အခန်း ၃၈၀ - သာမန်ကိစ္စရပ်များအတွက် နေရာတစ်နေရာ
ကာစီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့သည် ဝက်စ်မီးယားမှ အပြန်တွင် သူတို့၏ အစောင့်အရှောက်များ၊ မုန့်ခြင်းတောင်းတစ်လုံးနှင့်အတူ သဘောထားကွဲလွဲမှုတစ်ခုကိုပါ ပူးတွဲသယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုသဘောထားကွဲလွဲမှုက ထမင်းစားခန်းထဲသို့ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။
"မြစ်ကမ်းနားလမ်းက ကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်" ဟု ကာစီယာက ဆိုသည်။
"မြစ်ကမ်းနားလမ်းဆိုတာက တစ်လျှောက်လုံး မြစ်ပဲ ဖြစ်နေတာလေ"
"အဲဒါက တစ်ပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်"
"ကျွန်မရဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်လုံး မြုပ်သွားတဲ့အပိုင်းကတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲလေ"
သူတို့နှစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက မုန့်ခြင်းတောင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ငြိမ်းချမ်းရေး လက်ဆောင်တွေ ယူလာတယ်"
လက်ဇန်ဒါက ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီလိုက်သည်။
"အီဒရစ်က စစ်ဖြစ်နေတာကို သိသွားပြီလား"
"မသိဘူး" ဟု သူ၏ညီမက ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ အစ်ကို ဒီမုန့်တစ်ခုခုကို စားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"
ကာစီယာသည် အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဝတ်စွန်းတွင် ရွှံ့စိုစို အစွန်းအထင်းများ ရှိနေပြီး ဆံပင်တစ်စမှာလည်း ပြန်ချည်ရန် ကြိုးစားရလွန်း၍ ပျက်စီးသွားပုံရသည်။
မီရယ်လ်က သူမ၏သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခြင်းတောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီခရီးစဉ်က အကျိုးရှိရဲ့လား"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကာစီယာက ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မိသားစုတွေက ကျွန်မတို့ ဒီမှာ လုပ်နေတာမျိုးနဲ့တော့ အတိအကျ လိုအပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး"
သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမလက်ထဲမှ ယူလိုက်ပြီး ပန်းကန်ဘေးတွင် ချထားပေးလိုက်သည်။
"ညစာစားပြီးမှ"
"ကျွန်မက ရှင်းပြရုံသက်သက်ပါ..."
"မင်းက စတူးဝပ်ကို ရှင်းပြပြီးပြီ။ ကြိတ်ဆုံသမားကိုလည်း ရှင်းပြပြီးပြီ။ ဒီမုန့်တွေကို ရောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးကိုလည်း ရှင်းပြပြီးပြီ။ ပရိဘောဂတွေကို မရှင်းပြခင် အရင်စားလိုက်စမ်းပါ"
ကာစီယာသည် ခဏတာမျှ စိတ်ဆိုးသွားဟန် ရှိသည်။
ထို့နောက် သူမသည် မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် မီရယ်လ်က ဟယ်လီနာ၏မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှမပြောကြပေ။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပေ။
အစီရင်ခံစာအတွက်မူ ငယ်ရွယ်သော ကလေးများကို အိပ်ရာဝင်ရန် စည်းရုံးပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘေးတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေသည်။ သူက ပြုပြင်ထားသော သော့ခလောက်သည် တိုဘင်၏တံခါးနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိမရှိကို သိချင်နေသည်။
"ကိုက်ညီပါတယ်" ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက သူ့ကို ပြောပြသည်။ "သူ့အမေက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မှာလိုက်တယ်။ တိုဘင်ကတော့ အစ်ကို့ပဲပင်တွေက သူ့ပဲပင်တွေထက် ပိုကောင်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်"
ဂျူလီယန်က ဝမ်းသာသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် ထိုအမူအရာကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
သူ၏အဘိုးက ထိုအချက်ကို သတိထားမိသော်လည်း ဉာဏ်ရှိစွာဖြင့် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။
ကာစီယာက စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
အနောက်ဘက် ကြိတ်ဆုံအနီးရှိ မိသားစုများသည် အလုပ်လုပ်သည့် ပုံစံတစ်ခုကို စတင်ကျင့်သုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။ အချို့က လယ်ကွင်းတွင် ကူညီကြသည်။ အချို့က ကိရိယာများကို ပြုပြင်ခြင်း၊ ခြင်းတောင်းများ ရက်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရဲတိုက်နှင့် နီးစပ်သည့် အိမ်များမှ အဝတ်လျှော်ခြင်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။ အသက်ကြီးသည့် ကလေးများမှာလည်း မိဘများနှင့်အတူ တွဲလုပ်လေ့ရှိသည်။
"သူတို့အားလုံး နေ့လယ်ခင်း တစ်ချိန်တည်းမှာ ရပ်နားလို့ မရဘူးလေ" ဟု ကာစီယာက ဆိုသည်။ "အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တစ်ပတ်ကို နှစ်ကြိမ် ညစာစားပြီးရင် တွေ့ဆုံကြဖို့ အကြံပေးတယ်"
"အထဲမှာလား" ဟု ဟယ်လီနာက မေးသည်။
"ကြိတ်ဆုံသမားက ခြောက်သွေ့တဲ့ အခန်းတစ်ခန်းကို ပေးထားတယ်။ အီဒရစ်ကတော့ လှေကားလက်ရန်းကို တစ်ယောက်ယောက် အရင်စစ်ဆေးပေးဖို့ လိုချင်နေတယ်"
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
"လူကြီးအချို့လည်း လာချင်နေကြတယ်။ လူတစ်ယောက်က စာသင်တာဆိုရင် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတွေနဲ့အတူ ထိုင်ရမှာလားလို့ မေးတယ်"
"သူ့ကို ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
"စာသင်နေတဲ့ လူတွေနဲ့အတူ ထိုင်ရမှာပဲလို့ ပြောလိုက်တယ်"
"သူက စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ" ဟု ကာစီယာက ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ အသက်ကြီးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူသာ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ချန်ပေးမယ်ဆိုရင် သူ့ဘေးမှာပဲ ထိုင်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်"
"သူမက သင်ခန်းစာတွေ လိုအပ်လို့လား"
"သူမကတော့ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောတယ်"
ကာစီယာ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသော် ထိုအဖြေ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ စူးစမ်းရန် မလိုသည့် အကြောင်းအရာများ ရှိနေသေးပုံရသည်။
မေရီက မှတ်စုတစ်ခု ရေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ သင်ကြားရေး ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားဖို့ ဒေသခံတစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုအပ်လိမ့်မယ်"
"သူတို့မှာ ရှိပါတယ်" ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ဆိုသည်။ "ကြိတ်ဆုံသမားရဲ့ အဒေါ်ကို စကားမဆုံးခင် လူတိုင်းကို ပြင်ပေးနေတာမျိုး မလုပ်ဖို့ စည်းရုံးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်ယောက်တောင် ရှိပါတယ်"
ဂယ်ရစ်က ဟယ်လီနာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။
"နောက်ထပ် အမူအရာကို သတိထားပြီး ပြုလုပ်ပါ"
ဂျူလီယန်က သူ၏ခွက်ထဲသို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပခုံးများ တုန်ယင်နေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ကာစီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာကို ထမင်းစားခန်းအပြင်ဘက် လမ်းလျှောက်လမ်းတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့သည် အိမ်ဝင်းကို မြင်ရသည့် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ကြားရှိ ခြင်းတောင်းထဲတွင် မုန့်တစ်ဖဲ့သာ ကျန်တော့သည်။
"မင်းပဲ စားလိုက်ပါ" ဟု ကာစီယာက ဆိုသည်။
"မင်းက ဒါက ကျိုးနေလို့သာ ပြောနေတာ"
"အရသာကတော့ အတူတူပဲလေ"
"ဒါဆို မင်းပဲ စားလိုက်"
ကာစီယာက မုန့်ကို နှစ်ပိုင်းချိုးလိုက်ပြီး တစ်ပိုင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကဲ... သံတမန်ရေးရာပေါ့"
လိုင်ဆန်ဒရာက မုန့်ကို ယူလိုက်သည်။
ကာစီယာက မော့ကြည့်မလာခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားမိပေမည်။
"မေရီက နောက်အပတ်ကျရင် ပြန်သွားလို့ရမယ်တဲ့"
"လမ်းတွေက ပိတ်မနေဘူးဆိုရင်ပေါ့" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ သိပါတယ်"
သူမ၏အဖြေတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ လမ်းအခြေအနေကို လျစ်လျူရှု၍ မရကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမလက်ချောင်းများမှ မုန့်အမှုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ စာရင်းလုပ်စရာ မလိုတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း လုပ်ဦးမှာ"
"ဒါကတော့ ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ"
"ကာစီယာကတော့ အဲဒီလို ထင်နေတာ"
"ကျွန်မက မြင်းစီးသွားလို့ ရတယ်လို့ ပြောတာပါ"
"မင်းက လမ်းတစ်လျှောက် ပို့စရာ သုံးခုလောက်ကို စီစဉ်နေတာလေ"
ကာစီယာက စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးမိသည်။
"ပို့စရာတွေကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်ဆီ အပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်"
သူမက မီးဖိုချောင်သုံး လှည်းများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွန်းယူသွားသည့် အိမ်ဝင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဘာမှမသယ်ဘဲနဲ့လည်း နိုင်ငံကြီးက တစ်နေ့လောက်တော့ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာပါ"
"အဲဒီသီအိုရီကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်မိတယ်"
လိုင်ဆန်ဒရာက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်အထက်တွင် မြင်နေရသည့် ပတ်တီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကို့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်က ကုလားထိုင်နဲ့ပဲ ဆိုင်သင့်တာ"
ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မုန့်စားရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ကုလားထိုင်ကို ဥယျာဉ်ထဲသို့ ရွှေ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ စာရွက်စာတမ်းများကို ကုလားထိုင်နောက်မှ ပါလာစေရန် စီစဉ်ပေးထားသည်။ အက်ဒရီယာနာကတော့ စာရွက်အရေအတွက် နည်းသွားစေရန် စီစဉ်ပေးထားသည်။
မေရီကလည်း ပူးပေါင်းပါဝင်ထားသည်ဟု ကျွန်ုပ် သံသယရှိမိသည်။ ထိုသို့သော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ငြင်းဆန်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
ဂယ်ရစ်နှင့် ကာရိုတို့သည် ဆီရာဖီနာနှင့် အစ်ဂ်နာရှပ်တို့နှင့်အတူ ဥယျာဉ်ထဲရှိ ပန်းခင်းများတွင် ရှိနေကြသည်။ ဂျူလီယန်က သူ၏ ရေဘီးပုံဆွဲကားကို အလုပ်ရုံသို့ ယူသွားပြီး နေ့လယ်ခင်းတွင် စုဝေးခဲ့ကြသည့် ကောင်လေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ပုံစံငယ်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ ရမရ စမ်းသပ်နေကြသည်။
ကာရိုကမူ သူ မရှိတော့သည့်အပေါ် သဘောမကျစွာဖြင့် ရှိနေသည်။
"သူက ကျွန်မတို့ကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးနေကျလေ"
"ဒီနေ့တော့ သူက သူကိုယ်တိုင် လုပ်စရာရှိတာလေး လုပ်နေတာပါ" ဟု အက်ဗလင်က သူမကို ပြောပြသည်။
"ကျွန်မ ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်"
"နောက်မှပဲ မေးကြည့်လိုက်ဦး"
ကာရိုသည် သူမ၏အပင်များဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးထဲမှ ကျောက်စရစ်ခဲလေးများကို မလိုအပ်ဘဲ အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ကောက်ထုတ်နေသည်။
ဂယ်ရစ်က ရေလောင်းဘူးကို ကျွန်ုပ်ဆီ ယူလာပေးသည်။
"ဒါလေး ကိုင်ထားပေး"
ကျွန်ုပ် ယူကိုင်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်ုပ်၏ ဘေးဒဏ်ရာကို ဂရုစိုက်ရင်း ကုလားထိုင်ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ရေလောင်းဘူးကို ပြန်ယူကာ မြေပြင်ပေါ် ချထားလိုက်သည်။
ရေလောင်းဘူးဆိုသည်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
"အစ်ကို ဘယ်တော့ ပြန်သွားမှာလဲ" ဟု သူက မေးသည်။
ထိုမေးခွန်းကြောင့် ကျန်သူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
"ကျွန်ုပ် ဘယ်တော့သွားမယ်ဆိုတာ သတ်မှတ်ထားတာ မရှိသေးဘူး"
"မနက်ဖြန်လား"
"မဟုတ်ဘူး"
"မနက်ဖြန်ပြီးရင်လား"
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက သူ့နေရာသူ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်ကိုသာ ဖြေခိုင်းနေသည်။
"ကျွန်ုပ် အဲဒီအချိန်မှာလည်း ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ"
ဂယ်ရစ်က သူ၏ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းပေါ် မှီလိုက်သည်။
ကာရိုလည်း ကျောက်ခဲကောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
"အစ်ကို ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်ုပ် ပြန်လာခဲ့တာပဲလေ"
"အစ်ကို ကြာသွားတယ်"
သူမ၏စကားသံတွင် ကျွန်ုပ် ခုခံကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သည့် စွပ်စွဲချက်မျိုး မပါဝင်ပေ။ သူမ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အဖြစ်မှန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်ုပ် သိပါတယ်"
သူမသည် ကုလားထိုင်ဘေးသို့ လာရပ်သည်။
"အစ်ကို ကျွန်မတို့ကို လွမ်းလား"
"နေ့တိုင်း လွမ်းတယ်"
သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခုံတန်းလျား၏ တစ်ဖက်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ဆီရာဖီနာက ရဲတိုက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖေဖေလည်း ကျွန်မတို့ကို လွမ်းမှာပဲ"
"ဟုတ်တယ်" ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ "လွမ်းမှာပါ"
အစ်ဂ်နာရှပ်က သူ၏ ပေါက်တူးသေးသေးလေးကို ချလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လာထိုင်သည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ ဘာရေမှ မလောင်းကြတော့ပေ။
ရိုင်ဆာက ကျွန်ုပ်တို့ရှိရာသို့ ရောက်လာသည်။
သူမသည် ကုလားထိုင်ပတ်လည်တွင် စုရုံးနေကြသည့် ကလေးလေးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ စစ်ဆေးရေးခြင်းတောင်းကို ခုံတန်းလျားအောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
"နောက်မှပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီသာ အနီးအနားတွင် မရှိခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်သည် သူမကို နယ်မြေတစ်ခုခုပင် ပေးအပ်မိလောက်အောင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ထိုအစား ကလေးများက သူတို့၏ အပင်များဆီသို့ ပြန်သွားကြသည့်အခါ သူတို့၏ အပင်များ ဘယ်လောက်ကြီးထွားလာသလဲဟု ကျွန်ုပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီအပင်တွေက ထူးထူးခြားခြားပဲ တိုးတက်နေတယ်” ဟု ရိုင်ဆာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လေးပင်စလုံး အရပ်ရှည်လာကြပြီ။ သူတို့က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သင်ယူနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးထွားလာပါစေ၊ ဒီလို မနက်ခင်းမျိုးတွေကိုတော့ ကြုံတွေ့ရဦးမှာပဲ”
ဂယ်ရစ်က ရေလောင်းဘူးတစ်ခုတည်းကို မျှဝေသုံးစွဲခြင်းသည် ရေအားလုံးကို အပေါက်တစ်ခုတည်းထဲသို့ လောင်းထည့်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အစ်ဂ်နာရှပ်ကို ရှင်းပြနေသည်။
အစ်ဂ်နာရှပ်က လက်တွေ့အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ငြင်းဆန်နေသည်။
“သူတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ပြေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အိပ်စက်မှု၊ အစာစားချင်စိတ်၊ လှုပ်ရှားမှုတွေ ဘယ်လောက် ပေါ့ပါးသလဲဆိုတာနဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလားဆိုတာကို ကျွန်မ စောင့်ကြည့်နေပါတယ်”
ကာရိုက အရွက်တစ်ရွက်ကို စစ်ဆေးပေးရန် အက်ဗလင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် ရိုင်ဆာ စကားရပ်သွားသည်။
“ကျွန်မကို သင်သတိထားမိတာတွေ ဆက်ပြောပြပါ။ အထူးသဖြင့် ဘယ်သူမှ စောင့်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ ပြောတဲ့ စကားတွေကိုပေါ့”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဥယျာဉ်တစ်ဖက်တွင် ဂျူလီယန်သည် သစ်သားဘောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် အလုပ်ရုံထဲမှ ထွက်လာသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ရေခွက်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ကျန်ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကတော့ ဘီးကို ဘယ်နေရာမှာ တပ်ဆင်ရမလဲဆိုတာကို အငြင်းပွားနေကြသည်။
ကာရိုက သူတို့ဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်ပြီးမှ ရပ်တန့်ကာ အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အခု သွားမေးလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
သူမသည် မရင်းနှီးသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ချဉ်းကပ်သကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် သွားသည်။
ဂျူလီယန်က သူမ၏ မေးခွန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ရေခွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပြောတဲ့အခါမှ လောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လောင်းရမယ်”
ကာရိုက ထိုတာဝန်ကို အလွန်အလေးအနက်ထား၍ လက်ခံလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် ရေများမှာ ကောင်လေးသုံးယောက်စလုံး၏ ဖိနပ်များပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။
သို့သော် ဘီးကတော့ လည်နေဆဲပင်။
သော်သည် နှစ်ရက်အကြာတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။
မယ်လိုဒီက တံခါးဝတွင် သူမကို စောင့်ကြိုနေပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံအခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စတုန်းဝိတ်ဘက်က အပ်တစ်ချောင်း ငှားပေးဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သလားဟု မေးလိုက်သည်။
သော်က သူမ၏ ဝတ်ရုံစုတ်ပြဲနေသည့်နေရာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ မေ့သွားတာပါ”
“ကျွန်မ သတိထားမိပါတယ်”
သူတို့၏ ပွေ့ဖက်မှုက ထိုနောက်ပြောင်စကားထက် ပို၍ ကြာရှည်သည်။
ဩဒဲလ်က သူမနောက်မှ ပါလာပြီး အီလီနော်က သူမ လိုက်မလာခင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လက်ခံရရှိစေချင်သည်ဟု တင်းတင်းမာမာ ပြောထားသော ပုံဆွဲကားအထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် အင်ဂျင်နီယာအချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ အီလီနော်ကတော့ စတုန်းဝိတ်မှ လက်သမားများနှင့်အတူ အရေးအကြီးဆုံး လမ်းပြင်ဆင်မှုများကို အပြီးသတ်ရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်နေရစ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရသည့် တံတားကို ပျက်စီးနေသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ မိသားစုများ ပြန်လာရန် မတိုက်တွန်းမီ နယ်မြေစောင့်တပ်များက တံတားတစ်ဖက်ရှိ ရွာများကို စစ်ဆေးနေကြသည်။
ဟဒ်ရင်က စာပို့သူများ၊ ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံများနှင့် ပူးတွဲသတိပေးချက်များအတွက် စီစဉ်ထားကြောင်း အတည်ပြုသည့် စာများကို ပေးပို့ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေချနေထိုင်သူများထံမှ အဖြေများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာရန် မျှော်လင့်ရသည်။
မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် လူတို့ တကယ်တမ်း လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် ကတိကဝတ်များဖြင့် တိုးချဲ့လာနေသည်။
စာများပေါ်ရှိ တံဆိပ်ခေါင်းများ၏ အရွယ်အစားထက် ထိုအချက်က ပို၍ အရေးကြီးသည်။
သော်က ကျွန်ုပ်ကို စာရွက်တစ်ရွက် သီးသန့်ပေးသည်။
“ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့က ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကွဲသွားကြတယ်။ တချို့က အရှေ့ဘက်ကို သွားကြပြီး တချို့က တောင်ဘက်ကို လှည့်သွားကြတယ်”
“ဖန်ရီယာကော”
“အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် ရှာဖွေသွားကြမည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် သော်သည် အစားအစာ၊ သူမ၏ လက်ကို စစ်ဆေးပေးမည့် ဆေးဆရာတစ်ယောက်နှင့် စာပိုဒ်တစ်ခုတည်းကို နှစ်ခါဖတ်နေရသည်အထိ မဖြစ်စေရန် လုံလောက်သော အိပ်စက်ခြင်းကို လိုအပ်နေသည်။
သော် ကန့်ကွက်နိုင်မည့် အချိန်မရခင်မှာပင် မယ်လိုဒီက သူမထံမှ အစီရင်ခံစာများကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဤစီစဉ်မှုကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် အနောက်မြောက်ဘက်လမ်းမှ ရောက်လာသူများ ရှိသည်။
သူတို့သည် စိုစွတ်သော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် အုပ်စုသုံးစုခွဲ၍ ဝက်စ်မီးယားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လူပေါင်း ၉၆ ယောက်၊ လှည်းလေးစီး၊ ဝန်တင်တိရစ္ဆာန်အချို့နှင့် သာမန်အဝတ်စဖြင့် ပတ်ထားသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ပါဝင်သည်။
ကင်းထောက်များက သူတို့သည် ရဲတိုက်သို့ မရောက်မီကပင် သတင်းပို့ထားကြသည်။ ကပ္ပတိန် အီဒရစ်က လမ်းတစ်လျှောက်သို့ အစားအစာများ ပေးပို့ပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မိသားစုများကို ဦးစွာ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ထိုနတ်ဘုရားက သူ့နာမည်ကို အာဗန်ဟု ပြောသည်။
သူ၏ နယ်ပယ်မှာ ဓားပညာဖြစ်သည်။
သူက မဟာမိတ်တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များအတွက် တာဝန်ရှိသူတစ်ယောက်ယောက်နှင့် စကားပြောခွင့်ရနိုင်မလားဟု မေးသည်။
ထို့နောက် သူ့လူများ အိပ်စက်နိုင်မည့် နေရာ ရှိမရှိကိုလည်း မေးမြန်းသည်။
အီဒရစ်က ဒုတိယမေးခွန်းကို ဖြေပြီးမှ ပထမမေးခွန်းကို ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။
အာဗန် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဒုက္ခသည်များမှာ အစာစားပြီးပြီဖြစ်ကာ ဒဏ်ရာရသူများလည်း ကုသမှု ခံယူနေကြပြီဖြစ်သည်။ တချို့မှာ ရွေးချယ်မှုအရ ဝက်စ်မီးယားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး တချို့မှာမူ တံခါးဝမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ဆွေမျိုးများနောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
အာဗန်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များ စိုစွတ်နေပြီး ဓားခါးပတ်မှာလည်း အပေါက်တစ်ခုတွင် ပွန်းပဲ့၍ ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
သူ့ဝင်လာပုံတွင် ခမ်းနားထည်ဝါမှု မရှိပေ။
သူက သော်၊ လက်ဇန်းဒါးနှင့် ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အနီးအနားတွင် ရပ်နေသည့် အစောင့်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စတုန်းဝိတ်က ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်လို့ ကြားပါတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သော်က ဆိုသည်။
“ပြီးတော့ အန်ကလေဗ် (Enclave) ရော”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူက သူ၏ ဓားကို ပတ်ထားသည့် အဝတ်စပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် မှန်တဲ့နေရာကို ရောက်လာတာပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် မီးဖိုချောင်အနီးရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် စကားပြောကြသည်။
အရေးကြီးသူတစ်ယောက်ယောက်မှ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမရှိသော ကုလားထိုင်များ၏ အသုံးဝင်ပုံကို စတုန်းဝိတ်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ကျွန်ုပ် သင်ယူခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
အာဗန်က အစားအစာကို လက်ခံသော်လည်း ပန်းကန်မှ အာရုံလွှဲသွားသည့်အလား ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ စားနေသည်။
သူသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုနှင့် သူ့ကို ထောက်ပံ့သည့် ရွာများကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများ ပျံ့နှံ့လာသောအခါ သူသည် လူများကို ပိုမိုလုံခြုံသော လမ်းများဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်တိုင်းသည် ထွက်ခွာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူများ ပိုမိုများပြားသော နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုဆီသို့ သူ့ကို ပို့ဆောင်ပေးနေသည်။
“ဒီ ၉၆ ယောက်က ကျွန်တော် စုစည်းနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးအုပ်စုပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီဒေသမှာ ကျန်နေတဲ့ နောက်ဆုံးလူတွေတော့ မဟုတ်ဘူး”
သူပေးနိုင်သည့် တည်နေရာများကို မေရီက မှတ်သားထားသည်။ အီလီဇာက သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သတင်းများနှင့် အခြားသူများထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည့် သတင်းများကို ခွဲခြားမေးမြန်းသည်။
သူက ဂရုတစိုက် ဖြေကြားသည်။
လက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူက သော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်”
“ဓားကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျွန်မတို့ ခန့်မှန်းမိပါတယ်” ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများက ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လှည်းတွေ လိုက်ပို့တာထက် ပိုလုပ်နိုင်ပါတယ်”
ထိုခံစားချက်ကို ကျွန်ုပ် အလွန်ပင် ကောင်းစွာ နားလည်သည်။
“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူ ခဏမျှ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် မိသားစုများ သူ၏ နောက်မှ ဖြတ်ကူးနေစဉ် သူကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်ခဲ့ရသည့် တံတားအကြောင်း ပြောပြသည်။ သူ့ထံ ရောက်လာသမျှ စစ်သားတိုင်းကို သူ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို နောက်ဆုတ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ တံတားကို ထိန်းထားစဉ် မြင်းစီးသူရဲများက မြစ်အောက်ပိုင်းတွင် ရေတိမ်ရာကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကို ပြောပြနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
ထိုအချက်ကပင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို နားထောင်ရ ပို၍ ခက်ခဲစေသည်။
“တချို့က ကျူပင်တွေကြားကနေ လွတ်မြောက်သွားကြတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သလောက်တော့ လူတွေကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းခေါ်သွားလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး”
သော်က သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ရှင်က တပ်မှူးလုပ်ချင်တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် လူတွေကို အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွေမှာ အသက်ရှင်အောင် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား”
သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့နဲ့အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့အခါ ရှင် အနိုင်ရနိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲကိုတောင် တပ်မှူးက စွန့်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးရင် လက်ခံနိုင်မလား”
သူ၏ အကြည့်များက ပတ်ထားသည့် ဓားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် တံတားတစ်ခု မရောက်ခင်မှာ အဲဒါကို သင်ယူချင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့က သူ့ကို အခန်းတစ်ခန်း ပေးအပ်ပြီး သူခေါ်လာသည့် လူများနှင့် အတူတူနေရန် အချိန်ပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်ရက် နေ့လယ်တွင် သူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုအချက်က အက်ဗလင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာရာရောက်သလို ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ချုပ်ရိုးချုပ်သားမှုအပေါ် စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။
အာဗန်က အသွားမထက်သော ဓားကို စစ်ဆေးနေချိန်တွင် အက်ရှာရာက လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာများဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ အတွေ့အကြုံရင့် စစ်သားနှစ်ဦးအပါအဝင် စစ်သားတစ်ဒါဇင်ခန့်က အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး သူတို့မှာ ယုံမှားသံသယရှိသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
သူက တိုက်ခိုက်ပြသခြင်းဖြင့် စမစတင်ပေ။
သူက စစ်သားတစ်ဦးကို သူ့ဘယ်ဘက်လက်ပေါ်က အမာရွတ်ကို ဘယ်လိုရခဲ့သလဲဟု မေးလိုက်သည်။
စစ်သားက ရှင်းပြသည်။
အာဗန်က နားထောင်ပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ယူ၍ သူ၏ လက်မောင်းကို ဘယ်အနေအထားမျိုး ထားခဲ့သလဲ ပြခိုင်းသည်။
သူတို့သည် ပထမတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လှုပ်ရှားကြသည်။
အာဗန်က ထိုစစ်သား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြင်ပေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ အလေးချိန်ချိန်ကာ ဓားတစ်လက် ဖြတ်သန်းသွားရန်အတွက် မည်မျှနည်းသော နေရာလွတ်သာ လိုအပ်ကြောင်း ပြသသည်။
စစ်သားက သူ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်က အဲဒါကို ကာကွယ်နေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ”
“ခင်ဗျားက သူရှိခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ ကာကွယ်နေတာလေ”
သူတို့ ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ထပ်လုပ်ကြည့်ကြသည်။
ဒီတစ်ခါတွင်တော့ လေ့ကျင့်ရေးဓားက လက်ချောင်းများအစား အကာအကွယ်ကို ထိမှန်သွားသည်။
စစ်သားက ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဗန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်သည်။
အက်ရှာရာက သူ နောက်ထပ် လူသုံးယောက်ကို သင်ပေးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ရှိရာ ခုံတန်းလျားဆီသို့ ရောက်လာသည်။
“သူက အသုံးဝင်မှာပါ”
“သူက တိုက်ခိုက်ချင်နေတာ”
“သူက နှစ်ခုလုံး လုပ်နိုင်ပါတယ်။ သူ နားပြီးတဲ့အခါပေါ့”
ခြံဝင်း၏ တစ်ဖက်တွင် အာဗန်သည် စစ်သားငယ်တစ်ဦးကို လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအား အလျင်စလိုတုပနေသည်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနေအထားမှစ၍ ပြန်လည်သင်ကြားပေးနေသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒြာတို့၏ အားလပ်သော နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်များသည် ရောက်ရှိလာသူသစ်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ကက်ဆီယာသည် ရောက်ရှိလာသူများထဲမှ လိုင်ရာဒိုနီ အမည်နာမရှိသူများကို ခွဲခြားပေးရန် မီရယ်လ်ကို ကတိပေးထားသည်။ ကျွန်ုပ် သူတို့ကို လက်ခံရေးဆောင် အပြင်ဘက်တွင် တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် လိုင်ဆန်ဒြာမှာ အိပ်ရာခင်းအသစ်များကို သယ်ဆောင်လာနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြားမည်သည့် အစီအစဉ်ကိုမဆို မေ့လျော့သွားကြသည့်ပုံပင်။
မီရယ်လ်ကတော့ မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။
သူမသည် ကက်ဆီယာထံမှ စာရင်းကို ယူလိုက်ပြီး ခေါက်ထားသော စောင်များကို လက်ထောက်တစ်ဦးထံ ပေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကူညီပေးခဲ့တာပဲ”
“နောက်ထပ်လည်း—” ကက်ဆီယာက စကားစသည်။
“မနက်ဖြန်လည်း လုပ်စရာတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ”
လိုင်ဆန်ဒြာက တံခါးဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ နောက်မှ လုပ်လို့ရမလား”
မီရယ်လ်၏ နောက်တွင် ဟယ်လီနာ ရောက်လာသည်။
“ရတာပေါ့။ မိုးတိတ်နေတုန်း အပြင်ထွက်လည်လည်း ရတာပဲ”
ကက်ဆီယာသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တစ်လှည့်စီကြည့်ပြီး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသည်။
ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တွင် အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိသည်။
“ဆုတ်ခွာကြတာ ပိုကောင်းမယ်” ဟု ကျွန်ုပ် အကြံပေးလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒြာက ကက်ဆီယာ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ သူပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”
သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က အလုပ်ထပ်ပေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ညနေစောင်းချိန်တွင် အတွင်းပိုင်းဥယျာဉ်၌ သူတို့နှစ်ဦးကို ကျွန်ုပ် ထပ်တွေ့ရသည်။
သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ရာသီဥတုနှင့်အတူ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ နံရံအပြင်ဘက် လမ်းများမှာ ရွှံ့ဗွက်ထူနေသဖြင့် ဟေဗင်ရီးချ်အတွင်းရှိ အမိုးအကာပါသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး အစောင့်နှစ်ဦးက အကွာအဝေးတစ်ခုမှ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့ပြန်လာချိန်တွင် သစ်သားပစ္စည်းရောင်းသည့် ဆိုင်တစ်ခုမှ ဝယ်လာသော အပေါစား ဘုတ်ဂိမ်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားကြသည်။
ယခုအခါ သူတို့သည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး ဂိမ်းစည်းမျဉ်းများနှင့်ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံနေကြသည်။
“အဲဒီလို ရွှေ့လို့ မရဘူးလေ” ဟု ကက်ဆီယာက ဆိုသည်။
“မင်းပဲ လမ်းအတိုကို ရွေးလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ”
“အဲဒီလမ်းက လူမရှိမှပေါ့”
“မင်း အဲဒီအကြောင်း မပြောခဲ့ဘူးလေ”
“ဒါက အလိုလို သိသာနေတာပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ”
လိုင်ဆန်ဒြာက နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“စာချုပ်တစ်ခုအတွက်တော့ ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့ ယူဆချက်ပဲ”
ကက်ဆီယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အတုံးကို ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် စားပွဲအနီးတွင် ရပ်လိုက်မှသာ သူတို့ ကျွန်ုပ်ကို သတိထားမိကြသည်။
“ဘယ်သူနိုင်နေလဲ”
“ကျွန်မတို့ ဘယ်ဂိမ်းကစားနေလဲဆိုတာ အရင်သဘောတူပြီးမှ မေးပါ” ဟု လိုင်ဆန်ဒြာက ဆိုသည်။
ကက်ဆီယာက မှောင်ရီပျိုးစကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ မလာတော့မလို့ပဲ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ထင်တယ်”
“လုပ်စရာတွေက အရမ်းများနေလို့ပါ”
“အခုလည်း များနေတုန်းပဲလေ”
သူမသည် လိုင်ဆန်ဒြာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ကြားရှိ ဂိမ်းတုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
သူမ ထမလာခဲ့ပေ။
ထိုအဖြေသည် လုံလောက်သည်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆကာ သူတို့ ဂိမ်းကစားပြီးသည်အထိ ထားခဲ့လိုက်သည်။
ဆေးခန်းတွင် လုပ်သားခုနစ်ဦးအနက် ပထမဆုံးလူ၏ ချည်နှောင်ထားသော ပတ်တီးကို ထိုနေ့က ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က လူအများရှေ့တွင် မလုပ်ဆောင်ဘဲ စကားဖြင့်သာ အကြောင်းကြားလာသည်။
ထိုလူ၏ အရေပြားကို ကုသပေးရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှည်းကို မြင်နေရသည့် အနေအထားမျိုး မဟုတ်ဘဲ အိပ်စက်ချင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူ၏ အိပ်ရာကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော ခြောက်ဦးကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သူများက ပတ်တီးတစ်ခုချင်းစီအတွက် လိုအပ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကုသပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှုတစ်ခုက အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို ပေးသော်လည်း အခြားသူများမှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။
ညစာမစားမီ ကျွန်ုပ် ခဏဝင်ကြည့်ရာ သက်သာရာရသွားသူမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး သက်စ်ရာသည် တံခါးအနီးတွင် ထိုင်ကာ ကုလားကာမှ ကြိုးချောင်တစ်ခုကို ပြန်ချုပ်ပေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးမလား” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှမရှိပါဘူး”
ကျွန်ုပ် အိပ်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်မောင်းမှာ စောင်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး သတ္တုရှိခဲ့သည့် နေရာကို ပိတ်စဖြူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
“ကောင်းပြီ”
သက်စ်ရာက ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ထိုနေရာတွင် ထပ်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။
ညစာစားပွဲမှာ လူစည်ကားသည်။
သော် နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဘရူနီကို သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ပခုံးကို အထောက်အပံ့ပေးနိုင်သည့် ကုလားထိုင်တစ်ခု ပေးထားပြီး ဟယ်လီနာ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုရစေမည့် အစားအစာပမာဏကိုလည်း ကျွေးထားသည်။
အာဗန်သည် သူ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် မိန့်ခွန်းပြောစရာ မလိုဟု မေရီက အာမခံပေးပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းသည်။
သူသည် အက်ရှာရာအနီးတွင် ထိုင်ကာ စစ်သားများ၏ လေ့ကျင့်ရေးအချိန်ဇယားအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို နားထောင်နေပြီး လက်ဒဏ်ရာမှ သက်သာလာသူများအနေဖြင့် သီးခြားသင်ခန်းစာတစ်ခု တက်ရောက်နိုင်မလားဟု မေးမြန်းသည်။
အက်ဗလင်က ဆရာဝန်များနှင့် ဆွေးနွေးကြည့်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။
စားပွဲ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် အော့စ်ဝင်းသည် ဂျူလီယန်၏ ရေဘီးအကြောင်း ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က တိုင်းတာချက်တစ်ခုကို ပြင်ပေးပြီး ကျန်သည်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆက်ရှင်းပြရန် ထားခဲ့သည်။
ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒြာတို့သည် ငြင်းခုံနေကြသော ဂိမ်းကို ကိုင်လျက် အတူတူ ရောက်လာကြသည်။
“ပြေလည်သွားပြီလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချရေးလိုက်ပြီ” ဟု ကက်ဆီယာက ဆိုသည်။
“နှစ်ခါတောင်” လိုင်ဆန်ဒြာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ပထမမူကြမ်းက ရေးတဲ့သူအတွက် အရမ်းကို အသာစီးရနေလို့ပါ”
မီရယ်လ်သည် သူတို့အတွက် နေရာပေးရန် သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို မှီလာပြီး နွေးထွေး၍ သက်သောင့်သက်သာ ပင်ပန်းနေဟန်ရှိသည်။ စားပွဲအောက်မှ သူမ၏ လက်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ပြတင်းပေါက်များအပြင်ဘက်တွင် ဟေဗင်ရီးချ်၏ မီးအိမ်များ လင်းလာကြသည်။ စတုန်းဝိတ်မတိုင်ခင်ကထက် ပို၍ စည်ကားလာသည်။ အသစ်ပြီးစီးသွားသော အခန်းများ၊ ညဉ့်နက်သည်အထိ ဖွင့်ထားသော လက်မှုလုပ်ငန်းခွင်များနှင့် မကြာသေးမီက မြေပြင်အတိုင်း ရှိနေသည့် လမ်းများပေါ်တွင် မီးရောင်များ ထွန်းညှိထားကြသည်။
တစ်နေရာရာတွင် လှည်းတစ်စီးသည် ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် တဒုန်းဒုန်း မြည်ကာ ဖြတ်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီလှည်းမှာ ဝန်ပိုနေသလားဆိုတာကို ကျွန်ုပ် စဉ်းစားမနေတော့ပေ။
ကာရိုသည် ဘရူနီကို ရေဘီးအကြောင်း ပြောပြနေပြီး အရွယ်အစားကို ပြသရန် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အသုံးပြုနေသည်။ အစ်ဂနേഷျပ်က ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားတုန်းက လူတိုင်း၏ ခြေထောက်တွေ စိုရွှဲကုန်ကြောင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဘရူနီသည် ထိုသတင်းအတွက် ထိုက်တန်သည့် အလေးအနက်ထားမှုဖြင့် နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူက မနက်ဖြန်တွင် သွားကြည့်နိုင်မလားဟု မေးသည်။
အသံလေးသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ပန်းကန်နှစ်လုံးကြား၌ ဂိမ်းကို ပြင်ဆင်နေကြသည့် ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒြာတို့ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။