အခန်း (၃၇၅) - တောင်ပေါ်လမ်း
ဟာလဝမ်ရဲ့ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်က ပုံးတွေလိုချင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
ဒုတိယတောင်းဆိုချက်ကတော့ ပုံးအရေအတွက်ကို နှစ်ဆတိုးပေးဖို့ပါ။
ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ တတိယမြောက် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ထပ်ရောက်လာပြန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အဖုံးတွေက ပုံးနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ဆီမီးခွက်ဆီတွေ ထည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံးတွေကို လုံးဝမပို့ရဘူးလို့ အတိအကျ ရေးထားတယ်။
မေရီက စာကို အသံထွက်ဖတ်ပြပြီးနောက် ပစ္စည်းထိန်းချုပ်ရေးမှူးဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ပုံစံကြည့်ရရင်တော့ စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ အရေးပါတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ လျစ်လျူရှုထားမိပုံပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ရေလား”
“အဖုံးလေ”
မေရီက သူမရဲ့ စာရွက်တွေအပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်တယ်။
“ရှင် စစ်ဆေးကြည့်ချင်ရင်တော့ လှည်းဘေးမှာ အဖုံး ၄၆ ခု စောင့်နေပါတယ်”
ကျွန်တော်လည်း အဖုံးတွေကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ပိုလုံခြုံပုံရပါတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ အဲဒီနေရာမှာ ရောက်နှင့်နေပြီး ပစ္စည်းသေတ္တာတွေကို ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကို စစ်ဆေးနေပါတယ်။ ကာရန်ကတော့ သူမဘေးမှာ ရပ်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးတွေနဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ကျောက်မီးသွေးတုံးလေးနဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲပြနေတာကို နားထောင်နေတယ်။
အဲဒီလူက ရွှံ့နွံတွေကြားကနေတဆင့် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတဲ့ လိုင်ရာဒိုနီ (Lyradoni) လူမျိုးတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူ့လက်တွေက ထူထဲပြီး ဘယ်ဘက်လက်ညှိုးကတော့ အရင်က ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခုကြောင့် ကောက်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော်က အပေါ်ဘက် ကျောက်ထုတ်ရာနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ” လို့ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အခါ သူက ပြောပါတယ်။ “အဲဒီနေရာကို မပိတ်ခင်တုန်းကပေါ့”
“ခင်ဗျား သူတို့နဲ့ လိုက်သွားမှာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
သူက ခေါင်းခါပြတယ်။
“ကျွန်တော့်သမီးလေးက ခုမှပဲ သူ့ကို ထားခဲ့ပြီးပြီလားလို့ လိုက်မမေးတော့တာလေ”
“ဒါဆိုရင် သူ့ဘေးမှာပဲ နေလိုက်ပါ”
သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ သူက မြေပြင်ပေါ်က ပုံဆွဲထားတဲ့နေရာကို ပြန်ငုံ့ကြည့်တယ်။
“ရေနုတ်မြောင်းတွေက ဒီပုံထဲကအတိုင်း မဟုတ်ဘူးဗျ။ အဲဒါက အပေါ်ယံမြောင်းဟောင်းပဲ။ စွန့်ပစ်မြေစာပုံအောက်မှာ နောက်ထပ် ရေလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
ကာရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီထဲကနေ ဖြတ်သွားလို့ ရမလား”
“လူပုလေးနဲ့ အရူးတစ်ယောက်လောက်တော့ ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာက ရေပဲ စီးတာများတယ်”
မယ်လိုဒီက သူ့ဘက်ကို နားစွင့်လိုက်တယ်။
“အတွေ့အကြုံရှိပုံပဲနော်”
“ကျွန်တော် ၁၄ နှစ်သားတုန်းကပေါ့”
သူက ဒုတိယမြောက် လိုင်းတစ်ခုကို ထပ်ဆွဲလိုက်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ထောက်ပြလိုက်တယ်။
“မိုးရေတွေက စမ်းရေတွင်းထဲကို ဝင်နေတယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို အရင်ကြည့်”
ဟာလဝမ်က အဲဒီပုံကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အစကနေ ပြန်ရှင်းပြဖို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဘယ်သူမှ သူ့ကို အလျင်စလို မလုပ်ခိုင်းပါဘူး။
ခြံဝင်းတစ်ဖက်မှာတော့ စစ်သည်တွေက သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို စစ်ဆေးနေကြပြီး ကုသပေးသူ နှစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်သေတ္တာကို အရင်ယူရမလဲဆိုတာနဲ့ ငြင်းခုံနေကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ပြောင်းဖူးဆန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် နေရာလွတ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ကြတယ်။
နိုင်ငံထဲက ပြဿနာအားလုံး ဒီလိုမျိုး ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။
ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က နေ့လယ်မတိုင်ခင်မှာပဲ ထွက်ခွာသွားကြပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဂရေးကိပ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။
ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က သင့်တော်သလို လိုအပ်လည်း လိုအပ်ပေမဲ့ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်တာလောက်တော့ သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပါဘူး။
နောက်ဆုံးလှည်းတန်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ဂိတ်တံခါးကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို သော (Thor) ရောက်လာတယ်။
“သူတို့ကို ပိုမြန်မြန် ပြန်ရောက်လာအောင် လုပ်ပေးလို့မရဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်”
“မေရီလည်း စာတစ်စောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တယ်”
“မေရီက အမြဲတမ်း မှန်တတ်ပါတယ်။ အဲဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အကျင့်တစ်ခုပဲ”
သူမက ခေါက်ထားတဲ့ စာတစ်စောင်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးတယ်။
“ခင်ဗျား လုပ်စရာရှိတာလေး လုပ်ဖို့ပေါ့”
စာတံဆိပ်က ဝက်စ်မီးယား (Westmere) ကျော်က လမ်းတစ်လမ်းမှာ တာဝန်ကျတဲ့ ကင်းစခန်းကပါ။ အစီရင်ခံစာမှာတော့ အရှေ့မြောက်ဘက်ကုန်းမြင့်တွေကနေ ဆင်းလာတဲ့ ခရီးသည်တွေအကြောင်း ရေးထားပါတယ်။ သူတို့ထဲမှာ လူပုတွေ၊ အဲလ်ဖ်တွေ၊ တိရစ္ဆာန်လူသားတွေနဲ့ လူသားမိသားစုတချို့ ပါဝင်ကြတယ်။
သူတို့က ထွက်ပြေးလာတဲ့ အစုအဝေးတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
ခုချိန်ထိတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။
သူတို့က အကူအညီတောင်းဖို့အတွက် ကိုယ်စားလှယ်တွေကို အရင်စေလွှတ်ထားတာပါ။
“နောက်ထပ် နိုင်ငံတစ်ခုလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ခံတပ်တစ်ခုနဲ့ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ကုန်သွယ်နေတဲ့ အခြေချနေထိုင်သူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ သတင်းပေးသူကတော့ လမ်းတွေ ပိတ်ကုန်ပြီလို့ ဆိုတယ်”
“ဆာထရာ (Surtr) လား”
“ဟုတ်တယ်။ အိုသယ်လော့စ် (Othellos) ရဲ့ အရာရှိတွေက ခံတပ်ကို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူတိုင်းကို ရန်သူလို့ သတ်မှတ်မယ်လို့ ကြေညာထားတယ်”
ကျွန်တော် စာမျက်နှာ ဒုတိယပိုင်းကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တယ်။
တံတားသုံးစင်း သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ ဂိုဒေါင်နှစ်ခု မီးရှို့ခံရတယ်။ စစ်တပ်တွေ မရောက်ခင်မှာပဲ စျေးမြို့လေးတစ်မြို့ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတယ်။
ကြီးမားတဲ့ တိုက်ပွဲတွေ မရှိဘူး။ မြို့ကြီးတစ်မြို့ တစ်ညတည်းနဲ့ ကျဆုံးသွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
နိုင်ငံတစ်ခုလုံးက လူတွေ ဆန်ရေရိက္ခာကို သယ်ယူလို့ မရတော့တဲ့အထိ အညှစ်ခံထားရတာပါ။
“သူတို့ မနက်ဖြန် ရောက်လာဖို့ ရှိတယ်” လို့ သောက ပြောတယ်။
“အီလီနော်ကို အစည်းအဝေးခေါ်လိုက်။ ပြီးတော့ ဘရူးနီ (Bruni) ကိုပါ”
“ခေါ်ခိုင်းပြီးပါပြီ”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သောက အနည်းငယ် ပြုံးပြတယ်။
“ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အစီရင်ခံစာ ဖတ်တတ်တယ်ဆိုတာကို တစ်ခါတလေတော့ ယုံကြည်ပေးပါဦး”
အဲဒီနေ့လယ်မှာပဲ ကျွန်တော် ဂျူလီယန်နဲ့အတူ ဥယျာဉ်ထဲမှာ အမြွှာလေးတွေနဲ့ သူတို့သူငယ်ချင်းတွေကို တွေ့လိုက်တယ်။
သူက ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) နဲ့အတူ ပြုစုနေတဲ့ ပန်းအိပ်ကြီးဘေးမှာ ပန်းအိပ်သေးသေးလေး လေးခုကို အမှတ်အသားပြုထားတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီကို သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးတွေ ပေးထားပြီး မျိုးစေ့တွေကို ဘယ်နေရာမှာ စိုက်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း တိတိကျကျ မှာထားတယ်။
အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်ကတော့ မျိုးစေ့တွေကို ဖြောင့်တန်းတဲ့ တန်းလေးဖြစ်အောင် စိုက်ထားတယ်။
ကဲရိုးလ်ကတော့ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ဖြောင့်တန်းနေတယ်လို့ ဆိုတဲ့ တန်းလေးတစ်ခုမှာ စိုက်ထားတယ်။ (ကြည့်တတ်တဲ့သူအတွက်တော့ ဖြောင့်နေတာပေါ့လေ)။
ဆီရာဖီနာကတော့ သူမဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ နေလုံးလေး ဆွဲနေတယ်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ဖိနပ်တစ်ဖက် မြုပ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ကျင်းကြီးကြီး တူးထားတယ်။
“အဲဒါ နက်လွန်းတယ်” လို့ ဂျူလီယန်က သူ့ကို ပြောတယ်။
“မျိုးစေ့က အပေါ်ကို တက်ပေါက်လာမှာလေ”
“အရင်ဆုံး အလင်းရောင်ဆီ ရောက်ဖို့ လိုသေးတယ်”
“သူက သန်မာမှာပါ”
ဂျူလီယန်က သူ့အဘိုးဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ ကြည့်လိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ခြံစည်းရိုးပေါ် လက်တင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“သန်မာတဲ့အရာတွေတောင်မှ သင့်လျော်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ လိုအပ်သေးတာပေါ့ ကလေးရယ်”
ကျွန်တော့်သားက အဲဒီစကားကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ မြေကြီးတွေကို ပြန်ဖြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ကဲရိုးလ်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော် မှတ်မိတာထက် ပိုရှည်လာသလို လက်ကောက်ဝတ်လေးတွေကလည်း ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ခွဲခွာနေပြီးမှ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုတွေကို ပိုသတိထားမိတယ်။
သူမက ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေတာကို သိသွားတယ်။
“သမီးက သမီးပါပဲ”
“အဖေ သိပါတယ်”
“ကြီးလာတာက တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ရိုင်ဆာက ပြောတယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက မျိုးစေ့လေးကို မြေကြီးနဲ့ ဖိပေးလိုက်တယ်။
“သမီးက အရာအားလုံးကို ပိုမြန်မြန် သင်ယူရမှာလား”
အဲဒီမေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို အဆင်သင့်မဖြစ်ဘဲနဲ့ တန်းမေးလိုက်တာပါ။
ဂျူလီယန်က ကျန်တဲ့မျိုးစေ့တွေကို ရွေးနေတာ ရပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်လည်း ခြေဖနောင့်ပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“သမီး လိုအပ်တဲ့ အရှိန်နဲ့ပဲ သင်ယူပါ။ အဖေတို့ ကူညီပေးပါ့မယ်”
“သမီးရဲ့ ဖိနပ်တွေက နှေးနှေးပဲ ကြီးလာရင်ကော”
“ဒါဆိုရင်တော့ အဖေတို့ ဖိနပ်တွေကို စကားပြောပေးရမှာပေါ့”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးကို ဆက်လုပ်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ဆီရာဖီနာက သူမရဲ့ နေလုံးလေး ဆွဲပြီးသွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ အပင်လေးတွေက နေလုံးနှစ်လုံးရမှာမို့လို့ အကောင်းဆုံး ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်လို့ ကြေညာလိုက်တယ်။
ဂျူလီယန်က ပုံဆွဲတာနဲ့ တကယ့်နေရောင်ခြည် ဘာကွာလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ လုပ်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီကလေးလေးယောက်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့တွေဝေမှုကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
“ရေလောင်းတာကနေ စကြရအောင်” လို့ ကျွန်တော် အကြံပေးလိုက်တယ်။
အဲဒီအခါမှာတော့ ရေလောင်းဘူးလေးတွေဆီ သူတို့ အလုအယက် ပြေးသွားကြတယ်။
ကလေးတွေ ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မသိဘူးလို့ ပြောခွင့်ရှိပါတယ်”
“မျိုးစေ့တွေ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“အဲဒါတော့ ငါလည်း သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလေးယောက်ကတော့ သီးသန့်ကိစ္စလေ”
ဂျူလီယန် ရယ်မောလိုက်တဲ့အခါ သူ့ပခုံးပေါ်က တာဝန်ဝတ္တရားတွေ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသလိုပါပဲ။
နောက်တစ်ရက် မနက်မှာတော့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ရောက်လာကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေမှာ ရွှံ့တွေပေကျံနေပြီး နှုတ်ဆက်စကားတွေ ပြောဖို့တောင် စိတ်ရှည်တော့ပုံ မရပါဘူး။
ဦးဆောင်လာတဲ့ လူပုအမျိုးသမီးက သူမကိုယ်သူမ စတုန်းဝိတ် (Stonewake) ခံတပ်ရဲ့ လမ်းထိန်းသိမ်းရေးမှူး ဒီမာ (Dema) လို့ မိတ်ဆက်တယ်။
သူမက ခရီးသွားရင် ဝတ်တဲ့ အင်္ကျီအောက်မှာ သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ထားတယ်။ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကတော့ ဘာနဲ့မှ မတူတဲ့ အစိမ်းရောင်ချည်မျှင်နဲ့ ပြင်ဆင်ထားတာကို တွေ့ရတယ်။
သူမဘေးမှာတော့ အဲလ်ဖ်လူမျိုး လှည်းသမားတစ်ယောက်နဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးတွေရဲ့ စပါးကျီတွေကို တာဝန်ယူရတဲ့ မြေခွေးလူမျိုး အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူတို့က အစောင့်ခြောက်ယောက်နဲ့ သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ တံတားတွေနားမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့တဲ့ လူတွေကို တင်ဆောင်လာတဲ့ လှည်းသုံးစီးနဲ့ ခရီးနှင်လာကြတာပါ။
ဒီမာက ကျိုးနေတဲ့ သံချောင်းအတိုလေးတစ်ခုကို ကောင်စီစားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အောက်ဘက်တံခါးကနေ ကျွတ်ထွက်လာတာပါ”
အီလီနော်က ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။
“အပူကြောင့် ပျက်စီးတာလား”
“ပြီးတော့ အားနဲ့ တိုက်တာပါ။ သူတို့က ခေါင်းထဲမှာ မီးဖိုပါတဲ့ တံခါးခေါက်စက်ကြီးတစ်လုံး ယူလာတယ်”
ဘရူးနီက နံရံဘေးက ခုံတန်းပေါ်မှာ သတိကြီးကြီးထားပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လောက်ကြီးလဲ”
ဒီမာက သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခု တွက်ချက်လိုက်ကာ သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်တယ်။
“ဒုတိယတံခါး မရောက်ခင်မှာပဲ ခင်ဗျားတို့ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်စေချင်လောက်တဲ့အထိ ကြီးတယ်”
ဘရူးနီက အဲဒါက အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ မိတ်ဆက်စကားဖြစ်သလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
စတုန်းဝိတ်ဆိုတာက တောင်ကုန်းတွေကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ လမ်းကို စောင့်ကြပ်နေရတဲ့နေရာပါ။ လူမျိုးပေါင်းစုံက ကုန်သည်တွေဟာ အဲဒီက စျေးတွေ၊ အမိုးအကာရှိတဲ့ ခြံဝင်းတွေနဲ့ တောင်ပေါ်အခြေချနေထိုင်သူတွေဆီ တက်သွားတဲ့ လှေကားလမ်းရှည်ကြီးကို အသုံးပြုကြပါတယ်။
အောက်ဘက်တံခါးက ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခံရချိန်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ ခံစစ်မှူးတွေက အပေါ်စီးကနေ ကျောက်တုံးတွေ ချပစ်ပြီး တံခါးခေါက်စက်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ရန်သူတွေကတော့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေခဲ့တယ်။
“သူတို့က ချဉ်းကပ်လမ်းတွေပေါ်မှာ အမိုးအကာတွေ စဆောက်နေပြီ” လို့ ဒီမာက ပြောတယ်။ “သစ်လုံးကြီးတွေ၊ အရေခွံดิမ်းတွေနဲ့ပေါ့။ ညဘက်ဆိုရင် အဲဒီအလုပ်တွေကို ရှေ့တိုးလုပ်နေကြတာ”
“အပေါ်ဘက် လမ်းမကြီးကကော” လို့ သောက မေးတယ်။
“အခုထိတော့ ပွင့်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လှည်းတွေသွားဖို့တော့ အဆင်မပြေဘူး။ ကျွန်မတို့နောက်က လူနေအိမ်ခြေတွေမှာလည်း အထဲမှာ ခိုလှုံနေကြတဲ့သူတွေအတွက် ပေးဖို့ စားနပ်ရိက္ခာ မပိုတော့ဘူး”
မြေခွေးလူမျိုး အမျိုးသမီးက မြေပုံတစ်ချပ်ကို ထပ်ဖြန့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ စပါးကျီတွေက ရိတ်သိမ်းချိန်နှစ်ခုကြားမှာ ရွာတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ တောင်ဘက်စောင်းက မိသားစုတွေကိုတော့ ကျွန်မတို့ ခေါ်သွင်းပြီးသွားပြီ”
အဲလ်ဖ်လူမျိုး လှည်းသမားက အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ တံတားတစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ဒီနေရာကနေပဲ စပါးတွေ ဖြတ်သယ်နေကျပါ။ သူတို့က ဒါကို ၁၂ ရက်လောက်ကတည်းက သိမ်းလိုက်တာ”
ကျွန်တော် သူတို့ကြားထဲမှာ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်တယ်။
“စတုန်းဝိတ်မှာ လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ”
“အထဲကို ဝင်လာတဲ့သူတွေပါ ထည့်တွက်ရင် လေးထောင်ကျော်လောက် ရှိတယ်” လို့ ဒီမာက ပြောတယ်။ “အပေါ်ဘက်လမ်းတစ်လျှောက်က လူနေအိမ်ခြေတွေမှာလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်”
“ခံစစ်မှူးတွေကကော”
သူမက ကပ္ပတိန် အီလီဇာကို ဂဏန်းအရေအတွက်ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြပြီး ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုပါ ပြောပြတယ်။
သူမရဲ့ စကားသံထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေ ရှိပေမဲ့ အခြေအနေကို ပိုကောင်းအောင် လျှောက်ပြောနေတာမျိုးတော့ မရှိဘူး။
“ကျောက်တုံးတွေကိုတော့ ကျွန်မတို့ ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျောက်တုံးတွေကို စားလို့မှ မရတာ”
ကျွန်တော်တို့ဘက်က လူတိုင်းကို ပို့ပေးမယ်လို့တော့ ကတိမပေးခဲ့ဘူး။
သောကက ရန်သူ့စခန်း၊ သူတို့ရဲ့ ကင်းလှည့်ပုံ၊ ရေရရှိမှုနဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ တံခါးအောက်က လမ်းအကျယ်အဝန်းကို မေးမြန်းတယ်။ အီလီနော်ကတော့ မူလဆောက်လုပ်သူတွေက အုတ်မြစ်ကို ဘယ်လောက်နက်နက် ချထားခဲ့လဲဆိုတာကို မေးတယ်။ ဘရူးနီကတော့ အဲဒီလမ်းက သူ့ကို သယ်ဆောင်နိုင်မလားဆိုတာကို မေးလိုက်တယ်။
ဒီမာက အဲဒီမေးခွန်းကို အလေးအနက်ထားပြီး စဉ်းစားတယ်။
“အောက်ပိုင်းကတော့ သယ်နိုင်မှာပါ”
“အပေါ်ပိုင်းကကော”
“မဖြေခင်မှာ ကျွန်မတို့ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုမယ်”
ဘရူးနီကတော့ ကျေနပ်သွားပုံရတယ်။
ဩဒဲလ်က ရန်သူရဲ့ အမိုးအကာနဲ့ ချဉ်းကပ်လမ်းတွေကို ပြထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေကို လေ့လာတယ်။
“သူတို့က ခံစစ်မှူးတွေ ပစ်မှတ်မထားနိုင်အောင် တံခါးဆီကို ရောက်အောင် လုပ်နေတာပဲ”
“ပထမတစ်ခေါက်ကနေ သူတို့ သင်ခန်းစာယူသွားတာပါ” လို့ ဒီမာက ပြောတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း သင်ခန်းစာယူနိုင်ပါတယ်”
အခန်းထဲမှာ အပူချိန်တက်လာပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ပြတင်းပေါက်နှစ်ခုလုံးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တဲ့အထိ ဆွေးနွေးမှုတွေ ဆက်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အခြေအနေကို လက်ရှိမျက်မြင် အခြေအနေအတိုင်း သိဖို့ လိုအပ်တယ်။ တံတားကို ပြန်သိမ်းနိုင်မလား၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေ သယ်ဖို့အတွက် လုံလောက်အောင် ထိန်းထားနိုင်မလားဆိုတာ သိရမယ်။ ရန်သူတွေ တိုင်းတာပြီးသား လမ်းမကြီးပေါ်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ချီတက်စရာမလိုဘဲ ခံစစ်မှူးတွေဆီ ရောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်။
အော်ရီသားက အပြင်ဘက် ချဉ်းကပ်လမ်းတွေကို စစ်တမ်းကောက်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းပေမဲ့ ခံတပ်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ရန်သူ့နဂါးတွေကို မြင်တွေ့ထားရကြောင်း ဒီမာက သတိပေးတယ်။
“ကော်လာပတ်ထားတာလား” လို့ သူက မေးတယ်။
“တစ်ခုကတော့ ဟုတ်တယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ အမြင့်ကြီးမှာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး”
သူ့မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားတယ်။
“မြေပြင်ကင်းထောက်တွေ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ဝေဟင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ့်သူ လိုလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ သောကက ထောက်ခံတယ်။
အဲဒီညမှာပဲ တပ်ဖွဲ့သစ်တစ်ခုကို စုစည်းဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
လက်ဇန်ဒါက သောကနဲ့အတူ လိုက်ပါမယ်။ ဩဒဲလ်ကတော့ ဘရူးနီနဲ့ အင်ဂျင်နီယာတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝိုင်းထားတဲ့ ခံစစ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေကို ကြီးကြပ်မယ်။ အစ်စထရန်ရဲ့ လေးသမားတွေက ချဉ်းကပ်မှုကို ကူညီပေးမယ်။ ဗေရာကတော့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ဖိအားဒဏ်ခံပြီး ထိန်းထားနိုင်ဖို့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို ခေါ်သွားမယ်။
ဘောလ်ဒါကတော့ ကမ်းရိုးတန်းခံစစ်ကို ဆက်လက်တာဝန်ယူမယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဂရေးကိပ်မှာပဲ အရင်ဆုံး နေရစ်ခဲ့မယ်။ ဝက်စ်မီးယား ဒါမှမဟုတ် ဩဆယ်လ်တို့ အကူအညီ လိုအပ်ရင် ချက်ချင်းရောက်နိုင်အောင်လို့ပါ။
ဒီစီစဉ်ချက်ကို ဘယ်သူမှတော့ အကုန်လုံး သဘောကျတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒါက မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ထုံးကျောက်တွင်း လုပ်ငန်းခွင်ကနေ သိသာတဲ့ အစီရင်ခံစာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာတာက သုံးရက်အကြာမှာပါ။
ဟဲလ်ဝမ်ရဲ့ လက်ရေးက အစပိုင်းမှာ သေသပ်ပေမဲ့ စာရွက်အောက်နားရောက်တော့ စိတ်မရှည်တဲ့ပုံ ပေါက်လာတယ်။
စမ်းရေတွင်းကပဲ ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။
ကျောက်တွင်းလုပ်သား မှတ်မိထားတဲ့အတိုင်း ပျက်စီးနေတဲ့ ရေမြောင်းကနေတစ်ဆင့် အပေါ်ဘက်က ရေတွေ စိမ့်ဝင်နေတာပါ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ရေလမ်းကြောင်း လွှဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ မိုးအနည်းငယ် ရွာတဲ့အချိန်မှာပဲ အလုပ်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ အမှိုက်တွေ ပိတ်ဆို့သွားတာကြောင့် အဆင်မပြေတော့ဘူး။
ကုသပေးသူတွေက သောက်ရေနဲ့ သုံးရေကို ခွဲခြားလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး နာမကျန်းဖြစ်သူတွေကို စတင် ကုသပေးနေပါပြီ။ ဟဲလ်ဝမ် ရောက်သွားတဲ့အခါ အလုပ်သမားတွေကို ရေမြောင်းရှင်းခိုင်းပြီး ရေချိုးတဲ့နေရာတွေကို ပိုဝေးတဲ့နေရာကို ရွှေ့ခိုင်းလိုက်တာကြောင့် သန့်ရှင်းတဲ့ ရေရရှိမှု ပိုများလာပါတယ်။
သူမက ဝါကျတစ်ကြောင်းကို နှစ်ခါတောင် မျဉ်းသားထားတယ်။
“ကုသပေးတာကို သူနာပြုလုပ်တာနဲ့ အစားထိုးဖို့ မျှော်လင့်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပို့ပါနဲ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကနေ ဖြတ်ဖတ်တယ်။
“သူမကို သဘောကျတယ်”
“ကလေးတွေကော”
“နောက်တစ်မျက်နှာ ဖတ်ကြည့်ဦး”
ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရဆဲပါ။ တချို့ကတော့ သက်သာလာကြပြီ။ တချို့လူကြီးတွေက အကူအညီမပါဘဲ မတ်တပ်မရပ်နိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေတာကြောင့် ကုသပေးသူတွေက သူတို့ကို လှည်းပေါ်မှာ အတူတင်မပို့ဘဲ အုပ်စုငယ်လေးတွေနဲ့ပဲ ပို့စေချင်တယ်။
မယ်လိုဒီက တောင်ဆင်းလမ်းမှာ အမိုးအကာနဲ့ ခေတ္တနားခိုစရာ နေရာတစ်ခု တည်ဆောက်ထားတယ်။ ကဲရမ်က တွင်းနားတစ်ဝိုက်က ခြေရာတွေကို စစ်ဆေးနေချိန်မှာ အသစ်ရောက်လာတဲ့ အစောင့်တွေက လမ်းမကြီးကို ရှင်းလင်းထားပေးတယ်။
အနီးအနားမှာတော့ ရန်သူ့တပ်ကြီးတွေ မတွေ့ရသေးဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကင်းထောက်တွေ ရှိနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေတော့ ရှိတယ်။
“အစောင့်တွေကို ဆက်ထားထားပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြောတယ်။
အီလီဇာ ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ပြီးတော့ သူတို့တွေ့သမျှ ခြေရာတိုင်းနောက်ကို လိုက်ခိုင်းမနေပါနဲ့”
မယ်လိုဒီရဲ့ စာရွက်အောက်ဆုံးမှာတော့ သီးသန့် မှတ်စုလေးတစ်ခု ပါလာတယ်။
“ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ဂရေးကိပ်မှာ ဘဲတွေ ရှိလားလို့ သိချင်နေတယ်။ ကျွန်မ ကတိမပေးခင်မှာ အမှန်အတိုင်း အတည်ပြုပေးပါဦး”
ကျွန်တော် အဲဒါကို အက်ဗလင်ဆီ ပေးလိုက်တယ်။
သူမ ပြုံးတယ်။
“ဘဲတွေကတော့ စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
ကျောက်တွင်း မိသားစုတွေက အဆင့်ဆင့် ခရီးစတင်နေချိန်မှာပဲ စတုန်းဝိတ်က ကင်းထောက်တွေဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ သတင်းတွေ ရောက်လာတယ်။
တချို့သတင်းတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ မကြားချင်ခဲ့တဲ့ သတင်းတွေပါ။
အော်ရီသားက လူပုံစံ သံချပ်ကာအင်္ကျီရဲ့ ပခုံးတစ်ဖက်မှာ အပူလောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသားနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ အပေါ်ယံလောက်သာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အခန်းထဲက စကားပြောသံတွေ အကုန် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“မြောက်ဘက် တောင်ကုန်းမှာ နဂါးတစ်ကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို စိန်ခေါ်လာတယ်” လို့ သူက ပြောတယ်။ “ကျွန်တော်တို့လည်း ရှောင်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်”
“ကျွန်တော်တို့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“တာရက်သ်က ဒုတိယလမ်းကြောင်းကို စောင့်နေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မထိခိုက်ပါဘူး”
သူ ပေးလိုက်တဲ့ ရေသောက်ပြီးတဲ့အထိ သောက စောင့်နေတယ်။
“ဘာတွေ မြင်ခဲ့ရလဲ”
“စခန်းကြီး နှစ်ခုရှိတယ်။ ခံတပ်အောက်ဘက်မှာ တစ်ခုက ပိုကြီးတယ်။ သိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ တံတားနားမှာ တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီကြားမှာ ရိက္ခာတွေကို အစောင့်အရှောက်နဲ့ သယ်နေကြတယ်”
“နဂါးတွေကကော”
“မြောက်ဘက်စခန်းကနေ လုပ်ဆောင်နေတာ အနည်းဆုံး နှစ်ကောင်ရှိတယ်။ နောက်ထပ် ရှိသေးလားဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့ အတည်မပြုနိုင်ဘူး”
ဒီမာရဲ့ ကင်းထောက်တွေကတော့ တံခါးခေါက်စက်ကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဆိုတာကို အတည်ပြုတယ်။ အမိုးအကာတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နောက်ထပ် စက်တစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်နေကြတယ်။
အဲဒီနောက် အီလီဇာက နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ကျွန်တော့်ရှေ့ ချပေးတယ်။
ရန်သူ့ရဲ့ အနောက်ဘက် ကင်းစခန်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ထားရတယ်။
သာမန်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်။
မျက်မြင်သက်သေက အဲဒီဝံပုလွေ ပျက်စီးနေတဲ့ နံရံတစ်ခုနောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ အင်္ကျီအနက်ရောင် ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် အဲဒီနေရာကနေ ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် သောကကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဖန်နရီယာပဲ”
“ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်”
ကျွန်တော့်လက်တွေ စားပွဲအစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိတယ်။
အန်ကလေဗ်မှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်တယ်။ လူတွေ ပြေးမလွတ်နိုင်အောင် တိုက်ခိုက်လာတဲ့ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီး။ အဲဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ပြင်းထန်မှုနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုပေါ့။
လက်ဇန်ဒါက အစီရင်ခံစာကို တစ်ခေါက်ဖတ်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ဖတ်တယ်။
“သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကွဲသွားအောင် လုပ်မယ့် အရာမျိုးကို ရှာနေလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် ကုသပေးသူတွေကို အစောင့်နည်းနည်းလေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ထားလို့ မဖြစ်ဘူး” လို့ ဗေရာက ပြောတယ်။
သူမက မြေပုံပေါ်က အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
“သူတို့ကို အစကတည်းက လုံခြုံတဲ့နေရာမှာ ထားရမယ်။ ရှေ့တန်းက ဆူညံနေလို့ဆိုပြီး သူတို့အတွက် ထားထားတဲ့ အစောင့်တွေကို ရှေ့တန်းကို သွားမသုံးရဘူး”
သောက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“သဘောတူတယ်”
အော်ရီသားက အပေါ်ဘက်လမ်းရဲ့ အထက်က တောင်ကုန်းကို လက်ညှိုးထိုးတယ်။
“ပြီးတော့ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း လိုက်မဖမ်းရဘူး”
ဘယ်သူမှ မငြင်းကြဘူး။
ကျွန်တော် အဲဒီညမှာပဲ ဆေးရုံကို သွားကြည့်တယ်။
တာရင်နဲ့ အိုရန်တို့က ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ တံတားအောက်မှာ သစ်သားထောက်တိုင်လေး ဘယ်လိုထားမလဲဆိုတာကို ငြင်းခုံနေကြတယ်။ အီမွန်ကတော့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို မြှောက်တင်ထားပြီး အောက်မှာ စောင်ကို ခေါက်ထားတယ်။
သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ခေါ်လာတုန်းကထက်စာရင် အခုတော့ ပိုကောင်းလာပြီ။ ပိန်ပါးနေဆဲ၊ အလွယ်တကူ ပင်ပန်းလွယ်နေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရှိနေတတ်တဲ့ ဖျားနာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အာရုံလွင့်ပါးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူတို့ကို ချောမွေ့တဲ့ သစ်သားစလေးတွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံး ပေးခဲ့သလို ကိရိယာတွေ ငှားသုံးချင်ရင် အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းရမယ်ဆိုတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကိုလည်း မှာကြားခဲ့သေးတယ်။
“သူက ဒါကို ဒီနေရာမှာ ထားရမယ်တဲ့” လို့ အိုရန်က ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။
တာရင်က မော်ဒယ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“အလယ်ကနေ ထိန်းထားတာလေ”
“ဒါပေမဲ့ လှေကို ပိတ်ဆို့နေတာကိုး”
အီမွန်က ကျွန်တော့်ကို နွမ်းနယ်စွာနဲ့ ရယ်ကျဲကျဲ ကြည့်တယ်။
“သူတို့က တည်ဆောက်သူတွေနဲ့ မြစ်ကြောင်းသွားလာသူတွေ ဘာလို့ အငြင်းပွားကြသလဲဆိုတာကို သိသွားပြီပေါ့”
“လှေကို ပိုသေးအောင် လုပ်လို့ မရဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ကောင်လေး နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေကြတယ်။
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒါက သူတို့ လိုချင်တဲ့ အဖြေ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
နက်ဆာက ဗန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး အိုရန်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ဝင်ထိုင်တယ်။ သူမရဲ့ ခြေထောက်ကလည်း သက်သာလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာ မတ်တပ်ရပ်ပြီးတဲ့အခါမျိုးဆိုရင်တော့ ပရိဘောဂတွေကို မှီတွယ်နေရတုန်းပါပဲ။
တာရင်က တံတားပုံစံကို စဉ်းစားရင်း သူ့ဖခင်ရဲ့ ပခုံးကို မှီလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ အပြုအမူက သဘာဝကျလွန်းတယ်။
အဲဒီအချက်ကပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စွဲကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
သူက အီမွန် အဲဒီမှာ ဆက်ရှိနေပါ့မလားဆိုပြီး အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြည့်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူက သူ့ပခုံးဟာ သူရှိသင့်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေမှာပဲဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မှီလိုက်တာပါ။
အခန်းတစ်ဖက်မှာတော့ အီလာရာက သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြေးတွေဆီက ရောက်လာတဲ့ စာတွေကို စီပေးနေတယ်။ အီလီနော်က အဝတ်အထည်အသစ်တွေ ကိုင်ပြီး ဖြတ်သွားရင်း အီမွန်ရဲ့ အနေအထားကို စစ်ဆေးဖို့ ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အနည်းငယ် ဆန့်ကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေထောက်အောက်မှာ ခေါင်းအုံးတစ်ခု ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းသံတွေ စတင်မြည်လာတယ်။
အိုရန်က အငြင်းပွားနေတဲ့ ထောက်တိုင်ကို လက်မဝက်လောက် ရွှေ့လိုက်တယ်။
“ဒီနေရာဆိုရင်ကော”
တာရင်က သေချာ စိုက်ကြည့်တယ်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ရနိုင်လောက်တယ်”
ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာ အလုပ်လေးတွေကို လုပ်ခွင့်ပေးပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
ထုံးကျောက်တွင်းက မိသားစုတွေထဲက ပထမဆုံးအုပ်စုက နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ရောက်လာတယ်။
သူတို့က ဩဆယ်လ်ကို ဖြတ်ပြီးနောက် တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အုပ်စုလေးတွေနဲ့ ရောက်လာကြတာဖြစ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကုသပေးသူတွေကလည်း ရှုပ်ထွေးမှုမရှိဘဲ လက်ခံနိုင်တဲ့ ပမာဏ ဖြစ်ပါတယ်။
ဟဲလ်ဝမ် အထူးစိုးရိမ်နေရတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ကုသမှုခံယူဖို့ နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကလည်း သူတို့နဲ့အတူတူ ရှိနေကြတယ်။ ဘယ်သူကမှ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့ အရှိန်မြန်အောင် သူတို့ကို ခွဲထားဖို့ အကြံမပေးခဲ့ကြပါဘူး။
နောက်ရက် အနည်းငယ်မှာတော့ တခြားသူတွေ ဆက်ရောက်လာကြတယ်။
မယ်လိုဒီ နောက်ဆုံးအစောင့်တပ်နဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အရပ်သား ၂၇၆ ဦးနဲ့ စစ်သည် ၂၃ ဦးလုံး ထုံးကျောက်တွင်းကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပါပြီ။ အပြင်းအထန် ဖျားနာနေတဲ့ ကလေးတွေကတော့ ခရီးသွားရတာက အကျိုးများမယ်လို့ ကုသပေးသူတွေက ဆုံးဖြတ်တဲ့အခါမှ နောက်ဆုံးမှ လိုက်လာကြတာပါ။
သူတို့ အသက်ရှင်ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကျန်းမာတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။
အက်ဗလင်က အဲဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်အတော်များများကို ဆေးရုံဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဟဲလ်ဝမ်ကတော့ ဝတ်ရုံပေါ်မှာ ဖုန်တွေတောင် မခါရသေးခင် တံခါးပေါက်ကနေ တိုက်ရိုက် ရုံးခန်းဆီ ရောက်လာတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ ကျွန်တော့်ကို ခြံဝင်းထဲမှာ တွေ့သွားတယ်။
“မင်း ပင်ပန်းနေပုံပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ကြိတ်ဆုံကျောက်ကွဲကြီး မယူလာဖို့ သုံးရက်လုံးလုံး ပြောနေရလို့ပါ”
“သူ ယူလာသေးလား”
“မယူလာပါဘူး”
“ဒါဆို မင်း အနိုင်ရတာပေါ့”
“တစ်ခြမ်းတော့ ယူလာတယ်”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“နည်းနည်းတော့ ပေါ့သွားတာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးတယ်။
“သူ့ကို အားမပေးပါနဲ့”
နောက်ဆုံးလှည်းနောက်ကနေ ကဲရမ် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတယ်။ သူက ပခုံးပေါ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားပြီး လက်တစ်ဖက်မှာတော့ စောင်အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားတယ်။
“ကလေးအမေက ကုသပေးသူတွေဆီမှာပါ” လို့ ကျွန်တော့်အကြည့်ကို မြင်တော့ သူ ရှင်းပြတယ်။
“ဟုတ်ပါပြီ”
“သူက ဘဲတွေကို မြင်ချင်နေတာလေ”
“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဘဲတွေ ရှိပါတယ်”
ကဲရမ် အကြီးအကျယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရတယ်။
မယ်လိုဒီ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ။ ကော်မတီတွေ ဘာတွေ မလိုဘဲ ကတိတစ်ခုတော့ တည်သွားပြီပေါ့”
ဩဆယ်လ်က ပြီးစီးသွားတဲ့ စာရင်းတွေကို အဲဒီညနေမှာပဲ မိုင်ရယ်လ်ဆီ ယူလာပေးတယ်။
ရေတိမ်ပိုင်း ရွာတွေ၊ ရက်ဆာရဲ့ အုပ်စု၊ ထုံးကျောက်တွင်း လုပ်ငန်းခွင်။
ဘယ်သူမှ မရောက်ခင်မှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့တဲ့ အုပ်စု သုံးခုပါ။
သူတို့နာမည်တွေက အခုဆိုရင် ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားတဲ့ စာရွက်အတော်များများမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး နေထိုင်ရမယ့်နေရာတွေ၊ မိသားစု ဆက်သွယ်ချက်တွေနဲ့ ကုသမှု ခံယူနေဆဲသူတွေရဲ့ မှတ်စုတွေပါ ပါဝင်နေတယ်။
မိုင်ရယ်လ်က အပေါ်ဆုံး စာရွက်ကို ထိလိုက်ပြီး မေရီဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“နောက်ထပ် ကုတင် ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ”
မေရီက ရိုးသားစွာပဲ ဖြေတယ်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုများနေတယ်။
စတီးဝပ် အီဒရစ် ဗေးလ်က ဝက်စ်မီးယားမှာ နေရာပိုပေးနိုင်တယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားပြီး အနောက်ဘက် ကြိတ်စက်နားက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်လေးတွေလည်း ပါဝင်တယ်။ ပြန်လည် နာလန်ထူလာတဲ့ မိသားစုတွေက ဘယ်မှာ နေချင်လဲဆိုတာ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် ကွန်ကော်ဒီယာက နောက်ထပ် အုပ်စုတစ်ခုကို လက်ခံနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
အလုပ်က တံခါးဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီညမှာပဲ မိုင်ရယ်လ်က မီးဖိုချောင်ကို အသစ်ရောက်လာသူတွေအတွက် ပေါင်မုန့်ပိုပို့ပေးဖို့ ပြောပြီး ဟယ်လီနာ၊ လစ်စဘက်သ်နဲ့ အက်ဒရီယာနာတို့နဲ့အတူ သူတို့ဆီ သွားလည်တယ်။
ကက်ဆီယာက ဂျူလီယန်ကို ခေါ်သွားတယ်။
သူက ကလေးလေးယောက်ဆီက ရထားတဲ့ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို လက်မောင်းအောက်မှာ သေသေချာချာ ညှပ်ပြီး ယူလာတယ်။
ဩဆယ်လ် သူတို့ ထွက်သွားတာကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်တော် မှတ်တမ်းတွေဆီ ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်” လို့ သူ ပြောတယ်။
မေရီက သူ့ဆီက ကျန်တဲ့ စာရွက်တွေကို ယူလိုက်တယ်။
“ညစာ စားပြီးမှပေါ့”
သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။
“မင်း ဒါကို လူတိုင်းကို ပြောနေတာလား”
“ခက်ခဲတဲ့ လူတွေကိုပဲ ပြောတာပါ”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ဂုဏ်ယူစရာ အသိုင်းအဝိုင်းပါပဲ”
သောရဲ့ တပ်ဖွဲ့က နောက်နှစ်ရက်အကြာ မနက်ခင်းမှာ ဝက်စ်မီးယားကို ထွက်ခွာသွားတယ်။
အဲဒီကနေ စတုန်းဝိတ်ကို သွားမယ့်လမ်းက ရက်အတော်ကြာပါလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက ရှေ့ကနေ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှေ့တန်းစခန်း လုံခြုံသွားတာနဲ့ ပထမဆုံး ရိက္ခာလှည်းတွေက သီးခြား အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ နောက်က လိုက်လာပါလိမ့်မယ်။
တောင်ခြေက တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာတာမျိုးတော့ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။
မိုင်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားရမှာပါ။
လက်ဇန်ဒါက အိုင်အိုနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူ ခြံဝင်း လှေကားထစ်နားမှာ ရပ်နေတယ်။ အစ်ဂ်နေးရှပ်စ်က သူ့ဖခင်အတွက် ကံကောင်းစေဖို့ သစ်သားဘဲရုပ်လေး တစ်ရုပ် လိုအပ်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ဆာရာဖီနာကတော့ သူမ ပန်းချီဆွဲပေးထားတာမို့ ပြန်ပေးရမယ်လို့ ရှင်းပြနေတယ်။
လက်ဇန်ဒါက အဲဒီ အခြေအနေကို သင့်လျော်တဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ လက်ခံလိုက်တယ်။
ဘရူနီက ကလေးတွေ အော်မခေါ်ရအောင် သူတို့နဲ့ အမြင့်တူ ဖြစ်အောင် ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ဂယ်ရစ်က တောင်ကြီးတစ်လုံးလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး သယ်သွားပေးလို့ ရမလားလို့ မေးတယ်။
“မရဘူး” လို့ ဘရူနီက ပြောတယ်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကော”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သောက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“စီစဉ်ထားတဲ့ အပိုင်းပေါ့”
ဘရူနီ ပြုံးတယ်။
“စီစဉ်ထားတဲ့ အပိုင်းပါ”
ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ တံခါးပေါက်အထိ လိုက်ပို့တယ်။
အဲဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာဟာသမှ မပြောဖြစ်ကြဘူး။
“ဖန်နရီယာက မင်း ဒေါသထွက်တာကို လိုချင်နေလိမ့်မယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောတယ်။
“သူ စိတ်ပျက်သွားမှာပေါ့။ ကျွန်မက သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်မလို့လေ”
“ကောင်းပြီလေ။ ဟာသ တစ်ခုတော့ ရပြီပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့် လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်တယ်။
“ကျွန်မတို့ နောက်က လမ်းတွေကို ပွင့်နေအောင် ထားပေးပါ။ ကျွန်မတို့ အကူအညီ တောင်းရင် ကျွန်မတို့ လိုချင်တဲ့အရာကို ယူလာပေးပါ”
“ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်”
ဒီမာက သူမရဲ့ နောက်မှာ ရပ်စောင့်နေတယ်၊ ဦးထုပ်ကို လက်တစ်ဖက်မှာ ကိုင်ထားရင်းပေါ့။ သူမက နှုတ်ဆက်နေတာတွေကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ နေအိမ်ကို သွားမယ့်သူတွေကို ကောင်စီစားပွဲက မြင်နိုင်တာထက် ပိုပြီး မြင်နေရပုံပါပဲ။
သောက သူမဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ လမ်းကြောင်းထိန်းသိမ်းသူက ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်တယ်။
“ကျွန်မရဲ့ လူတွေက အပေါ်ဘက်လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေပါလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ ကြည့်ရကျိုးနပ်မယ့် အရာတစ်ခုခုကို ပေးလိုက်ကြတာပေါ့” လို့ သောက ပြောတယ်။
သူတို့ ဖြတ်သွားကြတယ်။
ခြံဝင်းထဲက လူတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားတယ်။ အိုင်အိုက အိပ်ငိုက်နေတဲ့ ဆာရာဖီနာကို ပွေ့ပြီး အထဲ ဝင်သွားတယ်။ အစ်ဂ်နေးရှပ်စ်က ဂျူလီယန်နဲ့အတူ သစ်သားဘဲရုပ်တွေကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာကို ဆက်ပြောရင်း လိုက်သွားတယ်။ အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော် သူတို့ဆီ လှည့်လာတဲ့အထိ လှေကားထစ်နားမှာ စောင့်နေကြတယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ တံတိုင်းတွေအပြင်ဘက်မှာ မနက်ခင်း လှုပ်ရှားမှုတွေက ပြန်စနေပြီ။ လှည်းတွေ၊ အလုပ်သမားတွေ၊ သူစိမ်းဆန်တဲ့ လမ်းတွေကြားမှာ လမ်းကြောင်း ရှာနေကြတဲ့ အိမ်နီးချင်း အသစ်တွေပေါ့။
သူတို့ကြားထဲက တစ်နေရာမှာတော့ ကျောက်တွင်းထဲမှာ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က အိမ်က ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဘဲတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့နေရတယ်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် ထပ်ရပ်ပြီး နားထောင်နေလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် မေရီက ကောင်စီတံခါးပေါက်ကနေ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တာကြောင့် လမ်းတွေ ပွင့်နေအောင် ဆက်လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။