စာရင်းက ရှည်လျားလှသည်။
နောက်ဆုံးဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း သိမ်းဆည်းခဲ့သည့် ကောက်ပဲသီးနှံများ။
စစ်ရှောင်လှည်းများအတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် မြင်းများ။
တံတားတည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့သားများကို ပေးရန် ကတိပြုထားသည့် လုပ်ခလစာများ။
ရန်သူများ ရှေ့မတိုးနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရေလွှမ်းမားစေခဲ့သော လယ်ယာမြေများအတွက် လျော်ကြေးများ။
စာရင်းအချို့တွင် လက်မှတ်များ ပါရှိသည်။
အချို့တွင်မူ အမည်များ၊ ရွာအမှတ်အသားများ သို့မဟုတ် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည့် ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ဖော်ပြချက်များ ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခုကို နှစ်ခေါതി ဖတ်မိသည်။
မုယောစပါး ဆယ်အိတ်။ လည်းတစ်စီး။ နွားနှစ်ကောင်။
နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက် ပြန်လည်တည်ထောင်ပြီးမှ ငွေပေးချေရန် ရွှေ့ဆိုင်းသည်။
ယင်း၏အောက်နားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မှတ်စုတစ်ခု ရေးထိုးထားခဲ့သည်။
မိသားစုဝင်များ တောင်ပိုင်းတပ်စုနှင့်အတူ ကျန်ရစ်သည်။ ကလေး သုံးယောက်။
ထိုစာသားများကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ကလေး သုံးယောက်။
လှည်းတစ်စီးက ဘာကြောင့် အရေးပါခဲ့ရသည်ကို ရှင်းပြနေသည့် စာကြောင်းတိုလေးတစ်ခုအောက်တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ဘဝတစ်ခုလုံး ပါသွားခဲ့လေပြီ။
“တောင်းဆိုချက်တွေက အခုထိ တရားဝင်တုန်းပဲလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“စာချုပ်ပါ တာဝန်ဝတ္တရားတွေအရတော့ စိစစ်ဆဲ အနေအထားမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ” ဟု ရဲတိုက်မှူးက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီလောက်ကြာမှလား” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
မေရီက စာမျက်နှာအစွန်းတစ်လျှောက် ඇတဖျားဖြင့် လိုက်ပွတ်နေသည်။
“မူရင်းတောင်းဆိုခဲ့တဲ့သူတွေတော့ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ခံသူတွေဆီမှာ ဒီအာမခံချက်လက်မှတ်တွေ ကျန်နေဦးမှာပေါ့”
“ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း ပျောက်ဆုံးသွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ဟု အယ်လစ္စတားက ဝင်ပြောသည်။
မည်သူမျှ ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ကြပေ။
ကျွန်တော် စင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မနေ့ကမှ ကျွန်တော်တို့ မင်းမြှောက်ခံခဲ့ကြရသည်။
ယနေ့တွင်မူ ရဲတိုက်က ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ စာရင်းရှင်းတမ်း ဘေလ်များကို တင်ပြလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“ဒီတောင်းဆိုချက်အားလုံးကို ဒီမနက်တင် ရှင်းပစ်စရာ မလိုပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ဟန်ဆောင်လို့လည်း မရဘူးလေ”
“အင်းလေ”
မေရီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“မှတ်ပုံတင်စာရင်းတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သက်သေအထောက်အထား မှန်သမျှရဲ့ မိတ္တူတွေ၊ အမွေဆက်ခံခွင့် စိစစ်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပေါ့။ ပြီးတော့ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား အပြည့်အစုံနဲ့ တောင်းဆိုလာသူနဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်နဲ့ ရောက်လာသူကို ခွဲခြားနိုင်ဖို့ လိုတယ်”
“စာရွက်စာတမ်း မပါလာတဲ့သူတွေရဲ့ စကားကိုလည်း နားထောင်ပေးသင့်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“နားထောင်ပေးမှာပါ”
“ဘယ်လိုပေးချေကြမလဲ”
အက်ဗလင်က စာရင်းကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့၊ လိုအပ်ရင်ပေါ့လေ။ အချို့မိသားစုတွေက ကိရိယာတွေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပျက်စီးသွားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးတာကို ပိုလိုချင်ကြလိမ့်မယ်။ အချို့ကျတော့လည်း ငွေကြေး လိုအပ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ကိုယ်စား မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အရင်မေးမြန်းကြည့်ကြတာပေါ့”
“ဘဏ္ဍာတိုက်က ထောက်ပံ့နိုင်တာထက် ပိုပြီး ကတိမပေးဖို့လည်း လိုတယ်” ဟု မေရီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျွန်တော် ကလေး သုံးယောက်အကြောင်း မှတ်စုကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်မိသည်။
“အိမ်ထောင်စု အသေးစား တောင်းဆိုချက်တွေကို စိစစ်ရေးမှာ ဦးစားပေး လုပ်ပေးပါ။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လှည်းတစ်စီးတောင် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်တာပဲ။ သူများအိမ်ကြီးတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေဖော်ထုတ်နေတုန်း ခဏစောင့်နိုင်ပါတယ်”
မေရီက မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ချရေးလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက စားပွဲတစ်ဖက်မှနေ၍ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီး”
“အဲဒီလိုပြောတယ်ဆိုတာ တစ်ခုခုရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ရှိတာပေါ့”
သူက အကျယ်တဝင့် ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
နောက်ထပ် မှတ်တမ်းတစ်ခုကလည်း ကျွန်တော်တို့၏ မနက်ခင်းကို ရှုပ်ထွေးစေပြန်သည်။
မေရီက ၎င်းကို အကာအကွယ်ပေးထားသည့် သဘောတူညီချက်များကြားမှ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က သူမပခုံးပေါ်သို့ ကိုင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဗယ်ဝုဒ်၏ ကုန်သွယ်ရေးကွန်ရက်ဆီသို့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော လမ်းကြောင်းပင်တည်း။
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းပိုင်းတစ်ခုသည် သစ်တောထူထပ်သော တောင်စွယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ယင်းနှင့်အတူ ရှေးဟောင်း လူနေရပ်ကွက်အမည် သုံးခုကို တွေ့ရသည်။
အောက်ဘက်ရှိ စာချုပ်မှာမူ ယခုတိုင် ဖတ်လို့ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဘရပ်ကင်ဟိုးလို၊ ဝှိုက်ဖန်းနဲ့ အယ်လ်ဒါရိုက် ရပ်ရွာတွေက ခွင့်ပြုပေးထားတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာအခွင့်အရေးပါ” ဟု မေရီက ဖတ်ပြသည်။ “တံတားတွေ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးဖို့၊ သူတို့ရဲ့ သစ်တောနယ်နိမိတ်တွေကို အသိအမှတ်ပြုဖို့နဲ့ အဓမ္မ ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးဖို့တို့အတွက် ပြန်လည်ပေးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ပေါ့”
မယ်လိုဒီက မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ ယုန်နားရွက်လေးများ ထောင်ထလာသည်။
“ဝှိုက်ဖန်း ဟုတ်လား”
“မင်း သိလို့လား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ အဲဒီမှာ ကုန်သွယ်ဖူးတယ်လေ”
အားလုံးက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ”
“အခုထိ လူနေတုန်းပဲလား”
“သူ အဲဒီအကြောင်း ပြောတုန်းကတော့ လူနေကြပါတယ်”
ရှေးဟောင်းမြေပုံတွင် တောင်စွယ်ဘေး၌ သရဖူသင်္ကေတတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားခဲ့သည်။
သေချာမဖတ်ဘဲ ကြည့်မိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို နန်းတော်ပိုင်မြေဟု ထင်သွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော် သဘောတူညီချက်တွင်မူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အချက်များ ပါရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က လမ်းကြောင်းအတိုင်း လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်၍ ရေးဆွဲပြသည်။
“လမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဒီနေရာကို ချဉ်းကပ်လာနေပြီ”
ကျွန်တော် အယ်လစ္စတားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မြင်းစီးသူတစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်ပါ။ ရပ်ရွာတွေနဲ့ ကျနော်တို့ မဆွေးနွေးရသေးခင်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ပြင်ပကို ဘာမှ သွားရောက်ရှင်းလင်းတာမျိုး မလုပ်ရဘူး”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မယ်လိုဒီက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“သူတို့နဲ့ သွားတွေ့မယ့်သူတွေနဲ့အတူ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားသင့်တယ်”
“လမ်းကို သိလို့လား”
“တချို့နေရာတွေတော့ သိပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သစ်ပင်တွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ လာတဲ့သူတစ်ယောက်လို မပေါ်လויဘဲနဲ့ စကားစမြည် စတင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယင်းပေါ်တွင် သရဖူပုံစံ ရွှေထိုးချုပ်လုပ်ထားသည်။
“အမှန်ပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဟောင်းကို ဝတ်သွားလိုက်ပါ”
ဂါရစ်က နေ့လယ်စာ နောက်ကျမှ စားနေချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
အက်ဗလင်က မော်ကွန်းတိုက်အကြောင်း ရှင်းပြနေစဉ် သူက နားထောင်နေခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်းကြွေးမြီများအကြောင်း ရောက်လာသည့်အခါ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”
“မှတ်တမ်းတွေကို မိတ္တူကူးပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သေချာသိရတဲ့အခါကျရင်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အခြားအုပ်စိုးရှင်တွေဆိုရင် ဒါတွေကို သေဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ အစိုးရဟောင်းရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေလို့ပဲ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်”
“အခြားအုပ်စိုးရှင်တွေက လူတွေရဲ့ မနေ့က လုပ်ရပ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမွေအနှစ်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ကြဘူးလေ”
သူ့အကြည့်များ ထက်မြက်လာသည်။
ထို့နောက် သူက အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်။
“ဒီလိုမျိုး သူပြောလာမယ်ဆိုတာ မင်း သိနှင့်ပြီးသားပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ မင်းကော သဘောတူရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဂါရစ်က ကျောမှီခုံသို့ လှဲချလိုက်သည်။
“ဒီအိမ်ထောင်စုကြီးနဲ့တော့ ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးရတာ တော်တော် ပင်ပန်းမှာပဲ”
သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ဟယ်လီနာက ပေါင်မုန့်ပေါ်သို့ వెണ്ണသုတ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါကလည်း ဆွေးနွေးရကျိုးနပ်စေမှာပါ”
သူက ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“အမှန်တကယ် ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဒါပါပဲ”
ကျွန်တော် အဲဒီစာကို စူးစူးစရိုက်စရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်က ပေးစရာရှိတာ နောက်တစ်ခုခုများလား”
“အလည်အပတ် သွားဖို့လေ”
အက်ဗလင်က စာကို ယူဖတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဖေဖေ”
“မင်းအမေနဲ့ ငါ မနက်ဖြန် ပြန်တော့မယ်။ ကိစ္စတွေ အဆင်ပြေတဲ့အခါကျရင် သမီးနဲ့ သူ့ခင်ပွန်းတို့ အရေးပေါ်ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အပြည့်အစုံပါတဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေ မပါဘဲနဲ့ အလည်လာကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ကြားရတာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ပါပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်နဲ့ မြန်မြန်ကြီး သဘောမတူလိုက်နဲ့ဦး။ ငါက အိမ်ခြံမြေ စာရင်းရှင်းတမ်းတွေကို ပြဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ”
ဟယ်လီနာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူပြောချင်တာက သစ်သီးဝလံခြံတွေအကြောင်းကို ဆိုလိုတာပါ”
“နှစ်ခုလုံးကို ပြောတာပါ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ထရပ်ကာ စားပွဲဝိုင်းကို ပတ်သွားပြီး သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
ဂါရစ်မှာ အနည်းငယ် လန့်သွားပုံရသည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်၏။
သူ့လက်က သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ ထွက်သွားရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသော်လည်း ယင်းက ထွက်ခွာခြင်းကို ပို၍ လွယ်ကူစေသည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
ယင်းက ရိုးရိုးလေးပင် ဖြစ်ပေါ်လာစေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့သည် တည်မြဲသော မင်းဆက်၏ ပထမဆုံးသော ကောင်စီအစည်းအဝေးကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။
၎င်းသည် ယာယီအစိုးရလက်ထက်က အစည်းအဝေးများနှင့် များစွာ ဆင်တူနေပေသည်။
အယ်လီနောက အလုပ်သမားများကို လိုချင်သည်။
ဘီထရစ်က ဂျုံမှုန့်ကို လိုချင်သည်။
အီလီဇာက မည်သည့် အလည်အပတ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သံအမတ်အဖွဲ့များနှင့်အတူ ပြန်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူတို့က အခြားသူများ၏ ပြဿနာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းလာကြမည်ကို သိလိုနေသည်။
မေရီကတော့ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မပြောကြဘဲ တိတ်ဆိတ်စေချင်နေသည်။
သရဖူများက အပေါ်ထပ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က လက်ခုံတိုများကို ပေါက်ထုတ်ကာ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် မော်ကွန်းတိုက် လုပ်ငန်းများကို အဆင့်လိုက် ခွဲဝေပေးခဲ့ကြသည်။
အစားအစာ သိုလှောင်ရုံများက ပထမနေရာတွင် ပါဝင်သည်။
ထို့နောက် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး သဘောတူညီချက်များနှင့် အိမ်ထောင်စု တောင်းဆိုချက်များ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသည့် မှတ်တမ်းများကို ကျပန်း မဖွင့်လှစ်ဘဲ စာရင်းပြုစုသွားမည် ဖြစ်သည်။
အယ်လီနောက သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒီတစ်ပတ်အတွင်း တခြား မြေအောက် လုပ်သားအင်အားစုတစ်ခုခုကို ထပ်တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါကို ရေတွက်ပေးဖို့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာရလိမ့်မယ်”
အော်လ်ဒြင်းက ခန်းမဆောင်အသစ်များကို စစ်ဆေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဟု တင်ပြလာသည်။
ခရိုင်အောက်ပိုင်း၏ ရေနုတ်မြောင်း အမြဲတမ်းစနစ်သည် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စည်သွပ်ဗူးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးက ကောင်စီအနေဖြင့် ရေအရင်းအမြໍးအနီးတွင် နေရာချထားပေးနိုင်မည်ဆိုပါက အလုပ်ရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်လိုကြောင်း ကမ်းလှမ်းလာပြီး မိသားစု သုံးစုက မုန့်ဖုတ်လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ပူးတွဲလုပ်ကိုင်ရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံလာကြသည်။
သာမန် တောင်းဆိုချက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ထိုအရာများကို ပို၍ နှစ်သက်မိသည်။
ထို့နောက် မေရီက ကျွန်တော်တို့ရှေ့သို့ နောက်ဆုံး စာရွက်တစ်ရွက်ကို တင်ပေးလိုက်သည်။
“ယာယီကောင်စီကိစ္စပါ”
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်တော်တို့ အရေးပေါ်ကာလတုန်းက အဲဒါကို တည်ထောင်ခဲ့ကြတာလေ”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အခုတော့ အဲဒါအတွက် သင့်လျော်တဲ့ စာချုပ်တစ်ခု လိုအပ်လာပါပြီ”
“ပြီးတော့ ရပ်ကွက်တွေက ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ရွေးချယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း လိုတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
မေရီ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
စားပွဲတစ်ဖက်မှ လူအချို့ အချင်းချင်း တစ်ချက်စီ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အားလုံးကတော့ သဘောကျပုံ မပေါ်ကြပေ။
အဲဒါကလည်း အာရုံစိုက်သင့်သည့် ကိစ္စတစ်ခုပင်တည်း။
ကျွန်တော်တို့ မနေ့က ဘွဲ့ထူးနာမတွေ ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။
အလေ့အထတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ကတော့ အချိန်ပိုယူရလိမ့်မည်။
“ရွေးချယ်စရာတွေကို မူကြမ်းရေးထားလိုက်ပါ။ ဘယ်အရာကိုမှ အပြီးသတ်မဆုံးဖြတ်ခင် ရပ်ကွက်တွေဆီကို အရင်ယူသွားပြပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီက ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်များ တလက်လက် တောက်ပြောင်မသွားပေ။
ရှေးဟောင်းအသံကြီးကလည်း အတည်ပြုပေးခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
၎င်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကသာ အအရေးအကြီးဆုံးဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် စတင် တွေးတောမိလာနေပါပြီ။
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် အက်ဗလင်က မင်္ဂလာဆောင်ခန်းမထဲတွင် ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
အလုပ်သမားများက မခံတော့မည့် ပန်းများကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အပြာရောင် မီးအိမ်များကတော့ ဆက်လက် တောက်ပနေဆဲပင်။
ကလေးငယ် နှစ်ဦးက ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်များကိုခြင်းတောင်းထဲသို့ ကောက်ထည့်ပေးနေကြသည်။
ကျွန်တော် ပြုပြင်ထားသော လသာဆောင်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း ကျွန်တော်တို့ သစ္စာပြုခဲ့ကြသည့် နေရာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“နောင်တရတာမျိုးများ ရှိသေးလား”
“မိန့်ခွန်းရှည်ကြီးတွေအတွက်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“တခြားရော ဘာမှမရှိဘူးလား”
“မရှိပါဘူး”
“ကောင်းပြီလေ”
ကျွန်တော်တို့ ကလေးငယ်များ ခြင်းတောင်းကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ဟု သူမက မေးလာသည်။
“မနေ့ကတော့ နိုင်ငံတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကတိပေးခဲ့ကြတယ်လေ”
“ဒီနေ့ကျတော့ရော”
“ဒီနိုင်ငံမှာ ပြေစာတွေ အများကြီး ရှိနေမှန်း ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရပြီ”
သူမ၏ ရယ်မောသံလေးက အခန်းထဲတွင် ခပ်သင်းသင်း ပျံ့လွင့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီဝဲလာသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အဲဒါတွေကို အတူတူ ရှင်းသွားကြတာပေါ့”
“နည်းနည်းတော့ များတယ်”
“ငါလည်း မြင်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ အချို့ဟာတွေဆို ခက်ခဲလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူမက ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။
အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးကြောင်း စစ်ဆေးနေသလိုမျိုး သူမရဲ့ မင်္ဂလာလက်စွပ်လေးကို တစ်ချက်ချင်း ငုံ့ကြည့်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆွဲယူကာ အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။
“ညစာ သွားစားကြမလား”
“စာရင်းဇယားတွေ မပါဘဲနဲ့ပေါ့နော်”
“မေရီဆီကနေ ပုန်းနေရလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
“သူက ငါ့ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်တာ”
“အဲဒါက ထူးထူးဆန်းဆန်း ရက်ရောနေပါလား”
“သူ့ရဲ့ မော်ကွန်းတိုက် စားပွဲခုံကို တစ်ယောက်တည်း သုံးချင်လို့နေမှာပါ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ပိုပြီး သဘာဝကျသားပဲ”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲမှ အတူတက်လာခဲ့ကြသည်။
ပြတင်းပေါက်များ ကျော်လွန်၍ ဂရေးကိပ်သည် သာမန်ဘဝဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
မင်္ဂလာဆောင် ပိုစတာများက အလုပ်ရုံများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အလည်အပတ် လှည်းများက စင်အသစ်များအတွက် သစ်သားပြားများ သယ်လာသည့် မိသားစုများရှေ့မှ ဖြတ်သွားကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အရှေ့ဘက် တံတားဘေးတွင် ပန်းပင်များ စတင်စိုက်ပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပွဲတော်က ကျွန်တော်တို့ကို အမှတ်တရဖြစ်စေမည့် နေ့တစ်နေ့ကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
ယခုမူ ကျွန်တော်တို့တွင် ထိန်းသိမ်းရမည့် အိမ်တစ်လုံး ရှိနေပေပြီ။
လှေကားထိပ်တွင် အက်ဗလင်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မိဘများ၏ လှည်းများ မနက်ဖြန်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည့် အနောက်ဘက် ရန်းဝင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်” ဟု သူမက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပို၍ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝှေ့လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မှာ ကိုယ် အဲဒီမှာ ရှိနေမှာပေါ့”
သူမက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်သို့ မှီတင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ကျွန်တော် လိုအပ်မနေခဲ့ပေ။