အခန်း (၃၇၂) - ပထမဆုံး အဖြေ
စစ်ကြောင်းစူးစမ်းသူများထံမှ ပထမဆုံးအစီရင်ခံစာ မရောက်ရှိမီမှာပင် အော့စ်ဝင်းသည် မြေပုံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူသည် စက္ကူပြားအကျဉ်းလေးတစ်ခု၊ ခေတ်ဟောင်းအမည်သုံးခုနှင့် အီလီနော် ဂရုတစိုက်တိုင်းတာရေးဆွဲထားသော လမ်းကြောင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်မိသည့်အတွက် တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းနှင့်အတူ ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါက အထက်ဘက်က စက်ရုံလမ်းကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အောက်ဘက်က စက်ရုံ မီးလောင်သွားပြီးမှ ဒါကို အထက်ဘက်လမ်းကြောင်းလို့ ခေါ်ကြတာပါ။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ ဒါကို ဘုရင်မကြီးလမ်းမလို့ ခေါ်ကြတယ်”
မီရယ်လ်က ပို၍နီးကပ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့လမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“ဘုရင်မကြီးရဲ့ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ အဘွားပိုင်လမ်းပါ၊ အရှင်မ”
“အဲဒီလိုပဲ ထင်သားပဲ။ ဒီလောက်စောက်တဲ့လမ်းကို ငါပိုင်တယ်ဆိုရင် ငါမှတ်မိမှာပေါ့”
ကက်ဆီယာသည် ထိုနေ့နံနက်ခင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးလိုက်သည်။
အော့စ်ဝင်းက နောက်တစ်နေရာဖြစ်သော ချိုင့်ဝှမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကျွန်တော်တို့လူတွေက အထက်ဘက်စက်ရုံလမ်းကြောင်းကို မေးရင် ရွာသားကြီးတွေက ဒီနေရာကို ညွှန်ပြကြလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သူတို့က ဘုရင်မကြီးလမ်းမကို မေးရင်တော့ ကွမ်မန်ဒါ ဒေါန်း အသုံးပြုခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြသကြလိမ့်မယ်”
မေရီက လမ်းကြောင်းဘေးတွင် အမည်နှစ်ခုစလုံးကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုကွာခြားချက်ကို သေချာလေ့လာကြည့်သည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ မြေပုံတွင်မူ ၎င်းသည် သေးငယ်သော ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့မြေပြင်တွင်မူ ၎င်းသည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူများအတွက် လမ်းမှားဖြင့် တစ်ရက်တာ ခရီးနှင်ရခြင်းမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ထိုပြင်ဆင်ချက်ကို အော်ဆယ်လ်ထံ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် အော့စ်ဝင်းသည် မြေပုံများကို ဆက်လက်လေ့လာပြီး နောက်ဆုံးရအစီရင်ခံစာများကို သူ၏သေတ္တာထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော မှတ်တမ်းဟောင်းများနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးသည်။
သူသည် အလုပ်ကို အလျင်စလို မလုပ်ချေ။
သူသည် တည်ငြိမ်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး နေရာတစ်ခု၏ အမည်သည် အရင်းအမြစ်ထက် ပို၍သေချာနေသည်ဟု ထင်ရတိုင်း မေးခွန်းများထုတ်သည်။ နံနက်ခင်းကုန်ဆုံးချိန်တွင် မေရီက သူ့အတွက် လက်ထောက်နှစ်ဦး ပေးထားပြီး နေ့လယ်စာစားပြီးနောက်တွင်မူ အော့စ်ဝင်းသည် အခြားသူများ၏ ဘောပင်များကို ချွန်ပေးနေရသည့်အချိန်များစွာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် တတိယမြောက် လက်ထောက်တစ်ဦးကိုပါ ထပ်မံပေးလိုက်သည်။
လက်ထောက်များမှာ မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူတစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့နေသော ကလေးတစ်ဦးအပေါ် နူးညံ့သိမ်မွေ့နိုင်သလို၊ ရှင်းပြချက်မပါသော အတိုကောက်စာလုံးများအပေါ်တွင်မူ ရက်စက်နိုင်ကြောင်း သင်ခန်းစာရသွားကြသည်။
“ဒီသင်္ကေတက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု သူက စာရေးစာချီလူငယ်တစ်ဦးကို မေးသည်။
“သိုလှောင်ရုံ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် 'ဖြစ်နိုင်ပါတယ်' လို့ ရေးထားလိုက်။ စာရေးသူက ဘာကြောင့်ရေးခဲ့မှန်း မေ့သွားပြီးရင်တောင်မှ မင်ရည်ကတော့ ယုံကြည်မှုရှိနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်”
အနီးတွင် စာအုပ်ဖတ်ရန် ခွင့်ပြုချက်ရထားသော ဂျူလီယန်သည် ထိုစာကြောင်းကို စာရွက်ဘေးတွင် ကူးရေးထားလိုက်သည်။
အော့စ်ဝင်းက မြင်သွားသည်။
“ဒါက မင်းရဲ့ဖခင်အကြောင်း ရေးထားတဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ ပါသင့်မပါသင့် ငါမသေချာဘူး”
“ဒါက အဘိုးအကြောင်း ရေးထားတဲ့ မှတ်တမ်းမှာ ပါသင့်တာပါ” ဟု ဂျူလီယန်က ပြန်ပြောသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်သူသည် ပြန်မဖြေမီ စာရွက်များကို ခဏတာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ရက်စွဲလေး ဘာလေး ထည့်ထားသင့်တာပေါ့”
ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့၏ ပထမဆုံးသတင်းစကားသည် စတုတ္ထမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။
ကမ်းရိုးတန်းမှ အဆက်အသွယ်များသည် အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။
အော့စ်ဝင်း အမည်ဖော်ပြခဲ့သော လမ်းပြနှစ်ဦးမှာ ကုန်းတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်သွားသော်လည်း တတိယမြောက်လမ်းပြမှာမူ ရွှံ့နွံရွာများအနီးတွင် ကျန်ရှိနေပြီး မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူ၏ ဖော်ပြချက်နှင့် နောက်ဆုံးဒုက္ခသည်အုပ်စု အသုံးပြုခဲ့သော လုံခြုံသည့်နေရာများကို မှတ်မိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ စစ်ကြောင်းစူးစမ်းသူများသည် ထိုနေရာများတွင် ခိုလှုံနေသူများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် ရက်ဆာ ဒေါန်းနှင့် မတွေ့ဆုံရသေးချေ။
ကျွန်တော်တို့အားလုံးသည် ထိုအချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး ရှေ့ဆက်ချင်နေကြသဖြင့် ထိုကွာခြားချက်ကို အစည်းအဝေးစားပွဲတွင် အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလိုက်သည်။
မီရယ်လ်သည် ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
အဒရီယာနာ၏ လက်များသည် မြေပုံအစွန်းကို ထောက်ထားသည်။
ကက်ဆီယာက ပထမဆုံး လက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းကို မေးသည်။
“ရွှံ့နွံဒေသမှာ လူဘယ်လောက်ရှိသလဲ”
“အရပ်သား ၁၆၃ ဦး ရှိကြောင်း အတည်ပြုထားတယ်။ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ လိုင်ရာဒိုနီ စစ်သား ၁၉ ဦးလည်း ရှိတယ်”
“သူတို့ ခရီးဆက်နိုင်ကြမလား”
“အများစုကတော့ ရပါတယ်။ တချို့ကတော့ လှည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် လှေတွေ လိုအပ်မယ်။ လမ်းပြတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ အစားအသောက်တွေ ယူသွားပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကူညီပေးနိုင်ရင် ကမ်းရိုးတန်းအထိ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတယ်”
သော်က မီရိုဗာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အနားယူပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ အစောင့်တပ်အတွက် အမိန့်စာများကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
“သူတို့ဆီကနေ စတင်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ကပ္ပတိန် ဆာဘင်း အစည်းအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် နံနက်ခင်းက ကင်းလှည့်ရာမှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဖိနပ်များတွင် မြောက်ပိုင်းလမ်းမများမှ ရွှံ့များပေကျံနေကာ အရေးကြီးသတင်းများ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် သူမက ရေချိုးနေခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။
သူမ ဝင်လာသောအခါ မီရယ်လ်က ထရပ်လိုက်သည်။
ဆာဘင်းက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဘုရင်မကြီးကို သူမ၏လက်များကို ကိုင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“ရွှံ့နွံဒေသမှာ လူတွေရှိတယ်လို့ ကြားတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မိသားစုတွေလည်း ပါတယ်” ဟု မီရယ်လ်က ပြန်ဖြေသည်။
ဆာဘင်းက မြေပုံဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။
“အဲဒီရွာတွေကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ နန်းတော်တာဝန် မယူခင်က အဲဒီမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်”
အီလီဇာက လမ်းကြောင်းများ၊ ရာသီအလိုက် ရေကြီးမှုများနှင့် အစောင့်တပ်က လှည်းများကို ဖုံးကွယ်နိုင်မည့် နေရာများအကြောင်း မေးခွန်းသုံးခု မေးသည်။
ဆာဘင်းက တတိယမေးခွန်းအထိ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေကြားသည်။
“အဲဒါကတော့ နွေဦးရေကြီးမှုမှာ ဘယ်ကမ်းပါးတွေ ကျန်ခဲ့သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီ” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။ “ဘာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်သလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်”
ဆာဘင်းသည် ကမ်းရိုးတန်းကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွင် ကျွန်တော်တို့လူများကြားတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီးဖြစ်သော အနားယူထားသည့် လိုင်ရာဒိုနီ စစ်သားအနည်းငယ်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် နိုင်ငံကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည့် စစ်တပ်မဟုတ်ချေ။
သူတို့သည် ဒုက္ခသည်များ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ယုံကြည်လာစေရန် ကူညီပေးမည့် ရင်းနှီးသော အသံများအဖြစ် သွားရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
မထွက်ခွာမီ ဆာဘင်းသည် မီရယ်လ်၊ အဒရီယာနာနှင့် ကက်ဆီယာတို့နှင့် သီးသန့်စကားပြောသည်။
မီရယ်လ်က နေခဲ့ရန် ပြောသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ရှိနေခဲ့သည်။
“အကယ်၍ ကွမ်မန်ဒါ ဒေါန်းက မာစတာ တဲလ် မှတ်မိတဲ့နေရာမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူမက တောင်ကုန်းတွေကို စွန့်ခွာသွားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆာဘင်းက ဆိုသည်။
“အခုထိလား” ဟု ကက်ဆီယာက မေးသည်။
“အထူးသဖြင့် အခုပေါ့။ အဲဒီနေရာတွေက သူမ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေနိုင်တယ်”
မီရယ်လ်က ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။
ကျွန်တော်သည် နေရာတစ်ခုတွင် ဆက်နေခြင်းကို ကတိတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းဟု မှားယွင်းယူဆခဲ့ဖူးသည့် အချိန်တိုင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။
“သူမကို ဘာက စည်းရုံးနိုင်မလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ဆာဘင်းက ခဏစဉ်းစားသည်။
“သူမကို ဘာတွေကို ကယ်တင်ဖို့ လိုအပ်နေသလဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်ပါ”
အဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ စတင်ရေးသားထားသော စာကို လှမ်းယူသည်။
ထို့နောက် သူမက ၎င်းကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး စာရွက်သစ်တစ်ရွက်ကို ယူလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပထမဆုံးစာကြောင်းသည် မြို့တော်၊ ထီးနန်း သို့မဟုတ် လိုင်ရာဒွန်၏ အနာဂတ်အကြောင်း မဟုတ်တော့ချေ။
၎င်းသည် ရက်ဆာ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသူများအကြောင်း ဖြစ်သည်။
မီရယ်လ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြသည်။
“မင်း သူတို့အပေါ်ထားတဲ့ တာဝန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်စပ်ကို ကျော်လွန်သွားရုံနဲ့ ပြီးဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို ငါတို့ဆီ ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်ခဲ့ပါ။ ငါတို့က နောက်ဆုံးလူတစ်ယောက်အထိ ခုခံနေရမယ့် နေရာထက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ပိုပြီး လိုအပ်နေတာပါ”
ကက်ဆီယာက မျက်ရည်များကို ဒေါသတကြီး သုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ရေးသားသည်။
အစောင့်တပ်သည် အော်ဆယ်လ်မှတစ်ဆင့် အဆင့်နှစ်ဆင့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
ရှေ့ပြေးရိက္ခာများက ကမ်းရိုးတန်းလမ်းပြများနှင့်အတူ အရင်သွားသည်။ မီရိုဗာက ကင်းအီဒရစ် ပေးပို့ထားသော စေတနာ့ဝန်ထမ်း လေးဆယ်နှင့် ကွန်ကော်ဒီယာမှ လူသုံးဆယ် ပါဝင်သည့် ပင်မတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ နောက်မှလိုက်သည်။
ဆာဘင်း၏ စစ်သားများသည် တပ်ဖွဲ့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မဟုတ်ဘဲ လမ်းပြများနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့သည် မရင်းနှီးသော လက်နက်ကိုင်လူစုတစ်စုက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပုန်းခိုရာနေရာအပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းမဖြစ်စေရန် အဆက်အသွယ်လုပ်ရာတွင် ကူညီပေးမည်ဖြစ်သည်။
ရပ်စ်ခ်က ကမ်းရိုးတန်းအနီးတွင် ရနိုင်သည့် လှေများကို စီစဉ်ပေးသည်။ ‘နွေဦးငှက်ကျား’ (Summer Lark) သည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကူညီနိုင်သော်လည်း ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်ရုံမျှဖြင့် ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်းသည် သင်္ဘောအုပ်စုတစ်ခုလုံး ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။
အခြားသင်္ဘောသားအဖွဲ့များကလည်း စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိနားလည်ပြီး အစောင့်အကြပ်များနှင့် သတ်မှတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းခဲ့ကြသည်။
မာဒါက သူမသိထားသည့် ရေတိမ်ပိုင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းပြပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို မည်သည့်တာဝန်မှ ပေးအပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
မေရီက ထိုစာ ဂရေးကိပ်မှ မထွက်ခွာမီကပင် ထိုအချက်ကို သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
လူတို့သည် မိမိတို့၏ ကမ်းလှမ်းချက်များကို ၎င်းတို့ဖြစ်သည့်အတိုင်းပင် လက်ခံခြင်းခံရသောအခါ ပို၍ကူညီလိုစိတ် ရှိတတ်ကြသည်။
အိမ်တွင်မူ ကလေးများအတွက် အဝတ်အစားသစ်များမှာ အထုပ်လိုက် ရောက်ရှိလာသည်။
ချုပ်လုပ်သူများသည် အဝတ်စများကို လိုအပ်သလို ချဲ့နိုင်ရန် အစွန်းများကို လုံလောက်စွာ ချန်ထားပေးသည်။ ဟယ်လီနာက ထိုအလုပ်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုရာ လုပ်ငန်းခွင်မှ စာသင်သားလူငယ်လေးမှာ ရှက်ရွံ့သွားရသည်။
ကာရိုက သူမ၏ ဝတ်ရုံသစ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဝတ်နိုင်မည်နည်းဟု ချက်ချင်း မေးမြန်းသည်။
“အတော်လေးတော့ ကြာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
သူမဘေးတွင် အစ်ဂနေးရှပ်၏ လက်စွပ်ကို တပ်ပေးနေသော အိုင်အိုက ရီဆာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကလေးထိန်းသိမ်းခြင်း၏ နတ်သမီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီမေးခွန်းကို လူကြီးတွေလည်း မေးနေကြတာပါပဲ”
ဂါရစ် ဂရေးသည် ဆီရာဖီးနားဘေးတွင် ရပ်လျက် သူတို့၏ လက်စွပ်များကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့အင်္ကျီက အတွင်းမှာ ပိုပြီး ချုပ်ထားတယ်” ဟု သူက ကြေညာသည်။
“ငါ့ဟာလည်း ချုပ်လို့ရတာပဲ” ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က သူတို့ဘေးတွင် ငုံ့ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါက်ထားသော အဝတ်စများကို နောင်တွင် မည်သို့ ချဲ့နိုင်ကြောင်း ပြသပေးလိုက်သည်။
ကလေးတို့သည် သစ်သားလှေတစ်စင်းအတွက် အသုံးပြုပုံအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အခါမျိုးတွင် ပြသလေ့ရှိသည့် အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။
ထို့နောက် ဆာရာဖီးနားက ညစာမစားမီ သူမ အရပ်ပိုရှည်လာနိုင်မလားဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ အဝတ်အစားများကို စမ်းသပ်ချုပ်လုပ်ကြည့်နိုင်မည်ဟု သူမ တွေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
“မရဘူး” ဟု မိဘလေးဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။
ကလေးတို့၏ ကြီးထွားလာမှုမှာ တိုင်းတာမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သူတို့သည် လူကြီးများ ပြောပြသမျှကို ပို၍ မှတ်မိလာကြသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်အဆင့်ဆင့်ပါသည့် အလုပ်ငယ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ငှက်တစ်ကောင် နားလိုက်သည်နှင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မေ့သွားတတ်ကြသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်လိုစိတ် ရှိကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်က မလိုက်လျောနိုင်သည့်အခါ သို့မဟုတ် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ခမ်းသွားသည့်အခါမျိုးတွင် အလွန်ဒေါသထွက်တတ်ကြသည်။
တစ်နေ့လယ်တွင် ဂါရစ်က သူ့ပန်းကန်ကို စားပွဲဆီသို့ သူကိုယ်တိုင် သယ်သွားမည်ဟု အတင်းတောင်းဆိုသည်။
သူသည် တစ်ဝက်လောက်အထိ အောင်မြင်သွားသည်။
ထို့နောက် ကာရိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အလှည့်မြန်လွန်းသွားသဖြင့် ပန်းကန်ထဲမှ အစားအစာအများစုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားသည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်သွားသည့်အရိပ်အယောင်က ပစ္စည်းဖိတ်စင်သွားသည်ထက် ပို၍ စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောမီ သူက “ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း ဖိတ်စင်တတ်တာပဲလေ”
ဂျူလီယန်က အဝတ်စတစ်ခုကို ယူလာသည်။
သူသည် အလုပ်တစ်ခုလုံးကို လုယူမလုပ်ဆောင်ပေ။ ဂါရစ်ကို ဘယ်ကနေ စတင်ရမည်ကို ပြသပေးပြီးမှ သူ ပြီးဆုံးအောင် ကူညီပေးသည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင် အိုင်ဂနေးရှပ်က အိုင်အိုအား ပိုသေးသည့်ပန်းကန်ကို သူ သယ်နိုင်မလားဟု မမေးမီ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထိုညတွင် ကလေးလေးဦးစလုံး သူတို့ထင်ထားသည်ထက် ပိုစောစော အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
ရိုင်ဆာသည် ထိုရလဒ်ကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေပုံရသည်။
ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လိုင်ရာဒိုနီ အိမ်တော်အတွက် စောင့်ဆိုင်းရသည့်ကာလမှာ ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။
မီရယ်လ်သည် သူမ၏ လက်ခံရေးလုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ အဒရီယာနာက အခန်းများနှင့် ပစ္စည်းစာရင်းများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ကက်ဆီယာကမူ အခြားနေရာတစ်ခုခုတွင် ရှိနေသင့်သည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်မည့်သူ မရှိခင်မှာပင် ပြန်လာသမျှ သတင်းပို့သူတိုင်းနှင့် တွေ့ဆုံသည်။
ဂျူလီယန်က နံနက်ပိုင်းတွင် အော့စ်ဝင်းနှင့်အတူ စာအုပ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပြီး နေ့လယ်ပိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အလုပ်ရုံတွင် ကုန်ဆုံးသည်။
သူသည် ကင်းထောက်များ ရက်ဆာကို ရှာတွေ့ပြီလားဆိုသည်ကို ကျွန်တော့်အား နေ့တိုင်း မမေးပေ။
တစ်ရက်ခြားမှသာ မေးမြန်းလေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ သူ အတော်လေး ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော် ယူဆသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို အလုပ်နေရာလွဲမှားသွားသည့်အတွက် အပြစ်မပေးဘဲ လက်နှစ်ဖက်လုံးနှင့် အာရုံစိုက်ရမည့် အလုပ်များကို စတင်ပေးအပ်သည်။
ညပ်နေသည့် အံဆွဲတစ်ခု။
အကန့်အသစ် လိုအပ်နေသည့် ခုံတန်းလျားတစ်ခု။
တားရင်နှင့် အိုရန်တို့ မကြာခဏ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည့် ရေကန်တံတား၊ ၎င်းကို အေမွန်က ‘တော်ဝင်တာဝန်’ ဟုပင် ခေါ်ဆိုသည်။
အော့စ်ဝင်းက လက်ခံရေးစာရင်းတွင် နာမည်များ ထပ်ဖြည့်ပေးပြီး ဂရေးကိပ်၊ ဝက်စ်မီးယားနှင့် ကွန်ကော်ဒီယာတို့တွင် ကွဲကွာနေသည့် မိသားစုငါးစုကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။
အဖြေမရသေးသည့် သတင်းစကားကို ဝန်းရံလျက် ဘဝတို့ ဆက်လက် လည်ပတ်နေသည်။
မည်သူမျှ ၎င်းကို မေ့သွားသည်ဟု မမှတ်ယူကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ ထွက်ခွာပြီး ကိုးရက်အကြာတွင် စိမ့်မြေမှ လူဦးရေ ပထမဆုံးအသုတ်မှာ ဩဆယ်လ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မီရိုဗာ၏ သတင်းစကားထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် အရေအတွက်မှာ အရပ်သား ၁၆၃ ဦး ဖြစ်သည်။
စစ်သား ၁၉ ဦးက သူတို့နှင့်အတူ ခရီးစတင်ခဲ့သည်။
၁၉ ဦးစလုံး ကမ်းရိုးတန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
စိမ့်မြေလမ်းမအနီးတွင် ကင်းလှည့်တပ်နှင့် ခဏတာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်၌ သုံးဦး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ အရပ်သားနှစ်ဦးမှာ ခရီးလမ်းတွင် ကျန်းမာရေး ပိုဆိုးသွားသဖြင့် ချက်ချင်း ကုသမှု ခံယူရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ကျန်သူများမှာမူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်၊ ကြောက်လန့်နေကြသော်လည်း အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော်သည် လက်ခံရေးရုံးတွင် ထိုသတင်းကို ဖတ်လိုက်သည်။
မေရီသည် အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးစတင်သည်။
အဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။
“အမေ့ကို ပြောလိုက်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
မီရိုဗာသည် အစောင့်တပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနှင့်အတူ ကမ်းရိုးတန်းအလွန်တွင် ဆက်လက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဆာဘင်းက ဒုက္ခသည်များနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး လက်ခံရေးလုပ်ငန်းကို ကူညီကာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများယူ၍ ပြန်သွားရန် ဖြစ်သည်။
ရက်ဆာထံမှ သတင်းစကားမှာမူ မရှိသေးပေ။
ထိုဝါကျမှာ အစီရင်ခံစာ၏ အောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့သည် သတင်းကောင်းကို ဖတ်ရှုပြီးမှသာ ထိုအချက်သို့ ပြန်သွားကြသည်။
စိမ့်မြေမှ လွတ်မြောက်လာသူများသည် ဂရေးကိပ်သို့ အုပ်စုငယ်လေးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ခံရေးခန်းမမှာ ကြောက်လန့်နေသူများ မိမိတို့ ဘယ်ကိုသွားရမှန်းမသိဘဲ အတင်းတွန်းပို့ခံရသည့် နေရာမျိုး မဖြစ်လာခဲ့ပေ။
မီရယ်လ်က အဒရီယာနာနှင့် ကက်ဆီယာတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဂျူလီယန်က ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့်အတူ အနောက်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ကုသသူများ၏ လမ်းကြောင်းကို မပိတ်ဆို့ဘဲ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
တံခါးပေါက်မှ ပထမဆုံး ဝင်လာသည့် လိုင်ရာဒိုနီ စစ်သားသည် ဘုရင်မကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ့နားထင်တွင် ပတ်တီးစည်းထားပြီး အင်္ကျီကိုမူ အရောင်မတူသည့် အဝတ်စဖြင့် ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်ထားသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် သူသည် သူသင်ယူခဲ့ဖူးသမျှ စကားလုံး အခေါ်အဝေါ်အားလုံးကို မေ့သွားသည့်အလား ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဘုရင်မကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ”
မီရယ်လ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ နေရာကို ဖြတ်ကျော် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မင်းတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”
သူသည် အလေးပြုရန် ကြိုးစားသည်။
သူ လက်မမြှောက်နိုင်မီ သူမက သူ၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
သူ့နောက်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုကြွေးလာသည်။
ထိုအသံမှာ အုပ်စုတစ်စုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မည်သူက စတင်လိုက်မှန်းမသိဘဲ လူအများအပြား မျက်ရည်သုတ်နေကြရသည်။
သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိခဲ့သည့် လိုင်ရာဒွန်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ကျောင်းဆရာတစ်ဦးသည် မိုးရွာသဖြင့် အပြင်ဘက်အဖုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ သူ့တပည့်များ၏ နာမည်စာရင်းပါသည့် စာလိပ်ကို ဖိနပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။
သစ်သားစည်ပြုလုပ်သူတစ်ဦးသည် သူ့ဖခင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် စည်မှ သံကွင်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးချိန်ရှိသည့်အရာကို သယ်လာသနည်းဟု မမေးမီအထိ ၎င်းကို အမှတ်တရပစ္စည်းဟု ခေါ်ရန်ပင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။
ညီအစ်မနှစ်ဦးက သူတို့မိခင်၏ ဥယျာဉ်မှ စုဆောင်းထားသည့် မျိုးစေ့ထုပ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်။
အော့စ်ဝင်းက ကျောင်းသားစာရင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူလိုက်သည်။
သူသည် စည်သံကွင်းများ သို့မဟုတ် မျိုးစေ့များအတွက် မမေးမြန်းပေ။
ထိန်းသိမ်းထားသင့်သည့် အရာအားလုံးသည် မှတ်တမ်းတင်ထားရမည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။
အဒရီယာနာသည် နန်းတော်မှ အဝတ်အထည်များကို တစ်ချိန်က ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မှတ်မိသွားသည်။ ကက်ဆီယာသည် တည်ခိုခန်းဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးကို တွေ့ရှိပြီး မြင်းများအကြောင်း ချက်ချင်း မေးမြန်းသည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံး၍ မည်သူက အရင်မေးမည်ကို သူ တွေးနေမိကြောင်း ပြန်ပြောသောအခါမှ သူမ ရှက်ရွံ့သွားရသည်။
မီရယ်လ်သည် သူတို့ကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားလာသည်။
သူမသည် သူတို့၏ လက်များကို ကိုင်တွယ်ရုံဖြင့် သူတို့၏ အိမ်များကို ပြန်လည် ဖန်တီးပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူမသည် သူတို့၏ လက်များကို ကိုင်တွယ်ပေးခဲ့သည်။
ဂျူလီယန်မှာ လက်ခံရေးပွဲ အဆုံးပိုင်းတွင် လူအများ၏ သတိပြုမိခြင်း ခံရသည်။
သူ့ကို မြင်လိုက်သည့် စစ်သားတစ်ဦးက ဒူးထောက်ရန် ပြင်သည်။
ဂျူလီယန်က အလွန်မြန်ဆန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ဂါရစ်၏ ခြေထောက်ကို တိုက်မိသွားသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
ထိုလူမှာ ဒူးထောက်လုဆဲဆဲတွင် မသေချာမရေရာ ဖြစ်သွားသည်။
ဂါရစ်က ကောင်လေးအစား ပြန်မဖြေပေးပေ။
ဂျူလီယန်က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီးမှ စစ်သားဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒဏ်ရာရထားသလား”
“နည်းနည်းပါ၊ မင်းသားလေး”
“ဒါဆိုရင် မင်း ထိုင်သင့်တယ်”
စစ်သားသည် ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ခံရေး အမှုထမ်းတစ်ဦး ယူဆောင်လာသည့် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဂျူလီယန်က သူ ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ကြောင်း ကျွန်တော့်အား ပြောပြသည်။
“မင်းက အသုံးဝင်တဲ့ မေးခွန်းကို မေးခဲ့တာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ဖေဖေဆိုရင်ရော မေးမှာလား”
“မာစတာ တဲလ်က မင်းကို ငါ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ အဖြေ ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်”
စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး ဖြတ်သွားသည့် အော့စ်ဝင်းက ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“သူ မေးမှာပါ” ဟု အော့စ်ဝင်းက ဆိုသည်။ “လူတွေ ကြည့်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ သူက အဲဒါကို သတိရဖို့ အချိန်နည်းနည်း ပိုယူတတ်ပေမဲ့ပေါ့”
ဂျူလီယန်က ထိုအချက်ကို တွေးတောရင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။
သူ့ဖခင်သည် အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးရမည့်သူအဖြစ် ဆက်ရှိနေနိုင်သေးသည်။
စစ်သားများသည် အစာစားပြီးနောက် အမှုထမ်းခြင်းအကြောင်း မေးမြန်းကြသည်။
အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းရင်းချင်းလည်း မတူကြပေ။
အချို့မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများအတွက် ပြန်သွားလိုကြသည်။ အချို့မှာ လက်နက်များကို သိမ်းထားလိုကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ကို လက်နက်ချလိုက်ခြင်းသည် နိုင်ငံပျက်စီးသွားပြီဟု ဝန်ခံလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လူတစ်ဦးကမူ စစ်မှုထမ်းခြင်းမှ လုံးဝ ထွက်ခွာခွင့်ရမည်လောဟု မေးမြန်းသည်။
သူသည် နောက်ဆုံးခရီးစဉ်တွင် ဖျားနာနေသည့် ကလေးတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး လူသတ်ခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အသုံးဝင်သည့် အလုပ်တစ်ခုခုကို သင်ယူလိုကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။
သော်က သူ့စကားကို ပြုံးခြင်းမရှိဘဲ နားထောင်သည်။
“အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ် အတော်များများ ရှိပါတယ်”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာကတိကရော”
မီရယ်လ်က ပြန်ဖြေသည်။
“မင်းတို့က ငါတို့လူတွေကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပဲ။ အခု မင်းတို့ ဘဝသစ်တစ်ခု လိုအပ်နေတာက မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာကတိကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အနားယူရန်နှင့် တစ်ဦးချင်းစီနှင့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်လိုသူများမှာ မဟာမိတ်ကွပ်ကဲရေးဌာနအောက်တွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားပြီး အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ရပ်နားလိုသူများအတွက်မူ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် အခြေချနိုင်ရန် ကူညီပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။
ထွက်ခွာခွင့်နှင့်ပတ်သက်၍ မေးမြန်းခဲ့သည့် စစ်သားတစ်ဦးမှာ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ပြီးနောက် ငိုကြွေးလာခဲ့သည်။
သူပြန်ပြီး စကားပြောနိုင်သည့်အချိန်အထိ သော်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေပေးခဲ့သည်။
ဆာဘင်းက ခရီးစဉ်၏ စိတ်မသက်သာဖွယ်ရာ အပိုင်းကို ကောင်စီသို့ တင်ပြသည်။
စိမ့်မြေကွန်ရက်သည် ဖိအားများ ပိုမိုတိုးလာနေသည်။ ရန်သူ့ကင်းလှည့်အဖွဲ့များက ရှေးယခင်က အသုံးပြုခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းများကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေကြသည်။ အော့စ်ဝင်း မှတ်မိနေသည့် လုံခြုံသည့်နေရာ နှစ်ခုမှာလည်း စွန့်ပစ်ခံထားရသည်။
ထုံးကျောက်လုပ်ကွက်မှ လွတ်မြောက်လာသူများက ကုန်သည်တစ်ဦးမှတစ်ဆင့် သတင်းစကား ပေးပို့လာခဲ့သော်လည်း ထိုသတင်းမှာ ရက်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ အငယ်ဆုံးကလေးများကြားတွင် ရောဂါများ ပျံ့နှံ့နေသည်။
သူတို့သည် အင်အားကြီးသည့် အစောင့်အရှောက်များ မတိုင်မီ ဆေးဝါးများ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်ထပ် ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ ကုသသူများကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ကမ်းရိုးတန်းတွင် ထပ်ဆောင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
မီရိုဗာသည် နောက်ဆုံးရ အချက်အလက်များ ရရှိပြီးနောက် လူများကို အုပ်စုငယ်များဖြင့် ခေါ်ထုတ်လာရမည်လား သို့မဟုတ် စောင့်ရှောက်မှုပေးကာ တစ်ခါတည်း အစုလိုက် ခေါ်ဆောင်လာရမည်လားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်။
ထို့နောက် ဆာဘင်းက မြေပုံဘေးတွင် ခေါက်ထားသည့် စာရွက်အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို ချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ သင်္ဘောပေါ်တက်ခါနီးမှာ လမ်းပြတစ်ယောက်က ဒါကို ပေးလိုက်တာပါ”
၎င်းတွင် နာမည်ရေးသားထားခြင်း မရှိပေ။
ကက်ဆီယာက သူမ၏စာတွင် ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့သည့် စကားစုတစ်ခုသာ ပါရှိပြီးနောက် တောအုပ်စောင့်ဟောင်း၏ အမိုးအကာနေရာတွင် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုထားသည်။
ကက်ဆီယာက ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“သူမ ရရှိသွားပြီပဲ”
အီလီဇာက စာသားကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရသွားတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ တွေ့ဆုံမှုကို အတည်ပြုရမယ်”
ကက်ဆီယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များမှာ စားပွဲအောက်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ကင်းထောက်များသည် ထိုအမိုးအကာဆီသို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုထက်မက အသုံးပြု၍ ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြသည်။
အစီရင်ခံစာ အပြည့်အစုံ ရောက်ရှိလာသည့်အခါမှသာ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။
သူတို့သည် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူတို့တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကက်ဆီယာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည့် စာ၏ ဒုတိယပိုင်းကို မကြားရမချင်း သူ၏ ပုန်းခိုရာနေရာမှ ထွက်မလာရန် ငြင်းဆန်နေသည့် လိုင်ရာဒိုနီ တပ်ကြပ်တစ်ဦးကိုသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူက မည်သည့်ဘုရင်မက ထိုစာကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့သနည်းဟု မေးသည်။
ထို့နောက် မင်းသားလေး အသက်ရှင်နေသေးသလားဟု သူ ဆက်မေးသည်။
ကင်းထောက်များက ဖြေကြားပြီးမှသာ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အော့စ်ဝင်း နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရချိန်မှစ၍ ရက်ဆာဒွန်းသည် သူမ၏ စခန်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူမှတ်မိနေသည့် တောင်ကုန်းများတွင် လူခုနစ်ရာ မရှိတော့ပေ။
စခန်းသစ်တွင် အရပ်သား ရှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် သင့်တော်သည့် စစ်သား ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ဦး ရှိနေသည်၊ သို့သော် သူတို့ထဲမှ အချို့မှာမူ ကျန်းမာရေး အလွန်ချို့တဲ့နေကြသည်။
အခြားသော ကာကွယ်ရေးသမားများမှာမူ ကုသမှုခံယူနေသည့် အရပ်သားများကြားတွင် ဖျားနာနေသူ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာများ လျော့ပါးလာချိန်တွင်ပင် နောက်ထပ် လွတ်မြောက်လာသူများကို သူတို့ လက်ခံထားခဲ့သည်။
ညအချိန်တွင် တပ်ကြပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လူများကို သူတို့ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
စိမ့်မြေမှ လွတ်မြောက်လာသူများ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ရက်ဆာ၏ အကြောင်းပြန်စာ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမ၏ လက်ရေးမှာ ကျစ်လျစ်ပြီး ခိုင်မာကာ စာရင်းဟောင်းစာရွက်၏ နောက်ကျောတွင် ရေးသားထားသည်။
ကျွန်ုပ် နာမည်ကို မဖတ်ရသေးခင်ကပင် မီရယ်လ်က ထိုလက်ရေးကို မှတ်မိသွားသည်။
ကက်ဆီယာသည် သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ အဒရီယာနာမှာ အက်ဗလင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပထမဆုံး စာကြောင်းများကို အသံထွက် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
ရက်ဆာက လူဦးရေစာရင်းကို အတည်ပြုပေးထားသည်။ သူမသည် ဒဏ်ရာရသူများ၊ ကျန်ရှိနေသည့် အစားအစာများနှင့် လှုပ်ရှားသွားလာရန် ခက်ခဲသူများကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းများကို ဖော်ပြထားသည်။
ထို့နောက် စာ၏ လေသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဘုရင်မကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိလိုက်ပါသည်။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထိန်းထားနိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့ကို ကျွန်ုပ် ခေါ်ဆောင်လာပါမည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းသည် ကျွန်ုပ် လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် နောက်ဆုံးသော ဝန်ဆောင်မှုဟု ထင်မှတ်ထားမိသည်။ ဤသို့ ပြန်လည်စဉ်းစားပေးရန် အမိန့်ပေးခံရသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်လှပါသည်။
မီရယ်လ်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
ကက်ဆီယာက မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
အဒရီယာနာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်၏ ပခုံးသို့ မှီလိုက်သည်။
စာကို ဆက်လက် ဖတ်ပြသည်။
ရိက္ခာများကို အနည်းငယ်သာ ခွဲဝေစားသုံးပါက ရက်ဆာတွင် စားစရာ သုံးရက်စာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကလေးများကို စခန်းမှ ကုသသူ ပြောသည့်အတိုင်း လုံလောက်အောင် ကျွေးမွေးရမည်ဆိုပါက ထိုထက် နည်းသွားလိမ့်မည်။
ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့သည် အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ဖတ်ပြပြီးသည်နှင့် သော်နှင့် လက်ဇန်ဒါတို့သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကြသည်။
မြေပုံများကို ထုတ်လိုက်သည်။ စီးနင်းသူအသစ်များကို ခေါ်ယူသည်။ ဩဆယ်လ်ကို နောက်ထပ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ကမ်းရိုးတန်းမှတစ်ဆင့် လူအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မခေါ်နိုင်ပါက ကုန်းလမ်းမှတစ်ဆင့် သယ်ဆောင်ရန် ဝက်စ်မီးယားကို ပြင်ဆင်ထားစေသည်။
အော်ရီသာက လေကြောင်းမှ စူးစမ်းထောက်လှမ်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ နဂါးတစ်ကောင်သည် စီးနင်းသူတစ်ဦးထက် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများကို မြင်နိုင်သော်လည်း စခန်းကို ပတ်ပျံခြင်းဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားသည့် စခန်းကို ဖော်ပြမိစေနိုင်သည်။ သူသည် လွတ်မြောက်လာသူများ၏ နေရာထက် ကျော်လွန်သည့် လမ်းကြောင်းများကို စစ်ဆေးပြီး မီရိုဗာနှင့် ညှိနှိုင်းပြီးမှသာ ပိုမိုနီးကပ်စွာ သွားရောက်မည် ဖြစ်သည်။
ဘုရင် အီဒရစ်က နောက်ထပ် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။
သူ၏ စစ်သားများထဲမှ မည်သူတို့က တာဝန်ယူပြီးဖြစ်ကာ မည်သူတို့က ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ရှိနေမည်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် သော်က ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ဤအချိန်သည် တတ်နိုင်သူ အားလုံးကို လမ်းတစ်ခုတည်းတွင် စုပုံထားရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။
အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်မည့် နေရာသို့ မှန်ကန်သော အကူအညီကို ပေးပို့ရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
မေရီသည် ဂရေးကိပ်ရှိ အိပ်ရာတစ်ခုသို့ မရောက်ရှိမီ လူ ရှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးအတွက် လိုအပ်မည့်အရာများကို တွက်ချက်စပြုသည်။
အော့စ်ဝင်းသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်ကာ စာရင်းစာအုပ်သစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုညတွင် ဂျူလီယန်သည် သူ၏ စာအုပ်ကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။
ကလေးငယ် လေးဦးသည် သူ့ပတ်လည်တွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီး သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားသစ်များကြောင့် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အလိုက သူ ရေးဆွဲခဲ့သည့် ပုံများထဲကထက် ပိုမိုကြီးထွားလာသယောင် ရှိသည်။
ကာရယ်လ်က တောအုပ်ထဲရှိ လူများ အိမ်ပြန်လာကြတော့မှာလားဟု မေးသည်။
“ပြန်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ဂျူလီယန်က ဆိုသည်။
“ဒီကိုလား” ဟု အစ်ဂနေးရှပ်က မေးသည်။
“တချို့က ဒီကိုပါ။ တချို့ကတော့ သူတို့ ဆန္ဒရှိရင် ကွန်ကောဒီယာ ဒါမှမဟုတ် ဝက်စ်မီးယားကို သွားကြမှာပေါ့”
ဆီရာဖီနာက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားနေသည်။
“ကျွန်မတို့ သူတို့ကို ဆိပ်ကမ်းကို ပြပေးလို့ရတယ်”
ဂါရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ တံတားကိုလည်း ပြပေးလို့ရတယ်”
ဂျူလီယန်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရက်ဆာ၏ စာကို လက်တွင် ကိုင်လျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“သူတို့ ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု သူက ကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ အော့စ်ဝင်း ပေးထားသည့် သူ၏ ဖခင်အကြောင်းနှင့် မပြီးဆုံးသေးသည့် တံတားအကြောင်း ပုံပြင်ကို စတင်ပြောပြသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ နားထောင်နေသည်။
ဂျူလီယန်က ဝန်ကြီး၏ အမှတ်တရ ကျောက်တိုင်အကြောင်း မရောက်ခင်မှာပင် မီရယ်လ်က သူ့ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
သူမသည် ရင်းနှီးပြီးသား အဆုံးသတ်ကို ကြားရသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။
အခန်းပြင်ပတွင်မူ အိမ်သူအိမ်သားများသည် တောင်ကုန်းများကြားတွင် ပုန်းခိုနေဆဲဖြစ်သည့် လူများအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရင်း ညနက်သည်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
အခန်းအတွင်းတွင်မူ ခဏတာမျှ ဂျူလီယန်သည် ကလေးလေးဦးကို ထိုလူများ တစ်ချိန်က အားကိုးခဲ့ရသည့် ဘုရင်တစ်ပါး၏ အမှတ်တရကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
မနက်ဖြန်တွင်မူ သူတို့သည် ထိုလူများကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်လာစေရန် ကူညီပေးကြလိမ့်မည်။