အခန်း ၃၇၀။ လယ်ကွင်းများ လိုအပ်သည့်အရာ
ရယ်လန်သည် စိုစွတ်နေသည့် ကောက်နှံအနည်းငယ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စစ်ရေးအကြံပေးအဖွဲ့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။
သူက ၎င်းတို့ကို မြေပုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
သော်က ထိုအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရယ်လန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အပေါ် သုံးသပ်ချက်လား”
“မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က မိုးရွာတာနဲ့ စပြီး မိုးရွာတာနဲ့ပဲ ဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်ပဲ”
ကောက်နှံတို့၏ နတ်ဘုရားက ကောက်နှံစေ့များကို လက်ညှိုးဖြင့် ဖြန့်လိုက်သည်။ အစေ့အချို့မှာ အစွန်းများတွင် အရောင်ရင့်လာနေပြီဖြစ်သည်။
“ရေက မီးကို ငြိမ်းသတ်နိုင်ပေမဲ့ မင်းတို့ ရိတ်သိမ်းထားတဲ့အရာတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်မခြောက်နိုင်ရင် အကုန်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် နီရက်သ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ပိုက်လျက် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို နမူနာယူလာခိုင်းတာ” ဟု ရယ်လန်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“ပြဿနာကို စားပွဲပေါ်တင်ပြလိုက်ရင် အားလုံး ပိုပြီး အလေးအနက် နားထောင်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ” ဟု နီရက်သ်က ဆိုသည်။
မေရီက အနီးအနားရှိ စာချွန်လွှာများကို စိုစွတ်မှု မထိအောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ နားထောင်နေပါတယ်”
“ကောင်းပြီ” ဟု ရယ်လန်က ဆိုသည်။ “ဒါဆိုရင် လယ်သမားတွေနဲ့ စကြရအောင်”
မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူတို့ ကျွန်တော်တို့ထံ ရောက်လာကြသည်။
နှစ်ဦးမှာ မီးရှို့တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည့် ရွာမှဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရိတ်သိမ်းရေး နယ်မြေများကို ကိုယ်စားပြုသူများဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ ဂရေးကိပ်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသဖြင့် ဆွေးနွေးမှု ခေတ္တရပ်တန့်တိုင်း မျက်နှာကြက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
ကယ်လ်ဒန်က မြေဆီလွှာ စစ်တမ်းများကို ယူလာသည်။ နာရာက မည်သည့်ကျီများက လူများနှင့် ကောက်နှံများကို လုံခြုံစွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်မလဲဆိုသည့် စာရင်းကို ယူလာသည်။ ဟယ်လ်ဝင်က ရွာရှိ သောက်သုံးရေကို မခမ်းနားစေဘဲ မီးငြိမ်းသတ်ရေးအဖွဲ့များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည့် ရေတွင်းနှင့် ရေကန်များကို အမှတ်အသားပြုထားသည်။
ပထမဆုံး လယ်သမားက ကျွန်တော်တို့၏ အစပျိုး အစီအစဉ်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းခါသည်။
“ရိတ်သိမ်းထားတဲ့ ကောက်နှံတွေကို အကြီးစား ဂိုဒေါင်တွေထဲကို အခုချက်ချင်း ထည့်လို့ မရသေးဘူး”
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တချို့က လုံလောက်အောင် မခြောက်သေးဘူးလေ။ စောစောစီးစီး သိမ်းပြီး ပုံလိုက်ရင် အလယ်ကနေ စပြီး ပုပ်ကုန်လိမ့်မယ်”
ရယ်လန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဒုတိယ လယ်သမားက အီလီဇာ၏ ကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီလမ်းက မိုးရွာပြီးရင် မြင်းတွေ သွားဖို့ မလွယ်ဘူး။ တောင်ကြောလမ်းကနေ သွားခိုင်းပါ”
အီလီဇာက မြေပုံကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အားလုံး ပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့၏ စနစ်တကျရှိလှသည်ဟု ထင်ရသော လယ်ကွင်းစောင့်ရှောက်ရေးနှင့် မိုးရေကာကွယ်ရေး အစီအစဉ်မှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိလာသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ရိတ်သိမ်းနေသူများ၊ ကောက်နှံများ ခြောက်သွေ့စေမည့် နေရာများနှင့် ၎င်းတို့ကို သယ်ယူပို့ဆောင်မည့် လမ်းများကို ကာကွယ်ပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာများမှာ အမြဲတမ်း တစ်နေရာတည်း ဖြစ်မနေပေ။
စောင့်ကြည့်သူများက လယ်ကွင်းများအနီးတွင် ဆက်လက် ရှိနေမည်။ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များကမူ ကောက်ပဲသီးနှံများအကြားတွင် ပတ်ချာလည် လိုက်နေမည့်အစား ပိုမိုခိုင်မာသည့် လမ်းများကို အသုံးပြုကြမည်။ ရွာများတွင်လည်း စုဝေးရမည့်နေရာများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမည်ဖြစ်၍ သတိပေးချက်ရလျှင် မိသားစုများ အလွဲလွဲအချော်ချော် ပြေးလွှားနေစရာ မလိုတော့ပေ။
ရေကိုလည်း လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်းသုံးနိုင်မည့်နေရာ၌ သိုလှောင်ထားမည်။
နီရက်သ်နှင့် ကျွန်တော်က သာမန်အဖွဲ့များ မနိုင်နင်းသည့်နေရာတွင် ကူညီပေးမည်၊ သို့သော် ကောက်နှံပုံတစ်ခု မီးလောင်ရုံနှင့် တစ်နယ်မြေလုံး ရေနစ်မသွားစေရန်လည်း ဂရုစိုက်ရမည်။
ရယ်လန်က ပုပ်သိုးနိုင်ခြေ အများဆုံးရှိသည့် သိုလှောင်ရုံများကို စစ်ဆေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ သူသည် ကောင်းမွန်သည့် ကောက်နှံများကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် ကူညီနိုင်သော်လည်း၊ ပေါ့ဆစွာ သိုလှောင်ထားခြင်းကိုမူ မကာကွယ်နိုင်သလို တစ်ရာသီစာ လုပ်အားကိုလည်း ဆုတောင်းပေးရုံဖြင့် အစားထိုး၍ မရနိုင်ပေ။
မေရီက နေရာတစ်ခုချင်းစီအတွက် လိုအပ်ချက်များကို မှတ်တမ်းတင်သည်။
ထို့နောက် သူမက စုစုပေါင်းအရေအတွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အိတ်တွေ လိုနေတယ်”
သော်က နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ”
မည်သည့် အောင်ပွဲမဆို နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အဝတ်စများ တောင်းဆိုရတတ်ကြောင်း ကျွန်တော် နားလည်စပြုလာသည်။
ဟယ်လီနာက ထိုပြဿနာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို နေ့လည်ပိုင်းတွင် ဖြေရှင်းပေးသည်။
သူမက အိတ်အလွတ်များ ရှာတွေ့သွားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ (ကျွန်တော် ခဏတော့ မျှော်လင့်မိခဲ့သည်)။
သူမသည် အိတ်ချုပ်တတ်သူများကို ရှာဖွေပြီး အလုပ်လုပ်ရန် အခန်းတစ်ခုကို ရှင်းလင်းကာ အိမ်ထောင်စုအတွင်းရှိ အသုံးမလိုတော့သည့် အဝတ်စများကို စုဆောင်းသည်။ အိပ်ရာခင်းများ လိုအပ်ချက် မထိခိုက်စေရန်လည်း ဂရုစိုက်သည်။
လစ်ဘက်သ်က သူမနှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းသည်။ မီရယ်လ်က အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်နေသည့် မိဖုရားနှစ်ပါးနှင့် မင်းသမီးတစ်ပါးကို ခေါ်လာသည်။ ထိုမင်းသမီးက သူမသည် မုယောစပါးထည့်ရန်အတွက် ဘာကိုမျှ မချုပ်ဖူးကြောင်း ကြေညာသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီနေ့က မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံကို ပိုကျယ်ပြန့်သွားစေမှာပေါ့” ဟု လစ်ဘက်သ်က သူမကို ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ပြီးစီးသွားသည့် အပိုင်းအစများကို အရွယ်အစားအလိုက် ခွဲခြားနေပြီး ကက်ဆီယာက ချုပ်ရိုးများကို စစ်ဆေးနေသည်။
နက်ဆာက မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ချိန်ပြီးနောက် လာရောက်ပြီး ထောင့်များကို ပိုမိုခိုင်မာစွာ ချုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ပြသပေးသည်။
ညနေခင်းရောက်သော် မင်းသမီးမှာ သူမ၏ ချုပ်ရိုးအကွာအဝေးကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်လာပြီး မိဖုရားတစ်ပါးကိုပင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
မည်သူမျှ စိတ်မဆိုးကြပေ။
ကျွန်တော် ဝင်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဟယ်လီနာက အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးသည်။
“ဒါတွေကို အောက်ထပ်ကို ယူသွားပေးပါ”
“ကျွန်တော်က ဘာများ လိုအပ်သေးလဲလို့ လာမေးတာပါ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲ့ဒါတွေကို အောက်ထပ် သယ်ပေးမယ့်သူ လိုနေတာ”
အီမွန်၏ ဖျားနာမှုမှာ ထိုအချိန်တွင် သက်သာသွားပြီဖြစ်သည်။
သူက အားအင်နည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကိုလည်း ဆက်လက် ကုသရန် လိုအပ်နေသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ပတ်တီးကို ကော်ဒရစ်နှင့် သက်ဆရာတို့၏ ကြီးကြပ်မှုဖြင့် ဖြည်လိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း အောက်ရှိ အရေပြားမှာ အတော်လေး နီရဲနေသဖြင့် တာရင်က ပတ်တီးလဲပေးတိုင်း မျက်နှာရှုံ့နေရသည်။
ဖခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည် နားလည်မှုယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
၎င်းမှာ လုံးဝ မလွယ်ကူပေ။
အီမွန်က တောင်းပန်စကားကို ခဏခဏ ပြောသည်။ တာရင်ကမူ ဖခင်ဖြစ်သူ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် နိုးရခက်ခဲပါက တစ်ခါတစ်ရံ ကြောက်ရွံ့တတ်သည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ငြိမ်သက်နေခြင်းမှာ ဆိုးရွားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အက်ဗလင်ထံသို့ သွားရောက် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။
သူမက လာရောက်စစ်ဆေးပေးပြီး တာရင် စိတ်အေးသွားသည်အထိ ရှိနေပေးသည်။
အိုရန်က နေ့တိုင်း လာရောက်လည်ပတ်သည်။
တတိယမြောက်နေ့လည်တွင် သူက လှေငယ်လေးကို ယူလာပြီး တာရင်က အီမွန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သစ်သားရုပ်တု အသစ်အစုံဖြင့် ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
တာရင်က မော့ကြည့်သည်။
“ဝင်ခဲ့လေ”
အိုရန်က ဝင်လာသော်လည်း ပုံမှန်ထက် စောစောပြန်သွားသည်။
သူပြန်သွားပြီးနောက် ဥယျာဉ်ရှိ ရေကန်ဘေးတွင် အရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ကစားနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
“သူ့မှာ အဖေ ရှိသွားပြီလေ” ဟု ကျွန်တော် အနားသွားထိုင်သောအခါ အိုရန်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်တော့်မှာတော့ နက်ဆာ ရှိတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
သူက အရွက်လေး ပတ်ချာလည် လည်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲမှာ အိပ်ရတာကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မနေသင့်တော့ဘူးပေါ့”
ကျွန်တော် အဖြေမပေးခင် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူ့အဖေနဲ့ ပြန်တွေ့လို့ ပျော်ရွှင်နိုင်သလိုမျိုး၊ အဖေနဲ့အတူ မရှိရတာကိုလည်း လွမ်းဆွတ်နိုင်တာပဲလေ”
အိုရန်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“လူတိုင်းက အရာနှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ပဲ ပြောနေကြတာပဲ”
“စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား”
သူက အတော်လေး ခံစားချက်ပါပါ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ နက်ဆာကိုဖြစ်စေ၊ တာရင်ကိုဖြစ်စေ ပြောပြပြီးပြီလားဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူက ခေါင်းခါသည်။
“သူ့ကို ပြန်လာရမယ်လို့ ထင်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအကြောင်းကို သူ့ကို စပြီး ပြောပြလိုက်ပါလား”
အိုရန်က ဆေးခန်း ပြတင်းပေါက်များဘက်သို့ ကြည့်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ရေထဲမှ အရွက်ကို ဆယ်ယူပြီး လှေငယ်ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု ဆက်လုပ်လို့ ရသေးမလား”
“အဲ့ဒါက သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ဖြေချင်မယ့် မေးခွန်းမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်”
အစီအစဉ်သစ်များ ချမှတ်ပြီးနောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် ပထမဆုံး သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မီးတောက်များ မဟုတ်ပေ။
မြင်းများ မရှိသင့်သည့်နေရာတွင် မြင်းများ ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အရှေ့ဘက် တောင်ကြောအနီးရှိ စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးက လမ်းမမှ ထွက်ခွာသွားသည့် မြင်းစီးသူများကို မြင်လိုက်ရပြီး အနီးဆုံး ကင်းစခန်းသို့ အချက်ပေးလိုက်သည်။ စီးနင်းသူများ ကောက်နှံပုံများထံ မရောက်ခင်မှာပင် အရန်တပ်ဖွဲ့က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူတို့သည် မီးရှို့ရန် အထုပ်များ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မပါသည့် လူရှစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ငါးဦးမှာ တောအုပ်ထဲသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။
သုံးဦးမှာ ဖမ်းဆီးခံရသည်။
ထိုညတွင် ကောက်နှံ တစ်စေ့မျှ မီးမလောင်ခဲ့ပေ။
သော်က နံနက်စာစားရင်း အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ထံသို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဖတ်ပြီးနောက် အက်ဒရီယာနာထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
သူမက နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“စောင့်ကြည့်တဲ့သူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
“ရွာသားတွေ သိအောင် သေချာလုပ်ပေးလိုက်ပါ”
မေရီက စာရွက်ကို ယူပြီး ဘေးတွင် မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးလိုက်သည်။
အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ရန်သူ့အလံကို ချိုးဖျက်နိုင်မှသာ ရသည်မဟုတ်ပေ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် မည်သူမျှ မပြေးလွှားရခင်မှာပင် မြင်းစီးသူ ရှစ်ဦးကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမှာလည်း အောင်မြင်မှုပင်ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် သတိပေးချက်မှာမူ အမှန်တကယ် မီးလောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ပထမဆုံး ရန်သူများကို ဖမ်းမိခဲ့သည့် နယ်မြေထက် ပို၍ အရှေ့ဘက်ကျသည်။ မီးသုံးနေရာတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး စတင်လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကြား အကွာအဝေးမှာ များပြားသဖြင့် ဒေသခံ အဖွဲ့များကို ခွဲထုတ်လိုက်ရသည်။
စောင့်ကြည့်သူများ မရောက်ရှိခင်မှာပင် ကောက်နှံပုံ တစ်ပုံ မီးလောင်သွားသည်။
သတင်း ရောက်လာချိန်တွင် အခြားနေရာများကို ဆက်လက် ငြိမ်းသတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
နီရက်သ်က ရေကန်နံရံ ပျက်စီးသွားသဖြင့် ရေပေးဝေမှုအတွက် စိုးရိမ်ရသည့် အခြားခရိုင်တစ်ခုတွင် ကူညီနေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ သော်နှင့်အတူ အနီးဆုံး အနားယူနေသည့် တပ်ဖွဲ့ကိုခေါ်၍ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်တွင် လစ်ဇန်းဒါးက တာဝန်ယူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ဝက်စ်မီးယားကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်သူများ အသုံးပြုရန် အကြံပြုထားသည့် တောင်ကြောလမ်းအတိုင်း အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။
မြေသားက မြင်းခွာများအောက်တွင် ခိုင်မြဲနေဆဲဖြစ်သည်။
သစ်ပင်များထက်တွင် မီးခိုးငွေ့များ စတင်မြင်ရချိန်၌ ထိုအချက်ကို ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုက မည်မျှပင် စိတ်မရှည်မှုများ ရှိစေကာမူ ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်မီ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရွာသူရွာသားများမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
လူအများက ရေကို ထည့်စရာရှိသမျှနှင့် သယ်ယူနေကြသည်။ အချို့ကမူ မီးဘေးသင့်တော့မည့် စပါးကျီများဘက်မှ ကိရိယာများနှင့် လက်တွန်းလှည်းများကို ဆွဲထုတ်နေကြသည်။ ကလေးများနှင့် ကူညီနိုင်စွမ်းမရှိသူများမှာ ကျောက်ဖြင့်ဆောက်ထားသော ရေတွင်းအိမ်ဘေးရှိ သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ဘုရားသခင်က လမ်းညွှန်ပေးသည်အထိ စောင့်နေမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ထိုအချက်အတွက် ကျွန်တော် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသဖြင့် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တင်းကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။
သော်က ကင်းစခန်းမှူးထံသို့ သွားသည်။
ကျွန်တော်က ရေလောင်းသည့် တန်းစီကို ဦးဆောင်နေသော တောင်သူလယ်သမားထံသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဘယ်မီးကို အရင်ငြှိမ်းရမလဲ”
သူမက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ညွှန်ပြသည်။
“အောက်ဘက်က စပါးပုံကို အရင်ငြှိမ်းပါ။ အဲ့ဒီမီးက ခြံစည်းရိုးကို ကူးသွားရင် အိမ်တွေဘက်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော်က လေတိုက်နှုန်း၊ တောင်စောင်းနှင့် မီးတောက်များအောက်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော စပါးပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုမြေနေရာတစ်ဝိုက်ကို ရည်ရွယ်၍ မိုးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
မိုးမှာ အလုပ်သမားများထံမှ မီးခိုးငွေ့များကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်လောက်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရွာချလာသည်။
ရေများက လောင်ကျွမ်းနေသော စပါးများပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။
ရေနွေးငွေ့များ တက်လာသည်။
တောင်သူလယ်သမားက သူမ၏ လူများကို ဆက်လက်လှုပ်ရှားရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မီးက ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။
နေရာတိုင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အများစုမှာ ရေများများထိလျှင် ငြိမ်းသွားမည့် သာမန်မီးတောက်များသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် စပါးပုံ၏ အလယ်ဗဟိုအောက်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျန်နေခဲ့သည်။
၎င်းက အေးစက်မှုကို တွန်းလှန်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုစွတ်နေသော ကောက်ရိုးများထဲသို့ အပူဓာတ်များကို ပြန်လည် ဖြည့်သွင်းနေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
“အဲ့ဒီဘက်ခြမ်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်ကြ” ဟု တောင်သူလယ်သမားကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လိုက်နာသည်။
နောက်ဆုံးအလုပ်သမားနှစ်ဦး နောက်ဆုတ်သွားချိန်တွင် သော်က ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“မီးကို ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေအောင် လုပ်ပေးနေတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်”
သူမက မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ထိုအလင်းတန်းကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ဆာ့တာ့ရဲ့ လက်ရာပဲ”
“သူ့ရဲ့လား”
“ဒါမှမဟုတ် သူ့စွမ်းအားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ တစ်ခုခုပေါ့။ အဲ့ဒီလူတွေ အနားမှာ ရှိနေတုန်းမှာပဲ ဒါကို တွေ့ရတာ ကျွန်မတော့ မကြိုက်ဘူး”
ကျွန်တော်က စပါးပုံပတ်လည်ရှိ အပူချိန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့များကို ကျဉ်းမြောင်းသော ပုံစံဖြင့် အပေါ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
သော်က အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရင်း အနားကွေ့တစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားသည်။
စပါးများအောက်တွင် တစ်ဝက်ခန့် မြုပ်နေသည့် အနက်ရောင် သံကိုယ်ထည်တစ်ခုအတွင်းတွင် ၎င်းရှိနေသည်။
ရန်သူ့စက်ကိရိယာများက ရေခဲကို အနိုင်ယူနိုင်သည်ကို ကျွန်တော် အရင်က မြင်ဖူးသည်။
ဒါက ဖမ်းဆီးရမိထားသည့် အပူဓာတ်ပြားများနှင့်တော့ မတူပေ။
၎င်းက ပို၍သေးငယ်ပြီး အပူဓာတ်ကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ထွက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ အတွင်းထဲတွင် အသက်ရှူရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား မညီမညာ တုန်ခါနေသည်။
ကျွန်တော် ပိုနီးကပ်သွားမည်အပြုတွင် သော်က တားလိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့”
“ကျွန်တော် အပူဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကိုယ်ထည်ကို ထိလိုက်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိသေးဘူး”
ကျွန်တော်တို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ကြောမှ ခရာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရန်သူ့မြင်းစီးသူများဖြစ်သည်။
မီးလောင်မှုက ရေလောင်းအဖွဲ့များကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သလို ကျွန်တော်တို့၏ အာရုံကိုလည်း အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားစေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်တော့ စီးနင်းသူများက လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများထံသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။
သော်က တပ်ဖွဲ့မှူးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“တောင်ကြောလမ်းကို ထိန်းထားပါ။ သူတို့ကို ရေတွင်းအိမ်နား မကပ်စေနဲ့”
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မီးက မင်းတာဝန်ပဲ”
သူမက မြိုလ်နီယာကို ကိုင်လျက် တောင်ကုန်းအပေါ်ဘက်သို့ တက်သွားသည်။
ကျွန်တော်က မီးလောင်နေသော စပါးပုံဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အလုပ်ခွဲဝေမှုအတွက် ခဏတာမျှ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။
ထို့နောက် လေတိုက်ခတ်မှု ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
အပူဓာတ်က မိုးရေအောက်မှ ထွက်လာပြီး ခြံစည်းရိုးဘက်သို့ လှိမ့်ဝင်လာသည်။
ကျွန်တော်က ရေခဲပြင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီး၍ ကျွန်တော့်ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်နိုင်ပါသည်။
သို့သော် ထိုသို့လုပ်လိုက်လျှင် အိမ်များဘေးတွင် စပါးများ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး စက်ကိရိယာမှာလည်း အထဲတွင် ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်က ကိုယ်ထည်ပတ်လည်တွင်သာ အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်သည်။
မီးတောက်များကို စပါးပုံအစွန်းမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လေကို အေးမြနေအောင် ထိန်းထားကာ ရေစီးများကိုလည်း အနီးဆုံးခြံဝင်းထဲသို့ မရောက်စေဘဲ လမ်းဘေးမြောင်းထဲသို့သာ စီးဆင်းသွားစေသည်။
ထိုအလုပ်က အလွန်ပင် ပင်ပန်းခက်ခဲသည်။
မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီက ကျယ်ပြန့်သော နေရာကို လိုလားသည်။ တောင်စောင်းတစ်ခုလုံးတွင် အသုံးပြုရသည်မှာ လယ်သမားတစ်ယောက်၏ ခြံစည်းရိုးဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ပျက်စီးမှုမရှိစေဘဲ ပုံဖော်ရသည်ထက် ပို၍ လွယ်ကူသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့သည်။
ကိုယ်ထည်က ပို၍ တောက်ပလာသည်။
နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်စာ အချိန်အတွင်းတွင် အလင်းတန်းထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပခုံးများ၊ ငုံ့ထားသော ခေါင်းတစ်ခု၊ မျက်လုံးဟု ယူဆရသည့်အရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် တည်ရှိနေသော ကြီးမားသည့် တစ်စုံတစ်ခု။
အသံတစ်ခုက တရွရွ မြည်ဟီးသံများကြားမှ ကျွန်တော့်ထံသို့ ရောက်လာသည်။
“မင်း တိုင်းပြည်တိုင်းရဲ့ လယ်ကွင်းတိုင်းမှာ လိုက်ရပ်နေလို့ မရဘူး”
ထို့နောက် ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဆာ့တာ့က ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ်၊ သို့မဟုတ် ထိုစက်ကိရိယာက တားဆီးသူတိုင်းအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ခြိမ်းခြောက်မှု ဟုတ်၊ မဟုတ် ကျွန်တော် မသိပါ။
ထိုစကားများမှာ ကျွန်တော့်ရှေ့ရှိ အလုပ်အပြင်ဘက်ကိုပါ တွေးတောစေရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်းတော့ ကျွန်တော် သိသည်။
ကျွန်တော် ဆက်လက် ရှိနေလိုက်သည်။
လယ်ကွင်းတစ်ဖက်တွင် ရွာသားနှစ်ဦးက မီးမလောင်တော့သည့် ကောက်ရိုးများကို ရှည်လျားသော ကိရိယာများဖြင့် ဆွဲထုတ်နေကြသည်။ အခြားသူများကလည်း အန္တရာယ်ရှိသော ခြံစည်းရိုးဘက်မှ ဝေးရာသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် သတ်မှတ်ပေးထားသည့် နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် သူတို့က တောင်သူလယ်သမား ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ကျွန်တော် လယ်ကွင်းတိုင်းတွင် လိုက်ရပ်နေ၍ မရပါ။
သို့သော် ဤလယ်ကွင်းတွင် ရပ်နေသူမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်စရာမလိုပေ။
ကိုယ်ထည်က တစ်ဖန် ပြန်လည် တုန်ခါသည်။
အလင်းတန်းများ ကြာရှည်လာသည်အထိ ကျွန်တော်က အေးစက်မှုဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။
ကျွန်တော်တို့အပေါ် တောင်ကြောတစ်လျှောက်တွင် မိုးချုန်းသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။
ကျွန်တော့်ဆီမှ မဟုတ်ပေ။
သော်က ရန်သူ့မြင်းစီးသူများထံ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
သူမ တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ခဏတာ နားထောင်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်အာရုံကို မီးဘက်သို့ ပြန်လည် ပို့လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ စက်ကိရိယာမှာ မီးဖိုပူပူထဲတွင် အိုးကွဲသွားသည့်အသံမျိုးဖြင့် မှောင်မိုက်သွားသည်။
အလင်းတန်းမှာ ပြာများအောက်တွင်သာ ပုန်းကွယ်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်အထိ ကျွန်တော်က အေးစက်မှုဖြင့် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အင်ဂျင်နီယာများ၏ အလုံပိတ်သေတ္တာကို ခေါ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ ကိုယ်ထည်ကို အကာအကွယ်မပါဘဲ မထိရဲကြပေ။ ကျွမ်းကျင်သူများ စစ်ဆေးနိုင်သည့်အချိန်အထိ ၎င်းကို စပါးများနှင့် ရေလောင်းအဖွဲ့များဆီမှ ဝေးရာတွင် ထားရှိခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်တော့ အောက်ဘက်ရှိ စပါးပုံမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
ခြံစည်းရိုးမှာမူ လွတ်မြောက်သွားသည်။
ခြံစည်းရိုးနောက်ရှိ အိမ်များလည်း လွတ်မြောက်သွားသည်။
မိုးရေများ လျော့ကျသွားချိန်တွင် တောင်သူလယ်သမားက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ မီးခိုးများဖြင့် ပေကျံနေသည်။ လက်ကောက်ဝတ်အနီးရှိ အင်္ကျီလက်မှာလည်း မီးလောင်ထားသည်။
“ဘယ်လောက်ထိ ပျက်စီးသွားလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက မီးလောင်ထားသော စပါးများကို ကြည့်သည်။
“အရမ်းများတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက မီးမလောင်ဘဲ ကျန်ရစ်သော စပါးပုံများဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာထက်တော့ နည်းပါတယ်”
ခြံစည်းရိုးမှ ရေများ စီးကျနေစဉ်တွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးမှာ ထိုအမှန်တရား နှစ်ခုစလုံးနှင့်အတူ ရပ်နေမိကြသည်။
သော်က အကျဉ်းသားလေးဦးကို ဖမ်းဆီးပြီး လက်တစ်ဖက်၏ အပြင်ဘက်တွင် သွေးများ ပေကျံလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။
သွေးအားလုံးမှာ သူမ၏ သွေးများတော့ မဟုတ်ပေ။
ရန်သူများက မီးငြှိမ်းအဖွဲ့များ၏ နောက်ဘက်ရှိ လမ်းမကို ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ကင်းစခန်းမှူး၏ လူများက သော် လာရောက်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်အထိ သူတို့ကို ထိန်းထားပေးနိုင်ခဲ့သည်။
အချို့မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်မှ စစ်သားတစ်ဦး ကျဆုံးပြီး သုံးဦး ဒဏ်ရာရသည်။ ရွာသားတစ်ဦးမှာလည်း လှည်းရွှေ့နေစဉ် အနင်းခံလိုက်ရသဖြင့် အရေးပေါ် ကုသမှု လိုအပ်နေသည်။
ရေတွင်းအိမ်သို့ သူတို့ မရောက်လိုက်နိုင်ပေ။
ကျွန်တော်တို့သည် ဒဏ်ရာရသူများကို အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ဝက်စ်မီးယားသို့ ပို့လိုက်ပြီး အခြားမီးများ ငြိမ်းသွားသည်အထိ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
နေမဝင်မီတွင် ရယ်လန်းက လက်ထောက်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။ သူက ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အရာများကို စစ်ဆေးပြီး မည်သည့်စပါးကို နေလှမ်းရမည်၊ မည်သည့်စပါးကို အမြန်သုံးရမည်နှင့် မည်သည့်စပါးမှာ လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ကြောင်းကို ပြောပြသည်။
မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းရန် အဆင်ပြေသည်ဟု သူက လိမ်မပြောခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။
ရွာသူရွာသားများမှာ ကင်းစခန်းမှ ယူလာသည့် မီးအိမ်များအောက်တွင် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် မီးလောင်ထားသော ကိုယ်ထည်ကို ယူဆောင်၍ ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကယ်ဒရစ်က အီလီနော်၊ ဗက်ဆရာနှင့် ရဲတိုက်မှူးတို့နှင့်အတူ အလုံပိတ်နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှနေ၍ ၎င်းကို စစ်ဆေးသည်။
ထိုညတွင် သူတို့သည် အချက်အနည်းငယ်ကိုသာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
၎င်းတွင် အကန့်အသတ်ရှိသော စွမ်းအားများ စုဆောင်းထားသည်။
၎င်းမှာ သာမန်မိုးရွာသွန်းမှုများအတွင်းတွင်ပင် ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေနိုင်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းကို အသက်မသွင်းမီအထိ မည်သူမျှ မရိပ်မိစေဘဲ သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
ရန်သူ့လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်ရေ မည်မျှကျန်ရှိနေသေးသည်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ကျွန်တော်ကြားလိုက်ရသည့် အသံမှာ ဆာ့တာ့ကိုယ်တိုင်ဆီမှ လာခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုသော်လည်းကောင်း ပြောဆိုရန်အတွက် သူတို့တွင် အချိန်ပို လိုအပ်နေသေးသည်။
ကျွန်တော်က ကြားခဲ့ရသည့် စကားလုံးများကို အတိအကျ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း နားထောင်နေသည်။
အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူမက “သူက မင်းကို အင်အားကုန်ခမ်းသွားစေချင်နေတာ” ဟု ပြောသည်။
“သူ အောင်မြင်သွားနိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီအလုပ်ကို သူ ပိုခက်ခဲသွားအောင် ကျွန်မတို့ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့”
သူမက ရိတ်သိမ်းချိန် ကာကွယ်ရေးအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြသည့် နယ်ရက်သ်နှင့် အခြားနတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ကလေးတွေက မီးခိုးနံ့ကို အိပ်ရာမဝင်ခင် ကြားရမယ့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို့ ထင်မှားသွားမှာ စိုးတာကြောင့် ဆံပင်ထဲက မီးခိုးနံ့တွေကို ဆေးကြောရန် သွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မိသားစုအခန်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် ကလေးများ အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ အိပ်မပျော်သေးပေ။
သူက ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အသက်ကြီးသည့် ကယ်ဆယ်ရေး လှေငယ်တစ်စင်း ရှိနေသည်။ လှေတိုင်မှာလည်း ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ရွာက မီးလောင်သွားလား” ဟု သူက မေးသည်။
“စပါးအချို့တော့ လောင်သွားတယ်။ အိမ်တွေကတော့ မပျက်စီးပါဘူး”
“လူတွေ ဒဏ်ရာရကြလား”
“ရကြတယ်”
သူက လှေငယ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သတင်းပို့တိုင်း စောင့်ပြီး မအိပ်ပါနဲ့”
“ကျွန်တော် စောင့်နေရုံသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး”
ဂယ်ရစ်က ပြုပြင်ထားသော လှေတိုင်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်နေကြတာ”
ပထမဆုံး တစ်နာရီကျော်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုစကားထဲမှ မည်မျှအမှန်တရား ပါဝင်သည်ကို စစ်ဆေးမနေတော့ဘဲ ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က လှေကိုယ်ထည်ဘေးတစ်လျှောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် စပါးအိတ်တွေ သယ်တဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော် ကူညီလို့ရမလား”
“ရတာပေါ့။ ဟယ်လီနာက လူလိုသေးတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ စာသင်ချိန်ပြီးမှ လာကူပေး”
“အဲဒါက တကယ်ပဲ အထောက်အကူ ဖြစ်ပါ့မလား”
ကျွန်တော် မဖြေခင်မှာပင် ဂယ်ရစ်က ဝင်ဖြေသည်။
“မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ စပါးတွေ တင်နေတဲ့ လူတွေကိုပဲ မေးကြည့်ကြတာပေါ့”
ဂျူလီယန်က သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နိုင်မည့် အဖြေတစ်ခုကို ရတော့မည်ဖြစ်သည့်အတွက် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသည့် အစည်းအဝေးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရိတ်သိမ်းရေး အစည်းအဝေးနှင့် ပုံစံမတူတော့ပေ။
တောင်သူလယ်သမားများ ပိုမိုတက်ရောက်လာကြသည်။ မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့သည့် လယ်ကွင်းမှ ကင်းစခန်းမှူးလည်း တက်ရောက်လာပြီး ရန်သူ့မြင်းစီးသူများ ချဉ်းကပ်လာသည့် လမ်းကြောင်းကို ပုံကြမ်းဆွဲ၍ ယူလာသည်။
နယ်ရက်သ်က ထိုစက်ကိရိယာအကြောင်း ကျွန်တော် ပြောပြသည်ကို နားထောင်ပြီး မိုးရေသက်သက်ဖြင့်သာဆိုလျှင် ဤခြိမ်းခြောက်မှုသစ်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒန်က အထိခိုက်လွယ်ဆုံး စပါးပုံများ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်ကို ပြင်ဆင်ရန် အကြံပြုသည်။ ရယ်လန်းက ရိတ်သိမ်းထားသည့် စပါးများ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများတွင် အချိန်ကြာကြာ မရှိစေရန် သိုလှောင်မှု အချိန်ဇယားကို ပြင်ဆင်ရေးဆွဲသည်။ နာရာက လယ်သမားများ လမ်းမကို ဖြတ်စရာမလိုဘဲ ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်နိုင်မည့် လယ်ကွင်းနှင့် ပိုနီးသော ခိုလှုံရာနေရာများကို ရှာဖွေပေးသည်။
သော်က တာဝန်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲဝေပေးထားသည့် မိုဘိုင်းအဖွဲ့ငယ်များကို စီစဉ်ပေးပြီး အီလီဇာကတော့ မီးလောင်သတိပေးချက်ကြောင့် အနီးအနားရှိ လူများကို ကာကွယ်ပေးမည့်သူများ အားလုံး ထွက်သွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေသည်။
မည်သည့်အရာမျှ ပြည့်စုံလုံလောက်မှု မရှိသေးပါ။
သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် ရွာက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးခဲ့သည့် အရာများကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။
မေရီက သုံးရက်အတွင်း မည်သည့်အရာများ ပြီးစီးနိုင်မည်နည်းဟု မေးလိုက်သောအခါ အစည်းအဝေးမှာ အလွန်လက်တွေ့ကျသွားသည်။
ထိုအရာက မည်သည့် မဖောက်မပြန်နိုင်သည့် ကတိစကားထက်မဆို ပို၍ အားတက်စရာကောင်းသည်ဟု ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် အော်ရန်က တာရင်၏ လှေနှင့် အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို ယူ၍ အေမွန်ထံ သွားရောက်လည်ပတ်သည်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် သူတို့ ပြောဆိုနေသည်မှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
အေမွန်က ခေါင်းအုံးများဖြင့် မှီ၍ ထိုင်နေပြီး ကလေးများက သူတို့သည် ရေကန်အတွက် တံတားတစ်စင်း တည်ဆောက်လိုကြောင်း၊ သို့သော် လှေများ အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်အောင် တည်ဆောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေကြသည်။
တာရင်က စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် ပုံစံတစ်ခုကို ဆွဲထားပြီးဖြစ်သည်။
အော်ရန်ကတော့ အထောက်တိုင်နှစ်ခုနှင့် သစ်သားပြားတစ်ချပ်သာ ပါဝင်သည့် ပို၍ ရိုးရှင်းသော ပုံစံကို ဆွဲထားသည်။
အေမွန်က နှစ်ခုစလုံးကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်သည်။
“ဘယ်ဟာကို အရင်ဆုံး တည်ဆောက်ချင်လဲ”
တာရင်က သူ့ပုံစံကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အော်ရန်က သူ့ပုံစံကို သူ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အေမွန်က အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ပြုံးမိမလိုဖြစ်နေသည့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီစာချုပ်အတွက်တော့ ငါ့ကို အကူအညီပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်”
“သူတို့မှာ တကယ်ပဲ ဘယ်လိုသစ်သားတွေ ရှိလဲဆိုတာ အရင်မေးကြည့်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
နောက် ၂၀ မိနစ်ခန့်အထိ သူတို့၏ အငြင်းပွားမှုများမှာ မည်သူ့နေရာက ပိုကောင်းသနည်းဆိုသည်ထက် အတိုင်းအတာ အတိအကျနှင့် ပတ်သက်၍သာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ထိုအတိုင်းပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ထိုညနေခင်း အခန်းထဲတွင် အက်ဗလင်က ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသည့် ရိတ်သိမ်းရေး အစီအစဉ်များကို ဖတ်ပြနေစဉ် အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဗိုက်ပေါ် မတင်ထားပါ။
သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“မင်း သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်ပေါ့နော်” ဟု သူမက မေးသည်။
“စက်ကိရိယာထဲကနေ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသံထွက်လာသလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့ မသိသေးဘူး”
“သူ ဘာပြောလိုက်လဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက “အဲဒီနေရာမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီအသံကို အမှတ်ရတိုင်း သူတို့ကိုပါ သတိရပေးပါ”
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ကို အောက်ဘက် စပါးပုံဆီသို့ ညွှန်ပြပေးခဲ့သည့် တောင်သူလယ်သမားကို ပြန်တွေးမိသည်။ စိုစွတ်နေသည့် ကောက်ရိုးများကို ဆွဲထုတ်နေကြသည့် အလုပ်သမားများကို ပြန်မြင်ယောင်သည်။ တောင်ကြောလမ်းကို ထိန်းထားပေးသည့် စစ်သားများကို သတိရသည်။ ကျွန်တော်တို့ မလောက်မငှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အရာများကို လာရောက်သိမ်းဆည်းပေးသည့် ရယ်လန်းကိုလည်း သတိရသည်။
ကျွန်တော်က သူတို့အားလုံးထက် ထိုအသံကို ပို၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။
အဲဒီအရာက ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါ့မယ်”
အက်ဗလင်က အစီရင်ခံစာကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ထံ ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
အပြင်ဘက်တွင်တော့ မြို့က နောက်ထပ် လှည်းများ၊ နောက်ထပ် စပါးအိတ်များ၊ နောက်ထပ် မီးအိမ်များကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ရိတ်သိမ်းရမည့် စပါးများက အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
မနက်ဖြန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ ဆက်လက် သယ်ဆောင်လာကြဦးမည်ဖြစ်သည်။