အခန်း ၃၈ - ကျသင့်ငွေ တောင်းခံလွှာများ၊
ဇနီးဖြစ်သူက နံရံနှင့် အငြင်းအခုံ ဖြစ်နေသည့် အသံကြောင့် ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။
ဒါက အသစ်အဆန်းပဲ။
“မရဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
“နံနက်ခင်း အစီရင်ခံစာ တင်ပြရန် အဆင်သင့် ရှိနေပါသည်”
“ဆက်ပြီး အဆင်သင့် ရှိနေနိုင်တယ်”
“ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့က တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းဆိုထားပါတယ်”
“သူတို့ မနက်စာ သွားစားလို့ရတယ်”
“အယူခံလွှာ နှစ်စောင်မှာ အရေးကြီးသည်ဟု ဖော်ပြထားသော ကိစ္စရပ်များ ပါဝင်နေပါသည်”
“ဘယ်သူက အဲဒါကို အရေးကြီးတယ်လို့ ဖော်ပြတာလဲ”
“အယူခံလွှာ တင်သွင်းသူများပါ”
“ဒါဆို မေရီ့ကို သွားမေးလိုက်”
ထို့နောက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ပိတ်ထားတုန်းပင်။
ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာမို့ နားထောင်ရတာ တန်မည်ဟု ထင်ရသည်။
“နန်းတွင်း မော်ကွန်းထိန်း မေရီက ကိုးကြိမ်မြောက် ခေါင်းလောင်းသံ မထိုးမီ အရှင်တို့နှစ်ပါးအား မနှောင့်ယှက်ရဟု ညွှန်ကြားထားပါသည်”
“အင်မတန် ကောင်းတဲ့ ညွှန်ကြားချက်ပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“အရှင်မင်းကြီးက မနက်ဖြန်အတွက် အစီရင်ခံစာ တောင်းဆိုထားခဲ့ဖူးပါတယ်”
“ဒါ မနက်ဖြန်ပဲလေ။ မနက်စာ စားပြီးရင်လည်း မနက်ဖြန် ဆိုတဲ့ ရက်စွဲအတိုင်း ဆက်ရှိနေဦးမှာပါပဲ”
“ရှင်းလင်းချက်အား လက်ခံပါသည်”
အခန်းထဲ ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက် ဘေးနားတွင် အပြာရောင် နံနက်ခင်း ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များက ပခုံးပေါ်တွင် ဝဲဖြန့်ကျနေပြီး၊ နေရောင်ခြည်က သူမ လက်ချောင်း၌ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်စွပ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။
ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသွားသည်။
“နိုးနေတာ ကြာပြီလား”
“ရဲတိုက်ကြီးကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ မိန်းမကို ယူလိုက်ရလို့ ဂုဏ်ယူရလောက်အောင် ကြာပြီ”
“အနိုင်ယူတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စောင့်ဆိုင်းတတ်အောင် သင်ပေးလိုက်တာပါ”
“အဲဒါက ပိုလို့တောင် ခက်သေးတယ်”
သူမ ကုတင်ဆီ ပြန်လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဇနီးသည်”
သူမ၏ ပြုံးရွှင်မှုက ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာဆဲပင်။
ထိုအပြုံးလေး ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲသွားပါစေနှင့်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရထားလုံးတစ်စီးက ရဲတိုက်ဝန်းအတွင်း ဖြတ်သန်း မောင်းနှင်သွားသည့် အသံ ကြားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဖွင့်ထားသော ပြတင်းတံခါးများ၏ ဟိုးအလွန်တွင် ပွဲလမ်းသဘင် မင်္ဂလာ နဖူးစည်းလွှာများက လေတွင် လှုပ်ခါနေကြသည်။
ဂရေးကိပ်သည် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပမှုကို လွန်မြောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့လည်း လွန်မြောက်ခဲ့ပြီ။
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မနက်စာ မစားမီမှာ ဒီလောက် ပြီးမြောက်လိုက်ရတာကိုပဲ ကျေနပ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရ၏။
ကျွန်တော်တို့ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မနက်စာ စားခဲ့ကြသည်။
ဘီထရစ်က ပေါင်မုန့်၊ ကြက်ဥ၊ သစ်သီးစိတ်များနှင့် လင်ဗန်းကို အလွတ် ပြန်ပို့ပေးရန် ညွှန်ကြားထားသည့် စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့ပေးထား၏။
အက်ဗလင်က သစ်သီးစိတ်များကို သဘောကျသည့်ဟန်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ”
“ငါ မှတ်မိနေလို့ပါ”
“ရှင် မနက်စာ မှာထားတာလား”
“မနေ့ကလေ”
သူမက ပန်းကန်ပေါ်မှနေ၍ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပွဲနဲ့ ဘိသိက်ပွဲကြားမှာလား”
“မင်္ဂလာပွဲ မတိုင်ခင်ကတည်းကပါ”
“ရှင်က သစ်သီးအကြောင်း စဉ်းစားနေတာပေါ့”
“ငါက မင်းအကြောင်း စဉ်းစားနေတာ”
သူမ ငြိမ်ကျသွား၏။
ထို့နောက် စားပွဲတိုလေးပေါ်မှ လှမ်းကာ ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့် လက်ထဲမှ ခွက်ပင် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။
“အဲဒါကတော့” ခဏကြာမှ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်၏။ “သစ်သီးအကြောင်း သတိတရ ရှိခဲ့ရတာနဲ့ တန်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်”
သူမက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်တစ်ဖတ်ကို ယူလိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာစားပွဲအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
မယ်လိုဒီက ကယ်လ်ဒ် အစောင့်ရဲဘော်တစ်ယောက်ကို ကခိုင်းရာမှ သူမတောင် မသိသည့် ကကွက်အချို့ကို ထိုသူက တတ်မြောက်ထားသည်ကို သိလိုက်ရသည့် အကြောင်း။
မေရီက ပျော်ရွှင်မနေသလိုဟန် ဆောင်နေသည့် အကြောင်း။
ဟယ်လီနာက ဧည့်သည်များ စီစဉ်ရေးအကြောင်း အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေစဉ် ဂဲရစ်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည့် အကြောင်း။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်က သူမလက်ကို ကျွန်တော့်လက်ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“ရှင် တစ်မျိုး ခံစားရလား”
“အိမ်ထောင်ကျသွားလို့လား”
“သရဖူ ဆောင်းလိုက်ရလို့လေ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်ကြီး၏ တည်ရှိမှုက ကျွန်တော့် စိတ်ခံစားမှု၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိနေဆဲပင်။
အာရုံပြုလိုက်သည့်အခါ သီးခြားအရာများကို သိရှိနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ မြောင်းထဲတွင် ရေစီးဆင်းနေသည်ဖြစ်စေ၊ အမိန့်ကို စောင့်မျှော်နေသည့် တံခါးကြီး ဖြစ်စေပေါ့။
ခုတော့ နက်ရှိုင်းမှု၏ ခံစားချက်တစ်ခုက တည်ငြိမ်စွာ ကိန်းဝပ်နေပြီ။
အခန်းများ၏ အောက်တွင် ရှိသော အခန်းများ။
တည်ရှိမှန်း မသိခဲ့သော တံခါးများ။
ကြီးမားလွန်းသော အရာကြီးတစ်ခုက ကျွန်တော် မည်သူနည်းဟု မေးမြန်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သလို ခံစားချက်မျိုး။
“အင်း ခံစားရတယ်”
“ငါလည်းပဲ”
သူမက နံရံဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“နန်းဆောင်ထဲကို စီးနင်းဝင်ရောက်လာရင် ငါ သိနိုင်တယ်။ ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီ ဆိုတာလောက်ပဲ”
“အဲဒါက မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလား”
“နည်းနည်းပါ”
“အဲဒါကို တိတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်လို့ ရမရ မေးကြည့်လို့ ရတာပဲ”
သူမ လက်ချောင်းလေးများက ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
“ရှင် စိတ်မရှိဘူးလား”
“အက်ဗလင်ရယ်၊ တံခါးဝရှေ့ကနေ အယ်လစ္စတား ဖြတ်လျှောက်သွားတာကို သိနေပြီး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ထိုင်နေရတာထက်စာရင် ငါ့ဇနီးသည် အိပ်ပျော်နေတာကိုပဲ ပိုလိုလားပါတယ်”
“အဲဒါ သူလား”
“သေချာသလောက်ပါပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသော ဟန်ပေါ်လာ၏။
“မော်ကွန်းသစ်တွေမှာ ဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပိုပြီး ဖော်ပြထားကောင်း ဖော်ပြထားမှာပါ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ရှင် အဲဒါတွေကို ရှောင်နေတာလား”
ကျွန်တော် ရဲတိုက်ဝန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
အလုပ်သမားတစ်ယောက်က ယာယီ မိုးကာတဲ တစ်ခုကို သိမ်းဆည်းနေ၏။ ကလေးနှစ်ယောက်က ပြုတ်ကျနေသော ဖဲကြိုးလေးတစ်ခုအတွက် အငြင်းပွားနေကြသည်။
“နည်းနည်းပါ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဂရေးကိပ်က တစ်ခုခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်တိုင်း ငါတို့အတွက် အလုပ်တွေ ပိုပိုတိုးလာလို့လေ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ညှစ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကူညီနိုင်မယ့်သူတွေ ရှိနေတုန်းမှာ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်သင့်တာပေါ့”
အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။
အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသော အကြံဉာဏ်များက သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော ကုလားထိုင်ထက်မှ ထကြွရန် လိုအပ်လေ့ရှိသည်ကို ကျွန်တော် မနှစ်သက်လှပါ။
ကိုးကြိမ်မြောက် ခေါင်းလောင်းထိုးချိန်တွင် မေရီက ကောင်စီအဖွဲ့ အစည်းအဝေးခန်း အပြင်ဘက်၌ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြိုနေ၏။
သူမက ကျွန်တော်တို့၏ ကုန်စင်နေသော မနက်စာ လင်ဗန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်၏။
“ကောင်းပြီ”
“ဘီထရစ်က နင့်ကို လာစစ်ခိုင်းလိုက်တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် စစ်လိုက်တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
မယ်လိုဒီက ဆန့်ကျင်ဘက် နံရံကို မှီထားသည်။
“ရဲတိုက်ကြီးက မင်းတို့ကို နှိုးလိုက်တာလား”
“နှိုးဖို့ ကြိုးစားတာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
“နင် အဲဒါကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သလား”
“အချိန်ကို ရှင်းပြလိုက်တာ”
မယ်လိုဒီ၏ မျက်နှာတွင် သဘောကျသွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
“ငါသာဆိုရင်တော့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်မှာ”
“နင်က ပရိဘောဂတွေကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့သူလေ” ဟု မေရီက ဆို၏။
“လမ်းပိတ်နေတဲ့ အခါမှပါ”
အယ်လစ္စတား ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အခမ်းအနားသုံး ဓား မပါရှိဘဲ ပုံမှန် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် လက်တွေ့သုံး ဓားကိုသာ ဆွဲကိုင်ထား၏။
မင်္ဂလာပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
အလုပ်များက မပြီးဆုံးသေးပါ။
“အရှင်တို့နှစ်ပါး”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဒီလို အခေါ်အဝေါ်မျိုးကို ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ယူနေရတုန်းပင်။
“ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွေရော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“စားသောက်နေကြပါတယ်” ဟု သူက ဆို၏။
“ငါ့ ယောက္ခမတွေရော”
“အရှင်မင်းကြီး၏ ယောက္ခမမတော်က သူတို့နဲ့အတူ သွားရောက် ပူးပေါင်းနေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၏ ယောက္ခမတော်ကတော့ မထွက်ခွာမီ စကားပြောချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်”
“ဘာအကြောင်းလဲ”
“မပြောသွားပါဘူး”
“စိတ်အေးရတာပဲ”
အယ်လစ္စတားက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သည်။
မေရီက သူမ လက်ကြားထဲမှ စာရွက်စာတမ်း အိတ်ကို ပြင်ကိုင်လိုက်၏။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မော်ကွန်းတိုက်ကို သွားကြမလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရဲတိုက်ထိန်း၏ မျက်လုံးက နံရံပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အမြဲတမ်း ထီးနန်း လုပ်ပိုင်ခွင့် အတည်ပြုပြီးပါပြီ။ ကန့်သတ် မော်ကွန်းမှတ်တမ်းများ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ပါပြီ”
“တံခါးနောက်မှာ ဘာအန္တရာယ်မှ စောင့်နေတာ မရှိဘူးမလား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးလိုက်၏။
“မှတ်တမ်းများပါ”
သူမက မျက်လုံးကျဉ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေတာ မဟုတ်ဘူး”
မေရီက ရှေ့တိုးလိုက်၏။
“ငါ့မေးခွန်းကိုတော့ ဖြေလိုက်တာပဲ”
အဝင်ဝက ရာဇပလ္လင်ဆောင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိသည်။
ဒီနံရံကို ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။
ထိုနံရံထက်တွင် အရောင်မှိန်နေသော မြစ်တစ်စင်း၊ ရဲတိုက်မျှော်စင် သုံးခုနှင့် ခက်မများ အများစု ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ ရုပ်ကြွပါရှိသည်။
ယခုမူ နံရံအောက်ခြေနားတွင် စက်ဝိုင်းငယ် နှစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့၏။
အက်ဗလင်က စက်ဝိုင်းတစ်ခုပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ဝါးကို တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ကျန်တစ်ခုကို အုပ်မိုးလိုက်၏။
ကျောက်တံခါးက နံရံအတွင်းသို့ ဆုတ်ဝင်သွားသည်။
ထိုအလွန်တွင် လှေကားများက နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ရှိရာ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွား၏။
“အချို့အခန်းတွေက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး လိုတာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အချို့သော ဘုရင်မင်းမြတ်ဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းများမှာ ခွင့်ပြုချက်ရ သက်သေ နှစ်ဦး လိုအပ်ပါသည်” ဟု ရဲတိုက်ထိန်းက ပြန်လည် ဖြေကြား၏။ “သရဖူဆောင်း မင်းမြတ်နှစ်ပါးမှ သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်ပါသည်။ လိုအပ်ပါက အခြား တရားဝင် သဘောတူညီချက်များအတိုင်း စီစဉ်နိုင်ပါသည်”
မေရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဘုရင်တွေ တစ်ယောက်တည်း အရာအားလုံးကို မဖွင့်သင့်ဘူးလို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာနေမှာ”
“အဲဒီတစ်စုံတစ်ယောက်က အင်မတန် အစဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိတာပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရောက်လာခဲ့လို့ ကောင်းတာပေါ့၊ မိဖုရားတစ်ပါး ရှိဖို့ဆိုတာ အရေးကြီးပုံရတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်၏။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့ အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ကြသည်။
အောက်ဘက်ရှိ အခန်းမှာ ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ယုတ်စွအဆုံး ကျွန်တော် စိတ်ကူးထားသည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ခဲ့ပါ။
နံရံသုံးဖက်တွင် စာအုပ်စင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ ချိန်းပိတ်ထားသည့် သေတ္တာများက နံပါတ်စဉ်လိုက် တန်းစီလျက် ရှိသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲရှည်ကြီးတစ်လုံး ရှိပြီး၊ စားပွဲပြင်မှာ ရွှေရောင်အကြောင်းများ ယှက်နွယ်နေသည့် ဖျော့တော့တော့ ကျောက်ပြားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
ရတနာများ မရှိပါ။
ဒင်္ဂါးပြား ပုံကြီးများ မရှိပါ။
မေရီထံမှ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာ၏။
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက စာအုပ်စင်များကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
ကျောက်သံပတ္တမြား ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူ့ကို မေးသလဲဆိုသည့် အပေါ်တွင် မူတည်နေပုံရသည်။
“တံဆိပ်တုံးတွေ ပျက်စီးခြင်းမရှိ မပြိုမပျက် ရှိနေသေးတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“ထိန်းသိမ်းရေး စနစ်များ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ရဲတိုက်ထိန်းက ဆိုသည်။
မေရီက သေတ္တာတစ်လုံးနားသို့ တိုးသွားပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်၏။
“ကြည့်လို့ ရမလား”
“မော်ကွန်းထိန်း ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် အတည်ပြုလိုက်ပါပြီ”
သူမ လက်အောက်ရှိ ချိန်းတံဆိပ်က ပွင့်သွားခဲ့၏။
သူမက အိပ်ပျော်နေသော ကလေးတစ်ယောက်၏ စောင်ကို အသာမပေးသကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် အဖုံးကို မလိုက်သည်။
အထဲတွင် ချည်နှောင်ထားသော စာအုပ်တွဲများ ရှိနေပြီး၊ သားရေဖုံးများမှာ နူးညံ့လျက် ရှိကာ စာမျက်နှာများမှာ စိုထိုင်းဆ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။
အယ်လစ္စတားက လှေကားခြေရင်းတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်တော့်အဘိုးက ဒီနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးတယ်”
သူ၏ အသံက တိုးညှင်းနေ၏။
“ဒီမှတ်တမ်းတွေ မီးရှို့ခံလိုက်ရပြီလို့ သူ ယုံကြည်ခဲ့တာ”
မေရီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အချို့တော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့”
အယ်လစ္စတားက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲအနားစွန်းတွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာတွေ ပေးခဲ့တာလဲ”
ရွှေရောင် အကြောင်းများက လင်းလက်လာခဲ့၏။
ကျောက်ပြားပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဂရေးကိပ်က ထိုမြေပုံ၏ ဗဟိုတွင် ရှိနေ၏။
လမ်းမများက အပြင်သို့ ဖြာထွက်သွားသည်။
မြစ်များ။
တံတားများ။
ကျေးရွာများ။
ဝေးကွာလှသော နေရာများတွင် ကျွန်တော် ကောင်းစွာ မဖတ်နိုင်သော စာလုံးများဖြင့် အမည်များ လင်းလက်နေ၏။
အချို့နေရာများက ရွှေရောင် လင်းလက်နေသည်။
အများစုမှာမူ မှောင်မဲနေဆဲ။
ကျွန်တော့် အာရုံက ရဲတိုက်၏ မြောက်ဘက်ရှိ အစုအဝေးတစ်ခုထံ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။
“အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ”
“ယခင် ထီးနန်းလက်အောက်ခံ နယ်မြေများ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ရဲတိုက်ထိန်းက ဆိုသည်။ “နောက်ဆုံး အတည်ပြုထားသော အုပ်ချုပ်ရေး အခြေအနေမှာ လက်ရှိ ထီးနန်းစိုးစံချိန် မတိုင်မီက ဖြစ်ပါသည်”
“ဆိုလိုတာက”
“မြေပုံက ဟောင်းနေပြီ” ဟု မေရီက ဆို၏။ “အခု အဲဒီမှာ ဘယ်သူတွေ နေထိုင်နေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို မပြောပြနိုင်ဘူး”
“မှန်ကန်ပါသည်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ တိုးမှီလိုက်သည်။
“ဒါဆို အမှတ်အသားတစ်ခုကို ကြည့်ပြီး ဒါ ငါတို့ပိုင်တာလို့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးပေါ့”
“မှန်ကန်ပါသည်”
နောင်တွင် ဖြစ်လာမည့် အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အချို့ အနည်းငယ် လွယ်ကူသွားပြီဟု ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကောင်းပြီ”
ရဲတိုက်ထိန်းက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။
“ထီးနန်း ဆက်ခံမှု သုံးသပ်ချက်တွင် ပိုင်ဆိုင်မှုများ၊ မြို့ပြ တာဝန်ယူမှုများ၊ မပြီးပြတ်သေးသော တရားစီရင်မှုများ၊ ပေးရန်ကျန် စာရင်းများနှင့် ကာကွယ်ထားသော သဘောတူညီချက်များ ပါဝင်ပါသည်”
“စာရင်းတွေ ပါတာပေါ့၊ မပါရင် မပြီးဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ ကလောင်တံကို ထုတ်ယူပြီး ဖြစ်နေပြီ။
ပထမဆုံး အံ့အားသင့်စရာမှာ ဂရေးကိပ်တွင် ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့သော ကြိတ်စက် သုံးခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ထိုအထဲမှ နှစ်ခုကို စစ်ဆေးခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်က ဖြစ်နေခြင်းပင်။
တတိယမြောက် အချက်မှာ ဘဏ္ဍာတိုက် ဆိုသည့် စကားလုံးထက် ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ ငွေကြေး ပမာဏမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် နည်းနေလို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မေရီက ကိန်းဂဏန်းကို ဖတ်ပြလိုက်၏။
အက်ဗလင်က ယင်းဘေးရှိ အလဲအလှယ် ဇယားကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်၏။
“အသုံးတည့်ရုံလောက်တော့ ရှိပါတယ်”
“အဲဒါ စကားလုံးကို သေသေချာချာ ရွေးပြောလိုက်သလိုပဲ”
“ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေ ဝယ်ယူဖို့နဲ့ ပေးရန်ကျန် တောင်းခံလွှာ အချို့ကို ပေးချေဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆို၏။ “တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ကို တည်ဆောက်ဖို့တော့ မလုံလောက်ပါဘူး”
“ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ”
ရဲတိုက်ထိန်းက အခြား မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံး ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းချိန်တွင် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပါသည်”
“ဘယ်သူတွေဆီကိုလဲ”
“နယ်မှ ခိုလှုံရေးစခန်းများ၊ ဆောင်းရာသီ ရိက္ခာဂိုဒေါင်များ၊ ဆေးရုံများနှင့် အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းသော ပြည်သူ့စစ်ကြောင်းများဆီသို့ပါ”
အယ်လစ္စတားက မျက်လုံးများကို ခဏမျှ ပိတ်ထားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံး စိုးစံခဲ့သော မင်းဆက်များက ကျွန်တော်တို့အတွက် ရွှေတောင်ကြီး ပုံပေးမသွားခဲ့ပေ။
သူတို့က ပြည်သူများကို ကယ်ထုတ်ရန်အတွက် သုံးစွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် လက်ခံပေးနိုင်သည်ဟု စိတ်ထဲက ခံစားလိုက်ရ၏။
ထို့နောက် မေရီက ပေးရန်ကျန် စာရင်းများဆီ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ကလောင်တံ ရပ်တန့်သွား၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
“ဒါတွေက ဂရေးကိပ်ကို ပေးရမယ့် အကြွေးတွေ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်၏။
“ဒါဆို ဘယ်သူက ပေးရမှာလဲ”
မေရီက စာမျက်နှာကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ပြလိုက်သည်။
“ငါတို့ ပေးရမှာ”