အခန်း ၃၇၃ - သူတို့ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည့် လမ်း
စာတစ်စောင်နှင့် ပတ်သက်၍ အဆိုးရွားဆုံးအချက်မှာ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲ ရောက်လာရန် သုံးရက်ကြာမြင့်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တပ်မှူး ရက်ဆာဒွန်းက သူမတွင် စားနပ်ရိက္ခာ သုံးရက်စာသာ ကျန်တော့ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
ကျွန်တော်သည် ကောင်စီစားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ထိုအချက်နှစ်ချက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မေရီက သူမ၏လက်ဖြင့် စာရွက်ကို အုပ်လိုက်သည်။
“အဲဒီစာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေလို့ လမ်းခရီးက တိုသွားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ငါသိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် ဘာတွေထည့်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကူညီပေးပါဦး”
အပြင်ဘက်တွင် လှည်းဘီးများ မြည်သံသည် ရုံးဝင်းထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ယမန်နေ့ညက အပိုမှာယူထားသော ရိက္ခာများကို စတင်တင်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မီရိုဗာထံသို့ လိုအပ်သမျှ ကြိုတင်ပေးပို့ရန် ညွှန်ကြားချက်များနှင့်အတူ မြင်းစီးသူရဲများမှာ ဩဆယ်လ်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ လိုအပ်ချက်၏ အတိုင်းအတာအပြည့်အဝကို နားမလည်ခင်ကပင် ကျွန်တော်တို့က စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သာမန်လှည်းများမှာ နှေးကွေးလွန်းနေဆဲပင်။
အော်ရီသာသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သားရေသိုင်းကြိုးအချို့ကို စားပွဲခုံပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော သားရေချုပ်သမားကို လေ့လာနေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ကင်းထောက်ပျံသန်းမှုနဲ့ ရိက္ခာတွေကို သယ်သွားပေးလို့ရတယ်”
“ဘယ်လောက်များလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
သူမက ဝန်ပမာဏကို ပြောပြလိုက်သည်။ မေရီက ချက်ချင်းပင် အစားအစာ၊ ဆေးဝါးများနှင့် ထိုပစ္စည်းများ ပျက်စီးမှုမရှိစေရန် ထည့်ရမည့် ကွန်တိန်နာများအဖြစ် ခွဲဝေပိုင်းခြားလိုက်သည်။
“ခရီးသည်တော့ မပါဘူး” ဟု အော်ရီသာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အတောင်ပံအောက်မှာလည်း ဘာမှချိတ်မထားဘူး။ ရန်သူနဲ့ တွေ့ရင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်”
“ဘယ်နေရာမှာ ချပေးမှာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှေ့တန်းစခန်းမှာပေါ့။ မီရိုဗာက အဲဒါတွေကို လုံခြုံတဲ့နေရာဆီ ရွှေ့ပေးလိမ့်မယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ တောင်ကုန်းတွေပေါ်က စောင့်ကြည့်နေသူအားလုံးကို ရက်ဆာတို့ဆီ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
သော်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အရင်ဆုံး လမ်းကြောင်းကို ပျံသန်းကြည့်ပါ။ အကယ်၍ ရန်သူက လမ်းကို ပိတ်ထားတယ်ဆိုရင် လှည်းတွေ မရောက်ခင်မှာပဲ ငါတို့ သိထားဖို့လိုတယ်”
ဘုရင် အီဒရစ်က သူ၏ဓားခါးပန်းကို တင်းအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့က လမ်းကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်ဆိုရင်ကော”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ ဘယ်လောက်အထိ အင်အားကြီးလဲဆိုတာကို သိအောင်လုပ်ရမှာပေါ့” ဟု သော်က ပြောသည်။ “ဘယ်သူမဆို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မိန့်ခွန်းတွေ မပြောခင်မှာပေါ့”
“ကျွန်တော်က တိုတိုလေးပဲ ပြင်ဆင်ထားတာပါ”
“အဲဒါကို မြင်းတွေအတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ”
သူက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ရက်ဆာ၏စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကျွန်တော် သိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့လူတွေကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့စဉ်က တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လမ်းကြောင်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားမယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဩဆယ်လ်ကနေ အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကနေ သွားပါ။ မီရိုဗာဆီ ရောက်တာနဲ့ သူမက ဆုတ်ခွာဖို့ စီစဉ်လိမ့်မယ်။ သူမက နေရာတစ်ခုကို စွန့်ခွာဖို့ ပြောရင် စွန့်ခွာလိုက်ပါ”
“သူမရဲ့ တာဝန်နယ်ပယ်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကိုလည်း ငါသိတယ်”
မေရီက မော့မကြည့်ဘဲ အိတ်များကို ဆက်လက်ရေတွက်နေသည်။
“နှစ်ယောက်စလုံးက နားထောင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်တွေပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၏ အလုပ်ရုံတွင် ဂျူလီယန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အလုပ်ခုံတန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့၌ ဘောင်းဘီအသေးလေးတစ်ထည်ကို ချထားကာ ထိုအထည်က ပုန်ကန်မှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်ထားသည့်အလား မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။
“ဒါတွေက ဂယ်ရစ်ရဲ့ အဝတ်တွေ” ဟု သူက ပြောသည်။
“မင်းက ချေးငှားဖို့ မဆုံးဖြတ်ထားဘူးဆိုရင်တော့ ဒါတွေက သူ့အပိုင်ပဲပေါ့”
“ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကတော့ သူ့နဲ့ တော်တော်လေး တော်နေတာ”
အခန်းတစ်ဖက်တွင် ကျွန်တော့်သားဖြစ်သူက သစ်သားတုံးပေါ်တွင် ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုင်းတာခြင်းသည် မရိုးသားကြောင်း အစ်ဂ်နေရှပ်ကို နားချရန် ကြိုးစားနေသည်။
အစ်ဂ်နေရှပ်က သစ်သားတုံးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဒါက ငါ့ကို အရပ်ပိုရှည်စေတယ်လေ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီအတိုင်း ကြီးထွားလာတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကာရိုနှင့် ဆီရာဖီနာတို့က တိုင်းတာသည့်ပြားဘေးတွင် စောင့်နေကြသည်။ ကာရိုက ဖိနပ်ကို ချွတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဆီရာဖီနာကမူ ဖိနပ်ခြေဖဝါးများက ရလဒ်အပေါ် မမျှတစွာ သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် သူမ၏ဖိနပ်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က နားနောက်တွင် ခဲတံတစ်ချောင်းပန်ထားလျက် သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။
“တစ်ခါပဲ တိုင်းမှာနော်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ရိုင်ဆာက မှတ်တမ်းအမှန်ကို လိုချင်တာ။ နံရံမှာ ကပ်ပြီး အရပ်ရှည်အောင် လုပ်ဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး”
ဂျူလီယန်က အသစ်ချုပ်ထားသည့် ဘောင်းဘီအစွန်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“သူတို့က တော်တော်မြန်မြန် ကြီးလာကြတာပဲ”
“ဘောင်းဘီအကြောင်း ပြောတာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်မျိုးမှာ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ထက် အစ်ကိုဖြစ်နေရုံနဲ့တင် သူတို့ထက် အရပ်ပိုရှည်နေရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
တိုင်းတာသည့်နေရာမှ ခဲတံကိုင်ရန် အလှည့်ကျခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂျူလီယန်က အလိုအလျောက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကာရို၊ အဲဒါ ပြန်ပေးလိုက်ပါ။ ဆီရာဖီနာက သူ့မှတ်သားချက်တောင် မလုပ်ရသေးဘူး”
ကာရိုက ငြင်းဆန်သည်။ ဂျူလီယန်က နားထောင်ပေးပြီး ကူညီပေးခြင်းသည် အစားထိုးဝင်လုပ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြကာ သူမကိုယ်တိုင် မှတ်သားချက်အောက်တွင် နာမည်ရေးနိုင်ရန် ဒုတိယမြောက် ခဲတံတစ်ချောင်းကို ရှာပေးလိုက်သည်။
မနက်စာ မစားခင်တွင် သူသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်ဆိုလျှင် မလုပ်နိုင်လောက်သည့် စိတ်ရှည်မှုမျိုးဖြင့် ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။
သူ ပြန်လာသည့်အခါ သူ့အဘိုးက ပြုံးနေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ဂျူလီယန်က မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို လိုက်မီနေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲလို့ တွေးနေတာပါ”
ဂျူလီယန်က ရှက်ရွံ့သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ကြင်နာတတ်သော လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိသည့်အခါတိုင်း သူက ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေကျဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ်ရှိ ခရီးသွားဝတ်ရုံဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဖေဖေ တပ်မှူး ရက်ဆာဆီ သွားမှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“အော့စ်ဝင်က ပြောဖူးတယ်၊ သူက ဖေဖေ့အတွက် သတင်းစကားတွေ ပို့ပေးလေ့ရှိတယ်တဲ့”
“ဟုတ်တယ်”
သူက ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို စာရေးလိုက်တယ်။ အမေကတော့ ညွှန်ကြားချက်တွေ မပါဘူးဆိုရင် ရေးလို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဒါက ပညာရှိတဲ့ စကားပဲ”
“ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာရှိနေတယ်ဆိုတာနဲ့ သူတတ်နိုင်ရင် လာခဲ့ဖို့ ရေးထားတာပါ”
ကျွန်တော် စာကို သတိကြီးစွာဖြင့် လက်ခံယူလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကြားတွင် လက်ဝါးကြီးဖြင့် အသာအယာ တင်ထားလိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျရင် ဥယျာဉ်ဘောင်တွေကို မှတ်သားပြီးသား ဖြစ်နေမှာပါ”
“အားလုံးလား” ဟု ဂျူလီယန်က မေးသည်။
“တစ်ခုကနေ စကြတာပေါ့”
တစ်ခုခုကြောင့် ထိုအဖြေက ကြီးကျယ်သော ကတိစကားများထက် သူ့ကို ပို၍ စိတ်အေးစေဟန် ရှိသည်။
အက်ဒရီယာနာနှင့် အက်ဗလင်တို့က တံခါးပေါက်နားတွင် စောင့်နေကြပြီး မီရယ်လ်နှင့် ကက်ဆီယာတို့က သူတို့ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ ဆယ်လက်စတင်းက အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးရာတွင် ရပ်နေပြီး အီဒရစ်နှင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ ဗိုက်လုံးလုံးလေးပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးက ကျွန်တော့်နှုတ်ဆက်ခြင်းကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။
“ခေါင်းမာလိုက်တာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဖေဖေနဲ့ တူတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ကလေးက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “မေရီက ထည့်စရာ လှည်းနောက်တစ်စီး ထပ်မရှာခင်မှာပဲ ဖေဖေ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သူသိနေတာပါ”
မီရယ်လ်က ဆီစိမ်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်ငယ်လေးတစ်ထုပ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
“ရက်ဆာအတွက်ပါ။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာတွေပါ။ သူမ အိပ်စက်အနားယူခင်မှာ ပြန်ဖြေစရာ မလိုတဲ့ စာတွေပါ”
ကျွန်တော် ယူလိုက်ပြီးသည့်တိုင် သူမ၏လက်ချောင်းများက ထိုအထုပ်ကို ခဏတာ ဆုပ်ကိုင်ထားသေးသည်။
“သူမ ထွက်လာနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်လောက်တဲ့အထိ စားစရာတွေကို ပို့ပေးလိုက်ပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရိုးသားစွာနှင့် ကတိမပေးနိုင်သော အရာများ ရှိနေသည်။
ဒါကတော့ ကျွန်တော် လိုက်နာနိုင်အောင် ကြိုးစားရမည့် အမိန့်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဩဆယ်လ်ကို ကျော်လွန်သည့် လမ်းများတွင် ဖုန်မှုန့်၊ ပူနွေးသော သားရေနှင့် လှည်းဘီးအောက်တွင် ကြေမွနေသော ဖန်းနယ်ပင်တို့၏ အနံ့များ လှိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် လမ်းကျဉ်းသွားသည့်အထိ အပိုလှည်းများနှင့်အတူ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အရေးပေါ် ရိက္ခာများကို တိရစ္ဆာန်များပေါ်သို့ ပြောင်းတင်လိုက်ကြသည်။ ပိုလေးသော ရိက္ခာများမှာ မီရိုဗာ ရွေးချယ်ထားသော ခုခံကာကွယ်ရန် လွယ်ကူသည့် သစ်သီးခြံသို့ နောက်မှ ရောက်လာလိမ့်မည်။
အီဒရစ်က သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမျှ သတိမပြုမိစေဘဲ ကုန်ပစ္စည်းများ ချပေးရာတွင် ကူညီနေသည်။
သူ့စစ်သားတစ်ဦးက သူ့လက်ထဲမှ အိတ်ကို လာယူရန် ကြိုးစားသည်။
“အရှင်မင်းကြီး…”
“မင်းက နှစ်အိတ် သယ်နိုင်တယ်ဆိုရင် လှည်းပေါ်မှာရှိတဲ့ အိတ်ကို ယူလိုက်”
ထိုစစ်သားက ငြင်းဆိုရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း အိတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အမိန့်အတိုင်း ယူလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ရှေ့တန်းစခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အော်ရီသာက နောက်တစ်ကြိမ် ပျံသန်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ပထမအကြိမ် ပို့ဆောင်မှုမှာ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ မီရိုဗာက ရိက္ခာအများစုကို ဆာဘင်း၊ လမ်းပြများနှင့် အစောင့်အနည်းငယ်နှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်ပို့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရက်ဆာ၏လူများ တစ်ရက်စာအတွက် အာဟာရရှိစေရန်နှင့် အရေးကြီးဆုံး လူနာများကို စတင်ကုသရန် ဆေးဝါးများလည်း ပါဝင်သည်။
သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်လာနိုင်လောက်အောင်ထိတော့ မလုံလောက်သေးပါ။
သို့သော်လည်း ကျွန်တော်တို့သည် တောင်းပန်စကားများသာ သယ်လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ ပြသလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
မီရိုဗာက မီးသွေးဖုတ်သည့် အဆောက်အအုံဟောင်းဘေးတွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။
“အောက်လမ်းကို မနေ့က မနက်ကတည်းက စောင့်ကြည့်နေကြတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “မြင်းစီးကင်းလှည့်အဖွဲ့ငယ်လေးတွေပါ။ သူတို့ စခန်းကိုတော့ မတွေ့သေးပါဘူး”
“သေချာရဲ့လား” ဟု အီဒရစ်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ရက်ဆာကတော့ လက်ရှိစခန်းကို သူတို့ မတွေ့သေးဘူးဆိုတာ သေချာနေတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မတို့က စခန်းကို ရွှေ့ပြောင်းနေတာပေါ့”
သူမက မှောက်ထားတဲ့ခြင်းတောင်းတစ်လုံးပေါ်မှာ မြေပုံကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။
ကမ်းရိုးတန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားမည့်လမ်းမှာ ကျောက်ဆောင်စောက်နှစ်ခုကြားရှိ ရှေးဟောင်း သစ်ထုတ်လမ်းအတိုင်း သွားရသည်။ ပိုဝေးသည့်လမ်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ ကွေ့သွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော ချောင်းရိုးကို ဖြတ်ကာ ချုံနွယ်များကြားမှတစ်ဆင့် သစ်သီးခြံဆီသို့ ဆင်းသွားသည်။
“သစ်ထုတ်လမ်းကတော့ လှည်းတွေသွားလို့ရတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အနောက်ဘက်လမ်းကတော့ လမ်းကောင်းကောင်း လျှောက်နိုင်တဲ့သူတွေအတွက်ပဲ”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က မလျှောက်နိုင်ကြတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရပ်နားစရာမလိုဘဲ အဲဒီအကွာအဝေးအထိ သယ်သွားဖို့ကတော့ များလွန်းနေတယ်”
အီဒရစ်က အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို အသေးစိတ် လေ့လာနေသည်။
“ဒီချောင်းရိုးထဲမှာ အရင်က ဘာတွေစီးဆင်းတာလဲ”
“ရေဖြစ်မှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဖြေလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဆက်ပြောပါ”
“ဆည်မြောင်းပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီဘက်က မြေသားဖြတ်ထားတာကို မြင်လား။ ထိန်းရံနံရံတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီနံရံတစ်လျှောက်မှာ အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ လမ်းဟောင်းလေးသာ ကျန်နေသေးရင် ကျဉ်းတဲ့လှည်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းခေါ်သွားနိုင်ကောင်းပါရဲ့”
မီရိုဗာက မြေပုံကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ဆာဘင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးထားတာ။ သူ ဟိုဘက်အစွန်းကနေ စစ်ဆေးနေတယ်”
နေမဝင်ခင်မှာပဲ သတင်းပို့သူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
လမ်းကြောင်းက ကျန်နေသေးသည်။
သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် အပြင်ဘက်အစွန်း ပြိုကျသွားသည့် နေရာတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။
ရက်ဆာ၏လူများနှင့် ရန်သူများ မရောက်သေးသည့် လမ်းကြောင်းကြားတွင် လှည်းသုံးစင်းစာလောက် လမ်းပြတ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် မှောင်ပြီးမှ စခန်းလျှို့ဝှက်ချက်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။
ဘယ်သူမှ အားပေးသံ မပြုကြချေ။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး သတိထားမိသည့်အချက်မှာ ဒါပင်ဖြစ်သည်။
လူတွေက ကျွန်တော်တို့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အသံကြားတော့ လှည့်ကြည့်ကြပြီးနောက် ကုန်းနှီးနောက်မှာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ အိတ်တွေကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချို့က မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။ အချို့မှာမူ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် ပိတ်စအိုများနှင့် သစ်ကိုင်းများအောက်တွင် ထိုင်လျက်ပင် ရှိနေကြသည်။
မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က စစ်သားတစ်ဦး ကိုင်ထားသည့် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ပေါင်မုန့်ဆိုသည်မှာ ထိုမျှကြီးနိုင်သည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားဟန်ရှိသည်။
ချက်ပြုတ်ထားသော မီးဖိုများမှာ သေးငယ်ပြီး ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ထားကြသည်။ အော်ရီသာ သယ်လာပေးသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်ပါးပါးများက အိုးထဲတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည်။ စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် စိုစွတ်နေသော သိုးမွေးအနံ့၊ မီးခိုးနံ့၊ ဖျားနာမှုအနံ့များနှင့် လူတိုင်း စိတ်မပါသော်လည်း ရေများများထည့်ကာ ပမာဏတိုးအောင် ချက်ထားရသည့် အစားအစာအနံ့များ လှိုင်နေသည်။
ရက်ဆာ ဒေါန်းက ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။ သူမ ဝတ်ထားသည့် ကုတ်အင်္ကျီမှာ တစ်ချိန်က အပြာရောင်ဖြစ်ခဲ့ဟန်ရှိသည်။
တံတောင်ဆစ်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပြုပြင်ထားသည့် အရာများရှိသည်။ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ဝါယာကြိုးဖြင့် ချုပ်ထားသည်။ သူမ၏ ဓားမှာမူ သန့်ရှင်းနေသည်။
သူမက အီဒရစ်ကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်သည်။
“အရှင်မင်းကြီးတို့”
“တပ်မှူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ရိက္ခာတွေကို ဘယ်မှာ ထားရမလဲ”
ခဏတာမျှ သူမသည် ထိုမျှရိုးရှင်းသော မေးခွန်းကို မည်သို့ဖြေရမည်ကို မေ့သွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်ပြီး အမိန့်များ ပေးတော့သည်။
စခန်းတစ်ခုလုံး သူမပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
စစ်သားများက ဝန်များကို ယူကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အိုးတစ်လုံးကို ယိုစိမ့်မယိုစိမ့်နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားနေကြသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့အတွက် ကြီးလွန်းသည့် ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို သယ်လာပြီး နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဘာမျှမပြောဘဲ အခြားတစ်ဖက်လက်ကို ကူကိုင်ပေးလိုက်သည်။
ရက်ဆာက အစားအစာများကို သယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မတို့က အစေ့အဆန်တွေကို နှစ်ခါ ပြုတ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တစ်ခါက အလိုအပ်ဆုံးသူတွေအတွက်၊ နောက်တစ်ခါကတော့ ရေအရသာကို တစ်ခုခုလို ခံစားနိုင်အောင် ဟန်ဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေအတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော် မီရယ်လ် ပေးလိုက်သည့် အထုပ်ကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“သူမ ရှင်တို့ကို စောင့်နေတယ်”
ရက်ဆာက မီးအိမ်အောက်တွင် ရင်းနှီးနေသည့် တံဆိပ်ခတ်ထားသော အထုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
“သူမရဲ့ ကလေးတွေကော”
“လုံခြုံပါတယ်။ သုံးယောက်စလုံးပါပဲ”
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဂျူလီယန်၏ စာကို သီးခြားပေးလိုက်သည်။
သူမက မတ်တတ်ရပ်လျက် စာကို ဖတ်သည်။ စာရွက်ကို တည်ငြိမ်စေရန် လက်မဖြင့် ဖိထားသည်။
“သူ မြင်းတွေကို ကြည့်ဖို့ ကျွန်မ ခေါ်ထုတ်သွားတုန်းက သူက ကျွန်မရဲ့ ကုန်းနှီးထက်တောင် ပိုသေးသေးလေးပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“သူ စာရေးနေတဲ့အချိန်မှာတောင် အစားစားဖို့ သတိပေးနေရတုန်းဆိုတာကိုသာ ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ရင် သူ စိတ်ဆိုးမှာပါ”
“ကြားရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ စာကို ခေါက်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ လမ်းအကြောင်း မေးမြန်းသည်။
ဆာဘင်းက ကျွန်တော်တို့ကို မိုးမလင်းခင်မှာပဲ လမ်းပြတ်နေသည့်နေရာသို့ ခေါ်သွားသည်။
လမ်းပြတ်နေသည့် အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသည်။
ရှေးဟောင်း ကျောက်နံရံတစ်ခုက ချောင်းရိုးထဲသို့ ပြိုကျနေသည်။ အပေါ်ဘက်တွင် မြေသားများ ပဲ့ကျသွားသဖြင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတစ်ယောက် လက်ဗလာနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် ကျဉ်းမြောင်းသော အစွန်းတစ်နေရာသာ ကျန်တော့သည်။
အောက်ဘက်တွင်မူ အဆင်းမလှလျှင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည့် ချောက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
“လမ်းလျှောက်နိုင်သူတွေကိုတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြတ်ခိုင်းလို့ ရပါတယ်” ဟု ဆာဘင်းက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လှည်းတွေကိုတော့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ချ၊ ဖြုတ်၊ ပြီးမှ ဟိုဘက်ကို ဆွဲတင်ရလိမ့်မယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ” ဟု မီရိုဗာက မေးသည်။
ဆာဘင်းက သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
ကြာလွန်းသည်။
အော်ရီသာက အကွေ့အလွန်တွင် ခဏအကြာ၌ ဆင်းသက်လာပြီး လူပုံစံဖြင့် လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဖိနပ်များတွင် ဖုန်မှုန့်များ ကပ်ငြိနေသည်။
“အောက်လမ်းမှာ မြင်းစီးသူတွေ ရှိနေတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “မနေ့ကထက် ပိုများတယ်။ သူတို့နောက်မှာ လှည်းတချို့လည်း ပါလာတယ်။ အာရုံမစိုက်မိအောင် အနားကို မကပ်ရဲခဲ့ဘူး”
“ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်နေတာလဲ”
“သစ်ထုတ်လမ်းဘက်ကိုပါ”
ရက်ဆာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ လက်က ဓားရိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
“သူတို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စခန်းဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့သွားပြီ”
“ဒါဆိုရင် သူတို့က ထွက်ပေါက်လမ်းကြောင်းတွေကို လိုက်ရှာကြတော့မှာပဲ” ဟု မီရိုဗာက ပြောသည်။
ကျွန်တော် လမ်းပြတ်နေသည့် အစွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
ခြောက်သွေ့နေသော မျက်နှာပြင်အောက်တွင် စိုစွတ်မှုများ ရှိနေသည်။ ခံစားမိလောက်သည့် အတိုင်းအတာဖြစ်သည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေသားကို မတည်မငြိမ် မဖြစ်စေဘဲ လိုအပ်သည့်အရာကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်မူ မလုံလောက်ပေ။
“ကျွန်တော် အပိုင်းတစ်ခုကို ရေခဲနဲ့ ခဲပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လူတွေကို အဲဒီလို ချော်ချော်ပြောင်ပြောင် ရေခဲတံတားပေါ်ကနေ ဖြတ်ခိုင်းတာကတော့ မကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ”
“ပြီးတော့ ရှင် တခြားနေရာမှာ လိုအပ်နေရင်ကော” ဟု မီရိုဗာက မေးသည်။
ကျွန်တော် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးများ၊ ကျန်ရှိနေသေးသည့် နံရံနှင့် အပေါ်ဘက်ရှိ ချုံပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် လက်လွှတ်လိုက်ရင်တောင် အသုံးဝင်နေမယ့် တစ်ခုခုကို တည်ဆောက်ကြတာပေါ့”
အီဒရစ်က ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“အောက်မှာ ထောက်တိုင်ခံမယ်။ သစ်သားတွေ ကန့်လန့်ဖြတ်ခင်းမယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ရေခဲက ထောက်ကူပေးထားမယ်”
“ကျွန်တော်တို့မှာ သင့်တော်တဲ့ သစ်တုံးတွေ မရှိဘူး” ဟု ဆာဘင်းက ပြောသည်။
“တည့်တည့်ဖြောင့်ဖြောင့် သစ်ပင်တွေတော့ ရှိတယ်”
“ကိရိယာတွေကော”
ရက်ဆာက စခန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“လူရှစ်ရာက စောင်တွေလောက်ပဲ ယူပြီး ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူး”
တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် စည်လုပ်သူတစ်ယောက်၊ လက်သမားနှစ်ယောက်၊ ဆည်မြောင်းများကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ပုဆိန်ကိုင်ထားသည့် စစ်သားသုံးယောက်တို့က ပထမဆုံး ထောက်တိုင်ကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲဆိုတာကို အငြင်းပွားနေကြသည်။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု အေးခဲပေးဖို့ မတောင်းဆိုမချင်း ကျွန်တော် ငြိမ်နေလိုက်သည်။
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေသည်။
ဆည်မြောင်းလုပ်သား အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြံဉာဏ်ကို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“အဲဒီမြေသားတစ်ခုလုံးကို ခဲလိုက်ရင် အရည်ပျော်တဲ့အခါ သူက ရွေ့သွားလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပြီ”
သူမက ပိုပြီး အငြင်းပွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အမှတ်အသား လုပ်တဲ့နေရာမှာ ရှင် လုပ်ပေးနိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တုတ်တစ်ချောင်း ပေးသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ကြည့်ရမယ့်နေရာမှာ ရပ်မနေပါနဲ့တော့”
အီဒရစ်က အလွန်အမင်း ရယ်မောလိုက်သဖြင့် ရက်ဆာပင်လျှင် သစ်ခုတ်နေသည့် အမျိုးသားများဘက်ကနေ လှည့်ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာသည့်အချိန်ကစ၍ သူမ ပြုံးသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင်တော့ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းမှာ လှည်းကျဉ်းတစ်စင်းစာလောက် ကျယ်ဝန်းသွားသည်။
ပထမဆုံး ဖြတ်သွားသည့် လှည်းပေါ်တွင် လမ်းမလျှောက်နိုင်သူ သုံးယောက် ပါလာသည်။ သူတို့၏ အိပ်ရာခင်းများကို ပတ်လည်တွင် ထည့်ထားပြီး နောက်ဘက်တွင် ဆေးဆရာတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ လှည်းဘီးများက ကြမ်းတမ်းသည့် သစ်သားပြားများပေါ်တွင် တကျွီကျွီ မြည်နေသည်။ ထောက်တိုင်များက ခိုင်ခံ့နေသည်။
ကျွန်တော်ကမူ အပြင်ဘက်အစွန်းအောက်တွင် လက်ဖဝါးဖြင့် အောက်ဆုံးထောက်တိုင်ကို ဖိထားကာ အပေါ်မှ ဝန်များ ဖြတ်သွားစဉ်အတွင်း ယာယီထောက်ကူကို ခိုင်မာနေစေသည်။
ဆည်မြောင်းလုပ်သား အမျိုးသမီးက လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
လှည်းတစ်စင်း ဟိုဘက်ရောက်သည်နှင့် “နောက်တစ်ခု” ဟု သူမက ပြောသည်။
နောက်တစ်စင်း ထပ်ရောက်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်စင်း။
ရက်ဆာသည် မိုးမလင်းခင်ကတည်းက စခန်းကို အုပ်စုများ ခွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။ မိသားစုများ အတတ်နိုင်ဆုံး အတူတူ ရှိနေကြသည်။ အားအကောင်းဆုံး လမ်းလျှောက်နိုင်သူများက မလျှောက်နိုင်သူများအတွက် အစားအစာ၊ ကိရိယာများနှင့် အထုပ်အပိုးများကို သယ်ပေးကြသည်။ သူမ၏ စစ်သားများက သူတို့အကြားတွင် လက်နက်များကို အဆင်သင့် ကိုင်ဆောင်ကာ အနားယူထားသည့် လူများထက် ပိုမိုများပြားသည့် ဝန်အိတ်များကို လွယ်လျက် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အီဒရစ်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားပြီး အိတ်နှစ်လုံးကိုပါ လွယ်ထားသည့် စစ်သားတစ်ယောက်ကို တားလိုက်သည်။
“အဲဒါကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်”
“ကျွန်တော် သယ်နိုင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး”
“မင်း သယ်နိုင်လားလို့ ငါ မမေးဘူး”
စစ်သားက အိတ်ကို ပေးလိုက်ရသည်။
အီဒရစ်က အိတ်ကို ယူပြီး တောင်ကုန်းအပေါ်ဘက်သို့ ဆက်တက်သွားသည်။
မိန့်ခွန်းပြောခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
မီရိုဗာက လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေပြီး လူအုပ်စု၏ အရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းကျောင်းပေးနေသည်။ နောက်မှလိုက်လာသူများမှာ ကြောက်လန့်နေကြသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ သစ်သားပြားများပေါ်သို့ အလျင်စလို ဖြတ်မသွားစေရ။ မိသားစုဝင်များ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘဲ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သူဟူ၍ မရှိစေရ။
အော်ရီသာကတော့ လူအုပ်၏ အမြင်ကွယ်ရာ၊ အနောက်ဘက်တွင် ကင်းစောင့်နေသည်။ ဆာဘင်း၏ ကင်းထောက်များကလည်း သစ်တောလမ်းကြောင်းများကို စောင့်ကြပ်ပေးထားသည်။
နှစ်နာရီနီးပါးကြာအောင် အလုပ်များမှာ အနှောင့်အယှက်မရှိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ထိုစဉ် သစ်ထုတ်လမ်းဘက်မှ တံပိုးမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရက်ဆာက အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
မီရိုဗာက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့လူတွေနဲ့ပဲ အတူနေပါ”
“အောက်မှာ ရှိနေတာ ကျွန်မရဲ့ စစ်သားတွေလေ”
“သူတို့ ဘယ်လို ဆုတ်ခွာရမလဲဆိုတာ သူတို့သိပါတယ်”
နောက်ထပ် တံပိုးမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အသံဖြစ်သည်။
ဆာဘင်း၏ သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ထောက်တိုင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်လိုက်သည်။ သစ်သားတုံးများက ကျောက်ခင်းထားသည့် နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရေခဲတံတားကသာ တစ်ကိုယ်တော် ထောက်ကူပေးနေရတော့သည် မဟုတ်ပေ။
စက်ရုံလုပ်သား အမျိုးသမီးက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ အဆစ်နေရာကို စစ်ဆေးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါဆို အဆင်ပြေပြီ”
ကျွန်တော် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် တခြားနေရာမှာ ကျွန်တော့်အလုပ်ကို သွားလုပ်တော့မယ်”
ရန်သူများက မြင်းစီးသူ ကင်းထောက်ခြောက်ဦး၏ နောက်တွင် ခြေလျင်တပ်သားများဖြင့် အောက်ဘက်အကွေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့က ငတ်မွတ်နေသည့် ဒုက္ခသည်များကိုသာ မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
သို့သော် သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျောက်နံရံနိမ့်နိမ့်နောက်တွင် ဒူးထောက်စောင့်နေသည့် အီဒရစ်၏ စစ်သားများ၊ ထို့ပြင် အပေါ်ဘက် သစ်တောများထဲတွင် အသင့်ရှိနေသည့် ဆာဘင်း၏ လိုင်ရာဒိုနီတပ်သားများ ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး မြှားချက်များ စတင်ထိမှန်ချိန်တွင် ကျွန်တော် ရောက်ရှိလာသည်။
လမ်းဘေးရှိ လူတစ်ယောက်သည် ပခုံးတွင် မြှားထိမှန်သွားကာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဒုတိယအကြိမ် မြှားမိုးမရွာခင်မှာပင် အခြားစစ်သားတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။
အကွေ့အလွန်မှ လူတစ်ယောက်က မြင်းစီးသူများကို ရှေ့ဆက်တိုးရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အီဒရစ်က ဓားကို ကိုင်လျက် ကျောက်နံရံနောက်တွင် ရပ်နေသည်။
“နောက်ထပ် အများကြီး လာဦးမှာ” ဟု သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“ဘယ်လောက်များလဲ”
“ကျွန်တော် ဒီမှာနေပြီး ရေတွက်နေဖို့ စိတ်ကူးမရှိလောက်အောင် များတယ်”
မြင်းစီးသူများ ရှေ့သို့ စတင်တိုးလာသည်။
ကျွန်တော် အကွေ့နေရာကို ဖြတ်၍ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များ ပါဝင်သည့် ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းများမှာ လန့်သွားကြသည်။ မြင်းစီးသူတစ်ဦးက အခြားတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသွားပြီး ရန်သူတို့၏ တိုက်စစ်မှာ ကျောက်တုံးများဆီ မရောက်မီပင် ပျက်ပြားသွားသည်။
ဆာဘင်း၏ လေးသမားများက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး လမ်းရှင်းရန် ကြိုးစားနေသူများကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရွှံ့အိုးတစ်လုံး ကျောက်နံရံတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းပြင်တွင် မီးများ ကူးစက်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သာမန်မီးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အေးစိမ့်သည့် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ရာ မီးငြိမ်းသွားပြီး စိုစွတ်နေသည့် ပြာနံ့များသာ ကျန်ရစ်သည်။
အကွေ့အလွန်မှ လူတစ်ယောက် ကျိန်ဆဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုအသံကြောင့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။
မီရိုဗာဆီမှ အပြေးသမားတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
“နောက်ဆုံးလှည်းတွေ ဖြတ်ကျော်သွားပြီ။ နောက်ဆုံးလမ်းလျှောက်အဖွဲ့လည်း ဖြတ်နေတုန်းပဲ”
အီဒရစ်က အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
“ဒုတိယတန်း! အဖွဲ့လိုက် ဆုတ်ခွာ!”
သူ့စစ်သားများက တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ဆုတ်ခွာစပြုသည်။
ရန်သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားပြီး ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်။
ကျွန်တော် လမ်းကြောင်းကို ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်ဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးများပေါ်နှင့် မြေကြီးအောက်ရှိ အမြစ်များပေါ်တွင် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ပြေးလာနေသူများမှာ ရုတ်တရက် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျကုန်သည်။ တစ်တောင်လုံးကို ရေခဲခဲပစ်ရန် ကျွန်တော် မကြိုးစားပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် စက္ကန့်ပိုင်းအချိန်သာ လိုအပ်ပြီး၊ နောက်မှ ပြန်လျှောက်နိုင်ဖို့အတွက်လည်း ခွန်အားအနည်းငယ် ချန်ထားရဦးမည်။
မြှားတစ်စင်း ကျွန်တော့်သံချပ်ကာကို ရှပ်ထိသွားသည်။
အီဒရစ်က သူ့အနီးဆုံး စစ်သား၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်၊ ထိုအချိန်မှာပင် လှံတစ်ချောင်း ကျောက်နံရံကို ကျော်ဖြတ်လာသည်။
ဘုရင်၏ ဓားချက်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ထို့နောက် သူက ထိုစစ်သားကို ဆုတ်ခွာနေသည့် တန်းလျားဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
“သွားတော့”
စစ်သားက ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း သစ်ပင်များကြားထဲသို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဒဏ်ရာရသူများဆီ ရန်သူများ မရောက်လာစေရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရပ်တန့် တားဆီးခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး တောင်ကုန်းအမြင့်တွင် ကျွန်တော် တောင်စောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ရက်ဆာက ဒဏ်ရာရသူတင်ဆောင်သည့် ပုခက်ကို လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကူညီသယ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမက လူအုပ်စုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သောအခါ သူမက ပုခက်တိုင်ကို ပခုံးနှင့် ပြန်ထမ်းကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးအဖွဲ့ မြေပြန့်သို့ ရောက်သောအခါ အော်ရီသာ၏ အရိပ်က ချုံပုတ်များကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
သူက တောအုပ်ထဲသို့ မီးမှုတ်မထုတ်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့၏ ကင်းထောက်များက ထိုထဲမှ ထွက်လာဆဲ ဖြစ်သည်။
သူက အကာအကွယ်မဲ့နေသည့် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ကြီးမားသည့် ခေါင်းကြီးကို ရန်သူတို့ တက်လာရမည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။
ရန်သူတို့၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုမှာ သစ်ပင်များအောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့၏ တပ်မှူးက ထောင်ချောက်ကို ကြောက်နေသလား၊ သို့မဟုတ် အကာအကွယ်မဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် စောင့်ကြိုနေသည့် နဂါးတစ်ကောင်ဆီသို့ တိုးဝင်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို နားလည်သွားသလား ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် မသိနိုင်ပါ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မီရိုဗာက ထိုခေတ္တရပ်နားချိန်ကို အမိအရ အသုံးချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းကြသည်။
ညနေစောင်းတွင်တော့ ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် သစ်သီးခြံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်း သစ်သီးပင်များ၊ နိမ့်သော နံရံတစ်ခု၊ လှည်းများ၊ ထမင်းချက်သည့် မီးဖိုများနှင့် လမ်းခွဲရာတွင် ကျွန်တော်တို့လူများ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အရောင်တောက်ပသော အမှတ်အသားများကို တွေ့ရသည်။
ရဲတိုက် မဟုတ်ပါ။
တံခါးပေါက်လည်း မရှိပါ။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူများ မရောက်လာမီကပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
လူအုပ်စု၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ရှိနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရေပုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီး မရပ်မနားဘဲ ငိုကြွေးတော့သည်။
စာရင်းကောက်ယူရာတွင် အချိန်ယူရသည်။
နာမည်များကို အုပ်စုအလိုက် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရပြီး၊ အုပ်စုများကိုလည်း လူများ နားနေသည့် နေရာများနှင့် တိုက်ဆိုင်ရသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသည်ဟု သတင်းရသော်လည်း သူ့အဘိုးက သူ့ကို ညီမဖြစ်သူဘေး၊ လှည်းအောက်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အရပ်သား ရှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်လုံး သစ်သီးခြံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရက်ဆာ၏ စစ်သား ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်လုံးလည်း သူတို့နှင့်အတူ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။
အရပ်သားများကြားတွင် လိုက်ပါလာသည့် ဒဏ်ရာရသူများကိုလည်း စာရင်းဝင်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ အစောင့်အဖွဲ့တွင် ဒဏ်ရာရသူ ကိုးယောက် ရှိသည်။ နှစ်ယောက်မှာ စိုးရိမ်ရသည်။ အီဒရစ်၏ လူတစ်ယောက်မှာ ဒုတိယနေရာတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲဘော်များက သူ့ကို စောင်ဖြင့် ပတ်ကာ လှံကို ဘေးတွင် ထား၍ သယ်လာကြသည်။
အီဒရစ်က ထမ်းစင်ဘေးတွင် ကြာမြင့်စွာ ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီ။
သူ့အနေဖြင့် စာတစ်စောင်တော့ ရေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။
နေဝင်ပြီးနောက် ရေပုံးများအနီးတွင် ရက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူမက နောက်ဆုံးတော့ ဓားကို ချွတ်လိုက်ပြီ။
ဓားမပါတော့ဘဲ ကုတ်အင်္ကျီကို ဖြုတ်ထားသည့် သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ ငယ်ရွယ်သယောင်ရှိပြီး ပို၍လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။
“မီရိုဗာက မနက်ဖြန် ဒီမှာပဲ နားမယ်တဲ့” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကင်းထောက်တွေက လမ်းကြောင်းရှင်းနေတယ်လို့ ဆက်ပြောနေသရွေ့ပေါ့။ လှည်းတွေကတော့ အော်ဆယ်လ်မှာ ဆေးကုသမှု လိုအပ်နေတဲ့သူတွေကို အရင်ဆုံး စတင် ပို့ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်”
“ကျန်တဲ့ ကျွန်မတို့ကော”
“အစားအသောက်၊ အိပ်စက်ခြင်း။ ပြီးရင် နောက်တစ်ပိုင်းပေါ့”
သူမက သစ်သီးခြံကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကလေးများက သစ်ပင်အောက်တွင် စားသောက်နေကြသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က အထုပ်အပိုးများကြားမှ တယောတစ်လက်ကို ရှာတွေ့သွားသော်လည်း ပိုင်ရှင်ကတော့ တူညီသည့် မသေချာသော အသံကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တီးခတ်နေသည်။
“ထွက်လာရတာ ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု သူမက ဝန်ခံသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ ရွှေ့ပြောင်းရတိုင်း တစ်နေရာကို နောက်မှာ ထားခဲ့ရတယ်”
သူမက ဂျူလီယန်၏ စာကို ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။
“သူက စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးနေတယ်တဲ့”
“ဟုတ်တယ်”
“သူ့အဖေက အလှဆင် ရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျတာကို ကျွန်မ မှတ်မိသေးလားတဲ့ သူက သိချင်နေတာ”
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း သိချင်မိတယ်”
“ဘုရင်ကတော့ ကျောက်တုံးတွေက အလွန်ခိုင်မာတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောခဲ့တာလေ”
“တကယ်ပဲလား”
“စိုစွတ်နေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ကို ထမ်းဖို့ မကြိုးစားတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဟုတ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။ ရက်ဆာလည်း ရယ်လိုက်သည်၊ သို့သော် သူမ၏ ရယ်သံက မျက်လုံးကို လက်ဖြင့် ဖိထားရင်း အဆုံးသတ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဆီက အမိန့်တွေကို လက်ခံရရှိကြောင်း သူမကို ပြောပေးနိုင်မလား”
“ပြောပေးနိုင်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ကျွန်မ သူတို့ကို ခေါ်လာနေတယ်ဆိုတာလည်း ပြောပေးပါ”
သူမက မီးဖိုများဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အသက်ရှင်အောင် ကယ်တင်ထားနိုင်ခဲ့သည့် လူများကို ဒုတိယအကြိမ် အစားအသောက်များ ဝေငှပေးနေကြသည်။
“ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက်တော့ အကုန်လုံးပေါ့”
ထိုညတွင်ပင် အော်ဆယ်လ်သို့ ပြန်မည့် နောက်ထပ် မြင်းစီးသူတစ်ဦးနှင့်အတူ သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အရာများနှင့် ရှေ့ဆက်လုပ်ရမည့်အရာများကို ခွဲခြား၍ အိမ်သို့ ပေးပို့မည့် စာမျက်နှာကို ထည့်လိုက်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အစားအသောက်နှင့် လုံခြုံသည့် နားခိုရာ ရရှိထားသည်။ သို့သော် ကမ်းခြေသို့ မရောက်သေးပါ။ ကင်းထောက်များက လမ်းများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဒဏ်ရာရသူများမှာလည်း ကုသမှု ခံယူနေကြသည်။
စာရွက်အောက်ဆုံးတွင် ရက်ဆာက ရေကန်အကြောင်း မှတ်မိနေကြောင်း ရေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုစာကြောင်းကို ပြန်ဖျက်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်အနေဖြင့် ထိုအကြောင်းကို သူမဆီကနေပဲ ကြားသင့်သည်။
အစားတွင်၊ သူမက သူ့စာအုပ်အတွက် ကူညီပေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြောင်း ရေးလိုက်သည်။
အော်ရီသာသည် သစ်သီးခြံ နံရံဘက်တွင် ခွေခေါက်အိပ်စက်လိုက်သည်။ သူ၏ တောင်ပံများ ခေါက်သိမ်းသွားပုံမှာ ခရီးရှည်တစ်ခုအပြီး ရွက်လွှာများကို ချလိုက်သည့်အသံနှင့် ဆင်တူသည်။ အီဒရစ်သည် အိပ်ပျော်နေသည့် စစ်သားများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုငယ်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဆဘင်းသည် မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် အစာစားနေခဲ့ရာ မီရိုဗာက ခုံတန်းလျားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး စောင့်ကြည့်နေမှသာ သူမထိုင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဆဘင်းက ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ စကားနားထောင်သည်။
ကျွန်တော်သည် သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကို မှီချလိုက်ပြီး ဂရေးကိပ်အကြောင်းကို တွေးတောမိသည်။ တိုင်းတာသည့် ပျဉ်ပြားပေါ်တွင် ထပ်တိုးလာသည့် အမှတ်အသားလေးခု၊ မျိုးစေ့များ ပျိုးချရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဥယျာဉ်ကွက်၊ ကျွန်တော့်လက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ဖဝါး၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအတွင်း လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြားသူတွေကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ကျန်ရစ်နေစေရန် မလိုဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ကြီးပြင်းနိုင်ကြောင်း သင်ယူနေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်။
အနီးအနားတွင် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က မနက်စာ စားရဦးမလားဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ မိခင်က စုပုံထားသည့် အိတ်များဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မနက်စာအတွက် ကောက်နှံများ ပြင်ဆင်နေသည့် ထမင်းချက်ထံသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“စားရမှာပေါ့” ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
ထိုကလေးမလေးက ထိုအံ့ဩဖွယ်ရာ ကိစ္စကို စဉ်းစားနေသည်။
“အဲ့ဒီအချိန်ထိ အိပ်လို့ရမလား”
“ရတယ်လေ”
ခဏအကြာတွင် သူမ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။