အခန်း (၃၈၁) - ငါတို့ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားမည့် နေ့ရက်များ
မေရီက မနက်စာစားပွဲဆီ ပြက္ခဒိန်ကို ယူလာခဲ့သည်။
ပုံမှန်မဟုတ်သည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ စားပွဲဆီမရောက်ခင်မှာပင် ကျွန်တော် လက်ထဲက ခွက်ကို ချလိုက်မိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားလို့လေ”
“အဲဒါတော့ ငါလည်း သတိထားမိပါတယ်”
“ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲနဲ့လေ”
သူမက ပြက္ခဒိန်ကို ပေါင်မုန့်နဲ့ သစ်တော်သီး ပန်းကန်လုံးကြားထဲ ချလိုက်သည်။ နေ့စွဲအချို့ကို လက်ရေးအမျိုးမျိုးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ ထွက်ခွာမည့်ရက်၊ ကောင်စီအစည်းအဝေးများ၊ ဆရာဝန်နှင့် ပြသရမည့်ရက်များနှင့် စတုန်းဝိတ် (Stonewake) မှ အီလီနော်၏ နောက်ဆုံး အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့ ပြန်လာမည့်ရက်တို့ကို ရေးသားထားသည်။
စာမျက်နှာ၏ အစွန်းနားတွင် သပ်ရပ်ပြီး သေးငယ်သော လက်ရေးဖြင့် ဂျူလီယန်၏ နာမည်ကို ရေးထားသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ”
“ကိုးရက်ပါ” မီရယ်လ်က ပြောသည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို တိတ်တိတ်ကလေး အခွံနွှာနေသည်။ သူမ၏ ဓားသွားသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“သူ့မွေးနေ့က ကိုးရက်ပဲ လိုတော့တယ်”
စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ ကက်ဆီယာက ဂျူလီယန် အမြဲထိုင်လေ့ရှိသည့် လွတ်နေသော ကုလားထိုင်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူက မနက်စာ မစားခင်မှာပင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့်အတူ ရေဘီးနှင့် ပတ်သက်သည့် ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်တစ်ခုကို ဆွေးနွေးရန် အလုပ်ရုံဆီ သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရှင်နဲ့ တိုင်ပင်မလို့ပါ” သူမက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူက အဲဒီအကြောင်း ဘာမှ သိပ်မပြောဘူး”
“သူက ဒါကို တိတ်တိတ်လေးပဲ ကျင်းပချင်တာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သူကိုယ်တိုင် ဘာဖြစ်ချင်မှန်းတောင် သိပုံမရပါဘူး” မီရယ်လ်က ပြန်ဖြေသည်။
မေရီက သစ်တော်သီး ပန်းကန်လုံးကို ပြက္ခဒိန်ပေါ် မမှောက်ကျစေရန် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မွေးနေ့တွေကလည်း အများကြီး ထပ်လာဦးမှာ။ အားလုံးကို ကိုးရက်အလိုမှပဲ စီစဉ်မယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က မီးဖိုချောင်ကို အံ့ဖွယ်တွေ လုပ်ခိုင်းနေရလိမ့်မယ်”
ဟယ်လီနာက ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“ဂျူလီယန်ပြီးရင် အက်ဒရီယာနာ့မွေးနေ့ပဲ”
“တစ်လခွဲတောင် မပြည့်တော့ဘူး” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အကြည့်ကို မြင်တော့ သူမ ပြုံးသည်။
“စိတ်ကျေနပ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒါက ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပါဘူး”
“ငါက ပြင်ဆင်စရာ ကျန်နေသေးတဲ့ အလုပ်တွေကို တွက်ကြည့်နေတာပါ”
“စလုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားသည်။
“သူ့ပြီးရင်တော့ ကျွန်မအလှည့်ပဲ”
“ပြီးရင်တော့ မီရယ်လ်၊ နောက်တော့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၊ ပြီးမှ ကျွန်မအလှည့်ပေါ့” ဟယ်လီနာက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
မေရီက အစီအစဉ်အတိုင်း ဘေးနားတွင် ချရေးလိုက်သည် - ဂျူလီယန်၊ အက်ဒရီယာနာ၊ အက်ဗလင်၊ မီရယ်လ်၊ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၊ ဟယ်လီနာ။
သူမ နာမည်ရေးထားသည့် လူတွေကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်း လိုက်ကြည့်မိသည်။
လပေါင်းများစွာကြာအောင် ကျွန်တော်တို့သည် စာပို့သူတစ်ယောက် မြင်းစီးပြီး ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နိုင်မလဲ၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေ ဘယ်လောက် ခံမလဲ၊ ဒဏ်ရာရသူတွေ ခရီးစဉ်ရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ကို ရှင်သန်နိုင်ပါ့မလား ဆိုသည့်အချက်တွေနဲ့ပဲ ရက်တွေကို ရေတွက်လာခဲ့ကြသည်။
ယခုတော့ ရက်တွေကို တခြားနည်းလမ်းဖြင့် ရေတွက်ရန် အကြောင်းပြချက် ခြောက်ခု ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။
“ငါတို့ အစီအစဉ်ဆွဲကြရအောင်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဆွဲနေပြီးသားပါ” မေရီက ပြန်ပြောသည်။ “လိုက်မီအောင် ကြိုးစားပါဦး”
ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ဂျူလီယန် ရောက်လာသည်။ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်တွင် လွှစာမှုန့်များ ကပ်ပါလာပြီး ဘိုးဖြစ်သူကလည်း ဘေးတွင် ပါလာသည်။
မေရီက ပြက္ခဒိန်ကို ပစ္စည်းစာရင်း အစီရင်ခံစာအောက်သို့ အီလီဇာတောင် အံ့ဩသွားလောက်သည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန် သတိထားမိသွားသည်။
သူက မေရီကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သံသယဖြစ်ဖွယ် ပြင်ဆင်ထားသည့် မနက်စာစားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ကက်ဆီယာက ပြောသည်။
သူမကို ဂျူလီယန်က မယုံနိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် လိုင်ဆန်ဒရာက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
“ယုံကြည်မှု မရှိစရာပဲ”
“ငါသိတယ်”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်အတွက် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ပေးသည်။
“အရင်စားပါဦး ကောင်လေး။ ဗိုက်ဆာနေတဲ့အချိန်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ဘာမှ အဆင်မပြေတတ်ဘူး”
ဂျူလီယန် ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက စာရွက်များဆီ ပြန်ရောက်နေသည်။
ဟန်ဆောင်နေခြင်းက ဘာမှ အကျိုးမရှိဟု ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ မင်းရဲ့မွေးနေ့အကြောင်း ပြောနေကြတာ”
သူ၏ လက်သည် ပေါင်မုန့်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အော်”
“အခု ပြောမလား၊ နောက်မှ ပြောမလား” မီရယ်လ်က မေးသည်။
သူ ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။
“နောက်မှပဲ”
“ဟုတ်ပြီ၊ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့”
သူမက သစ်တော်သီးကို ဂျူလီယန်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူ့ကို အတင်းအကျပ် ပြုံးခိုင်းသည့်သူ မရှိပေ။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ရေဘီးအကြောင်း စတင်ရှင်းပြသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဝင်ရိုးက ဘောင်ကို ပွတ်တိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုးက အပေါက်ကို ချဲ့ပေးလိုက်သည့်အတွက် အခုတော့ ရေပမာဏ တစ်ဝက်လောက်နဲ့တင် လည်ပတ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ် ဂရေးက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။
ကဲရိုးလ်က ဒါဆိုရင် ဖိနပ်တွေ စိုစရာ မလိုတော့ဘူးလားဟု မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
သူမက စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
မနက်စာစားပွဲ ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် ကျွန်တော် သူ့ကို အလုပ်ရုံ၌ တွေ့ရသည်။
သူသည် သစ်သားအပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို သဲစက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက်နေပြီး ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က လက်သမားသုံး ပေတံ၏ လက်ကိုင်ကို ပြုပြင်နေသည်။
အခန်းထဲတွင် သစ်သားမှုန့်နံ့နှင့် နွေးထွေးသည့် သစ်သားနံ့တို့ ရနေသည်။ ဖွင့်ထားသည့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြားနေရသည့် အပြင်ဘက်က အသံများမှာ အရေးမပါတော့လောက်အောင် ဝေးကွာနေသည်။
“မင်းအမေက မင်း ဒီမှာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”
ဂျူလီယန် မော့ကြည့်လာသည်။
“မွေးနေ့အကြောင်းလား”
“မင်း ပြောချင်ရင်ပေါ့”
သူသည် သစ်သားအပိုင်းအစကို ချလိုက်သည်။
သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူက တခြားကိရိယာတစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း အခန်းထဲက ထွက်မသွားပေ။
ဂျူလီယန် ဒါကိုလည်း သတိထားမိသွားသည်။ သူ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်” သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခုံတန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာတွေကို မှတ်မိနေလဲ”
“ကိတ်မုန့်တွေက အရမ်းသေးလွန်းတယ်”
ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားသည့် အဖြေဖြစ်သည်။
သူ ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။
“အဲဒီတုန်းက အများကြီးပဲ။ သကြားတွေ အုပ်ထားတဲ့ မုန့်သေးသေးလေးတွေ။ ကျွန်တော်က ကိတ်မုန့်အကြီးကြီးကို လိုချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မုန့်သေးသေးလေးတွေက ပိုသင့်တော်တယ်လို့ ပြောတယ်”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူလုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့အတွက် သင့်တော်တာလဲ”
“မသိဘူး”
ဂျူလီယန်က သဲစက္ကူအစွန်းကို လက်မဖြင့် ပွတ်နေသည်။
“ဖေဖေက သုံးခုကို ယူပြီး ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲမှာ စုပေးတယ်။ သူကတော့ သင့်တော်တဲ့ ကိတ်မုန့်တစ်ခု မတွေ့မချင်း ဒါနဲ့ပဲ ဖြေထားဖို့ ပြောတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။
“ဒါဆို မင်း နောက်ဆုံးတော့ ကိတ်မုန့်အကြီးကြီး ရသွားတာပေါ့”
“မရပါဘူး။ အဲဒါတွေက ပြုတ်ကျပြီး ကွဲကုန်တာပဲ”
ခဏတာ သူလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ရမယ့် လူတွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အမေ့ကို စကားပြောချင်နေတဲ့ လူတွေလည်း ရှိတယ်။ ဖေဖေကလည်း ခဏခဏ အခေါ်ခံနေရတယ်”
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဘာဖြစ်ချင်လဲ”
“မသိဘူး”
သူ၏ အဘိုးက ပြုပြင်ထားသည့် ပေတံကို ခုံပေါ် ချလိုက်သည်။
“မင်း မလိုချင်တာတွေကနေ စပြီး ပြောကြည့်ပါလား”
ဂျူလီယန် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ဧည့်သည်တွေကို တန်းစီပြီး နှုတ်ဆက်ရတဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်ချင်ဘူး”
“ပြီးပြီ၊ ဒါကတော့ ဖြစ်မြောက်သွားပြီ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ပြီးတော့ လှုပ်ရှားရတာ ခက်တဲ့ အဝတ်အစားတွေလည်း မဝတ်ချင်ဘူး”
“အဲဒါလည်း ပြီးပြီ”
သူ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။
“တိုဘင် လာလို့ ရမလား”
“သူ့မိသားစုကို မေးကြည့်ရမှာပေါ့”
“တာရင်နဲ့ အိုရန်ရော”
“ရပါတယ်”
သူသည် တခြားလူတွေကိုပါ ဆက်ပြောနေသည်။ မီလာ၊ လင်နာ၊ ရေဘီးပြင်ရာမှာ ကူညီပေးနေတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်၊ သူ့ညီမတွေ၊ သူ့အမေ။ ပြီးတော့ ငယ်ရွယ်တဲ့ ကလေးလေး လေးယောက်။ သူ မွေးနေ့လက်ဆောင်တွေ ဖွင့်နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ အန္တရာယ်ရှိတာတွေ မလုပ်မိအောင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်ပေးဖို့တော့ သူ လိုချင်သည်။
“သူတို့မိဘတွေ စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မှာပါ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော့်ကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်သည်။
“တစ်နေ့လယ်လောက်တော့ သူတို့ စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မှာပါ” ကျွန်တော် စကားကို ပြင်ပြောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်၏ အပြုံး ပြန်ပေါ်လာသည်။
ပြီးနောက် သူ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“အမေ ဝမ်းနည်းမလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ တစ်ခါတလေတော့လည်း ဝမ်းနည်းမှာပေါ့” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မွေးနေ့ဖြစ်လို့ သူ ပျော်လည်း ပျော်မှာပါ”
သူ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေသည်။
“နှစ်ခုလုံးလား”
“နှစ်ခုလုံးပေါ့”
သူ၏ အဘိုးက ခုံတန်းပေါ်မှတစ်ဆင့် လက်ကို လှမ်းတင်လိုက်သည်။
“သူ ဘာခံစားနေရလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောပါစေ။ မင်းက ခန့်မှန်းချက်တွေနဲ့ တစ်နေ့တာကို စီစဉ်စရာ မလိုပါဘူး”
ဂျူလီယန်သည် အလုပ်ကြမ်းကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေသည့် ထိုလက်ကြီးအောက်တွင် ငြိမ်သက်နေသည်။
“ဟုတ်ပါပြီ” သူ ပြောသည်။
ထိုညနေတွင် မီရယ်လ်က သူ၏ ဆန္ဒများကို နားထောင်ပေးသည်။
ဂျူလီယန်က ရှိနေပေးဖို့ တောင်းဆိုသည့်အတွက် ကျွန်တော် ရှိနေပေးလိုက်သည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြတင်းပေါက်နားက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေသည်။ အက်ဒရီယာနာနှင့် ကက်ဆီယာက သူတို့အမေဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။
ဧည့်သည်တွေကို တန်းစီပြီး နှုတ်ဆက်စရာ မလို။ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ အဝတ်အစား။ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိသားစုတွေ။
ပြီးတော့ သင့်တော်တဲ့ ကိတ်မုန့်တစ်ခု။
သူ အဲဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ ကက်ဆီယာက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲဒီကိတ်မုန့်တွေကို မှတ်မိတယ်”
“မင်းတို့က ကောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ”
“ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုချင်းစီက အများကြီး မဟုတ်ဘူးလေ”
အက်ဒရီယာနာက အရေးကြီးတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတစ်ခုကို အတည်ပြုပေးနေသည့်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
မီရယ်လ်က ဂျူလီယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ကိတ်မုန့်အကြီးကြီး လုပ်လို့ ရပါတယ်”
သူ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်တုန်းကလိုမျိုး လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး”
“ငါလည်း အဲဒီလို လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောသည်။ “တစ်ခုတော့ ထိန်းသိမ်းထားချင်တယ်၊ မင်း သဘောတူရင်ပေါ့”
“ဘာလဲ”
“လူတွေ အားလုံး မရောက်လာခင် အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ မနက်စာလေးပေါ့”
ဂျူလီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံကို ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
“နွေးနွေးထွေးထွေး ပေါင်မုန့်နဲ့လား”
“ပြီးတော့ ပျားရည်နဲ့ပေါ့”
“ဖေဖေကတော့ ညစာအတွက် ဗိုက်မဆန့်အောင် ဖျက်ဆီးတယ်လို့ အမြဲပြောတာပဲ”
“အဲဒါက မနက်စာလေ။ သူကလည်း အလကားနေရင်း အပိုတွေ ပြောနေတာပါ”
ကက်ဆီယာက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ့အမေဆီကို မှီလိုက်သည်။ သူမက သူ့ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ခဏတာအတွင်းမှာပင် ကိတ်မုန့်များ၊ အဝတ်အစားများ သို့မဟုတ် စီစဉ်ရမည့် ကိစ္စရပ်များအကြောင်း ဘယ်သူမှ စကားမပြောတော့ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ် ပြန်ရန် ထလိုက်သောအခါ သူက ကျွန်ုပ်၏ လက်စွကို ဆွဲထားသည်။
“အဘိုးကိုလည်း မနက်စာစားဖို့ ဖိတ်လို့ရမလား”
ကျွန်ုပ် မဖြေခင်မှာပင် မီရယ်လ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ခဏကြည့်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သစ်သားမှုန့်တွေ ပေနေတာကို အရင် ဆေးကြောလိုက်ဦးမယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကလေးငယ် လေးယောက်က မွေးနေ့အကြောင်း သိသွားကြသည်။
ဒီအချက်ကပဲ ထိန်းကျောင်းရလွယ်ကူတဲ့ မိသားစုအခမ်းအနားကို ဖဲကြိုးတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ကာရိုးကတော့ အရာအားလုံးပေါ်မှာ ဖဲကြိုးတွေ စည်းထားမှ ကြိုက်သူဖြစ်သည်။
အစ်ဂ်နေရှပ်က ဂျူလီယန်အတွက် လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်နေသည်။
ဆီရာဖီနာကတော့ သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်တဲ့ ပန်းချီကားကြီးတစ်ချပ် လုပ်ပေးဖို့ အဆိုပြုသည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ မွေးနေ့ဆိုတာ ဂျူလီယန် တစ်နေ့တည်းနဲ့ အရပ်ရှည်သွားမှာလားဟု မေးသည်။
အနားမှာ ထိုင်မိတဲ့ အမှားလုပ်မိလိုက်တဲ့ ရိုင်ဆာကတော့ ဒီစကားဝိုင်းထဲ ပါဝင်လာရသည်။
“မွေးနေ့ဆိုတာ တစ်နှစ်ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပါ” ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။ “တစ်နေ့တည်းနဲ့ အရပ်တွေ ရှည်ထွက်လာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”
ဂယ်ရစ်ကတော့ ဒါကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အရပ်တိုင်းနေကြတာလဲ”
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ သိရအောင်လေ”
ကာရိုးက အရပ်တိုင်းသည့် ဘုတ်ပြားဆီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရာအားလုံးက အရမ်းကို ပြောင်းလဲလွန်းတယ်”
ရိုင်ဆာ၏ မျက်နှာအမူအရာ နူးညံ့သွားသည်။
“တချို့အရာတွေက မြန်မြန်ပြောင်းလဲတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း အချိန်ယူရတယ်”
“ဂျူလီယန်က ကျွန်မတို့ကို ဆက်ကူညီပေးပါဦးမလား”
“အဲဒါကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေပါစေ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ချိုင်းကြားညှပ်ပြီး အခန်းထဲကို ရောက်လာသည်။
ကာရိုးက သူ့ဆီကို ချက်ချင်း ပြေးသွားသည်။
သူ နားထောင်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကိုယ် ဆက်ကူညီပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ပြီးအောင်လုပ်ဖို့တော့ အချိန်ပေးရမယ်နော်”
သူမ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ သဘောတူလိုက်သည်။
အစ်ဂ်နေရှပ်က သူမကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ လက်ဆောင်အကြောင်း ဆွေးနွေးတော့သည်။ ဖြစ်ပုံရတာတော့ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်စရာတွေကို ချက်ချင်း စတင်တော့မည့်ပုံပင်။
ဂျူလီယန်က ထွက်သွားတဲ့ အုပ်စုကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် စိုးရိမ်ရမလား”
“ဘရူနီကို သယ်ခိုင်းမှသာ စိုးရိမ်ရမှာ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က ကလေးတွေရဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ကူညီပေးဖို့ တာဝန်ယူလိုက်ကြသည်။
သူတို့ တာဝန်ယူလိုက်မိတဲ့အတွက် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် သူတို့ကို သေးငယ်တဲ့ အလုပ်ရုံခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ စက္ကူတွေ၊ သစ်သားအပိုင်းအစတွေ၊ ဖဲကြိုးတွေနဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေတဲ့ အသံ လေးမျိုးက ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“မီးမသုံးရဘူး” ကက်ဆီယာက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
ဆီရာဖီနာက စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို မီးရှို့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကော်လည်း မပူနွေးစေနဲ့။ ခဏ စောင့်ရအောင်”
လိုင်ဆန်ဒရာက အစ်ဂ်နေရှပ်ကို သစ်သားဘီးတစ်ခုကို ပေါက်တံပေါ် တပ်ဆင်နိုင်အောင် ကူညီပေးနေသည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ ချွန်ထက်တဲ့ ဓားတွေ မလိုဘဲ တပ်ဆင်လို့ရမယ့် အပိုင်းအစတွေကို ပေးထားသည်။
ကာရိုးကတော့ သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖဲကြိုးနဲ့ ရစ်ပတ်နေတာမှ အလွန်အကျွံပင်။ ဖွင့်ဖို့ဆိုရင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်တောင် လိုအပ်မလား မသိ။
ဂယ်ရစ် ဂရေးကတော့ အဖုံးပေါ်မှာ လူပုံတွေကို ဆွဲနေသည်။
“ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က အကြီးဆုံးပုံကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။
“ဂျူလီယန်”
“ဒါကော”
“အဘိုး”
ပုံထဲက လူနှစ်ယောက်က လက်ချင်းတွဲထားကြသည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ အချိုးအစားအကြောင်း မမေးတော့ပေ။
စားပွဲတစ်ဖက်မှာ လိုင်ဆန်ဒရာက ဘီးကို စမ်းသပ်နေသည်။ ဘီးက နှစ်ခါလောက် လည်ပြီး ယိုင်သွားကာ ပြုတ်ကျသွားသည်။
အစ်ဂ်နေရှပ် သက်ပြင်းချသည်။
“သူက တပ်ထားတဲ့အတိုင်း ရှိနေရမှာလေ”
“ဟုတ်တယ်” သူမက ပြောသည်။ “အဲဒါကပဲ ခက်ခဲနေတာ”
ကက်ဆီယာက သစ်သားအဖုံးလေးတစ်ခုကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ စမ်းကြည့်”
လိုင်ဆန်ဒရာက ပေါက်တံပေါ်မှာ တပ်လိုက်ပြီး ထပ်စမ်းကြည့်သည်။
ဘီးက နေရာမှာတင် ရှိနေသည်။
အစ်ဂ်နေရှပ် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။
ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ရှုပ်မှုတွေဆီ ပြန်သွားကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဂျူလီယန်အတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဆွေးနွေးနေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူ့ပန်းချီကားတွေအတွက် မြေပုံအိတ်တစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ အကြံပေးသည်။ ကက်ဆီယာကတော့ သူ့စာရွက်တွေကို လိပ်ပြီး အင်္ကျီထဲ ထည့်လေ့ရှိတာကို အမြဲမြင်ဖူးနေတော့ အိတ်က ဘယ်လောက်ကျယ်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူတို့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ သားရေလုပ်ငန်းရှင်ဆီ သွားတွေ့ကြသည်။
တစ်ခါလောက်တော့ သူတို့ကို အတူတူ လမ်းလျှောက်ဖို့ ဘယ်သူမှ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းစရာ မလိုခဲ့ပေ။
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ် ပြက္ခဒိန်ဆီ ပြန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဧည့်ခန်းမီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ကြည့်နေသည်ကို အက်ဒရီယာနာ တွေ့သွားသည်။
“သင်က စစ်ပွဲတစ်ခုခုကို စီစဉ်နေသလိုပဲ”
“အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်ဖို့က အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောထားကြတယ်လေ”
သူမ ကျွန်ုပ်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး နာမည်တွေကို ကြည့်သည်။
“ဂျူလီယန် အရင်ဆုံး။ ပြီးရင် ကျွန်မ”
“ခြောက်ပတ်တောင် မပြည့်တော့ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးရင် သင်က အက်ဗလင်ရဲ့ အလှည့်”
“မှန်တယ်”
“မီရယ်လ်က အဲဒီနောက်ပိုင်း လအနည်းငယ်မှာ။ ပြီးရင် ဂယ်ရစ်။ ပြီးရင် ဟယ်လီနာ”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်ပခုံးပေါ် မှီလိုက်သည်။
“သင် ကောင်းကောင်း ကျွမ်းကျင်သွားပြီပဲ”
“သူတို့အားလုံး အစည်းအဝေးပွဲတွေ ဖြစ်မသွားအောင်တော့ ထိန်းထားချင်တာပါ”
“ဒါက အကောင်းဆုံး အစပျိုးမှုပဲ”
အက်ဗလင်က ခေါက်ထားတဲ့ စောင်တစ်ထည်ကို ယူလာပြီး အက်ဒရီယာနာ၏ ဒူးပေါ်ကို ခြုံပေးလိုက်ကာ သူမ၏ တစ်ဖက်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“သင် ဘယ်သူ့အတွက် စီစဉ်နေတာလဲ”
“အားလုံးအတွက်ပဲ ထင်တယ်”
“ရည်မှန်းချက်ကြီးလိုက်တာ”
“သင် ဘာဖြစ်ချင်လဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာကို ကျွန်ုပ် မေးသည်။
သူမ ချက်ချင်း မဖြေပေ။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက စောင်အစွန်းကို ပွတ်သပ်နေသည်။
“ကျွန်မ ဒီမှာပဲ ရှိနေချင်တယ်”
“သင် ဒီမှာ ရှိနေပြီးသားပါ”
“သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မနှစ်ကတော့ နောက်နှစ် မွေးနေ့တိုင်းမှာ ကျွန်မ ဘယ်မှာရှိနေမလဲဆိုတာ သိမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
မီးဖိုထဲက မီးတောက်များ တုန်ခါသွားသည်။
ပြီးနောက် သူမ မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ အားလုံးနဲ့အတူ နေ့လယ်ပိုင်းလေး တစ်ခုလောက် လိုချင်တယ်။ ကျွန်မ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လို့ရမယ့် နေရာမျိုး။ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ။ စကားမပြောခင် မိန့်ခွန်းတွေ ပြောစရာ မလိုတဲ့ ဂီတသံမျိုးပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ မွေးနေ့နားနီးရင် ကျွန်မကို ထပ်မေးပေးပါ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့ အစားအစာတစ်ခုခု စားချင်နေမိရင်လည်း မသိဘူးလေ”
အက်ဗလင် ပြုံးသည်။
“အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“သင့်အတွက်ကော” ဟု သူမကို မေးလိုက်သည်။
သူမ ပြက္ခဒိန်ကို မြင်ရအောင် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“အက်ဒရီယာနာပြီးရင် ဆိုတာကို ပြောတာလား”
“ကျွန်တော် အစီအစဉ်ကို မှတ်မိသွားပြီလေ”
“ကျွန်မအတွက်ဆိုရင်တော့ သွေးထွက်နေလျက်နဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ လိမ်ပြောမယ့်သူ မရှိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ လိုချင်တယ်”
ကျွန်ုပ် စကားပြောမလို့ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သူမက လက်ညှိုးလေး ထောင်ပြသည်။
“အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်ပဲ”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်ပခုံးပေါ်မှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
လအနည်းငယ်အလိုကတည်းက စတင်စီစဉ်နေတာကို သိသွားတဲ့အခါ မီရယ်လ်က ကန့်ကွက်သည်။
ပြင်းပြင်းထန်ထန်တော့ မဟုတ်ပေ။
မိခင်တွေဆိုတာ ကိုယ့်အတွက်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်မခံချင်ကြဘူးဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံလောက်ပဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မအတွက်က အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ အလျင်စလို မလုပ်တာပါ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က လစ်ဘက်နဲ့အတူ နွယ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ကြားမှာ ချုပ်လုပ်ရမယ့် အဝတ်စလေးတွေပုံနေပြီး အများစုကတော့ ဘယ်မိဖုရားက လက်စွပ်ကို ပြင်ပေးသွားမှန်း ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်တဲ့ လူတွေရဲ့ အဝတ်တွေပင် ဖြစ်သည်။
လစ်ဘက်က အပ်ကို အစွန်းတစ်ဖက်ဆီ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“သူက သင် တကယ်လိုချင်တာကို ဝန်ခံအောင် လုပ်ခိုင်းနေတာ”
“ကျွန်မ လိုချင်တာတွေ အများကြီးပါပဲ” မီရယ်လ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ကိတ်မုန့်နဲ့ စီစဉ်လို့ရမယ့် တစ်ခုခုဆိုရင်တော့ ပိုအဆင်ပြေမယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူမ ဥယျာဉ်ဘက်ကို ခဏလောက် ငေးကြည့်နေသည်။
“အချိန်တန်လို့ ရာသီဥတုသာ သာယာရင် အပြင်ဘက်မှာ လုပ်ရင်ကောင်းမယ်။ ထမင်းစားပွဲလေး၊ စားပွဲပေါ်မှာ ပန်းလေးတွေနဲ့ပေါ့”
“ဒါကတော့ အစပျိုးတာပဲ”
“ပြီးတော့ ကျွန်မ ရောက်လာတဲ့အခါ လူတိုင်း ထရပ်နေတာမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့”
ဟယ်လီနာက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မတို့ စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သင့်အလှည့်က ဂယ်ရစ်ပြီးမှလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာများ တောင်းဆိုချင်တာ ရှိသေးလဲ”
“သူ့ကို အိမ်သုံးပစ္စည်း ပြင်ခိုင်းပြီးတော့ လက်ဆောင်လို့တော့ မပြောခိုင်းနဲ့”
လစ်ဘက်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူ အဲဒီလို လုပ်ဖူးလို့လား”
“စင်တစ်ခုလေ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။ “အရမ်းကောင်းတဲ့ စင်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မ သီတင်းပတ်တွေ အများကြီးကတည်းက တပ်ခိုင်းထားတဲ့ စင်ကိုပဲ ပြန်လုပ်ပေးတာလေ”
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်က လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြောသည်။
“အဲဒီစင်က အနားသတ်တွေကို ထွင်းထုပေးထားတာပါ”
“အဲဒါက အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေတာ မဟုတ်ဘူး”
သူ သူမထိုင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်ဘေးကို ရောက်လာပြီး သူမပခုံးပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် အသာအယာ တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။”
“မင်းရဲ့ မွေးနေ့ကော။” ကျွန်ုပ်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ “မီရယ်လ်ပြီးရင်၊ ဟယ်လီနာမတိုင်ခင်လေ။”
“အားလုံးနဲ့အတူ နေ့လယ်စာစားရရင် ကျွန်တော့်အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်။”
ဟယ်လီနာက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ထမင်းစားနေချိန်မှာ ကုလားထိုင်တွေ ပြင်နေတာမျိုးတော့ မလုပ်နဲ့နော်။”
သူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
သူမက အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အကြောင်းရင်းကို ကျွန်ုပ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ရပ်တန့်မနေခဲ့ပါ။
ဩဆယ်လ်ဘက်ကနေ ကင်းလှည့်အစီရင်ခံစာ နှစ်စောင် ရောက်လာသည်။ စတုန်းဝိတ်က ပျက်စီးနေတဲ့ အောက်ဘက်တံခါးအတွက် သံချောင်းအပိုတွေ တောင်းဆိုလာသည်။ အာဗန်က အရံအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့အတူ လေ့ကျင့်မှုတွေ စတင်နေပြီး နယ်မြေပြင်ပ တာဝန်အတွက် မရွေးချယ်ခင်မှာ သူတို့ရဲ့ အချက်ပေးပုံတွေနဲ့ တပ်ဖွဲ့ပုံစံ ပြောင်းလဲမှုတွေကို သင်ယူနေသည်။
သောရ်က သူ့ကို လေ့ကျင့်ကွင်းထဲမှာ ဘယ်လောက်မြန်မြန် အနိုင်ယူနိုင်လဲဆိုတာ ပြခိုင်းမယ့်အစား သူနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ထိုင်ကြည့်နေသည်။
ဆေးရုံမှာတော့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်တီးစည်းကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ငါးယောက်ကတော့ ကုသမှု ခံယူဆဲပါ။
ကောင်စီအစည်းအဝေးတွေ ကျင်းပသည်။ မီးဖိုချောင်တွေ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ အိမ်သစ်တွေမှာ အမိုးတွေ တပ်ဆင်ပြီးစီးနေသည်။
အဲဒီ အလုပ်တွေကြားထဲမှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ဂျူလီယန်ရဲ့ ကိတ်မုန့်အတွက် မုန့်ညက်တွေကို စတင်စုဆောင်းနေကြပြီ။
ကျွန်ုပ် အဲဒီအချက်ကို ကျွန်ုပ် ထင်ထားတာထက် ပိုသတိထားမိနေသည်။
မီးဖိုချောင်စင်ပေါ်မှာ အဝတ်စနဲ့ အုပ်ထားတဲ့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးဆိုတာ ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိနေဖို့၊ ကောင်လေးနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ ပြီးတော့ မညီမညာအပိုင်းအစတွေ ဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ရမယ့် ချိုမြိန်တဲ့ မုန့်တစ်ခုခုနဲ့အတူ ရှိနေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကို ဆိုလိုနေသည်။
မီးဖိုချောင်မှူးက ကျွန်ုပ်ကို နေ့လယ်စာ ရှာနေတာလားလို့ မမေးမချင်း ကျွန်ုပ် အဲဒီနားမှာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေမိသည်။
“အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် သင့်တံတောင်ဆစ်ကို ဖယ်ပေးပါ။ အဲဒီနေရာက ဗန်းတွေထားတဲ့နေရာမို့လို့။”
ကျွန်ုပ် တံတောင်ဆစ်ကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဂျူလီယန်အတွက် လက်ဆောင်ကို ပြသသည်။
သူက လက်သမားအလုပ်ရုံရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အဲဒါက အံဆွဲအကန့်လေးတွေနဲ့ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးဖြစ်ပြီး အဖုံးကတော့ ဆီသုတ်ထားတဲ့ ပတ္တာအသစ်တွေနဲ့ ချောမွေ့စွာ ပွင့်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။
“သူ့ရဲ့ ကိရိယာတွေအတွက်လား။” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“တချို့အတွက်ပေါ့။ ပုံဆွဲတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဒီမှာထားမယ်။ အောက်ဘက်မှာတော့ အသေးအမွှားလေးတွေပေါ့။ နောက်တစ်ခါ ဘာပရောဂျက်ပဲ လုပ်ချင်လုပ်ချင် လုံလောက်တဲ့ နေရာပါပဲ။”
အဖုံးမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ အနားသတ်လေးတွေ ပါသည်။
အတွင်းထဲမှာတော့ ဂျူလီယန် သူ့နာမည်သူကိုယ်တိုင် ရေးထိုးနိုင်ဖို့ ဂယ်ရစ်က နေရာလွတ်လေး ချန်ပေးထားသည်။
“ဘာလို့ သူ့အတွက် ထွင်းမပေးလိုက်တာလဲ။”
“သူ လုပ်တတ်ပါတယ်။ ဒါက သူ့သေတ္တာလေ။”
ကျွန်ုပ် လက်နဲ့ အနားသတ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ အရမ်းသဘောကျမှာပါ။”
ဂယ်ရစ်က ဗန်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
သူ့အသံမှာ သူ အလုပ်အကြောင်း ပြောလေ့ရှိတဲ့အခါမျိုးမှာမှ မကြားဖူးတဲ့ မသေချာမှုမျိုး ရှိနေသည်။
“သူက သင့်ကို အဘိုးလို့ ခေါ်တယ်လေ။” ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မနက်တိုင်း အဲဒီနာမည်ကို ထပ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ ကြိုးစားစရာ မလိုပါဘူး။”
သူ ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက အပြုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ခင်ဗျားလည်း အပြင်ထွက်တိုင်း နိုင်ငံတစ်ဝက်စာလောက်ကို အိမ်သယ်လာစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဒါက မဆိုင်ဘူး ထင်တယ်နော်။”
“ဟုတ်လို့လား။”
ကျွန်ုပ် သေတ္တာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းမာကြတာပေါ့။”
သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဆောင်ကို အဝတ်စနဲ့ ပြန်အုပ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က အဲဒီည အိပ်ရာမဝင်ခင် ကျွန်ုပ်ဆီ ရောက်လာသည်။
သူက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ခေါက်ပြီး လက်ထဲကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်။”
“မွေးနေ့အတွက်လား။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
“ရက်ဆာ။ ပြီးတော့ အော့စ်ဝင်း။ နှစ်ယောက်ပါ။”
“နှစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အေမွန်က ဥယျာဉ်ထဲမှာ ကြာကြာမထိုင်နိုင်ရင် သူ့ခြေထောက်အတွက် နေရာပါတဲ့ ကုလားထိုင်တစ်ခုလောက် ယူလာလို့ ရမလား။”
“ရပါတယ်။”
“နက်ဆာအတွက်လည်း လိုကောင်းလိုမယ်။”
“ဘာတွေက အဆင်ပြေမလဲဆိုတာ ဆရာဝန်တွေကို ကျွန်တော် မေးပေးပါမယ်။”
သူ စာရွက်ကို ကျွန်ုပ်လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေသည်။
“ဘာများ ကျန်သေးလို့လဲ။” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အမေနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ နေရာလွတ်လေး တစ်ခုလောက် ထားလို့ရမလား။”
ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်က စာရွက်ပေါ်ကနေ သူ့မျက်နှာဆီ ရောက်သွားသည်။
သူက ရှင်းပြဖို့ အလျင်စလို ပြောသည်။
“ကုလားထိုင်လွတ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလိုမျိုး ကျွန်တော် မကြိုက်လောက်ဘူး။ အမေ သူလိုချင်ရင် ဖခင်ရဲ့ ပုံတူလေးကို တင်ထားလို့ရမယ့် နေရာလေးပါပဲ။”
ကျွန်ုပ် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မေးကြည့်မယ်။”
“ဒါက ထူးဆန်းနေလား။”
“မထူးဆန်းပါဘူး။”
သူ အဖြေကို စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။
“တစ်နေ့တာလုံး ဝမ်းနည်းစရာကြီး ဖြစ်နေမှာကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး။”
“အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မွေးနေ့မှာ သူ မရှိခဲ့သလိုမျိုးတော့ ဟန်ဆောင်မနေချင်ဘူး။”
ကျွန်ုပ် စာရွက်ကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ပေးလိုက်သည်။
သူ အနားကို ပိုတိုးလာသည်။
“သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ အမှတ်ရနေလို့ ရတာပေါ့။” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မင်းရဲ့ အဘိုး၊ ပြီးတော့ တည်ဆောက်ပုံ ခိုင်မာတဲ့ ကိတ်မုန့်ကြီးနဲ့လည်း ပျော်ရွှင်လို့ ရတာပါပဲ။”
ဂျူလီယန်က အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဘိုးကတော့ အဲဒါကို စစ်ဆေးလိမ့်မယ်။”
“သူက အထောက်အကူပြုတဲ့ အရာတွေကို မေးလိမ့်မယ်။”
“ပြီးတော့ အုတ်မြစ်တွေကိုလည်း မေးဦးမယ်။”
“ဟယ်လီနာက သူ စတုရန်းပုံစံမျိုး မထုတ်ခင်မှာ တားထားလိမ့်မယ်။”
ဂျူလီယန်က နောက်ဆုံးတော့ သက်သာလာတဲ့ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သတိထားရင်း ကျွန်ုပ်ကို မှီလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ကြပေ။
ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး စာရင်းကို ပြန်ကိုင်ကာ နာမည်တစ်ခုကို စစ်ဆေးသည်။
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ကို တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေမိတယ်ဗျ။” သူ ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့။”
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ် ပြက္ခဒိန်ဆီ ပြန်သွားပြီး လာမယ့်ရက်တွေကို မှတ်သားလိုက်သည်။
ဂျူလီယန် အရင်ဆုံး။
တစ်လခွဲမပြည့်ခင်မှာ အက်ဒရီယာနာ၊ ပြီးရင် အက်ဗလင်။ လအနည်းငယ်အကြာမှာ မီရယ်လ်။ သူမပြီးရင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၊ ပြီးတော့ ဟယ်လီနာ။
အဲဒီရက်တွေကြားမှာ ကင်းလှည့်တာတွေ၊ ပြင်ဆင်တာတွေနဲ့ ခက်ခဲတဲ့ သတင်းစကားတွေ ရှိနေဦးမှာပါ။ ကျွန်ုပ် သိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး သိကြသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း နာမည်တစ်ခုစီရဲ့ ဘေးမှာတော့ ကျွန်ုပ် နေရာလွတ်လေးတွေ ချန်ထားလိုက်သည်။