အခန်း ၃၇၁။ ကျန်ရှိနေသော ဘုရင်နိုင်ငံ
ကာရိုလ်ရဲ့ လက်မောင်းတန်းတွေက တစ်ဖန်ပြန်ပြီး တိုသွားပြန်ပြီ။
သူမကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးနေရင်း အက်ဗလင်က ဒါကို သတိပြုမိသွားတယ်။ ခဏတာမျှတော့ သူမဟာ ကျွန်တော်တို့သမီးလေးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် လက်စွပ်အနားသတ်နဲ့ လက်ဖဝါးကြားက နေရာလပ်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကပဲ ဒါကို အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် ဝတ်ထားတာလေ။”
ကာရိုလ်က သူမရဲ့ လက်စွပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ပိုရှည်အောင် လုပ်ပေးလိုက်လေ။”
သူမအမြင်မှာတော့ ဒါက သင့်တော်တဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုပေါ့။
အခန်းတစ်ဖက်မှာတော့ ဂယ်ရစ်က သူ့ခြေထောက်နဲ့ မဆံ့တော့တဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို အတင်းအတင်း စွပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သူက ပိုပြီး အားစိုက်လိုက်တယ်၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာတယ်။
“ပါပါး။ သေးနေတယ်။”
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။
သူပြောတာ မှန်တယ်။
ဖိနပ်က ကျုံ့သွားတာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပြီးသား။
“နောက်တစ်ခါပဲ။” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
မနက်စာ စားချိန်ရောက်တဲ့အခါ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေတင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။
အိုင်အိုက ဆီရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂနေးရှပ်စ်တို့ကို ခေါ်ပြီး ကွန်ကောဒီးယား တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာတယ်။ သူမက ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်အစား အစုံတစ်စုံကို ကိုင်ထားပြီး မနက်ခင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ နောက်ထပ် ပြဿနာသုံးခုကို ထပ်တွေ့လိုက်ရတဲ့သူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမျိုးနဲ့ ဖြစ်နေတယ်။
“ဒါတွေကို အရည်အသွေး ညံ့ညံ့နဲ့ ချုပ်ထားတာပါလို့ ပြောပေးစမ်းပါ။” သူမက အင်္ကျီအင်္ကျီတိုလေးတစ်ထည်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း ပြောတယ်။
ဟယ်လီနာက အဝတ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါကိုပဲ ပြောမှာစိုးနေတာ။”
အစ်ဂနေးရှပ်စ်က ဂယ်ရစ်ဂရေးဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အဆင်မပြေတော့တဲ့ ဖိနပ်ကို စစ်ဆေးနေကြတယ်။ ဆီရာဖီနာကတော့ ကာရိုလ်ဘေးမှာ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူမအရင်က မမီနိုင်တဲ့ တံခါးလက်ကိုင်ကို အခုတော့ မှီနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ အိုင်အိုတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“ဒါက အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်ပဲ။” အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ငါတို့အတွက်ပေါ့၊ အမြန်ဆုံး အရေးယူဆောင်ရွက်နိုင်ရင်ပေါ့။”
မိနစ်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ လက်ဇန်ဒါ ရောက်လာတယ်။ ဆီရာဖီနာက သူ့စာကြည့်ခန်းထဲက မှင်ဗူးတွေထားတဲ့ စင်ကို မှီနိုင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ လမ်းမှာ ကြန့်ကြာသွားတာ ဖြစ်တယ်။
သူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိတ်ပူနေရတဲ့ အချိန်တုန်းက ပိုကောင်းသေးတယ်။”
“အဲဒီအချိန်က တစ်နေ့တာလောက်ပဲ ကြာတယ်လို့ ထင်လာမိပြီ။”
ရိုင်ဆာက ကလေးလေးယောက်လုံးကို စုပြီး စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
သူမက အိုင်အိုက ကွန်ကောဒီးယားမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အတိုင်းအတာတွေနဲ့ မှတ်စုတွေကို ယူလာခဲ့တယ်။ ဟယ်လီနာကတော့ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်နေ့တွေမှာ ပြင်ဆင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ ရက်စွဲတွေကို ထပ်ဖြည့်ပေးတယ်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ အလုပ်ရုံကို လာရောက်လည်ပတ်ချိန်မှာ ကလေးတွေရဲ့ အရပ်အမောင်းကို မှတ်သားထားတဲ့ သစ်သားချောင်းလေးကို ယူလာပေးတယ်။
အထောက်အထားတွေ ဒီလောက်များနေတာကို ငြင်းဆန်ဖို့က ခက်ခဲတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြွှာနှစ်ယောက်က လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ လက်တံတွေ ရှည်လာတယ်၊ ဟန်ချက်ညီမှုတွေ တိုးတက်လာတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာလေးတွေမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ ပျော့ပျောင်းမှုတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
သူတို့ရဲ့ စကားပြောဟန်တွေကလည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။
ပင်ပန်းတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အခါမျိုးမှာ တိုတောင်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေ ရှိနေသေးပေမဲ့ အခုတော့ ပိုပြီး ရှင်းပြတတ်လာကြတယ်။ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲကြတယ်။ မေးခွန်းတွေကနေတစ်ဆင့် နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ ထွက်လာတတ်တယ်။ မနေ့က ဂယ်ရစ်က တံတားတစ်စင်းရဲ့ အောက်မှာ ဘာလို့ အထောက်အကူပြုတဲ့ အရာတွေ လိုအပ်တာလဲလို့ မေးတယ်။ ဒီနေ့တော့ နဂါးတစ်ကောင်မှာ ဘာလို့ အဲဒါမျိုး မလိုတာလဲလို့ မေးပြန်တယ်။
ရိုင်ဆာက အစ်ဂနေးရှပ်စ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ရဲ့ တိုင်းတာချက်အသစ်တွေကို လေ့လာကြည့်တယ်။
“သူတို့က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှုမျိုး ရှိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။” သူမက ပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ အချိန်အတော်များများ ကုန်ဆုံးပြီးကတည်းက ပြောင်းလဲမှုက ပိုမြန်လာတယ်။”
အိုင်အိုက စားပွဲအောက်မှာ လက်ဇန်ဒါရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
“ကာရိုလ်နဲ့ ဂယ်ရစ်တို့လို မြန်သလား။”
“အခုတော့ ဟုတ်တယ်။ သူတို့အားလုံးကို တစ်အုပ်စုတည်းအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်။”
“ဂရေးကိပ်က ဒါကို လုပ်နေတာလား။” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်နဲ့ ပြောင်းလဲမှုက ဆက်စပ်နေတယ်။” ရိုင်ဆာက ပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်း အားလုံးကိုတော့ မပြောပြနိုင်သေးဘူး။”
သူမက ကလေးလေးယောက်ဆီ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့က ဂျူလီယန်ကို တိုင်းတာတဲ့ ဖဲကြိုးကို သစ်သားအရုပ်လေးတွေအတွက် လမ်းကြောင်းအဖြစ် သုံးလို့ရကြောင်း ယုံကြည်အောင် ပြောနေကြတယ်။
“သူတို့က နတ်ဘုရားတွေကြားမှာ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ အကာအကွယ်တွေကြားမှာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့အညီ ပြောင်းလဲတုံ့ပြန်တတ်တဲ့ ကလေးတွေကြားမှာ နေနေကြရတာလေ။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေကလည်း ကြီးထွားလာနေတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဒါတွေကို ခွဲခြားနိုင်တယ်လို့တော့ မပြောချင်ဘူး။”
“သူတို့ ကျန်းမာရဲ့လား။” အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ကျန်းမာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဝန်ခံချင်တာထက် ပိုတဲ့ အစားအသောက်၊ ပိုတဲ့ အိပ်စက်ချိန် လိုအပ်နေတယ်။ ပြီးတော့ မနက်တိုင်း အဝတ်အစားနဲ့ ရုန်းကန်နေရတာမျိုး မဖြစ်အောင်လည်း လိုအပ်တယ်။”
လက်ဇန်ဒါ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“သူတို့ရဲ့ စိတ်ကော။”
“မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေလို ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိလာပြီလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။”
ရိုင်ဆာက ကျွန်တော်တို့ကို ဒါကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးပြီးမှ ဆက်ပြောတယ်။
“သူတို့က တံခါးလက်ကိုင်ကို မှီနိုင်ပေမဲ့ တံခါးကို ဘာလို့ မဖွင့်သင့်တာလဲဆိုတာကို နားမလည်သေးဘူး။ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ရှင်းပြချက်တွေကို ပြန်ပြောပြနိုင်ပေမဲ့ ကြောက်စရာ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နှစ်သိမ့်မှုကို လိုအပ်နေဦးမှာပဲ။”
အက်ဗလင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ငါတို့က သူတို့ကို ကလေးတွေအဖြစ်ပဲ ဆက်ဆံနေမိတုန်းပဲ။”
“မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေအဖြစ်ပေါ့။” ရိုင်ဆာက ပြောတယ်။ “သူတို့ အရပ်ဘယ်လောက် ရှည်လာလဲဆိုတာထက် သူတို့ ဘယ်လို လူမျိုး ဖြစ်လာနေလဲဆိုတာကိုပဲ သေချာ စောင့်ကြည့်ပါ။”
ဂျူလီယန်ကတော့ ဒီပြောင်းလဲမှုတွေအပေါ် ကျွန်တော်တို့လောက် စိတ်မပူတဲ့ပုံပဲ။
သူက ဒါတွေကို သတိထားမိတာ သေချာတယ်။ သူက မည်သူမျှ မပြောခင်ကတည်းက ဆေးရောင်စုံတွေနဲ့ ချွန်ထက်တဲ့ ကိရိယာတွေကို ပိုမြင့်တဲ့ စင်တွေပေါ် ပြောင်းထားလိုက်ပြီ။
ဒါပေမဲ့ ကာရိုလ်က အကူအညီမပါဘဲ ထိုင်ခုံပေါ် တက်နိုင်သွားတဲ့အခါ သူက ဂုဏ်ပြုပေးပြီးမှ အဲဒီပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ရေကန်ဘေးမှာ ဘာလို့ မဆော့သင့်တာလဲဆိုတာကို ရှင်းပြတယ်။
ကာရိုလ်က ပြန်ငြင်းတယ်။
အဲဒီအပိုင်းကတော့ ဘာမှ ပြောင်းမသွားဘူး။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က စစ်ဆေးမှုအပြီးမှာ ဂျူလီယန် အရပ်အမှတ်အသားတွေကို လေ့လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မှီသွားတော့မှာပဲ။” ကောင်လေးက ပြောတယ်။
“တစ်နေ့နေ့တော့ အရပ်အမောင်းမှာ မှီသွားနိုင်တာပေါ့။”
“ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုစောလိမ့်မယ်။”
ဂယ်ရစ်က သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။
“သူတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အရပ်အရှည်ဆုံး ဖြစ်ဖို့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှ မဟုတ်တာ။”
ဂျူလီယန်က ကလေးတွေဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
အစ်ဂနေးရှပ်စ်က တိုင်းတာတဲ့ ဖဲကြိုးတွေနဲ့ ငြိနေတယ်။ ဆီရာဖီနာကတော့ မှားယွင်းတဲ့ ဘက်ကနေ ဆွဲပြီး ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး ကျွန်တော်တို့ အမြွှာနှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေ ပေးနေကြတယ်။
ဂျူလီယန် သက်ပြင်းချပြီး ကူညီဖို့ သွားလိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ်က သူ့နောက်ကို ကြည့်နေတယ်။
“လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ။” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
လိုက်ရာဒိုနီ ဒုက္ခသည်တွေက နှစ်ရက်အကြာမှာ ရောက်လာတယ်။
လူပေါင်း နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်လေးယောက်။ ကမ်းခြေကို အုပ်စုငယ်လေးတွေနဲ့ ရောက်လာပြီး လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းမျိုး ရတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းရင်း ဩဆယ်လ်ကနေတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ အုပ်စုတွေက ကလေးတွေကို ပွေ့ချီထားပြီး၊ ပစ္စည်းထုပ်တွေ ကိုင်ထားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ လုံခြုံသယောင်ယောင်နဲ့ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ရသူတွေရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ရှိနေတယ်။
မေရီက သူမကို မခေါ်ခင်ကတည်းက မီရယ်လ်က ကြိုဆိုရေး ခန်းမထဲမှာ ရောက်နေနှင့်ပြီ။
အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကက်ဆီယာတို့လည်း အတူတူ ရောက်လာကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဆီ လိုက်ရာဒိုနီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရောက်လာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေမဲ့ အခုလို အုပ်စုအသစ်တစ်ခုကို ထပ်တွေ့ရတာက သူတို့အတွက်တော့ မလွယ်ကူပါဘူး။
မျက်နှာတိုင်းက သူတို့ မှတ်မိနေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မျက်နှာတိုင်းကလည်း ပျောက်ဆုံးလျက်သားပဲ ရှိနေဆဲပါ။
လူတန်းကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးနားမှာတော့ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ တစ်ယောက်က လက်တွန်းလှည်းပေါ်မှာ ကြိုးနဲ့ချည်ထားတဲ့ သစ်သားသေတ္တာငယ်တစ်ခုကို တင်ပြီး ဝင်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီက တစ်ချိန်က အစိမ်းရောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးမှာပါ။ အခုတော့ ဆားငန်ရေနဲ့ လမ်းခရီးက ဖုန်မှုန့်တွေကြောင့် မသဲကွဲတဲ့ မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေပြီ။
သူက မီရယ်လ်ကို တွေ့တဲ့အခါ ရပ်လိုက်တယ်။
လက်တွန်းလှည်းက ရှေ့ကို ဆက်လှိမ့်သွားပြီးမှ တစ်ယောက်ယောက်က ဆွဲဖမ်းလိုက်တယ်။
“အရှင်မ။” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
မီရယ်လ်က သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“အော့စ်ဝင်းလား။”
တော်ဝင် မှတ်တမ်းတင် အော့စ်ဝင်း တಾလ်က ဒူးထောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ဒူးတွေက မထောက်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ဝက်လောက်မှာတင် ယိုင်သွားတဲ့အခါ ကက်ဆီယာက သူ မလဲကျခင်မှာပဲ ဖမ်းလိုက်တယ်။
“ဒါမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။” သူမက သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်သွားစေလောက်တဲ့ ပြင်းပြတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ မီရယ်လ်က သူ့ဆီ ပြေးလာပြီး သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ တကယ်ရှိနေတာကို သေချာအောင် လုပ်နေသလိုမျိုးပေါ့။
“ရှင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီလို့ ထင်နေခဲ့တာ။”
“ကျွန်တော် နောက်ကျသွားတာပါ။” သူ ပြောတယ်။
စကားလုံး နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာပဲ သူ့အသံက တုန်ယင်သွားတယ်။
အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ဖက်လိုက်တယ်။
သူမကို ကောင်စီစားပွဲအောက်မှာ ပုန်းနေနိုင်လောက်တဲ့ အရွယ်ကတည်းက သူသိခဲ့တာပါ။ သူက ကက်ဆီယာကို သူမ မှတ်မိနေတဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေကို သင်ပေးခဲ့ပြီး သူမ မေ့ချင်တဲ့ ရက်စွဲတွေကိုလည်း သင်ပေးခဲ့တာပါ။ တစ်ခါက ဂျူလီယန်က စာချုပ်မိတ္တူတစ်ခုရဲ့ ဘေးနားမှာ မြင်းပုံတွေ ဆွဲနေတာကို သူတွေ့ပြီး မြင်းပုံတွေအတွက် သီးသန့် စာရွက်သုံးတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ အကြံပေးဖူးတယ်။
ယခုမူ သူသည် ဂရေးကိပ်၏ ဧည့်ခံခန်းမထဲတွင် ရပ်နေရင်း မိသားစုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးချင်းစီကို အလှည့်ကျ ကြည့်နေမိသည်။
“မင်းသား ဂျူလီယန်လား” သူက မေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာပါ” မီရယ်လ်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ဖြေသည်။ “သူ ဒီမှာရှိပါတယ်”
အော့စ်ဝင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မျက်ရည်မကျအောင် သူ မည်မျှ အားတင်းထားရသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
မေးခွန်းတွေ မထုတ်ခင်မှာပင် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ရေတိုက်လိုက်သည်။
သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတာထက်စာရင် ဒီသေတ္တာက သူ့ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေသည့်အတွက် မေရီက လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းပြီး ၎င်းကို လုံခြုံရေးချထားသည့် မှတ်တမ်းခန်းထဲသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
“အဲဒီထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ” မေရီက မေးသည်။
“မှတ်တမ်းစာအုပ်အချို့၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်း မိတ္တူတွေ၊ မြေယာနယ်နိမိတ်တွေနဲ့ မြို့တော်ကနေ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ရတဲ့ သူတွေရဲ့ နာမည်စာရင်းတွေပါ”
သူက စာရင်းအင်းလေးတွေ နည်းပါးနေတာကြောင့် အားနာသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
“မလုံလောက်သေးပါဘူး”
မေရီက ပျက်စီးနေသော သေတ္တာကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒါကို ရန်သူသိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေထဲကနေ သယ်လာတာလား”
“တချို့အပိုင်းတွေကပေါ့။ တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
သူက ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ ဖိနပ်ကို ချွတ်ပေးနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု မှတ်တမ်းကို ဆယ့်တစ်ရက်ကြာအောင် သယ်လာခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ အစ်ကိုကလည်း ကျွန်တော်တို့ လှည်းတစ်စီး မတွေ့မချင်း ဘုရားကျောင်းမှတ်တမ်းတွေကို သယ်လာခဲ့တာပါ”
သူ နာမည်တွေကို ပြောပြတဲ့အခါ မေရီက စာအုပ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ပြီးမှ သူမ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ လိုအပ်နေသေးလဲဆိုတာ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အရင်ဆုံး ရောက်လာတဲ့ဟာတွေ လုံခြုံမှုရှိအောင် အရင်လုပ်ရမယ်”
အော့စ်ဝင်းက သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သေချာကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အကြည့်တွေကို ကျွန်တော် မှတ်မိသည်။
စက္ကူတွေပါတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးဟာ သစ်သားတွေ၊ မှင်တွေထက် ဘာကြောင့် ပိုပြီး အလေးချိန်စီးနိုင်ရတာလဲဆိုတာကို နားလည်ပေးနိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ကို သူ တွေ့သွားပြီဆိုတာကိုပေါ့။
သတင်းကတော့ ကုသသူတွေက သူ့ကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ဒုက္ခသည်အများစုကို အစာကျွေးပြီးတဲ့အချိန်မှာ ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။
အော့စ်ဝင်းက ကောင်စီစားပွဲငယ်မှာ မီရယ်လ်၊ အက်ဒရီယာနာ၊ ကက်ဆီယာတို့နဲ့အတူ ထိုင်နေသည်။ မေရီနဲ့ အီလီဇာတို့လည်း ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာကြသည်။ လိုက်ရာဒိုနီကနေ သတင်းအသစ်တွေ ရလာပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ လက်ဇန်ဒါက ကွန်ကော်ဒီယာကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့သည်။
“စစ်တပ်က မြို့တော်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး” အော့စ်ဝင်းက ပြောသည်။
ကက်ဆီယာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“တချို့က လွတ်သွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်”
“တချို့ထက် ပိုပါတယ်။ တပ်ရင်းတွေက အရပ်ရပ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတယ်။ တပ်စခန်းက တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ။ လက်နက်ချဖို့ အမိန့်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့ကြတဲ့ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေပါ”
သူက ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးမှ ဘာမှ မသောက်ဘဲ ပြန်ချလိုက်သည်။
“သူတို့က လူတွေကို ကာကွယ်ပေးနေကြတာပါ။ ရွှေ့ပြောင်းရမယ်ဆိုရင် ရွှေ့ပြောင်းပေးတယ်။ ရွှေ့ပြောင်းရတာ ပိုဆိုးမယ်ဆိုရင်လည်း ဖွက်ထားပေးကြတယ်”
မီရယ်လ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
အော့စ်ဝင်းက မြေပုံဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ နောက်ဆုံးရှိနေခဲ့တဲ့ နေရာတွေကိုတော့ ကျွန်တော် ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ အခုထိ သူတို့ အဲဒီမှာ ရှိနေဦးမယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး”
အီလီဇာက မြေပုံကို ပိုနီးအောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“အဲဒါမျိုးကိုပဲ ကျွန်မတို့က ခင်ဗျားဆီကနေ ခွဲခြားသိချင်တာပါ”
သူ တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တိကျမှုရှိတာကို သူ သဘောကျသွားပုံရသည်။
ပြီးနောက် သူ စတင် ပြောပြတော့သည်။
သူသိသလောက် အကြီးဆုံးအုပ်စုကတော့ တော်ဝင်လမ်းဟောင်းရဲ့ အရှေ့ဘက်က သစ်တောတောင်တန်းတွေကြားမှာ ခိုလှုံနေကြတာ ဖြစ်သည်။
တပ်မှူး ရက်ဆာ ဒွန်းက ပြိုကွဲသွားတဲ့ တပ်ဖွဲ့အသီးသီးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို အဲဒီမှာ စုစည်းထားခဲ့တာပါ။ သူမဆီမှာ စစ်သား ကိုးဆယ်ခန့် ရှိလိမ့်မယ်လို့ အော့စ်ဝင်းက ယုံကြည်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကင်းလှည့်သူတွေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် တခြားအုပ်စုငယ်လေးတွေ ထပ်ရောက်လာတဲ့အခါ အရေအတွက်က ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။
သူတို့က အရပ်သား ခုနစ်ရာခန့်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။
အခုဆိုရင်တော့ ပိုများကောင်း များနေနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
နောက်ထပ်အုပ်စုတစ်ခုကတော့ ပိုဝေးတဲ့ တောင်ဘက်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ထုံးကျောက်တွင်းတွေနားမှာ ခိုလှုံနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ စစ်ရေးအင်အားက ပိုနည်းပေမဲ့ အဲဒီနေရာက ချဉ်းကပ်ရခက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက လျှို့ဝှက်စမ်းချောင်းတစ်ခုကို သုံးစွဲခွင့် ရထားကြသည်။
တတိယအုပ်စုကတော့ ကမ်းရိုးတန်းနဲ့ ပိုနီးတဲ့ စိမ့်မြေရွာတွေကြားမှာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး လူတွေကို အုပ်စုငယ်လေးတွေနဲ့ စုစည်းကာ လမ်းကြောင်း ပွင့်တဲ့အချိန်တိုင်း လှေတွေဆီ ပို့ပေးနေကြသည်။
အဲဒီကွန်ရက်ကပဲ အော့စ်ဝင်းရဲ့ အုပ်စုကို ဩဆယ်လ်ဆီ ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူက နေရာတိုင်းမှာ ရက်စွဲတွေ မှတ်သားလိုက်သည်။
အာမခံချက်တော့ မဟုတ်ပါ။
ရက်စွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ပြီးနောက် သူ ပြောပြရတာ ပင်ပန်းသွားသည့်ပုံနဲ့ ထိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ဆီမှာ ဆေးဝါးတွေ ကုန်တော့မယ်။ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း အစားအသောက်အိတ်တစ်အိတ် ရှာနေရတဲ့ကြားထဲက လူတွေကို ဘယ်လောက်အထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ”
မီရယ်လ်က အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကက်ဆီယာကတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်နေနှင့်ပြီ။
“ကျွန်မတို့ စစ်သားတွေကို သူတို့ဆီ ချေးငှားပေးလို့ ရမလား” သူမ မေးသည်။
သူမရဲ့ မေးခွန်းက အရေးတကြီးဖြစ်နေတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဘာမှ မကြိုးစားခဲ့ပေ။
“သူတို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကင်းထောက်တွေ အရင်သွားမယ်။ ပြီးတော့ လိုက်ပါကာကွယ်ပေးမယ့်သူတွေ။ လူတွေကို အပြင်ဘက်ကို ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အင်အားမျိုးပေါ့”
အက်ဒရီယာနာက လက်နှစ်ဖက်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဒီအုပ်စုတွေကို ရှာဖွေပြီး သူတို့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဒီကို ခေါ်လာပေးဖို့ လူလွှတ်လို့ ရမလား”
မီရယ်လ်က နောက်ဆုံးမှ ဝင်ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်သားတွေ ဘယ်လောက်အထိ လိုအပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကို သူတို့ကို စွန့်ပစ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမရဲ့ အသံက နောက်တစ်ဝါကျအထိ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကယ်တင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝရှိနေပါလျက်နဲ့ ကျွန်မတို့လူတွေနဲ့အတူ အတူရှိနေပေးခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးနိုင်တာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမယ်လို့ ပြောပေးပါ”
ကျွန်တော် သူတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ မှတ်သားထားတဲ့ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှိပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် စစ်တပ်ကြီး သုံးခုကို ပို့ပေးမယ်လို့လည်း မပြောခဲ့သလို၊ ဆုံးရှုံးမှု မရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုလည်း အာမမခံခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် သောရ်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပြီး လက်ရှိ တပ်ဖွဲ့စာရင်းတွေကို ထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ညနေခင်းရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ ပထမဆုံး စစ်ကူတပ်ဖွဲ့တစ်ခု အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
ဘုရင် အီဒရစ်က အိုရန်ရှယ် စစ်သားတွေထဲက နားနေတဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း အယောက်လေးဆယ်ကို ပေးအပ်သည်။ လက်ဇန်ဒါက ကွန်ကော်ဒီယာကနေ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကင်းထောက်တွေနဲ့ အရပ်သားတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရာမှာ ကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်အပါအဝင် အယောက်သုံးဆယ်ကို ထပ်ဖြည့်ပေးသည်။
သောရ်က ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကာကွယ်ရေးတပ်ကို မီရိုဗာရဲ့ လက်အောက်မှာ ထားလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့ လူတွေ နားပြီးတဲ့အခါ ပထမဆုံး စစ်ကူအဖွဲ့က အော့စ်ဝင်း ပြောပြတဲ့ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကြောင်းတွေကို သုံးပြီး ဩဆယ်လ်ကနေတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားလိမ့်မယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ ရန်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကင်းထောက်တွေနဲ့အတူ ရှာဖွေရေးကို ညှိနှိုင်းပေးလိမ့်မယ်။ ကာရန်ကတော့ သူ့ရဲ့ ကင်းလှည့်တာ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အတူပါသွားလိမ့်မယ်။
ရိတ်သိမ်းချိန် ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့တွေကတော့ အရင်အတိုင်း ရှိနေဦးမယ်။
အင်ကလေ့ဗ် တပ်ဖွဲ့တွေလည်း အရင်အတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလိုအပ်ချက်မျိုးအတွက် သီးသန့် ချန်ထားတဲ့ အရန်တပ်ဖွဲ့ကို သုံးလိုက်မှာဖြစ်ပြီး စစ်ကူအဖွဲ့တွေ အရမ်းဝေးသွားခင်မှာပဲ နောက်ထပ်အင်အားနဲ့ အစားထိုးနိုင်အောင် စီစဉ်ထားလိုက်မယ်။
မေရီက လှည်းတွေ၊ အစားအသောက်တွေ၊ စောင်တွေနဲ့ ပထမဆုံး ရောက်လာမယ့် အုပ်စုတွေကို လက်ခံမယ့်နေရာတွေကို စာရင်းပြုစုတော့သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို မေရီဘေးကို ရွှေ့လိုက်သည်။
တောင်းဆိုချက်ကနေ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကက်ဆီယာက ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့နဲ့အတူ လိုက်သွားချင်သည်။
ဒါကို ကျွန်တော် ခန့်မှန်းပြီးသားပါ။
အီလီဇာလည်း ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ ကင်းထောက်တွေ မသိတဲ့ လူတွေ၊ မသိတဲ့ နေရာတွေကို ခင်ဗျား သိတယ်ဆိုတာ အီလီဇာက ပြောတယ်” အီလီဇာက သူမကို ပြောသည်။ “အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို တန်ဖိုးရှိစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညချက်ချင်း ထွက်သွားတာကတော့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း မဟုတ်ဘူး”
ကက်ဆီယာရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။
“ဒါဆို ဘာက အကောင်းဆုံးလဲ”
“လမ်းပြတွေနဲ့အတူ ထိုင်ပါ။ ခင်ဗျားသိတဲ့ လမ်းတွေကို မှတ်သားပါ။ ဘယ်တော်ဝင်အဆောက်အအုံတွေမှာ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ထားလဲ၊ ဘယ်လမ်းတွေက မိုးလေဝသဆိုးတဲ့အချိန်မှာ သုံးရလဲ၊ တပ်မှူး ဒွန်းက ဘယ်သူ့ကို ယုံကြည်မလဲဆိုတာတွေကို ရှင်းပြပေးပါ”
အော့စ်ဝင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက မင်းသမီးရဲ့ လက်ရေးကို ယုံကြည်ပါလိမ့်မယ်”
ကက်ဆီယာ သူ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။
“စာတစ်စောင်လား”
“ပြီးတော့ သူမ မှတ်မိနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခုပေါ့။ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ရုံးခန်းတွေကနေ လွယ်လွယ်နဲ့ အတုမလုပ်နိုင်တဲ့အရာမျိုးပေါ့”
မီရယ်လ်က သူမရဲ့ လည်ပင်းအောက်က ဆွဲကြိုးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ တံဆိပ်တုံးငယ်တစ်ခုကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
နိုင်ငံတော်ရဲ့ တံဆိပ်တုံးကြီး မဟုတ်ပါ။ အနားသတ်တွေတောင် ချောမွတ်နေတဲ့ ကိုယ်ပိုင် တံဆိပ်တုံးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“သူမက တပ်ရင်းတစ်ခုကို မကွပ်ကဲခင်ကတည်းက ရိုဒရစ်အတွက် သတင်းစကားတွေကို သယ်ပေးခဲ့ဖူးတာပါ” သူမက ပြောသည်။ “သူမ ဒါကို သိမှာပါ”
ကက်ဆီယာက စာရွက်သန့်တစ်ခုကို သူမဘက် ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူမ စာစရေးတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်တာ ရပ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာလည်း အက်ဒရီယာနာက ဆက်ရှိနေသေးသည်။
မေရီက ဝက်စ်မီးယားနဲ့ ကွန်ကော်ဒီယာတို့နဲ့ စီစဉ်စရာရှိတာတွေ သွားလုပ်နေသည်။ မီရယ်လ်ကတော့ အော့စ်ဝင်းနဲ့အတူ စစ်ရေးမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မပါဝင်ခဲ့တဲ့ လူတွေအကြောင်းကို အေးဆေး မေးမြန်းနေသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက မြေပုံဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“ခုနစ်ရာ” သူမ ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
သူမရဲ့ လက်က စားပွဲအစွန်းဘက်ကို ရောက်သွားသည်။
“ဖေဖေက လူတွေကို ဘယ်လမ်းကသွားဖို့ ပြောခဲ့လဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မ တွေးနေမိတယ်။ ဒီအုပ်စုတွေထဲက ဘယ်သူတွေက ဖေဖေ လွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး”
“အော့စ်ဝင်း သိကောင်း သိနိုင်မှာပါ”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အကူအညီ ပို့နေပါပြီ”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမဲ့ မော့မကြည့်ပါ။
ပြီးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နောက်ကျောကို လက်နဲ့ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ကြီးထွားလာနေတဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ဂရုစိုက်ရင်းပေါ့။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မျှော်လင့်ချက်တွေကို အမှန်တရားအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားခဲ့ကြပါ။
သူမ ခွာသွားတဲ့အခါ လက်ခံရမယ့် စာရင်းကိုပါ ယူသွားသည်။
“သူတို့ ရောက်လာရင် ပထမဆုံး အခန်းတွေကို အဆင်သင့် ဖြစ်နေစေချင်တယ်”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အော့စ်ဝင်းသည် ဂျူလီယန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ကောင်လေးသည် အော့စ်ဝင်း ရောက်ရှိလာကြောင်း ကြားသိထားသော်လည်း မီရယ်လ်က အဘိုးအို ပြန်လည်သက်သာလာစေရန် ပထမညတွင် အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေစေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၏ လက်သမားရုံတွင် တွေ့ဆုံကြသည်။
ဂျူလီယန်က တာရင်အား ရေကန်တံတားအတွက် ထောက်ပံ့တိုင်တစ်ခုကို မည်သို့ ချောမွတ်အောင် လုပ်ရမည်ကို ပြသနေသည်။ အိုရန်က အနီးတွင် ထိုင်နေပြီး ခြေထောက်ဒဏ်ရာ သက်သာလာစအချိန်ဖြစ်၍ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ခဏလာရောက်လည်ပတ်ခွင့်ရထားသော အေမွန်လည်း ရှိနေသည်။
အော့စ်ဝင်း တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသောအခါ ဂျူလီယန်သည် သစ်သားကို ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးတစ်ယောက်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည်။
“ဆရာတားလ်”
အော့စ်ဝင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်း တော်တော်လေး ကြီးပြင်းလာပြီပဲ၊ မင်းသားလေး”
ဂျူလီယန်သည် အခန်းတစ်ဖက်မှ ပြေးလာပြီး အော့စ်ဝင်းကို ဖက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု နှစ်ယောက်စလုံး မမျှော်လင့်ထားကြပေ။
ဂယ်ရစ်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည့် ကိရိယာကို စားပွဲပေါ်မှ အသာအယာ ယူလိုက်သည်။
အော့စ်ဝင်းက ကောင်လေး၏ ပခုံးကြားတွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသည်။
“မျှော်လင့်ခဲ့မိပါတယ်” သူက ပြောသည်။
သူ ပြောနိုင်သည်မှာ ထိုစကားမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ့ကို ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင် စာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်သည် စာအုပ်ကို သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး စာအုပ်အဖုံးပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် အသာပွတ်သပ်နေမိသည်။
၎င်းထဲတွင် သူ၏ ဖခင်အကြောင်း၊ နန်းတော်အကြောင်းနှင့် တပ်မဆုတ်ခွာခင်က သူတို့ကို သိကျွမ်းခဲ့ကြသူများအကြောင်း သူ စုဆောင်းထားသည့် ဇာတ်လမ်းများ ပါဝင်သည်။ အချို့စာမျက်နှာများတွင် စနစ်တကျ ရေးသားထားပြီး အချို့တွင်မူ ပုံဆွဲထားခြင်း၊ နာမည်များ ရေးသားထားခြင်း သို့မဟုတ် အဖြေစောင့်နေသည့် မေးခွန်းများ ပါရှိသည်။
အော့စ်ဝင်းသည် ဘာကိုမျှ စတင်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း မလုပ်ပါ။
သူ ဖတ်ကြည့်သည်။
ရိုဒရစ်၏ အင်္ကျီကော်လာ ချိတ်ကျိုးသွားသည့် ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရသောအခါ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ နန်းတော် မီးဖိုချောင်အနီးရှိ သစ်တော်သီးပင် ပုံဆွဲထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“မှားနေလို့လား” ဂျူလီယန်က မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် ရေးထားတာပါ”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအောက်မှာ အဲဒီအတိုင်းပဲ ရေးထားလိုက်ပါ”
ဂျူလီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“တစ်နေ့နေ့ကျရင် တစ်ယောက်ယောက်က မင်း ဒီအချက်အလက်ကို ဘယ်ကနေ ကူးယူခဲ့တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ငယ်ငယ်ကတည်းက မှတ်မိနေတာလားလို့ မေးလာနိုင်တယ်။ အဲဒီနှစ်ခုစလုံးက သိမ်းဆည်းထားဖို့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အကြောင်းအရာ တူတူတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ ပြင်ဆင်နေသည့် ကုလားထိုင်မှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ကြားဖူးနားဝ ရှိသလိုပဲ”
ဂျူလီယန်က သူ့ကို အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခဲတံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်နာရီနီးပါးလောက် အလုပ်လုပ်ကြသည်။
အော့စ်ဝင်းက သူ သိသလောက် ရက်စွဲများကို ဖြည့်စွက်ပေးသည်၊ မသေချာသည့် အချက်များကို အမှတ်အသားပြုပေးပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုချင်းစီကို ပြောပြခဲ့သူများ၏ နာမည်စာရင်းငယ်လေးကို ပြုစုပေးသည်။
ရိုဒရစ်၏ အမှတ်တရအတွက် သူသည် မည်သည့် ခမ်းနားသော မိန့်ခွန်းမျိုးမှ မပြောခဲ့ပါ။
အစားတွင် သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးက ကောင်စီအစည်းအဝေးတစ်ခု၏ တစ်ဝက်ကို အသုံးပြု၍ လမ်းဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားအတွက် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တံတားပြုပြင်ရေးကို အရေးတကြီး ဆွေးနွေးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီ နံနက်ခင်းတစ်ခုအကြောင်းကို ပြောပြသည်။
“သူက နှင်းမအရည်ပျော်ခင်မှာ ပြီးချင်ခဲ့တာ” အော့စ်ဝင်းက ဆိုသည်။ “ဝန်ကြီးကတော့ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်ကို အရင် ထွင်းထုစေချင်ခဲ့တာပေါ့”
“ဖေဖေက ဘာလုပ်ခဲ့လဲ”
“တံတားကို ချက်ချင်းပြင်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဝန်ကြီးကို ပြောလိုက်တယ်၊ အလုပ်မပြီးမချင်း ဒီမြစ်ထဲမှာ ရပ်နေရဲတဲ့သူကို ဒီကျောက်တိုင်ကို အပ်လိုက်မယ်လို့လေ”
ဂျူလီယန် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ နားထောင်နေသည့် အေမွန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒါက အလုပ်ဖြစ်မလား”
“မဖြစ်ပါဘူး” အေမွန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လက်သမားတွေတော့ ကြိုက်ကြမှာ သေချာတယ်”
အော့စ်ဝင်းလည်း ရယ်လိုက်သည်။
ရောက်လာသည့်အချိန်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ဆုံးရှုံးမှုတွေချည်း သယ်ဆောင်လာသူမဟုတ်ဘဲ အခြားအရာများကိုပါ ယူဆောင်လာသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
ဂျူလီယန် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သောအခါ သူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကူညီပေးဦးမလား”
“မင်း သဘောကျရင်ပေါ့”
“အချိန်အကြာကြီး ယူရရင်တောင်လား”
အော့စ်ဝင်းက သူ၏လက်ကို စာအုပ်အဖုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“အဲဒီအခါမျိုးမှာ ပိုတောင် လိုအပ်ပါသေးတယ်။ စနစ်တကျ ပြုစုထားတဲ့ စာအုပ်တွေဆိုတာ များသောအားဖြင့် အချိန်ယူရစမြဲပါပဲ”
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ အခြားသူများကို ထည့်သွင်းလိုက်လျှင် ရှိပြီးသားသူများ နေရာမပျောက်သွားစေရန် စစ်ဆေးနေသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က နားလည်သွားပုံရသည်။
“ကျွန်တော် သိထားတဲ့ သစ်သားအကြောင်းတွေကို မင်းကို သင်ပေးနိုင်ပါတယ်” သူက ဆိုသည်။ “ဆရာတားလ်ကတော့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ထက် အများကြီး ပိုသိပါတယ်”
“ပြီးတော့ အေမွန်က တံတားတွေအကြောင်း သိတယ်” အိုရန်က ဖြည့်ပြောသည်။
တာရင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂျူလီယန်က စားပွဲဝိုင်းကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မေးခွန်းများ မှတ်သားထားသည့် စာမျက်နှာတွင် နာမည်တစ်ခု ထပ်ရေးလိုက်သည်။
ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မေရီသည် အော့စ်ဝင်းကို မှတ်တမ်းခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကို ပုံစံအမျိုးမျိုး ခွဲခြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အော့စ်ဝင်းသည် စားပွဲမျက်နှာပြင် မညီညာသောကြောင့် သူ့အား ပေးထားသည့် ပထမဆုံးစားပွဲကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ဒုတိယစားပွဲကတော့ လူတစ်ယောက် အသုံးပြုနေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် စာရွက်များ စည်းချက်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်ထက် သူ၏ ဒူးခေါင်းများကို ပိုဂရုစိုက်ရမည်ဟု ယူဆကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။
မေရီက သယ်ယူသူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ခိုင်ခံ့သော စားပွဲတစ်ခုကို ရအောင် ရှာပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အော့စ်ဝင်း ယူဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားရာတွင် ကူညီပေးသည်။
ကျွန်တော် ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် မိသားစုနာမည်များကို မူလစာရင်းမပျက်စေဘဲ အခြားစာလုံးပေါင်းများဖြင့် မည်သို့ မှတ်တမ်းတင်ရမည်ကို ငြင်းခုံနေကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း သတိမထားမိကြပါ။
အခြေအနေက အဆင်ပြေမည့် အရိပ်အယောင်ပင်။
အော့စ်ဝင်းသည် အသစ်ရောက်ရှိလာသော လိုင်ရာဒိုနီ မိသားစုများနှင့် ကွန်ကော်ဒီယာတွင် ခိုလှုံနေသူများကြား ဆက်စပ်မှုကို နှစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိထားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ မေရီက ထိုစုံစမ်းမှုများကို မည်သို့ စောင့်ကြည့်ခြေရာခံရမည်ကို ပြသပေးခဲ့ပြီး အော့စ်ဝင်းက မိတ္တူများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည့် မှတ်တမ်းများအတွက် သီးခြား ကိုးကားချက်စာရင်းတစ်ခု ထားရှိရန် အကြံပြုခဲ့သည်။
သူမ နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ထိုအကြံဉာဏ်ကို သူမ မှတ်သားနေရင်း နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရှင်းပြခိုင်းသည်။
ညနေမစခင်မှာပင် ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ရောက်လာသည်။
“ကျွန်မကို နေ့တိုင်း ဒီအလုပ် လုပ်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်တယ်” မေရီက သူ့ကို ပြောသည်။ “အခြားတာဝန်တွေကြောင့် အချိန်လွတ်တဲ့အခါမှ လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့”
အော့စ်ဝင်းသည် ခါးကို မတ်မတ်ထားပြီး ထိုင်နေသည်။
“ကျွန်တော်က လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ တော်ဝင် မှတ်တမ်းတင်သူအဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပါ”
“ဟုတ်တာပေါ့” မီရယ်လ်က တံခါးဝမှ ဝင်လာရင်း ပြောသည်။
သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အက်ဒရီယာနာနှင့် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။
“အဲဒီရာထူးကို ဆက်ယူထားပါ” မီရယ်လ်က ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ယူလာတာတွေကို လုံခြုံအောင် ထားပါ။ ဂျူလီယန်ကို မှတ်မိအောင် ကူညီပေးပါ”
ထို့နောက် သူမသည် ဂရေးကိပ်၏ မှတ်တမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မေရီကို ကျွန်မတို့လူတွေကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးပါ”
မေရီသည် အလုပ်တာဝန်များကို ရှင်းလင်းစွာ ချပြလိုက်သည် - အရပ်ဘက် မှတ်တမ်းများ၊ ဒုက္ခသည်များ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ၊ လက်ခံရရှိမည့် စာရင်းများနှင့် ပြန်လည်ရရှိထားသော စာရွက်စာတမ်းများ၏ မှတ်တမ်းများကို အချိန်ပြည့် တာဝန်ယူရမည်။ လစာကောင်းကောင်း ပေးမည်။ လက်ထောက်များကို လိုအပ်သလို သင်တန်းပေးမည်။ လိုင်ရာဒိုနီ စုဆောင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ဂျူလီယန်၏ စာအုပ်ကို ဆက်လက်ရေးသားရန် အချိန်ပေးမည်။
အော့စ်ဝင်းသည် အချက်တိုင်းကို သေချာ နားထောင်သည်။
ထို့နောက် သူသည် အဖြေမရသေးသည့် မိသားစု စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများကို ဘယ်မှာ သိမ်းထားသလဲဟု မေးသည်။
မေရီက စင်သုံးခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သူသည် သူ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။
ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကက်ဆီယာသည် အရာရှိထံသို့ သူမ၏ စာ၊ မီရယ်လ်၏ တံဆိပ်ခတ်ထားသော သတင်းစကားနှင့် မည်သည့် အခမ်းအနားဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်ထက်မဆို ပို၍ လက်တွေ့ကျသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ပါဝင်သည့် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးပါက အရပ်သားအုပ်စုကို စုစည်းရာတွင် ကူညီပေးနိုင်မည့်သူများ၏ နာမည်စာရင်းကို ပေးလိုက်သည်။
အော့စ်ဝင်းက အုပ်စုတစ်ခုချင်းစီနှင့် နောက်ဆုံး ဆက်သွယ်ခဲ့သည့် ရက်စွဲများနှင့် ကမ်းရိုးတန်း လမ်းပြများ သုံးသည့် နာမည်များကို ဖြည့်စွက်ပေးသည်။
သောရ်က မစ်ရှင်ကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်စစ်ဆေးသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရှာဖွေပါ။ ဆက်သွယ်ပါ။ လမ်းကြောင်းများကို အကဲဖြတ်ပါ။ လုံခြုံစွာ ခေါ်ထုတ်နိုင်ပါက အန္တရာယ်ရှိနေသူတိုင်းကို ခေါ်ထုတ်လာပါ။ ပိုကြီးမားသည့် ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ လိုအပ်မည့် အချက်အလက်များကို ပြန်ပို့ပါ။
ဘုရင် အီဒရစ်သည် ကင်းထောက်များ သတင်းပေးပို့ပြီးနောက် လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်နေသည့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ရပ်နေသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့” သူက မီရယ်လ်ကို ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့လူတွေကို လမ်းရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးပါရစေ”
သူမသည် သူ၏လက်ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
ထို့နောက် တံခါးပွင့်သွားပြီး ပထမဆုံး မြင်းစီးသမားများ အော်ဆယ်လ်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ကလေးလေးယောက်သည် အလုပ်ရုံ၏ တိုင်းတာသည့် ဘုတ်ပြားရှေ့တွင် အတူတူ ရပ်နေကြသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အမှတ်အသား အသစ်များ လုပ်ပေးနေစဉ် ရိုင်ဆာက ကြည့်နေသည်။ ဂျူလီယန်က ရက်စွဲကို အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ဘေးတွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ဆီရာဖီနာက တတ်နိုင်သမျှ အရပ်ရှည်အောင် မတ်မတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသည်။
“ခြေဖဝါးကို ပြားပြားရပ်” အိုင်အိုက သူမကို ပြောသည်။
“ရပ်နေတာပဲလေ”
“တစ်ဖက်ပဲ ပြားနေတာလေ”
အစ်ဂနေရှပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂယ်ရစ် ဂရေးကလည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်သည်။
အက်ဗလင်သည် သူ၏ ခြေဖနောင့် ကြမ်းပြင်မှ မကြွခင်မှာပင် သူ့ကို ဖမ်းလိုက်သည်။
ကာရယ်ကတော့ အလုပ်ကိစ္စကို အလေးအနက်ထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ရတာကို ကျေနပ်နေပုံဖြင့် စနစ်တကျ ရပ်နေသည်။
ပြီးတော့ အရပ်ပိုရှည်လာရင် ကလေးမွေးလာတဲ့အခါ သူမပဲ ချီထားလို့ရမလားလို့ မေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အကူအညီနဲ့ပေါ့” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ကလေးမွေးလာပြီးတော့၊ ပြီးတော့ အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ကျွန်မတို့ ပြောတဲ့အချိန်ကျရင်ပေါ့”
ကာရယ်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုအဖြေကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က စာရွက်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံးအမှတ်အသားကို ထည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အဝတ်အစားကြောင့် သို့မဟုတ် အလင်းရောင်ကြောင့်သာ အရပ်ရှည်လာသည်ဟု မထင်မှတ်နိုင်လောက်အောင်ပင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကြသည်။
သို့သော်လည်း တိုင်းတာမှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူတို့လေးယောက်စလုံးသည် ညစာမစားမီက သူကတိပေးထားသည့် ပုံပြင်၏ နောက်အပိုင်းကို နားထောင်ရန် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
သူသည် ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူတို့သည် သူ၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အရပ်ရှည်လာခြင်းက သူတို့ အလိုချင်ဆုံးအရာကို ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားစေခြင်း မရှိသေးပေ။
ကျွန်တော် အိပ်ရာမဝင်မီ မှတ်တမ်းခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
မေရီက နောက်ဆုံးတော့ အစာစားရန် ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ အော့စ်ဝင်းကတော့ စားပွဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း နက်ဆာ ပေးထားသည့် ဖလားတစ်လုံးနှင့် ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကိုတော့ လက်ခံထားသည်။
သူ့ဘေးတွင် ဂျူလီယန်၏ စာအုပ်ကို ဖွင့်ထားပြီး သန့်ရှင်းသော စက္ကူစတစ်စဖြင့် မှတ်သားထားသည့် စာမျက်နှာတွင် နေရာချထားသည်။
စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် အထုပ်အသစ် သုံးထုပ် ရှိနေသည် - ရှာဖွေရမည့် နာမည်များ၊ နှိုင်းယှဉ်ရမည့် မှတ်တမ်းများ၊ နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ လုံခြုံစွာ ရောက်မလာသေးသူများအတွက် လက်ခံမည့် စီစဉ်မှုများ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားချိန်တွင် သူ မော့ကြည့်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး။ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေပုံတွေမှာ နာမည်အသစ်တွေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရွာနှစ်ရွာ ရှိနေပါတယ်။ အဟောင်းမှတ်တမ်းတွေက မိသားစုတွေကို ချိတ်ဆက်ပေးဖို့ အကူအညီ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
“မနက်ဖြန်ကျရင် မြေပုံနှစ်ခုစလုံးကို ယူလာခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘောပင်ကို လှမ်းယူသည်။
“မနက်ဖြန်မှလေ” ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပေါင်မုန့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည့်လမ်းတွင် ဂိတ်တံခါးဘက်ကို ကြည့်နေသည့် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော မီရယ်လ်နှင့် အက်ဒရီယာနာတို့ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။
သူတို့သည် အစီရင်ခံစာကို ဤမျှမြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပါ။
သို့သော် သူတို့ ဆက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဆီ ရောက်သွားပြီး မီရယ်လ်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကမ်းရိုးတန်း တစ်နေရာရာတွင် လိုင်ရာဒိုနီ စစ်သားများသည် ပျောက်ကွယ်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသူများကို ကာကွယ်ပေးထားဆဲဖြစ်သည်။
ယခုတော့ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြင်းစီးသူရဲများက သူတို့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။