အခန်း ၃၇၄ - စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုဆီသို့
ကျွန်တော် နိုးလာချိန်မှာတော့ တယောကို အသံချိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သစ်သီးခြံထဲက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီလျက်၊ ခေါက်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံကို ခေါင်းအုံးပြုကာ လှဲအိပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဒီတယောပိုင်ရှင်ဟာ တစ်ညလုံး ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းကိုပဲ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာလားလို့ တွေးမိလိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပဲ တေးသွားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ကြားထဲမှာ အသံဖျက်တွေ ပါနေတတ်ပေမဲ့ မီးဖိုတွေနားမှာ ရှိနေတဲ့ လူအချို့က ခေါင်းမော့လာကြသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ညည်းချင်းဆိုလာသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်ကလည်း ပါဝင်လာပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်၊ ပြန်ရပ်လိုက်လုပ်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ သူ့နေရာလေးကို သူ ပြန်ရှာတွေ့သွားသည်။
အနီးဆုံးလှည်းဘေးမှာတော့ ကွမ်မန်ဒါ ရက်ဆာဒွန်းက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည်။
သူမက ပန်းကန်ထဲကဟာကို မစားသေး။
"အဲဒီ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေရင် သူက တခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ လူရေတွက်နေတာ"
"ပန်းကန်လုံးတွေကိုလား"
"လူတွေကို"
"ကျွန်တော်တို့ မနေ့ညကမှ ရေတွက်ပြီးသားလေ"
"သိပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးကို ကျော်ကြည့်ရင်း နံရံအောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိသားစုလေးဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို အပိုင်းပိုင်း လှီးဖြတ်နေသည်။ သူ့ဘေးမှာ တစ်လုံးလုံး ကျန်နေသေးတာကိုတောင် သူက အပိုင်းပိုင်း လှီးနေတာ ဖြစ်သည်။
မဲရိုဗာ ရောက်လာပြီး သူမလက်မောင်းအောက်က စာရင်းစာရွက်ကို ယူသွားတဲ့အထိ ရက်ဆာက ကြည့်နေခဲ့သည်။
"မနက်စာစားပြီးရင် ဒါ ပြန်ယူလိုက်ဦး"
"ကျွန်မ အစီအစဉ်ဆွဲရဦးမှာ—"
"အစီအစဉ်တွေ အကုန်ဆွဲပြီးပြီ"
"ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေက—"
"အရင် ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ကုသပေးမယ့်သူ နှစ်ယောက် ပါသွားမယ်။ ဆာဘင်းက ဘယ်သူတွေ အရင်သွားရမယ်ဆိုတာ သိတယ်"
ရက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က လက်နှစ်ဖက်စလုံး မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေပဲ ရှိနေတာကိုး။ ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး"
နောက်ဆုံးတော့ သူမလည်း ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်း သောက်လိုက်သည်။
မဲရိုဗာက ရက်ဆာ နောက်တစ်ဇွန်း သောက်တာကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ စာရင်းစာရွက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားသည်။
သစ်သီးခြံထဲကလူတွေကို တစ်မနက်တည်းနဲ့တော့ အကုန် မပို့နိုင်ခဲ့ပါ။
လှည်းနဲ့ ခရီးသွားနိုင်တဲ့သူတွေက မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ ထွက်ခွာကြသည်။ နောက်ထပ် လမ်းလျှောက်ဖို့ အားအင်မကျန်တော့တဲ့သူတွေကတော့ သစ်ပင်အောက်မှာပဲ ဆက်အိပ်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက လမ်းကြောင်းတွေကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ကမ်းခြေဘက်ကနေ လူသစ်တွေ ထပ်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ယူလာတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေက မနေ့က လမ်းကြမ်းတွေကို တက်လာရတဲ့သူတွေ မဟုတ်တာကြောင့် သန်မာကြသည်။
ရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့နောက်က လမ်းကြောင်းကို နှစ်ကြိမ် လာစမ်းကြည့်သည်။
ပထမတစ်ကြိမ်မှာ ဆာဘင်းရဲ့ လေးသမားတွေက အကွေ့တစ်ခုရဲ့ အထက်မှာ ပေါ်လာတာနဲ့ သူတို့ ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာတော့ အော်ရီသာက သစ်သီးခြံနံရံနောက်ကနေ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အထိ သူတို့ ဆက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ ပိုဝေးတဲ့နေရာကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။
သူတို့ အနီးအနားမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိသည်။ မဲရိုဗာက မှောင်လာတဲ့အခါ စခန်းရဲ့ အပြင်ဘက် ကင်းစခန်းတွေကို နေရာရွှေ့လိုက်ပြီး နောက်ထပ်လှည်းတန်းတွေကို တခြားလယ်ကွင်းလမ်းကနေ တစ်ဆင့် လွှတ်လိုက်သည်။
ဘုရင် အီဒရစ်က နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်အချို့ကို ကျွန်တော်တို့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ စစ်သည်ရဲ့ အလောင်းတင်ထားတဲ့ ထမ်းစင်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စာရေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သူ့ဘေးမှာ ကျွန်တော် သွားထိုင်တော့ သူက စာရေးလို့ ပြီးနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စာကို မခေါက်ရသေး။
"သူက ဒီကို မရောက်ခင်ကတည်းက မြင်းခွာဖိနပ်လုပ်တဲ့သူလေ" လို့ သူက ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စပြီးရင် သူ အဲဒီအလုပ်ကိုပဲ ပြန်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ"
"သူ့ကို ခင်ဗျား ရင်းရင်းနှီးနှီး သိလား"
"ကျွန်တော် မြင်းခြေထောက်ကို ကိုင်တဲ့ပုံစံကို သူ မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိလောက်တဲ့အထိတော့ ရင်းနှီးပါတယ်"
အီဒရစ်က သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"သုံးရက်လောက်ကပဲ သူ ကျွန်တော့်ကို အမှားပြင်ပေးသွားသေးတယ်"
သူ စာကို ခေါက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ဝင်ပြောပေးနိုင်တဲ့ အသုံးဝင်တဲ့ စကားမျိုး ဘာမှ မရှိခဲ့ပါ။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ နောက်ထပ် လမ်းပြအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။
သစ်သီးခြံကို ရောက်ပြီး လေးရက်မြောက်နေ့မှာတော့ ရက်ဆာရဲ့ လူစုထဲက နောက်ဆုံးလူတွေက အော်ဆယ်လ်မြို့ကို မြင်ကွင်းထဲ ထည့်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာက သင်္ဘောတိုင်တွေပါ။
ရှေ့မှာရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေမှာ ကြိုးတွေ ချည်ထားတယ်လို့ ကလေးတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်တဲ့အခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ အားတက်စရာ ရယ်မောသံလေးတွေ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လမ်းက အကွေ့တစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဆိပ်ကမ်းကို အောက်ဘက်မှာ တွေ့လိုက်ရပြီး လူတွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မှီတွယ်စရာ မလိုတော့သလို ဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်ကြတော့သည်။
ကောင်စီဝင် မာရန်က လူစည်ကားတဲ့ လမ်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရေနဲ့ အစားအသောက်တွေကို စီစဉ်ပေးထားသည်။ ရပ်စ်ကတော့ ဆိပ်ကမ်းမှာရှိတဲ့ ယာဉ်အသွားအလာတွေကို လမ်းဖယ်ပေးဖို့ လူတိုင်းနဲ့ အငြင်းပွားပြီး လမ်းရှင်းပေးနေသည်။ သူက ကုလားထိုင်ထက် ပိုကြီးတဲ့အရာမှန်သမျှကို အဲဒီနည်းနဲ့ပဲ ရှင်းလင်းလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို အခက်အခဲ စာရင်းနဲ့ ကြိုဆိုသည်။
"လှည်းဝင်ရိုး သုံးခု ကျိုးသွားတယ်၊ တိရစ္ဆာန်အဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ ပျောက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဆားနယ်ငါးတွေကို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လူအုပ်ကြီးထက် ဦးစားပေးရမယ်လို့ အတင်းပြောနေတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်"
"ဦးစားပေးလိုက်ရလား"
"မပေးဘူး"
"ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျား အဆင်ပြေသွားတာပဲပေါ့"
"သူ လာတိုင်လိမ့်ဦးမယ်"
"သူ့ကို မေရီဆီ စာရေးခိုင်းလိုက်"
ရပ်စ်က ကျွန်တော့်ကို လေးစားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်သည်။
"ဒါတော့ လွန်သွားပြီထင်တယ်"
သူ့ရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ ရောက်လာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဆိပ်ကမ်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ဒီနေရာက သင်္ဘောပေါ် တက်ရမယ့်နေရာလား" လို့ သူမက မိခင်ဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး" လို့ အစောင့်တစ်ယောက်က နူးညံ့စွာ ဖြေသည်။ "သမီးတို့က တံခါးပေါက်ကနေ ဖြတ်သွားရမှာ"
ကလေးမလေးက မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေသည်။
"တံခါးက အရမ်းကြီးလား"
"ကြီးပါတယ်"
"အဲဒါ ရေပေါ်မှာ ပေါ်နေတာလား"
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကိုပဲ ရှင်းပြခိုင်းထားခဲ့လိုက်သည်။
အဆိုးရွားဆုံး ဖျားနာနေသူတွေကိုတော့ အရင်အဖွဲ့တွေနဲ့အတူ စောစောကတည်းက ပို့ထားပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းပြအဖွဲ့ထဲက ဒဏ်ရာရသူ ကိုးယောက်ထဲမှာ ကုသပေးတဲ့သူတွေ စိုးရိမ်နေရတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကတော့ အခုဆိုရင် အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ တာဝန်ပြန်ထမ်းဆောင်ဖို့တော့ အချိန်ယူရဦးမည်။ အက်ဗလင်က သူတို့ ရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ နောက်တစ်ခါ တောင်တန်းကြီးတွေကို လိုက်စစ်ဆေးဖို့ စိတ်ကူးမယဉ်ခင် အိမ်ကို အရင်ပြန်လာဖို့ ညွှန်ကြားချက်ကို ပို့ထားသည်။
အဲဒီညွှန်ကြားချက်က ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေသည်။
ရက်ဆာက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးလူအုပ်ကြီး ဖြတ်သွားတဲ့အထိ တံခါးပေါက်ဘေးမှာပဲ စောင့်နေခဲ့သည်။
သူမကိုယ်တိုင် ဖြတ်သွားမှသာ သူမ တံခါးပေါက်ဆီ လာခဲ့သည်။
"ကျွန်မ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မသုံးဖူးဘူး" လို့ သူမက ဝန်ခံသည်။
"မသုံးခင် တွေးကြည့်တာက သုံးလိုက်တာထက် ပိုထူးဆန်းနေလိမ့်မယ်"
"ဒါကတော့ စိတ်သက်သာရာ ရစရာ စကားမဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါပဲ ပြောတတ်လို့ပါ"
သူမက ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓားအိမ်ကြိုးကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တဲ့ လမ်းကို တစ်ချက်ငေးကြည့်ကာ ကျွန်တော့်ဘေးကနေ ဖြတ်ဝင်လာခဲ့သည်။
မီရဲလ်က စောင့်နေသည်။
သူမက ဧည့်ခံရာနေရာရဲ့ အစွန်းမှာ အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကက်ဆီယာတို့ကြားမှာ ရပ်နေပြီး ဂျူလီယန်ကတော့ သူတို့ရဲ့ အနည်းငယ် ရှေ့နားမှာ ရှိနေသည်။ ဟယ်လီနာနဲ့ လစ်ဘက်သ်တို့ကတော့ ရောက်လာတဲ့ မိသားစုတွေကို တဲအောက်က စားပွဲဝိုင်းတွေဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ကူညီနေကြသည်။
ရက်ဆာက သူမရဲ့ ဘုရင်မကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတာကြောင့် ကျွန်တော် သူမနဲ့ တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ခဏတာလောက် ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြ။
ထို့နောက် ရက်ဆာက ဒူးထောက်လိုက်သည်။
"အရှင်မ။ ကျွန်မ ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်—"
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ မီရဲလ်က အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရောက်လာသည်။
"မလိုပါဘူး"
အသံက မကျယ်ပေမဲ့ ရက်ဆာကတော့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။
မီရဲလ်က သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထူလိုက်သည်။
"ရှင်က ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ"
ရက်ဆာရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဆာလောင်မှု၊ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုတွေ၊ သစ်သီးခြံအောက်မှာ လူရေတွက်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေ အကုန်လုံး ပြိုလဲသွားတော့သည်။
မီရဲလ်က သူမကို ဖက်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။ ကက်ဆီယာက ခဏလောက် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့ကို တိုးလာကာ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ဖက်လိုက်သည်။
ရက်ဆာက ကျွန်တော် နားမလည်တဲ့ စကားတစ်ချို့ကို ပြောနေသည်။
မီရဲလ်ကတော့ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေနေသည်။
သူတို့နောက်မှာတော့ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်တဲ့ ဒုက္ခသည်တွေက တံခါးပေါက်ကနေ နေရောင်ခြည်ထဲကို ထွက်လာကြသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က ဘုရင်မကို မှတ်မိသွားသည်။
ထို့နောက် တခြားသူတွေကလည်း မှတ်မိသွားကြသည်။
လူအုပ်ထဲမှာ တီးတိုးစကားသံတွေ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အစောင့်တွေနောက်ကို လိုက်လာတဲ့သူတွေ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ အချို့က ဒူးထောက်ကြပြီး မီရဲလ်က ရက်ဆာကို လက်မောင်းကနေ တွဲထားလျက်နဲ့ လှည့်လာသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး" လို့ သူမက ပြောသည်။ "ရှင်တို့ လမ်းလျှောက်လာတာ အတော်ဝေးပြီ။ ထိုင်ပြီး အစားအသောက် စားကြပါ"
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မျက်ရည်တွေကြားကနေ ရယ်မောလိုက်သည်။
အဲဒီအသံက တခြားသူတွေကို တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေစေတဲ့ အရာတွေကို ချိုးဖျက်လိုက်သလိုပါပဲ။
သူတို့က မီရဲလ်ဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာကြသည်။ ကလေးတွေကို ပွေ့ချီလာကြတယ်၊ စောင်တွေကို လိပ်လာကြတယ်၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မေးရမှာ ကြောက်နေခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေအားလုံးကို ယူလာကြသည်။
မီရဲလ်က သူတို့ကြားထဲမှာပဲ ရှိနေသည်။
ကက်ဆီယာက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီပေးလိုက်လို့ မိခင်ဖြစ်သူက ထိုင်နိုင်သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်ကို ကုလားထိုင်ဆီ ပို့ပေးနေသည်။ ကျွန်တော် ဝင်ကူဖို့ လုပ်ပေမဲ့ သူမက အဆင်ပြေကြောင်း အမူအရာနဲ့ တားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး သူမမျက်နှာကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်မှာ အပ်လိုက်သည်။
"ရှင်ဆီက မြင်းနံ့တွေ နံနေတယ်"
"ခင်ဗျားအတွက် လူရာနဲ့ချီ ခေါ်လာပေးထားတယ်လေ"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်မဆီ နောက်ထပ် ဘာမှ မခေါ်လာခင် ရေအရင်ချိုးလိုက်ဦး"
အက်ဗလင်က ခဏနေတော့ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို တို့ထိကာ တန်ဖိုးကြီးပြီး အမြဲလိုလို အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို စစ်ဆေးသလိုမျိုး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ သိထားသင့်တာ တစ်ခုခုများ ရှိသေးလား"
“ပင်ပန်းတယ်၊ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားတယ်။ အပေါက်အသစ်တော့ ထပ်မဖြစ်ဘူး။”
“ကောင်းပြီ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ မှီရင်း ပြုံးပြသည်။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ တရားရုံးက လူတွေ ရွေ့လျားသွားလာနေတာကို ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ရက်ဆာ ရေတစ်ခွက် ရသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သူမဆီ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူမက ရေခွက်ကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ မင်းသားလေး။”
သူ့အကြည့်တွေက ရေခွက်ဆီ ရောက်သွားသည်။
“သောက်လက်စကို အဆုံးထိ သောက်လို့ရပါတယ်။”
အဲဒီစကားကြောင့် သူမ ရယ်မောလိုက်မိပေမဲ့ အသံကတော့ တုန်ယင်နေသည်။
“မင်း ပြောပုံဆိုပုံက မင်းအမေနဲ့ တူလိုက်တာ။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ အပြောခံရပါတယ်”
သူမက သူ့ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ သူမဆီကနေ အရင်တုန်းက တိရစ္ဆာန်ရုံဆီ သူမ ပွေ့ချီသွားခဲ့တဲ့ ကလေးငယ်နဲ့ အခုရှေ့မှာရှိတဲ့ ကောင်လေးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသလိုမျိုးပေါ့။
“မင်းလည်း ကြီးလာပြီပဲ။”
“အားလုံးလည်း ဒီလိုပါပဲ” လို့ သူက ပြောလိုက်သည်။ အဲဒီစကားထဲမှာ ပါတဲ့ ခံစားချက်တွေကြောင့် ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့နောက်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာမှာ ရပ်နေသည်။ ရက်ဆာက လက်ကမ်းပေးလိုက်တဲ့အခါ သူ ဝင်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။
ဂျူလီယန်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စာကို ကျွန်မ ရပါတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ယူရီယာ ပြောပြလို့ပါ။”
“ပြီးတော့ ရေကန်အကြောင်းလည်း ကျွန်မ မှတ်မိနေပါတယ်။”
သူ့မျက်နှာအမူအရာက တောက်ပသွားပြီးမှ တစ်ဖန် ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်မကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။”
ရက်ဆာက ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘက်ကို တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အဲဒီအကြည့်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ပါနေသလို၊ သူက ဂျူလီယန်ရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်တဲ့ ပုံစံမှာတော့ အဖြေတစ်ခု ပါနေပုံရသည်။
“မနက်ဖြန်ပေါ့” လို့ သူမက ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်ကသာ မလှုပ်ရှားတဲ့ ကုလားထိုင်တစ်ခု ရှာပေးနိုင်ရင်ပေါ့။”
“အဘိုးရဲ့ အလုပ်ရုံမှာ တစ်လုံး ရှိပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်ဆီမှာတော့ အများကြီးရှိတယ်” လို့ ဂါရစ်က ပြောသည်။ “အများစုကတော့ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတတ်ကြပါတယ်။”
ရက်ဆာက ဂျူလီယန်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သူမရဲ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မနက်ဖြန်ပေါ့။”
ကျွန်တော် ရေချိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကလေးလေးယောက်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့က ဂျူလီယန်နဲ့အတူ ရောက်လာကြတာပါ။ ဂျူလီယန်က ပုံဆွဲစာရွက်အထပ်ကို ကိုင်ထားပြီး တောင်းဆိုချက်ချင်း မတူညီတဲ့ သံအမတ်လေးယောက်ကို လိုက်ပို့ပေးနေရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကာရယ်က ကျွန်တော့်ဆီ အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
“ကျွန်မ ပိုရှည်လာပြီ။”
“ကိုယ် မြင်ပါတယ်။”
“ရိုင်ဆာက တိုင်းပေးတာလေ။”
“သူက ကျွန်တော်တို့ကို အကုန် တိုင်းပေးတာ” လို့ အစ်ဂ်နာရှပ်က သူမဘေးကနေ ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ပြောသည်။
ဆီရာဖီနာက သူမရဲ့ လက်စွပ်ကို မပြသည်။
“အရင်က ဒီနားမှာ ရှိတာကိုး။”
သူမက လက်ကောက်ဝတ်နားက နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အခုဆိုရင် လက်စွပ်က လက်ကောက်ဝတ်ထက် သိသိသာသာ မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ဘေးက ကုလားထိုင်ပေါ် တက်ထိုင်ပြီး သူ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်သည်။
“သေးနေတုန်းပဲ” လို့ သူက စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။
“ကိုယ်ကတော့ အတွေ့အကြုံ ရှိထားပြီးသားလေ။”
ဂျူလီယန်က ပုံဆွဲစာရွက်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“သူတို့က ရောက်လာမယ့်လူတွေအတွက် ပုံဆွဲပေးကြတာ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့ပုံကို အပေါ်ဆုံးမှာ ထားချင်ကြလို့လေ။”
“ကျွန်မ ဖြေရှင်းလိုက်ပြီ” လို့ ကာရယ်က ကြေညာသည်။
စာရွက်တွေကို တစ်ဖက်မှာ ချည်မျှင်တွေ အများကြီးနဲ့ စိတ်ပူစရာကောင်းလောက်အောင် ချုပ်နှောင်ထားသည်။
“စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကြီးကြပ်သူရဲ့ အကူအညီနဲ့ပေါ့။”
ပထမစာမျက်နှာမှာတော့ ပြတင်းပေါက် အကြီးကြီးတွေနဲ့ ဂရေးကိပ်ကို တွေ့ရသည်။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ခရမ်းရောင် အရည်တစ်ခုခု ထည့်ထားတဲ့ ပန်းကန်လုံးပုံ ဖြစ်ပုံရသည်။ တတိယတစ်ခုမှာတော့ လူရုပ်ပုံ ခြောက်ခု၊ နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှန်း မခွဲခြားနိုင်တဲ့ ပုံစံတစ်ခု ပါဝင်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကုတင်လေ” လို့ အစ်ဂ်နာရှပ်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါ့လေ။”
“စောင်တွေလည်း ပါတယ်နော်။”
“အရမ်းကောင်းတဲ့ စောင်တွေပဲ။”
ဆီရာဖီနာက ကျွန်တော့်ဒူးပေါ် မှီလိုက်သည်။ သူမဆွဲထားတဲ့ ပုံအကြောင်း ရှင်းပြရင်းနဲ့ပဲ သူမက အိပ်ငိုက်လွန်းလို့ ပါးစပ်ဟပြီးသန်းလိုက်တာကြောင့် ရှင်းပြချက်တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျန်တဲ့သူတွေက နောက်ထပ် တစ်မိနစ်လောက် စကားဆက်ပြောနေပေမဲ့ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို မှီလျက်နဲ့ အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“သူတို့က ပင်ပန်းနေရင်တောင် ကြီးထွားနေကြတာပဲ” လို့ ဂျူလီယန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အိုင်အိုက တံခါးဝမှာ ပေါ်လာပြီး သူ့နောက်မှာ လက်ဇန်းဒါးက ပါလာသည်။
“သူတို့က ကြီးထွားနေလို့ ပိုပြီး ပင်ပန်းနေကြတာပါ” လို့ သူမက ပြန်ဖြေသည်။ “ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အနားယူတယ်ဆိုတာကို နှစ်ဆယ်အထိ ရေတွက်လို့ရမယ့် အချိန်လောက်ပဲ လှဲနေတာလို့ သတ်မှတ်လိုက်လို့လေ။”
အစ်ဂ်နာရှပ်က ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နှစ်ဆယ်ဆိုတာ အများကြီးပါဗျာ။”
လက်ဇန်းဒါးက အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူ့သမီးကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ ယူလိုက်သည်။
“နံပါတ်တွေရဲ့ အရွယ်အစားအကြောင်းကိုတော့ နေ့လယ်စာ စားပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားဆဲပါ။ သူ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မှီလိုက်တဲ့အခါ သူ့လက်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ၊ အရပ်အမောင်းတွေနဲ့ သူတို့ သင်ယူနေတဲ့ အံ့အားသင့်စရာ အရှိန်အဟုန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲပါစေ၊ အိပ်စက်ခြင်းကို သူ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်လေ့ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ သူ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကာရယ်ကတော့ အကြာဆုံး ခံသည်။
သူမက အက်ဗလင် လာမခေါ်ခင်အထိ ရောက်လာမယ့် ကလေးတွေကို ဒီစာအုပ် ပြပေးမယ်လို့ ဂျူလီယန်ကို ကတိပေးခိုင်းသည်။
သူကလည်း လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက လမ်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကောက်ယူပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မေရီက နံနက်စာ မစားခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
ဒါကတော့ ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခါမှ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ဩစ်ဝင်း တောလ်က သူမနဲ့အတူ ပါလာသည်။ သူက စာရွက်နှစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားပြီး လက်မရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်မှာ မှင်တွေ စွန်းထင်းနေသည်။ သူက အိပ်စက်ခဲ့ပုံရပြီး မေရီက သူ့ကိုလည်း စည်းကမ်းတွေ လိုက်နာဖို့ စတင် ဖိအားပေးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
“ကျွန်မတို့ ထုံးကျောက်ထုတ်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ဆီက သတင်းကြားထားပါတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ကုသပေးတဲ့သူတွေ သူတို့ဆီ ရောက်သွားပြီလား။”
“မနေ့ကပါ။ အဲဒီသတင်းက ပြန်လာတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာပို့ဆောင်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ ရောက်လာတာပါ။”
ဩစ်ဝင်းက စားပွဲပေါ်မှာ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်က အရောင်ဖျော့တဲ့ တောင်ကုန်းတစ်ခုဘေးမှာ တည်ရှိသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကတော့ ကျောက်ထုတ်တဲ့နေရာရဲ့ အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ ရှေးဟောင်း သစ်သားတဲတွေနဲ့ အခန်းငယ်တွေထဲမှာ ခိုလှုံနေကြသည်။ ရေထွက်ပေါက်တစ်ခုကတော့ အောက်ဘက် နံရံတစ်ခုအောက်မှာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“အရပ်သား နှစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်” လို့ မေရီက ပြောသည်။ “စစ်သား နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်။ ကလေးအချို့ကတော့ အလွန်ဖျားနာနေကြတယ်။”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ခရီးသွားနိုင်မလဲ။”
“ကုသပေးတဲ့သူတွေက အကုန်လုံးကို စစ်ဆေးလို့ မပြီးသေးဘူး။ သူတို့က နောက်ထပ် လှည်းတွေ မပို့ခင်မှာ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေဘူးတွေ ပိုပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။”
ကျွန်တော် ပုံကြမ်းကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရေထွက်ပေါက်ကရော။”
“နောက်ဆုံး မိုးရွာပြီးကတည်းက ရေတွေက နောက်ကျိနေတယ်။ သူတို့ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ပြုတ်သောက်ကြတယ်။ လောင်စာကလည်း ရှားပါးနေတယ်။”
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ဖတ်နေတုန်းမှာပဲ ဟယ်လ်ဝမ်က ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက သွားမသွားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကောင်စီအစည်းအဝေး ခေါ်စရာ မလိုပါ။
“ကျွန်မအတွက် အဖုံးဖုံးလို့ရတဲ့ ရေဘူးတွေ၊ သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စတွေ၊ ပြီးတော့ ဟိုးအရင် ရေမြောင်းတွေ ဘယ်နားကနေ စီးသွားလဲဆိုတာ သိတဲ့ လူတစ်ယောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
ဩစ်ဝင်းက ပုံကြမ်းရဲ့ အစွန်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
“အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိပါတယ်။”
မေရီက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် သူ့ကို ရှာတွေ့ထားတာလား။”
“သူက ရွှံ့နွံဒေသက ရောက်လာတဲ့သူတွေထဲမှာ ပါပါတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ နာမည်တွေတင်မကဘဲ ကုန်သွယ်မှုတွေကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထားသလားလို့ လာမေးတာပါ။”
“သူ ပြန်သွားချင်သေးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို မမေးရသေးပါဘူး။ သူ မပြန်ချင်ရင်တောင် ဒီနေရာက ပုံစံကိုတော့ သူ ရှင်းပြပေးနိုင်ပါတယ်။”
ဟယ်လ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ။”
နောက်ဆုံးရတဲ့ သတင်းအရတော့ အဲဒီလုပ်ငန်းခွင်ကို ဖောက်ထွက်လာမယ့် တပ်မတော် မရှိတော့ပါ။ အဲဒီမှာ ရှိနေတာက မတ်စောက်တဲ့ လမ်း၊ ကျန်းမာတဲ့ လက်အနည်းငယ်နဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လူတွေကို ဖျားနာစေတဲ့ ရေတွေပဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့က အဲဒီအချက်အလက်တွေပေါ်မှာ မူတည်ပြီး နောက်ထပ် ခရီးစဉ်ကို စီစဉ်ကြသည်။
မယ်လိုဒီက ဟယ်လ်ဝမ်နဲ့ နောက်ထပ် ကုသပေးသူတွေကို လိုက်ပို့ပေးမည်။ အခုဆိုရင် အနားယူပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကာရန်က ကင်းထောက်တွေနဲ့ လမ်းကို စစ်ဆေးပေးပြီး အသစ်ရောက်လာတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကတော့ ရိက္ခာတန်းကို စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မည်။ မီရိုဗာကတော့ သူမရဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေနဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ အကုန်လုံး ဘေးကင်းသည်အထိ ဆိပ်ကမ်းဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဆက်လက် ကွပ်ကဲနေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် မြေပုံဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပန်းကန်တစ်ခု ချပေးသည်။
“ရှင်ရဲ့ အလုပ်က စားခြင်းနဲ့ စတင်မှာပါ။”
“ဒါဟာ ဒီနိုင်ငံရဲ့ အဓိက စစ်ရေးမူဝါဒဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် စတင် သံသယဝင်နေမိပြီ။”
“အဲဒါက အားတက်စရာ ရလဒ်တွေ ထွက်ပေါ်စေခဲ့တာပဲလေ။”
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ အလုပ်ရုံမှာ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် ရည်ရွယ်ထားတာထက် ကုလားထိုင်တွေ ပိုများလာသည်။
ရက်ဆာက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ဒူးပေါ် စောင်ခြုံပြီး ထိုင်နေသည်။ မီရဲလ်က အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကက်ဆီယာကို ခေါ်လာသည်။ ဟယ်လီနာနဲ့ လစ်ဘက်သ်တို့က လက်ဖက်ရည်တွေ ယူလာပြီး ထိုင်နေကြသည်။ ဩစ်ဝင်းကတော့ မေရီက ဂျူလီယန်နဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ အချိန်မှာ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်မှာ နေရာယူလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၊ သေတ္တာကို ကြည့်လိုက် လုပ်ပြီး ဘာမှ မပြောပါ။
“ဒီတစ်ခုကတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ပေါ့။”
ဂျူလီယန်က သူ့စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ရက်ဆာက သူ ဘောပင်ကို တို့နေတာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ပြောသမျှကို ရှင် အကုန် ရေးမှတ်မှာလား။”
“ရှင် ရေးစေချင်တဲ့ အရာတွေကိုပဲ မှတ်မှာပါ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်တို့ရဲ့ ဖခင်က ခွေးက သူ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ လုံးဝ ယုံကြည်နေခဲ့တာကို သိထားသင့်တယ်။”
မီရဲလ်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အိုး၊ အဲဒီခွေးကတော့။”
အက်ဒရီယာနာက ရက်ဆာ သူမရဲ့ ပထမဆုံး ဝါကျကို မဆုံးခင်မှာပဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
အဲဒီခွေးက အလည်အပတ်ရောက်လာတဲ့ မြို့စားတစ်ယောက်ရဲ့ အပိုင်ပါ။ သူက မီးဖိုချောင်သုံး ပဝါတစ်ထည်ကို ခိုးယူသွားပြီးနောက် အစေခံသုံးယောက်ဆီကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရေကန်အလယ်က ကျွန်းလေးပေါ်ကို ရောက်သွားပါတော့တယ်။
ရိုဒရစ်ကတော့ ဒီကိစ္စကို ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
“သူက တခြားလူတွေက ခွေးကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်နေကြတာလို့ ပြောတယ်” လို့ ရက်ဆာက ကျွန်မတို့ကို ပြောပြပါတယ်။ “ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ အကောင်းစား ဖိနပ်တွေကို စီးပြီး ကျောက်တုံးလေးတွေကို ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ခွေးကို ကောက်ချီလိုက်တာပဲ။”
“ခွေးကတော့ မကျေနပ်ဘူးပေါ့” လို့ မီရဲလ်က ပြောပါတယ်။
“ခွေးက တော်တော်လေးကို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတာ။”
ဂျူလီယန်ရဲ့ ဘောပင်က စာရွက်ပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
“ဖခင် ရေထဲ ပြုတ်ကျသွားတာလား။”
“ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ဆုံး သူက ခွေးကို သူကူညီပေးနေတာပါလို့ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။”
ဒီဇာတ်လမ်း ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်းပြတာ မအောင်မြင်ဘူးပေါ့။”
“ခွေးက သူ့ကိုယ်သူ ခါလိုက်တယ်” လို့ ကက်ဆီယာက အမှတ်ရလျက် ပြောပါတယ်။ “ဖခင်က နောက်ကို ဆုတ်လိုက်တယ်။”
ရက်ဆာက သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို အကွာအဝေး အနည်းငယ်ထားပြီး ပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျောက်တုံးက နေရာကလည်း အဲလောက်ပဲ ရှိတာကိုး။”
ဂျူလီယန် ရယ်မောလိုက်သည်။
အဲဒီရယ်သံက ပြည့်စုံပြီး အံ့ဩရလောက်အောင် ကြည်လင်နေတာမို့ မီရဲလ်က မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ရက်ဆာက ရေထဲကို တန်းပြီး ပြုတ်ကျသွားပုံ၊ ခွေးက ကမ်းစပ်ကို စနစ်တကျ ရေကူးသွားပုံနဲ့ ဘုရင်ကြီးက ပခုံးပေါ်မှာ ကြာပန်းတစ်ပွင့် တင်လျက် ရေကန်ထဲကနေ ပြန်တက်လာပုံတွေကို ပြန်ပြောပြနေပါတယ်။
“သူ ဒေါသထွက်သွားလား” လို့ ဂျူလီယန်က မေးပါတယ်။
“သူက ရယ်တဲ့သူတိုင်းကို ဖမ်းဖို့ ကျွန်မကို အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။”
ဂျူလီယန်က ခေါင်းမော့ပြီး အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရယ်လိုက်တာပဲ” လို့ ရက်ဆာက ထပ်ပြောပါတယ်။ “အဲဒီတော့ ကိစ္စက ပိုရှုပ်ထွေးသွားတာပေါ့။”
ဩစ်ဝင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးနေပါတယ်။
“အဲဒီဖိနပ်တွေအတွက် လျော်ကြေးတောင်းထားတဲ့ စာရွက်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတယ်။”
“ရှင် အဲဒါကို ယူလာခဲ့တယ်လို့တော့ မပြောပါနဲ့နော်” လို့ မီရဲလ်က ပြောပါတယ်။
“ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ တချို့ ရတနာတွေကတော့ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
အဲဒီစကားကြောင့် ရက်ဆာတောင် ရယ်မောလိုက်ရပါတယ်။
ဂျူလီယန်က ခဏလောက် ရေးမှတ်နေပြီး လူတွေ ဘယ်နားမှာ ရပ်နေခဲ့ကြလဲဆိုတာကို မေးမြန်းဖို့ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ ကက်ဆီယာက ရာသီဥတုကို ပြင်ပေးလိုက်တယ်။ မီရဲလ်က ခွေးရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပြီးမှ သူ မှတ်မိနေတဲ့ ခွေးက အပြုအမူ ဆိုးတဲ့ တခြားခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေမလားလို့ ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
ဩစ်ဝင်းကတော့ သေချာတဲ့အထိ နေရာလပ် ချန်ထားဖို့ အကြံပေးပါတယ်။
စာရွက်ပေါ်က ဘုရင်ကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရေစိုနေတဲ့ ဖိနပ်တွေကို စီးထားသူ၊ ရူးမိုက်လောက်အောင် ရဲရင့်တဲ့ အစီအစဉ်ရှိသူနဲ့ သူ့ရဲ့ ရယ်သံကို အခုထိ မှတ်မိနေတဲ့ မိသားစုတစ်ခု ရှိသူအဖြစ် ပုံဖော်လာပါတော့တယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားတဲ့အခါ ဂျူလီယန်က ရက်ဆာကို အရင်စာမျက်နှာတွေကို ပြနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်က အလုပ်ရုံ တံခါးဝမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်ပြီး ကုလားထိုင်လက်ရမ်းတစ်ခုကို ပွတ်တိုက်နေပါတယ်။ ကောင်လေးကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ မထင်ရလောက်အောင် အနီးအနားမှာပဲ ရှိနေတာပါ။
ရက်ဆာက နန်းတော်ဥယျာဉ်ဟောင်းရဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခုပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
“ဒါက အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်လမ်းမကြီးပဲ။”
“အမေက ဒါကို ဆွဲဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ။”
“ဒီနားက နံရံက ပိုနိမ့်တယ်လေ။”
သူမက လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
ဂျူလီယန်က မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ကို လှဲချလိုက်ပါတယ်။
“ငါတို့ အိမ်ပြန်ရမယ်လို့ ထင်လား။”
ဂါရစ်ရဲ့ လက်ထဲက ကိရိယာက လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
ရက်ဆာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ သူမကို ဖြေခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“ပြန်ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
“အကယ်၍ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲနေခဲ့ရင်ကော။”
“ပြောင်းလဲနေမှာပေါ့။”
သူက ပုံကြမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပါတယ်။
“တချို့အရာတွေက ကျိုးပဲ့နေလိမ့်မယ်။ တချို့အရာတွေကတော့ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့ လူတွေကြောင့် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ဘယ်တုန်းကမှ ဥယျာဉ်လုပ်ခွင့် မပေးခဲ့တဲ့ နေရာတွေမှာ ဥယျာဉ်တွေ ဖြစ်နေနိုင်သလို၊ အရင်က မြေလွတ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေမှာ အိမ်တွေ ဆောက်ထားတာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်။”
“သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းကြမှာလား။”
“မင်းရော ထွက်သွားစေချင်လို့လား။”
“မလိုချင်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါကို မှတ်ထားပါ။”
ဂါရစ်က ကိရိယာကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲဆီ လျှောက်လာပါတယ်။
“အချိန်တန်လို့ မင်းတကယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ” လို့ သူက ဂျူလီယန်ကို ပြောပါတယ်။ “အဲဒီစကားက ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားပါဘူး။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“လက်ဇန်းဒါးနဲ့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့လယ်မှာတင် ဘယ်လိုဘုရင်မျိုး ဖြစ်ရမလဲဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး။”
ဂျူလီယန်က စာမျက်နှာရဲ့ အစွန်းတစ်လျှောက်ကို လက်ချောင်းနဲ့ လျှောက်စမ်းနေပါတယ်။
“ဘယ်လိုဘုရင်မျိုး မဖြစ်ချင်ဘူးဆိုတာပဲ ငါ သိနေရင်ကော။”
ရက်ဆာရဲ့ အကြည့်တွေ နူးညံ့သွားပါတယ်။
“အဲဒါကပဲ စကားစမြည် ပြောဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ပါပဲ။”
သူက အဲဒီအကြောင်းကို ခဏလောက် တွေးနေပါတယ်။
ပြီးတဲ့နောက် သူမ နောက်ထပ်ပုံကြမ်းတစ်ခုကို မြင်နိုင်အောင် စာအုပ်ကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
အဲဒါကတော့ ဂရေးကိပ်မှာ သူ့ရဲ့ အဘိုးနဲ့အတူ သူတို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ ဥယျာဉ်ကွက်လပ်လေးပါ။
အဲဒီညမှာတော့ ကျွန်တော်တို့က ခန်းမငယ်တစ်ခုမှာ ညစာ စားကြပါတယ်။
ဟယ်လီနာက လစ်ဘက်သ်ကို ဖိတ်ထားပါတယ်။ မီရဲလ်က ရက်ဆာကို ဖိတ်ထားပါတယ်။ ဆီလက်စတင်းက အီဒရစ်နဲ့အတူ ရောက်လာပြီး တခြား ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ ဘုရင်မတွေနဲ့ မင်းသမီးတွေကလည်း ဒီနေ့ရောက်လာတဲ့သူတွေကို နေရာချပေးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာကြပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ဒါကို ကောင်စီအစည်းအဝေးလိုမျိုး စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရလဒ်အနေနဲ့ကတော့ မြေပုံတစ်ခုအပေါ်မှာ ဆွေးနွေးတာထက်စာရင် ပေါင်မုန့်ဝိုင်းမှာ ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ စကားတွေကို ပြောဖြစ်ကြပါတယ်။
ဘုရင်မ အယ်လစ္စန်ဒရာက မကြာသေးခင်က ရောက်လာသူတွေထဲမှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဆရာတွေ သုံးယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိထားပါတယ်။ အိုင်ဇာဘက်က သူတို့ကို သင်ခန်းစာတွေ စီစဉ်နေတဲ့သူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ်။ ရန်နာကတော့ မောင်နှမတွေကို စောင့်ရှောက်ရင်း လနဲ့ချီ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေကို အဲဒီတာဝန်တွေကနေ ခဏလွတ်မြောက်စေချင်ပါတယ်။
“သူတို့ကို ကလေးငယ်တွေရဲ့ သင်ခန်းစာနောက်ဆုံးမှာ ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။ “သူတို့အတွက် သီးသန့် အစီအစဉ်မျိုး ဖြစ်ရမယ်။”
လစ်ဘက်သ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“မွန်းလွဲပိုင်းကနေ စလို့ ရပါတယ်။”
ဟယ်လီနာကတော့ အခန်းတွေအကြောင်း စဉ်းစားနေပါပြီ။
မီရဲလ်က သူမဘေးမှာ ရက်ဆာကို ထားလျက် နားထောင်နေပြီး သူမ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုချင်သလိုမျိုး ကွပ်ကဲသူရဲ့ လက်မောင်းကို ခဏခဏ ကိုင်တွယ်နေပါတယ်။
စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာတော့ ဂျူလီယန်က အစ်ဂ်နာရှပ်ကို သစ်သီးလှီးပေးနေပါတယ်။ ကာရယ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ပုံထဲမှာ ဒရဂွန်က အစိမ်းရောင် တောင်ပံဖြစ်ရမလား၊ ရွှေရောင် တောင်ပံဖြစ်ရမလားဆိုတာကို ငြင်းခုံနေကြပါတယ်။
ဂါရစ်က တောင်ပံ လေးချောင်းဖြစ်ဖို့ အကြံပေးပါတယ်။
လက်ဇန်းဒါးက အဲဒီအကြံကို စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး အော်ရီသာကို လက်တွေ့ပြခိုင်းဖို့တော့ မလုပ်ပါနဲ့။”
“ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး” လို့ ဂါရစ်က ပြောပါတယ်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမဆီ လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမရဲ့ လက်ရှိတဲ့ နေရာမှာ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်ကြပါတယ်။
ဘာမှ မဖြစ်လာပါ။
ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ရုပ်ဖို့ လုပ်တဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်မှာ တိုးဝင်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ရှင် ခံစားမိတယ်မလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဗလင်က အနီးကို တိုးလာပါတယ်။ ကျွန်တော် လက်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်တော့ သူမလက်က နေရာယူလိုက်ပြီး ခဏတာလောက် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး ပတ်ဝန်းကျင်က စကားသံတွေကို မေ့လျော့သွားကြပါတယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှု ထပ်ဖြစ်လာပြန်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အလွန်တရာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်တာမို့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
မီရဲလ် သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ မိခင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကလေးလေ။”
စားပွဲဝိုင်းက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ကာရယ်က ကလေးက အပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလားလို့ ချက်ချင်း မေးပါတယ်။ အိုင်အိုက လှုပ်ရှားတာဟာ ရောက်လာတာ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တဲ့အခါ အစ်ဂ်နာရှပ်က သူ ဖခင်ကို ကန်ဖို့ လေ့ကျင့်နေတာလားလို့ မေးခွန်းထုတ်ပါတယ်။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မင်းဖခင်ကို ကန်ဖို့ လေ့ကျင့်နေတာ ဖြစ်မယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“မိသားစုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ဓလေ့တစ်ခုပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်ပါတယ်။
မီရဲလ်ရဲ့ လက်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ပေါ်ကို ခဏလောက် အုပ်ထားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအခါမှာတော့ အသက်ရှင်သန်မှုတွေကို လျော့နည်းလာတဲ့ အပိုင်းအစတွေနဲ့ နောက်ထပ် ပုန်းခိုရမယ့် နေရာအကွာအဝေးတွေနဲ့ တိုင်းတာနေခဲ့ရတဲ့ ရက်ဆာက တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးပါတော့တယ်။
မီရဲလ်က ကလေးတွေရဲ့ မေးခွန်းတွေကို မပြတ်တောက်စေဘဲ သူမကို ပိုပြီး နီးကပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပေါင်မုန့်တွေကို ကမ်းပေးကြပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ ခွက်ထဲကို ရေဖြည့်ပေးပါတယ်။
သူမ စားချင်တဲ့အချိန်ရောက်ရင် သူမအတွက် နေရာတစ်ခုက အမြဲတမ်း စောင့်ကြိုနေမှာပါ။