အခန်း (၃၇၉) - အတူတူရယ်မောနိုင်မည့်သူ
အိမ်ပြန်လမ်းခရီးမှာ ငါးရက်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဒဏ်ရာရသူများသာ မပါဝင်ပါက ကျွန်ုပ်တို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သွားရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကို ထားခဲ့ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်အတွက် ကုသပေးသူများ သတ်မှတ်ပေးသည့် အရှိန်နှုန်းဖြင့်သာ ခရီးနှင်ခဲ့ရပြီး လှည်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ မဖြစ်စေမည့် လမ်းပိုင်းများကိုသာ တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့သည်။
ပြုပြင်ထားသော လမ်းဆုံနေရာသို့ ရောက်သော် လူတိုင်း အနားယူနေစဉ် အီလီနော်က ကမ်းပါးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
သူမက ပြောင်းလဲပစ်ချင်သည့် အချက် သုံးချက်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။
တောင်တန်းတစ်ခုခုကိုသာ သူမ စစ်ဆေးခိုင်းမိပါက နောက်ဆုံးတွင် စာရင်းတစ်ခု ထွက်လာလိမ့်မည်ဟုပင် ကျွန်တော် တွေးမိလာသည်။
သောရ်က ဟက်ဒရင်နှင့် အော်ဒယ်တို့နှင့်အတူ ကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဉ်များကို အပြီးသတ်ရန် စတုန်းဝိတ်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဗေးရာက အသစ်လဲမည့် တပ်ဖွဲ့များ မရောက်မချင်း လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေသည်။ တာရက်သ်ကလည်း လေယာဉ်ပျံသန်းစရာမလိုဘဲ ကုသပေးသူများက သူ၏အတောင်ပံကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်သည့်နေရာ၌ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လက်ဇန်ဒားနှင့် ကျွန်တော်တို့က ဘရူနီ၊ ဒဏ်ရာရသူများ၊ စွန့်ပစ်ထားသော ရန်သူ့စခန်းများမှ ကယ်တင်လာသူများနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အော်ရီသားက ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ခရီးတစ်ဝက်ခန့် လိုက်ပါလာပြီးနောက် လုံလောက်စွာ အနားယူပြီးသည့်အခါ ဘေးကင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ဝက်စ်မီးယား၏ တံတိုင်းများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မြင်းပေါ်တွင် စီးရသည်ကို သက်သောင့်သက်သာရှိသယောင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသည်ကို လက်ဇန်ဒား သတိပြုမိသွားသည်။
"အက်ဗလင် မေးလိမ့်မယ်။"
"သူ့မှာ အစီရင်ခံစာ ရောက်ပြီးသားပါ။"
"ဒါပေမဲ့ သူ မေးမြန်းဦးမှာပဲ။"
ကျွန်တော် သူ့၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်မောင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"အို (Io) လည်း မေးလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အမှန်အတိုင်းပဲ ဖြေဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။"
ခင်မင်ရင်းနှီးမှုဆိုသည်မှာလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ရှိသည်ဟု ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်နှင့် သက်စရာတို့က ဝက်စ်မီးယားတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။
သူတို့သည် ချည်နှောင်ခံထားရသော အလုပ်သမား ခုနစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်စုများကို ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်၍ လှည်းကို နောက်ထပ်တံခါးတစ်ခုမှ မဖြတ်သန်းမီ စစ်ဆေးလိုကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့က လှည်းကို ပြန်လာသည့် စစ်ကြောင်း၏ ဆူညံသံများနှင့် ဝေးရာ၊ အမိုးအကာရှိသည့် ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွမ်းကျင်သူများ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ထိုလူ ခုနစ်ဦးက လှည်းအနီးတွင်ပင် ရှိနေကြသည်။
ဆံပင်တွင် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဘီးဘေးရှိ နိမ့်သောနံရံပေါ်တွင် ထိုင်ခွင့်ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
သက်စရာက ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို အနီးသို့ ဆွဲယူပေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ခဏထိုင်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး စမ်းသပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ကယ်လ်ဒရစ်က လှည်းအောက်ခြေရှိ အမှတ်အသားပါသော အစိတ်အပိုင်းများကို လေ့လာနေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သိမ်းဆည်းရမိသော အမိန့်စာများသည် အသုံးဝင်သော်လည်း ဤလူများအပေါ် မည်သို့ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြမထားပေ။
သူတို့အတွက် အချိန်လိုအပ်သည်။
စတူးဝပ် အီဒရစ် ဗေးလ်က အစားအစာ၊ လှည်းအနီးရှိ အိပ်စက်ရာနေရာများနှင့် စပ်စုလိုသူများကို ဝေးဝေးတွင် ထားရှိရန် အစောင့်များကို စီစဉ်ပေးသည်။ ကယ်လ်ဒရစ်က ချည်နှောင်ကြိုးများကို သူ၏မှတ်စုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေစဉ် သက်စရာက ထိုအုပ်စုဘေးတွင် ရှိနေပေးသည်။
သူတို့ကို ကုသပေးခြင်းအတွက် နန်းတွင်းပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း အခမ်းအနားကို စောင့်ဆိုင်းမနေခဲ့ပါ။
ထို့အတူ သူတို့ကို ထိုအခမ်းအနား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။
မွန်းလွဲပိုင်း အစောပိုင်းတွင် ကုသပေးသူများက ပထမဆုံး ဒဏ်ရာရသူများကို ဂရေးကိပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘရူနီကလည်း သူ့ကို ပြုစုသူများက သက်သောင့်သက်သာ ရွေ့လျားနိုင်ပြီဟု ကျေနပ်သည့်အခါမှသာ လိုက်ပါသွားသည်။
လက်ဇန်ဒားက သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကို စစ်ဆေးသည်။
"ဘဲရုပ်လေးလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကောင်းတာပေါ့။ ဖန်နရီးယားကို ကျော်ဖြတ်လာပြီးမှ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှင်းပြနေရရင်တော့ တကယ်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းမှာ။"
ကြိုဆိုသည့်နေရာတွင် ရောက်ရှိလာသော လှည်းများကို ဝိုင်းအုံမနေရန် မှာကြားထားသော်လည်း လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့သည် ထိုသို့သော ညွှန်ကြားချက်များကို လူအများ ပုံမှန်လိုက်နာလေ့ရှိသည့်အတိုင်းပင် လိုက်နာကြသည်။ သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်မျဉ်း၏ အစွန်းတွင် တိကျစွာ ရပ်တည်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ရှေ့သို့ ကိုယ်ကို ယိမ်း၍ ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆီသို့ အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ပတ်တီးများနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခွန်းမျှ မမေးမြန်းခင် နမ်းလိုက်သည်။
ဒါက ချက်ချင်း ဆူပူခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ ခံစားရခက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မခွဲခွာတော့မည့်သူကဲ့သို့ ကျွန်တော့်ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်ဖက်တွယ်ထားသည်။
"နောက်ကျလိုက်တာ" ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။
"ဒဏ်ရာရသူတွေအတွက် တစ်နေရာမှာ ခဏရပ်နားလိုက်ရလို့ပါ။"
"သိပါတယ်"
သူမ၏လက်က ကျွန်တော့်ကျောကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားသည်။
"သိပေမဲ့လည်း ရှင်လွမ်းနေမိတာပဲ။"
ကျွန်တော် သူမ၏ ဆံပင်ပေါ်တွင် ပါးကို အသာမှီထားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း လွမ်းတယ်..."
အနည်းငယ်လှမ်းသောနေရာတွင် အိုက လက်ဇန်ဒားကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဆီရာဖီနာနှင့် အစ်ဂနေးရှားတို့က သူ့ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
ထိုစဉ် နောက်ထပ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
"သူ့ကို ဝန်ခံဖို့ နေရာပေးလိုက်ပါဦး။"
လိုင်ဆန်ဒရာက ကက်ဆီယာဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
လက်ဇန်ဒားက သူ၏ညီမဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
"ငါ့မှာ ဘာမှ ဝန်ခံစရာ မရှိဘူး။"
သူမက သူ့၏ ပြဲနေသော လက်စွပ်နှင့် အောက်ရှိ ပတ်တီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"စကားစတင်ပုံကတော့ ရည်မှန်းချက်ကြီးလှချည်လား။"
ကက်ဆီယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘောကောင်းပြသည့်အခါ သုံးလေ့ရှိသည့် ယဉ်ကျေးသော ရယ်သံမျိုး မဟုတ်ပေ။ မည်သူတွေ ကြားနေမလဲဆိုသည်ကို မေ့လျော့သွားသလိုမျိုး သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် ရယ်သံဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူမနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ကိုင်ထားကြသည်။ ကက်ဆီယာ၏ လက်ကောက်ဝတ်အနီးတွင် အပြာရောင်ဆေးစွန်းနေသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းတွင်လည်း ထိုအရောင်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မရှိစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပုံရသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ ထိုအရာသည် ကောင်းမွန်သည့်အရာ ဖြစ်လာပုံရသည်။
ကလေးများက ကျွန်ုပ်တို့ကို စုံစမ်းရန် အခွင့်အရေး သိပ်မပေးချေ။
ဂယ်ရစ်နှင့် ကာရိုတို့က ကျွန်တော့်ဆီသို့ အပြေးရောက်လာကြသည်။ ကျွန်တော့်နံရိုးများ နာကျင်နေကြောင်း ဂျူလီယန်၏ တင်းကျပ်သော သတိပေးချက်ကြောင့်သာ သူတို့ အရှိန်လျှော့သွားကြသည်။
"သူတို့ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ကာရိုက မေးသည်။
"ငါရပ်နေတဲ့နေရာကို တစ်ယောက်ယောက်က သဘောမကျလို့လေ။"
"ရှင် ရွှေ့ပေးလိုက်လား။"
"နောက်ဆုံးတော့ ရွှေ့ပေးလိုက်ရတာပေါ့။"
သူမက ဒါကို မကျေနပ်စရာ အဖြေတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က အဆောက်အအုံတစ်ခုဘေးရှိ ဘရူနီ၏ ပုံဆွဲကားကို မြှောက်ပြသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ရှင်ဆွဲထားတာကို ပြင်ပေးလိုက်တယ်"
"ဟုတ်လား။"
"အဘိုးက လူတွေမှာ တံခါးတွေ လိုအပ်တယ်တဲ့။"
ကျွန်တော်ဆွဲထားသော မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ပုံတွင် တံခါးမပါခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။
လက်ဇန်ဒားက သစ်သားဘဲရုပ်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ အစ်ဂနေးရှားနှင့် ဆီရာဖီနာတို့အတွက် အခြားအရာအားလုံးသည် အရေးမပါတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။
သူတို့သည် အရောင်လွင့်နေသော ဘဲရုပ်လေးကို အလေးအနက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြသည်။
"သူ ခရီးတစ်ခု သွားခဲ့ရတယ်" ဟု ဆီရာဖီနာက ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု လက်ဇန်ဒားက ထောက်ခံလိုက်သည်။
"သူ အကူအညီ ဖြစ်ခဲ့လား။"
သူက ကလေးများလက်ထဲရှိ အရုပ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်"
အစ်ဂနေးရှားက ထိုအဖြေဖြင့် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
သူတို့နောက်တွင် ဟယ်လီနာက ဘရူနီထံ ရောက်သွားပြီး သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဘယ်အချိန်က စားသလဲဟု မေးမြန်းနေသည်။ လစ်ဘက်သ်က သူမဘေးတွင် ရပ်လျက် ဒဏ်ရာရသူများထက် အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသော စာရင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
ဘရူနီက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။
ပေးထားသော ကတိတစ်ခုကို တည်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဒဏ်ရာများကို မစစ်ဆေးခင် ရေချိုးခွင့်ပေးသည်။
ဒါသည် သူမ သဘောပေါက်ပုံမရသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရက်ရောမှုဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ကုသပေးသူ၏ စာရေးသားထားသော အစီရင်ခံစာကို အက်ဗလင်၏ ဒူးပေါ်တွင် ဖွင့်ထားသည်။ သူတို့က အစီရင်ခံစာပါ အကြောင်းအရာများကို ကျွန်တော့်ပြောပြချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ ကျွန်တော် စကားလုံးရွေးချယ်မှုများတွင် မလိုအပ်ဘဲ အကောင်းမြင်လွန်းနေခဲ့ကြောင်း အချက်အချို့ တွေ့ရှိသွားသည်။
"ဒဏ်ရာက တိမ်တယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နောက်တစ်နေ့မှာ လူနာတင်တွန်းလှည်းတွေကို မင်း ကိုယ်တိုင် မနိုင်မနင်း ထမ်းရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။"
"တခြားသူတွေလည်း ထမ်းနေကြတာပဲကို။"
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် စကားဆက်မပြောတော့ပါ။
အက်ဗလင် စစ်ဆေးပြီးသည့်အခါ အဆိုးရွားဆုံး ဒဏ်ရာရနေသော နေရာပေါ်တွင် လက်တင်ထားပြီး ပျက်စီးနေသော တစ်ရှူးများထဲသို့ နွေးထွေးမှုများ ပျံ့နှံ့စေသည်။ နာကျင်မှုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်သာသွားပြီး အသက်ရှူရသည်မှာလည်း ကြိုတင်တွေးပူစရာ မလိုတော့ပေ။
"အနားယူဖို့က အရေးကြီးသေးတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"မှတ်မိပါပြီ။"
"မှတ်မိတာနဲ့ လုပ်ဆောင်တာကတော့ သီးခြားအောင်မြင်မှုတွေပေါ့။"
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ယူ၍ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
လှုပ်ရှားမှုသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်တွင် သေးငယ်သော်လည်း ထင်ရှားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု။
ကျွန်တော် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မရှိတုန်းက အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုး။"
"ကြီးထွားနေတာလေ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဒီမိသားစုထဲက လူတိုင်းက ဒါကို အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာ ထင်တယ်။"
ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲက အမြွှာညီအစ်မနှစ်ယောက် ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ ဂျူလီယန်ကလည်း လူကြီးအတုလုပ်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို မဟုတ်တော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာနေသည်။
"ကက်ဆီယာကော" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ အပြုံးက ပြောင်းလဲသွားသည်။
"သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"သူ ပိုပျော်နေသလိုပဲ။"
"သူနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာက အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးနေကြတာ ကြာပြီလေ။"
"သတိထားမိလိုက်တယ်။"
အက်ဗလင်က ကုသပေးသူ၏ အစီရင်ခံစာကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဒါဆို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်မသွားအောင်တော့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို လိုက်မေးနေတဲ့သူတွေက အများကြီးရှိနေပြီးသားမို့လို့ပါ။”
နေ့လယ်မရောက်ခင်မှာပဲ သူတို့ ဘာလုပ်နေကြလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရပါတယ်။
မေရီက အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကောင်စီခန်းထဲ ပြန်တက်ခိုင်းမယ့်အစား ဥယျာဉ်ထဲက ကုလားထိုင်တစ်ခုဆီ ယူလာပေးပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ စင်အသစ်တွေ၊ စားပွဲရှည်နှစ်လုံးနဲ့ ခြံဝင်းထဲက ဂိုဒေါင်တစ်ခုရဲ့ အပေါ်ထပ်ခန်းကို အသုံးပြုခွင့် တောင်းဆိုထားတဲ့ စာလွှာတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာတို့ နှစ်ယောက်သား လက်မှတ်ထိုးထားကြတာပါ။
“စာသင်ကြမလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။ “အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကလေးတွေအတွက် ရင်နာက အဆိုပြုထားတဲ့ အစီအစဉ်လေ။ လစ်ဘက်သ်က စာသင်ပေးမယ့်သူတွေကို ရှာပေးတယ်။ ဟယ်လီနာကတော့ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ့်သူတွေကို ရှာပေးထားတယ်။ ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ အဲဒီအခန်းကို လူတွေ တကယ်ပဲ အချိန်ဖြုန်းချင်စိတ်ပေါက်လာမယ့် နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ပြင်ဆင်ပေးနေကြတာပါ။”
ကျွန်တော် စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆေးသုတ်မှာလား။”
“အပြာရောင်လေ။”
“သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ သူတို့က သော့ခတ်လို့ရတဲ့ ဗီရိုတစ်ခုလည်း တောင်းထားသေးတယ်။”
“သူတို့ ဘာတွေကို သော့ခတ်ထားမလို့လဲ။”
“အပ်ချွန်တွေ၊ ထက်မြက်တဲ့ ကိရိယာတွေ၊ ပြီးတော့ ကလေးငယ်တွေ မျိုချမိနိုင်လောက်တဲ့ အရွယ်အစားရှိတဲ့ ကစားစရာ အစိတ်အပိုင်းလေးတွေပေါ့။”
“သင့်တော်ပါတယ်။”
မေရီက စာရွက်ကို ပြန်ယူသွားသည်။
“ကျွန်မ အများစုကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါပြီ။ ဂယ်ရစ်က စားပွဲတွေကို ပြုပြင်ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်တွေကို သူ မစစ်ဆေးရသေးခင်မှာတော့ ပရိဘောဂတွေကို အတင်းအကျပ် မသယ်ဖို့တော့ သတိပေးထားရမယ်။”
ကျွန်တော် အလုပ်ရုံဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးပေါက်ဆီကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပြီးနောက် ကက်ဆီယာက “ဒါက အရင်ကတည်းက လျော့နေတာပါ” ဟု အသံပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
မေရီ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ စားပွဲတစ်လုံးက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က စားပွဲအောက်မှာ ထိုင်လျက် ပျက်စီးနေတဲ့ အဆစ်နေရာကို စစ်ဆေးနေသည်။ ဂျူလီယန်က မီးအိမ်ကို ကိုင်ပေးထားသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာက တစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထိန်းထားပေးပြီး ကက်ဆီယာကတော့ ပြုတ်ထွက်နေတဲ့ စားပွဲခြေထောက်က ဂယ်ရစ်ရဲ့ ခြေထောက်ပေါ် ပြုတ်ကျမလာအောင် တားဆီးထားသည်။
“ကျွန်တော် မေးရမလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မမေးနဲ့” ဟု ကက်ဆီယာနှင့် လိုင်ဆန်ဒရာတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆိုသည်။
ဂယ်ရစ် စားပွဲအောက်ကနေ ထွက်လာသည်။
“သစ်သားတိုင်စွပ်က ကွဲနေတာ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ကြ။”
သူတို့ စကားနားထောင်လိုက်ကြသည်။
ဂျူလီယန်က မီးအိမ်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ အဆစ်နေရာကို ရှင်းလင်းဖို့ သူ့အဘိုးကို ကူညီပေးသည်။
ကက်ဆီယာက လိုင်ဆန်ဒရာကို ကြည့်သည်။
“လှည့်လို့ရမယ်လို့ နင်ပြောခဲ့တာလေ။”
“လှည့်လို့ ရသွားတာပဲလေ။”
“ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပြုတ်ထွက်သွားတာပဲ။”
“လှည့်ပြီးတဲ့နောက်မှလေ။”
ဂယ်ရစ်က ရယ်သံနှင့် ဆင်တူသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
သူတို့ လက်မှာပေနေတဲ့ အပြာရောင်ဆေးတွေကို ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို လိုင်ဆန်ဒရာ သတိထားမိသွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ကူညီပေးနေတာပါ။”
“ဒါကတော့ မကြာသေးခင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာအချို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကက်ဆီယာက ဆိုသည်။ “အက်ဒရီယာနာ ပြောပြသွားပါတယ်။”
ဒီမိတ်ဆွေဖွဲ့မှုက ဘယ်လောက်အထိ အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စတင် သဘောပေါက်လာသည်။
ဂျူလီယန်က စားပွဲခြေထောက်ဆီမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အဘိုးကို ကူညီပေးနေတုန်းက သူတို့ ဗီရိုတံခါးတွေကို ဆေးသုတ်နေကြတာ။ ဒုတိယတစ်ခုက ပိုကောင်းတယ်။”
“နှစ်ခုလုံးက အသုံးပြုလို့ ကောင်းပါတယ်” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ဆိုသည်။
“ပထမတစ်ခုမှာ လက်ရာပါနေတယ်။”
“အလှဆင်ထားတဲ့ လက်ရာလေ။”
ကက်ဆီယာက ဆေးတွေပေနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကို မြှောက်ပြသည်။
“ကျွန်မ လက်ရာ။”
သူမ အခု ရယ်ပြနေသည်။
သူမ ရဲရင့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးသည်။ သူမ ဒေါသထွက်နေတာ၊ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာနဲ့ သူမချစ်ခင်ရသူတွေအတွက် ကြောက်ရွံ့နေတာတွေကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။
သူမကို စနောက်လိုက်တဲ့အခါ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ သူမကို မြင်ရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စကားဝိုင်းတစ်ခုနဲ့ စတင်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါ။
နောက်တစ်နေ့မှာ လိုင်ဆန်ဒရာက အခန်းသစ်အပြင်ဘက်မှာ သန့်ရှင်းတဲ့ ခွက်တွေကို စီနေတုန်း သူမက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြသည်။
အခန်းထဲမှာတော့ ကက်ဆီယာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို နားထောင်နေသည်။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူမရဲ့ ညီငယ်လေးတွေကို စိတ်ပူနေရရင် စာသင်ချိန်က ဘာမှ အကျိုးမရှိကြောင်း ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့ အစက မေးခွန်းမှားမေးမိတာပါ” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ဆိုသည်။
“ဘယ်လို မေးလိုက်မိလို့လဲ။”
“သူတို့ ဘာသင်ချင်လဲဆိုတာလေ။”
“ဒါဆို ဘယ်လိုမေးသင့်တာလဲ။”
“ဘာလုပ်ရင် သူတို့ လာနိုင်မလဲဆိုတာမျိုးပေါ့။”
သူမက တံခါးပေါက်ဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တချို့က သူတို့ရဲ့ မောင်နှမတွေကို အနားမှာ ရှိနေစေချင်ကြတယ်။ တချို့က သူတို့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အလုပ်တွေကို ကူညီစေချင်ကြတယ်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုရင် နေ့လယ်ဘက်မှာ ထိုင်နေရတာက ပျင်းရိနေသလို ခံစားနေရတယ်။”
ကျွန်တော် အခန်းထဲကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဘေးမှာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့က ညီငယ်လေးတွေ ဘယ်အခန်းမှာ နေရမလဲ၊ အခန်းနှစ်ခန်းကြားက တံခါးကို ဖွင့်ထားလို့ ရမရဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“နင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါကို အတူတူ စီစဉ်ဖြစ်သွားကြတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာ ပြုံးသည်။
“ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ခုံတန်းလျားရဲ့ တစ်ဖက်စီကို တစ်ပြိုင်နက် ဖမ်းကိုင်မိလိုက်တာလေ။ ဘယ်သူမှလည်း မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုလေးနေတယ်လို့ ဝန်မခံချင်ကြဘူး။”
“ကြားဖူးနားဝ ရှိသလိုပဲ။”
“သူက ကျွန်မကို အတူတူ သရုပ်ဆောင်တာတွေ ရပ်ဖို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကိုယ်သူ ပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်ကိုပဲ သူ ပြန်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။”
“အဲဒါ အဆင်ပြေသွားလား။”
“ကျွန်မတို့ ခုံတန်းလျားကို ချလိုက်တယ်။ အဲဒါက ဆက်ဆံရေးအများစုအတွက် အလားအလာကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခုပဲ။”
အခန်းထဲမှာ ကက်ဆီယာက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှင်သာ ခုံတန်းလျားအကြောင်း ပြောပြနေတာ၊ လှေကားအကြောင်းက ဘယ်သူ့အကြံဉာဏ်လဲဆိုတာပါ ပြောပြလိုက်ပါဦး။”
လိုင်ဆန်ဒရာက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လှမ်းပြောသည်။
“အကြံဉာဏ်ကောင်းတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဗိသုကာလက်ရာက အားမပေးဘူး။”
ကက်ဆီယာက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အဲဒီမိန်းကလေးဆီ ပြန်သွားသည်။
ပထမဆုံး နေ့လယ်ပိုင်းကတော့ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ညီငယ်လေးနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ အစ်မဖြစ်သူ သူတို့မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်မပေးမချင်း အခန်းထဲမှာ မနေဘူးလို့ ငြင်းဆန်ကြသည်။ စာသင်တာကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ကြေညာထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ ဘုတ်ဂိမ်းတစ်ခုရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ဖတ်ရှုရင်း လူတိုင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေကို လိုက်လံ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က အသစ်သုတ်ထားတဲ့ ဗီရိုပေါ်ကို ရေတွေ ဖိတ်စင်သွားသည်။
ဘာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွားတော့ မဖြစ်ခဲ့ပါ။
အဲဒီအချက်က လူအတော်များများကို အံ့အားသင့်စေပုံရသည်။
ကျွန်တော် စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့အတူ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေပြီး အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက်တော့ အဲဒီမှာပဲ နေဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရသည်။ အော့စ်ဝင်းက မှတ်တမ်းတိုတွေ၊ မြေပုံတွေနဲ့ ပုံပြင်တွေ ပါတဲ့ စာရွက်တွေကို ယူလာပေးသည်။ အဲဒီပုံပြင်တွေက သူတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ နေရာတွေကို ပြန်ပြောစရာမလိုဘဲ ဖတ်ရှုနိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်သည်။
သူက စာရေးစရာ စာရွက်အလွတ်တွေကိုလည်း ယူလာပေးသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့စာအုပ်ကို ကိုင်လျက် အတူပါလာသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက အငယ်လေး လေးယောက်အတွက် တာဝန်ယူရတာ မဟုတ်တော့ပါ။ အိုင်ယိုနဲ့ အက်ဗလင်က သူတို့ကို ဥယျာဉ်ထဲ ခေါ်သွားကြသည်။ ရိုင်ဆာကလည်း သူတို့ရဲ့ တိုင်းတာခြင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူတို့ စိတ်ပါဝင်စားမယ့် စာမေးပွဲလေးတစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ ကြံရွယ်ထားသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်ကို ဒီနေ့လယ်ပိုင်း အားလပ်ချိန်ကို အသုံးပြုဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာပါ။
သူက ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ တခြားကောင်လေးနှစ်ယောက်ဆီ သွားထိုင်ပြီး သူတို့ မိသားစု အသုံးပြုနေကျ ရေတင်စက်တစ်ခုအကြောင်း တစ်ယောက်က ရှင်းပြနေတာကို နားထောင်နေသည်။
ကက်ဆီယာက သူ့ကို ခဏလောက် ငေးကြည့်နေသည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမရဲ့ တံတောင်ဆစ်ကို တို့ထိပြီး ခွက်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“သူ အလုပ်ရှုပ်နေပုံပဲ။”
“သူ နောက်မှ ဒါကို ထိုင်ဆွဲနေဦးမှာပါ။”
“ဒါဆိုရင် သူ မအိပ်ပျော်အောင် လုပ်ပေးမယ့် စိတ်ဝင်စားစရာ အရာတစ်ခုတော့ ရသွားမှာပေါ့။”
ကက်ဆီယာ ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။
အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ဂိမ်းစည်းကမ်းအကြောင်း ရှင်းပြနေတဲ့ ကောင်လေးက ဆရာတစ်ယောက်ကို အန်စာတုံးကို မှားရွှေ့တယ်လို့ စွပ်စွဲလိုက်သည်။
ဆရာကလည်း အမှားကို ဝန်ခံလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာတို့ အချင်းချင်း ကြည်နူးစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ခွက်တွေကို သိမ်းရင်း ညည်းချင်းလေး တစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုလာသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီတေးသွားကို မသိပါ။
ကက်ဆီယာကတော့ သိသည်။
သူမရဲ့ လက်က ဗန်းဆီကို သွားရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက မြန်ဆန်လွန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတာကြောင့် ကျွန်တော်သာ စာရွက်တွေဆီကနေ မော့ကြည့်မနေဘူးဆိုရင် ဒါကို လွဲချော်သွားနိုင်လောက်သည်။
လိုင်ဆန်ဒရာက ချက်ချင်း သတိထားမိသည်။
သူမက အခန်းတစ်ဖက်ကနေ ဘာမှ မေးမနေပါ။
သူမက ကက်ဆီယာလက်ထဲက ဗန်းကို ယူပြီး ချလိုက်ကာ “ငါနဲ့အတူ အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်နား လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကက်ဆီယာ သူမနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော် ရဲတိုက်ကို ပြန်ဖို့ ထွက်လာတဲ့အခါ ခြံဝင်းအပေါ်ထပ် လှေကားထစ်နားမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြတင်းပေါက်က ပွင့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ လုပ်မနေကြပါ။
ကက်ဆီယာက ပြတင်းပေါက်အနားမှာ ထိုင်နေသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ တစ်ဖက်နံရံကို မှီထားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ကက်ဆီယာက ပြောသည်။
“ဘာအတွက်လဲ။”
သူမ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီသီချင်းလေ။ သူတို့ အဲဒါကို နန်းတော်ထဲမှာ အမြဲတီးလေ့ရှိတယ်။”
ကျွန်တော် အနည်းငယ် လှမ်းအကွာမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို တခြားသီချင်း တစ်ပုဒ်လောက် ရွေးခိုင်းပေးရမလား။”
“မလိုပါဘူး။”
အဲဒီအဖြေက ပြတ်သားလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော် ယုံကြည်လိုက်သည်။
“ဒါကို ကျွန်မ မှတ်မိနေတာ သူတို့ အမှားမှ မဟုတ်တာ။”
လိုင်ဆန်ဒရာ နံရံကနေ ခွာလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ခဏလောက် အချိန်ယူလိုက်ဦးမယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ကက်ဆီယာက ခြံဝင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူတချို့က မီးဖိုချောင်ဘက်ဆီသို့ ခြင်းတောင်းအလွတ်များကို ပြန်သယ်သွားကြသည်။
“ကျွန်မ ရယ်နေမိတာပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အဖေက အဲဒီသီချင်းနဲ့ ဂျူလီယန်ကို ကခိုင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို သတိရသွားတယ်။ ဂျူလီယန်ကတော့ သူ့ခြေထောက်ပေါ် သူ နင်းမိနေတာပဲ။”
သူမရဲ့ ပါးစပ်က ပြုံးလိုက်တော့မလို လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်မလာခင်မှာပဲ ပျက်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ အောက်ဘက် လှေကားထစ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
ထို့နောက် လိုင်ဆန်ဒရာက “ရှင် ပြောချင်တဲ့အချိန်ကျရင် သူ့အကြောင်းကို ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကက်ဆီယာက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“လူတိုင်း ဒီလိုပဲ ပြောကြတာပဲ။”
“သူတို့ စေတနာနဲ့ ပြောကြတာ ဖြစ်မှာပါ။”
“သူတို့က ကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုပဲ ကြားချင်ကြတာ။ ဒါမှမဟုတ် ရဲရင့်တဲ့ အကြောင်းအရာမျိုးပေါ့။”
လိုင်ဆန်ဒရာက သူမကို ဆင်ခြင်ကြည့်သည်။
“သူ အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ အကြောင်းအရာမျိုးကိုတော့ ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရတာပေါ့။”
ကက်ဆီယာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ် မတရားတဲ့ အကြောင်းမျိုးပေါ့” ဟု လိုင်ဆန်ဒရာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “သူ တစ်ခုခုမှာ မှားခဲ့တဲ့ အကြောင်းမျိုးပေါ့။ အဲဒါကို သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးဖို့တော့ ကျွန်မ မတောင်းဆိုပါဘူး။”
ခဏအကြာတွင် ကက်ဆီယာက မသေချာမရေရာသည့် ရယ်သံလေးတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“သူက ရွှံ့တွေပေနေတဲ့ ဖိနပ်ကိစ္စဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုမှ ပြောမရတဲ့သူ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ အငြင်းပွားစရာတွေ ဖြစ်ခဲ့မှာပဲ။”
“အကြီးအကျယ်ကို အငြင်းပွားခဲ့ကြတာ။”
ရိုဒရစ်တစ်ယောက် ကက်ဆီယာကို စင်္ကြံသုံးခုက အညစ်အကြေးတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းပြီးမှ မြင်းစီးခွင့်ပေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ကြားရတဲ့အထိ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ဆက်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်လက် စကားပြောနေကြချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အဲဒီညနေမှာတော့ မီရယ်လ်က ဥယျာဉ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
“ကက်ဆီယာက ဒီနေ့ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တစ်ခုကို ကြုံခဲ့ရတယ်လို့ ပြောပြတယ်ဗျ။”
“သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဟယ်လီနာနဲ့ လစ်ဘက်တို့ ခုံတန်းလျားတစ်ခုကို ဘယ်နေရာမှာ ထားမလဲဆိုတာ ပျော်ပျော်ပါးပါး အငြင်းပွားနေကြတာကို ကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့နဲ့အတူ ရှိနေပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးနေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ခွက်ကိုင်ရာမှာ ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောလာရင် သူမက ငြင်းပယ်နေသည်။
“ကက်ဆီယာက အသုံးဝင်တဲ့သူ ဖြစ်ဖို့ အရမ်း ကြိုးစားနေတာပါ” ဟု မီရယ်လ်က ပြောသည်။ “သူသာ ရပ်လိုက်ရင် သူမ ဝမ်းနည်းနေတာကို ကျွန်မတို့ သတိထားမိသွားမှာစိုးလို့များလားလို့ တစ်ခါတလေ တွေးမိတယ်။”
“လိုင်ဆန်ဒရာကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားမိနေမှာပါပဲ။”
မီရယ်လ်က အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူ သတိထားမိနေမှာပါ။”
ဟယ်လီနာက လစ်ဘက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ခုံတန်းလျားနေရာကို ငြင်းပယ်လိုက်တာကို ကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ လစ်ဘက်က ဟယ်လီနာ ရွေးတဲ့နေရာက လမ်းကို ပိတ်နေကြောင်း ထောက်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ခုံကို တတိယနေရာတစ်ခုဆီ ရွှေ့လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်လုံး ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
မီရယ်လ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ခုံတန်းလျားနဲ့ အဆုံးသတ်ရတဲ့ အငြင်းပွားမျိုးကို ကျွန်မ လွမ်းမိတယ်။”
“မေရီကို ကူညီပေးလိုက်ပါလား။ သူမရဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေထဲက အတော်များများက အဲဒီလိုပဲ စပြီးတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားတတ်ကြတယ်။”
“သူမ ကျွန်မအတွက် အလုပ်ရှာပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာတော့ သေချာပေါက်ပါပဲ။”
“သူမ ရှာပေးပြီးသားပါ။ သူမ စာရင်းကို ဘယ်မှာ ထားခဲ့မိမှန်း မေ့သွားတဲ့အချိန်အထိ ရှင်က ခဏ နားနေရုံပါပဲ။”
မီရယ်လ် ရယ်မောလိုက်သည်။
အဲဒီလို ရယ်သံမျိုးအတွက်တော့ ဒီညနေခင်းက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အချိန်ပါပဲ။
နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ ဝက်စ်မီးယားကနေ အလုပ်သမား ခုနစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
သူတို့နဲ့အတူ လှည်းတစ်စီးလည်း ပါလာသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်နဲ့ သက်ဆရာတို့က သူတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အမိန့်တွေကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ကတော့ အချိန်ယူရဦးမည်။ သူတို့က အခုဆိုရင် နာကျင်မှု သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြပြီဖြစ်၍ ကုသမှု ခံယူနေစဉ်အတွင်း သင့်တော်တဲ့ အခန်းတွေမှာ အိပ်စက်နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်က လှည်းထဲ မဝင်ခင်မှာ လှည်းကို သုံးပတ်လောက် ပတ်လျှောက်နေသည်။
ဘယ်သူမှ သူ့ကို အလျင်စလို မလုပ်ခိုင်းပါ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မေရီက ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာလာပြီးကတည်းက စတုန်းဝိတ်ကနေ ပထမဆုံး သတင်းစကား ရရှိခဲ့သည်။ ဟဒ်ရင်ရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ သိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ တံတားတွေထဲက တစ်ခုကို စွန့်ပစ်ထားတာ တွေ့ရှိရပြီး အသုံးပြုလို့ ရနိုင်ကြောင်း သိရသည်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ တံတားကိုတော့ ထပ်မံ စူးစမ်းဖို့ လိုအပ်နေသေးသည်။
ခံတပ်ကနေ ရိက္ခာလမ်းကို ပြုပြင်ဖို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပန်းရန်သမားတွေကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး အနီးနားက အခြေချနေထိုင်သူ နှစ်ခုကလည်း ကင်းလှည့်တာတွေကို ဝိုင်းကူညီဖို့ သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
ကယ်ဆယ်ရေး တပ်မှူးတွေက တာဝန်လွှဲပြောင်းမှုကို ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ သောရ် ပြန်လာဖို့ မျှော်လင့်ထားသည်။
ဖန်ရီယာရဲ့ တည်နေရာကိုတော့ မသိရသေးပါ။
မသေချာမရေရာမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ မဟန်ဆောင်ဘဲ သတင်းကောင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ လက်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် မေရီက ဒုတိယ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
ကက်ဆီယာနဲ့ လိုင်ဆန်ဒရာတို့က ဝက်စ်မီးယားရဲ့ အနောက်ဘက် ကြိတ်စက်နားမှာ အခြေချနေထိုင်တဲ့ မိသားစုတွေကို သွားရောက်လည်ပတ်ချင်နေကြသည်။ လူတိုင်း ဂရေးကိပ်အထိ လာနေစရာမလိုဘဲ ဒေသခံ ဆရာတွေကို အသုံးပြုပြီး နေ့လယ်ပိုင်း စုဝေးမှုတွေကို အဲဒီမှာပဲ ပြန်လုပ်သင့်မသင့် ဆိုတာကို သူတို့ သိချင်နေကြသည်။
သူတို့က အက်ဒရစ် ဗေးလ်နဲ့ စကားပြောပြီးသားဖြစ်ပြီး ခံတပ်အလွန်လမ်းအတွက် အစောင့်အရှောက်တွေကိုလည်း စီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“သေချာလိုက်တာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကက်ဆီယာက လမ်းကြောင်းကို ဆွဲထားတာ။ လိုင်ဆန်ဒရာက သူတို့ ဘယ်မှာ စားကြမလဲဆိုတာကို မေးဖို့ မေ့မသွားဘူး။”
“ထိရောက်တဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပဲ။”
မေရီ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူတို့အတွက် အချိန်တစ်နာရီလောက်လည်း ချန်ထားပေးလိုက်တယ်။”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”
“အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေရတာကို ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက်တဲ့။”
ကျွန်တော် ရိက္ခာတောင်းခံလွှာကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။
“တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ။”
နောက်တစ်ရက် မနက်မှာတော့ အစောင့်အရှောက်တွေက လမ်းခရီးအတွက် မြင်းတွေကို ကုန်းနှီး တင်နေကြချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်းဇောင်းမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ကက်ဆီယာက မိုးရွာပြီးရင် လမ်းရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက ချော်တတ်သလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေသည်။ လိုင်ဆန်ဒရာက နားထောင်နေပြီး ပြန်လာမယ့် လမ်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တဲ့အခါ ကက်ဆီယာက ခဏ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမရဲ့ ပုံကြမ်းကို ပြန်စစ်ဆေးရသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က အရာအားလုံးမှာ သဘောထား တူညီကြတာတော့ မဟုတ်ပါ။
ဒါကို တွေ့ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နဲ့အတူ ရောက်လာပြီး ဝက်စ်မီးယားအနီးက တိုဘင်ရဲ့ မိသားစုအတွက် ပစ္စည်းထုတ်လေးတစ်ခု ပါလာသည်။
“အဘိုးက ခလုတ်ကို ပြင်ပေးလိုက်တယ်” ဟု သူက ကက်ဆီယာကို ပြောသည်။ “ဒါကို ယူသွားပေးမလား။”
“သေချာတာပေါ့။”
ကက်ဆီယာက သူမရဲ့ မြင်းအိတ်ကို သေချာ ချည်နှောင်နေချိန်မှာ လိုင်ဆန်ဒရာက ပစ္စည်းထုတ်ကို ယူလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ညစာစားချိန်ကျရင် ပြန်ရောက်မှာလား။”
“လမ်းရှင်းရင်တော့ ပြန်ရောက်မှာပါ” ဟု ကက်ဆီယာက ပြောသည်။ “နောက်ကျသွားရင်တော့ ခံတပ်ကနေတစ်ဆင့် သတင်းစကား ပို့လိုက်ပါ့မယ်။”
သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ငါတို့မှာလည်း လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ ကောင်လေး။”
“ရေတင်စက် ပုံကြမ်းလား။”
“မနက်စာ စားပြီးမှလေ။”
ဂျူလီယန်က စကားပြောလျက်ပင် သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။
ကက်ဆီယာက သူတို့သွားတာကို ကြည့်နေပြီးမှ လိုင်ဆန်ဒရာဆီ ပြန်လှည့်လာသည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
“နင် ဒီကြိုးကို သုံးခါလောက် ပြန်စစ်နေတာထက် အများကြီး စောပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေတာ။”
“ဒါက လိမ်နေလို့လေ။”
“ပထမဆုံး စစ်ဆေးတုန်းကတော့ မလိမ်ပါဘူး။”
ကက်ဆီယာက မြင်းပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်သည်။
“ငါ နင့်ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လို့ ရသေးတယ်နော်။”
“နင် ခလုတ်ကို သယ်သွားရလိမ့်မယ်။”
“အဲဒါကတော့ အတော်လေး ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲ။”
သူတို့က အစောင့်အရှောက်တွေ နောက်က လိုက်ပါလာရင်း ဂိတ်တံခါးဘက်ကို မြင်းစီးသွားကြသည်။ သူတို့က အချိန်တစ်နာရီလောက်မှာ မြစ်ကြောင်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ ရောင်းတဲ့နေရာကို ရှာမလားဆိုတာကို ငြင်းခုံသွားကြသည်။
ကက်ဆီယာက နောက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး လက်ပြလိုက်ချိန်မှာ သူမ ပြုံးနေခဲ့သည်။
ဂိတ်တံခါးရဲ့ အလင်းရောင်ထဲမှာ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် မနက်စာ စားဖို့ သွားခဲ့သည်။ အဲဒီမှာ လက်ဇန္ဒားက ပြုပြင်ထားတဲ့ သစ်သားဘဲရုပ်လေးရဲ့ လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ ဆေးသုတ်ထားတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။
“ထူးချွန်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအတွက်လေ” ဟု ဂျူလီယန်က သူ့အဘိုးဘေးကနေ ရှင်းပြသည်။
လက်ဇန္ဒားက အိုင်အိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဘာမှ မကြိုးစားပါ။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကြားမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ကမ်းပေးတဲ့ ခွက်ကို ယူလိုက်ကာ ကလေးလေးယောက်က ဘဲရုပ်လေးကို နောက်တစ်ခါ ဘာလုပ်ခိုင်းမလဲဆိုတာကို ငြင်းခုံနေကြတာကို နားထောင်နေမိသည်။