတာ၊ ပြီးတော့ ကာရိုလ်က အဲဒီကုလားထိုင်တွေကို ကျယ်လောင်စွာနဲ့ ဝေဖန်နေတာကတော့ သိပ်တော့ မသင့်တော်လှပါဘူး။
“ဒါက အဒေါ်အီအိုအတွက်” လို့ ကာရိုလ်က ကြေညာလိုက်တယ်။
အီအိုက ရဲတိုက်ဝင်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတာပါ။
အက်ဗလင်က သူ့ကို သတိထားမိလိုက်တာကို ကျွန်တော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်လိုက်ရတယ်။
“အဒေါ်အီအိုအတွက် ကုလားထိုင် လိုတာလား” လို့ အီအိုက မေးရင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှောက်လာတယ်။
ဘရူနီက ဒဏ်ရာမရသေးတဲ့ လက်နဲ့ ကုလားထိုင်ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းကိုင်ရင်း ရပ်လိုက်တယ်။
ကာရိုလ်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် စစ်သူကြီးတွေကိုတောင် ဒီလောက် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါဘူး။
“မိသားစုညစာစားပွဲအတွက် ပြခန်းကို ပြန်စီနေတာပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “ဘယ်သူ ဘယ်မှာ ထိုင်သင့်သလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကာရိုလ်မှာ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိနေလို့ပါ”
အဲဒါက အမှန်တရားပါ။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားရဲ့ အသုံးဝင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။
အီအိုက ကုလားထိုင်လက်တင်ကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီတစ်ခုက သက်သောင့်သက်သာ ရှိမယ့်ပုံပဲ”
ကာရိုလ်က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြတယ်။
“ဒါကို ယူလိုက်ပါ”
“ကျေးဇူးပဲ”
အီအိုက ဘရူနီကို ပြုံးပြတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းလိုက်ပါဦးလား”
“ပေါ့ပါတယ်” လို့ သူက ပြောတယ်။
“မင်းရဲ့ ပခုံးက အခုထိ မသက်သာသေးဘူးလေ”
သူ သက်ပြင်းချပြီး ကုလားထိုင်ကို ချလိုက်တယ်။
အီအို အထဲကို ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အက်ဗလင်က စုဝေးနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“ရဲတိုက်ဝင်းထဲမှာ ကုလားထိုင်ကိစ္စတွေ ထပ်မဆွေးနွေးကြနဲ့တော့”
ကာရိုလ်က လက်ထောင်လိုက်တယ်။
“ပြောလေ”
“သူ ကြိုက်သွားတယ်လေ”
အက်ဗလင် ခဏရပ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူ ကြိုက်သွားတယ်”
စီမံကိန်းရဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့ကိုတော့ အရာအားလုံးနီးပါး တာဝန်ခွဲဝေပြီးတာနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ် ပြီးစီးသွားတာကတော့ အနည်းငယ်ပါပဲ။
ဖိတ်ကြားစာတွေကိုတော့ သိုသိုသိပ်သိပ် ပို့ဆောင်နေပါပြီ။ လက်ဇန်ဒါးက အီအိုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေကို အစားထိုးစီစဉ်ပေးထားတယ်။ လစ်ဘက်သ်က ဘယ်ပရိဘောဂကို ဘယ်အချိန်မှာ ရွှေ့ရမယ်ဆိုတာ သိထားတယ်။ မီရယ်လ်က ဟေဗင်ရီးခ်ျက ပန်းခြံတွေကို မဖျက်ဆီးဘဲ ရနိုင်တဲ့ ပန်းတွေကို ရွေးချယ်ထားတယ်။
သော်က ဂီတသမားတွေကို ခေါ်ထားပေးပြီးပြီ။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒါးတို့က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပြဿနာ သုံးခုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး အလှဆင်ပစ္စည်း နှစ်ခုမှာ အမြင်မတူကြပေမဲ့ ကွန်ကောဒီးယားကနေ ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ အခမ်းအနားအကြောင်းကို "မွေးနေ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံး မသုံးမိအောင် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ယောက်ရှေ့မှာ သတိထားပြောခဲ့ရတာကို ပြန်တွေးပြီး ရယ်မောနေကြတယ်။
ဂျူလီယန်က ကလေးတွေကို ပုံဆွဲတာ ပြီးအောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။
သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် ရေဘီး (waterwheel) အတွက်လည်း တစ်နာရီလောက် အချိန်ပေးခဲ့သေးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက စတုတ္ထမြောက် အလုပ်တစ်ခုကို ထပ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က လာခေါ်သွားလို့ပါ။
အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကတော့ အဲဒီညမှာ အတူထိုင်ပြီး စီမံကိန်းကို ပြန်စစ်ဆေးနေကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကလေးလေးယောက်က သူတို့ရဲ့ မပြီးသေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ဗီရိုထဲကို ဂရုတစိုက် သယ်သွားတာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ကလေးတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာလည်း ဆယ်ရာဖီနာက အဲဒီနားမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ အက်ဒရီယာနာက မေးတယ်။
“မေမေ ဒါကို သဘောကျမလား”
“ပွဲကိုလား”
“ပုံကိုလေ။ ပွဲကိုလည်း သဘောကျမလားလို့”
အက်ဗလင်က သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
ဆယ်ရာဖီနာက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားကို လာရပ်တယ်။
“သူ့အတွက် စဉ်းစားပေးတာကို သူ သဘောကျမှာပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “ပြီးတော့ သမီးကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာကိုလည်း သဘောကျမှာပါ”
ဆယ်ရာဖီနာက ဗီရိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“သမီး သူ့ကို ပျော်နေတာ မြင်ချင်တယ်”
အက်ဒရီယာနာက သူ့ခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့လည်း အဲဒီလိုပဲ မြင်ချင်တာပေါ့”
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အီအိုကို စာကြည့်တိုက် အပြင်ဘက် လမ်းမမှာ တွေ့လိုက်တယ်။
သူမက စာအုပ်နှစ်အုပ်နဲ့ စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားပြီး စိုးရိမ်နေတဲ့ပုံ မဟုတ်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံလေးနဲ့ပါ။
“အားလုံးပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲနော်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သာမန်အတိုင်းပဲ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
“လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ”
“ဥပမာ ဂျူလီယန်ရဲ့ မွေးနေ့လိုမျိုးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သူ အခုတော့ အဲဒီအတွက် ပိုပျော်နေပုံပဲ”
“သူ လိုချင်တာကို သူ ရွေးနေလို့ပါ”
“ကောင်းတာပေါ့”
သူမက စာအုပ်တွေကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။
“အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာက သူ့အခမ်းအနားပြီးရင် ရက်အနည်းငယ်လောက်မှာ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မလည်း လာခဲ့ပါ့မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
“ဒါဆိုရင် ပျော်စရာကောင်းမှာပါ”
“ဟုတ်မှာပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ရဲတိုက်ထဲက ကြံစည်နေသူ အားလုံးက အသက်ရှူမှားနေကြတာကို သူမ ကြားနေရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတဲ့အတွက် မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
“အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင် အနားယူဖို့ ကြိုးစားပါဦး ယူရီယာ။ ခင်ဗျားကို ကြည့်ရတာ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို စီစဉ်နေရတဲ့သူလိုပဲ”
“ကျွန်တော် အကြံဉာဏ်တွေ အများကြီး ရထားလို့ပါ”
“ခင်ဗျားအတွက် လိုအပ်မှာပါ”
သူမက လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားတယ်။
သူမ ထောင့်ကွေ့သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျွန်တော်လည်း ထိုင်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်တယ်။
“ဘယ်လိုလဲ”
“ညစာစားဖို့ လက်ခံလိုက်တယ်”
“ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ တခြား ဘာများ ပြောသေးလဲ”
“ကျွန်တော့်ကို အနားယူဖို့ ပြောသွားတယ်”
အက်ဒရီယာနာက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ ဘာမှ မရိပ်မိသေးဘူးပေါ့”
သူတို့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ စီမံကိန်းရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာ ရှိနေတယ်။ အပေါ်ဆုံးမှာ ဂျူလီယန်က အီအိုရဲ့ နာမည်ကို ဂရုတစိုက် ရေးထားတယ်။ အောက်ဘက်မှာတော့ လက်သေးသေးလေး လေးစုံက ပန်းတွေ၊ ကြယ်တွေ၊ နေလုံးနဲ့ လက်ချောင်း ခြောက်ချောင်းပါတဲ့ လူရုပ်လေးတွေကို ရေးဆွဲထားတယ်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး သိမ်းလိုက်တယ်။
“ကဲ” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “ဒီနေ့အထိ ဘာမှ မပေါက်ကြားအောင်ပဲ ထိန်းထားဖို့ လိုတော့တယ်”
နောက်တစ်ခန်းထဲကနေ ကာရိုလ်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လှမ်းအော်တယ်။
“ကျွန်မတို့ အခုထိ လျှို့ဝှက်ထားရဦးမှာလား”
အက်ဒရီယာနာက သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်လည်း ရယ်မောမိတော့တယ်။