အခန်း ၃၆၉။ ကောက်ကွေးနေသော ကျောက်တုံး
တာရင်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စာကို ကြားပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ သူသည် ထိုစာကို တစ်ခေါက်ပြန်ဖတ်ခိုင်းပြီးနောက် စာရွက်ကို သူ့အိပ်ရာဘေးမှာပဲ ထားထားလို့ရမလားဟု ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ ရသည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူသည် ဝက်စ်မီးယားမှ ပြန်ယူလာသည့် သစ်သားစူးကို အသုံးပြုကာ စာရွက်ကို သေချာလေး ပြားအောင် ဖိထားလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ သူသည် အိပ်ရာဝင်တော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေစဉ် အိုရန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် စောင်ကို မေးစေ့အထိ ဆွဲခြုံထားရင်း အခြားအိပ်ရာတစ်ခုပေါ်မှနေ၍ ကြားဖြတ်မပြောဘဲ ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။ “ဒါဆိုရင် သူ လာတော့မှာလား”
“ဒါက ငါတို့လူတွေ သူ့ကို တွေ့သွားပြီ၊ သူတို့လည်း ကြိုးစားနေကြတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”
အိုရန်သည် ထိုအဖြေကို ခဏမျှ စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် သူသည် တာရင်၏ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက အရင်ကထက်စာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော်သည် တံခါးကို အနည်းငယ်ဟထားစေရန် အဝတ်ကို ထိုနေရာမှာပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် မေရီက ကျန်ရှိနေသော သတင်းပို့စာများနှင့်အတူ စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ဖို့အကြောင်း မပြောကြသေးပေ။
လုပ်သားများကို စခန်းမှ မထွက်ခွာမီကပင် ခွဲခြားထားပြီးဖြစ်သည်။
နှစ်ဆယ်ယောက်က ကုန်တင်လှည်းနှစ်စီးနောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ နောက်ထပ် တစ်ဆယ်နှစ်ယောက်က ကိရိယာများနှင့် လေးလံသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ လိုက်လာကြသည်။ အီးမွန်သည် ဒုတိယအုပ်စုတွင် ပါဝင်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကြောင့် ပထမအုပ်စု လျှောက်သည့်အရှိန်ကို မမီနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီသည် ထိုအချက်အလက်များကို အပိုအလိုမရှိဘဲ တိတိကျကျ ပေးပို့ခဲ့သည်။
မြင်းစီးအစောင့်များက အုပ်စုများ၏ ရှေ့နှင့် ကြားတွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာကြသည်။ စခန်းမှ အစောင့်များသည်လည်း လုပ်သားများနှင့်အတူ ရှိနေသည်။ လမ်းပေါ်တွင် လက်နက်ကိုင်လူများမှာ သူလျှိုများက အိပ်ဆောင်တွင် ပထမဆုံး ရေတွက်ခဲ့သည်ထက် ပိုများနေသည်။
ယာဉ်တန်း၏ ဦးတည်ရာမှာ မသေချာသေးပေ။
လက်ရှိတွင်တော့ ၎င်းတို့သည် ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးအတိုင်း အနောက်ဘက်သို့ လိုက်ပါလာပြီးနောက် သစ်တောများပေါက်ရောက်နေသည့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်းသို့ တောင်ဘက်သို့ ချိုးကွေ့သွားကြသည်။
မီရိုဗာသည် ကျွန်တော်တို့၏ ကင်းလှည့်တပ်များဆီသို့ ပြန်ဆုတ်ခွာနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ဆင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ လမ်းကို မြင်နိုင်သည့် လူများ၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။
ကျွန်တော် သတင်းပို့စာကို နှစ်ခေါက်ဖတ်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
သော်သည် အချိန်မည်မျှပင် နောက်ကျနေပါစေ အဝတ်အစား အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားလျက် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဒီနေရာကနေ ပြောင်းလဲလို့ရတာ တစ်ခုခုရှိဦးမလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မရှိဘူး”
ထိုအဖြေကို ကျွန်တော် သဘောမကျပေ။
သူမလည်း သဘောမကျပါ။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့သည် ထိုအချက်ကိုပဲ လက်ခံထားလိုက်ကြသည်။
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို နောက်ပိုင်းတွင် အဖြစ်အပျက် အစီရင်ခံစာများစွာမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော် သိရှိရသည်။
မယ်လိုဒီ၏ အစီရင်ခံစာက အတိုဆုံးဖြစ်သည်။
မီရိုဗာ၏ အစီရင်ခံစာတွင်မူ အကွာအဝေးများ၊ အချိန်များနှင့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာရာတွင် အမှားအယွင်း ဖြစ်နိုင်သည့် နေရာများ ပါဝင်သည်။
ကီရန်၏ အစီရင်ခံစာကမူ မြင်းစီးအစောင့် သုံးယောက် လွတ်သွားသည့်အတွက် တောင်းပန်စကားဖြင့် အစပြုထားသည်။
လုပ်သားများကမူ တစ်ယောက်တစ်မျိုး မှတ်မိနေကြသည်။ သစ်ပင်များကြားမှ မြင်းခွာသံများ၊ သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများအား တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖြတ်တောက်ပေးနေပုံ၊ ယုန်နားရွက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်က လှည်းများဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့နေရန် ပြောနေပုံစသည်တို့ကို မှတ်မိနေကြသည်။
ထိုနံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို နားလည်ရန် ထိုအစီရင်ခံစာအားလုံးကို ကျွန်တော် လိုအပ်သည်။
ယာဉ်တန်းသည် မိုးမလင်းမီ အနည်းငယ်အလိုတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ထုံးကျောက်ဂိုဒေါင်တစ်ခုအနီး၌ ရပ်နားသည်။ ရှေ့မှ မြင်းများက ရေငတ်နေပြီး နောက်ဆုံးလှည်းတစ်စီး၏ ဘီးမှာလည်း လျော့ရဲနေသည်။
အီးမွန်သည် ထိုလှည်းဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး အခြားလုပ်သားတစ်ယောက်က ဘီးဝင်ရိုးကို စစ်ဆေးနေသည်။
မယ်လိုဒီသည် ဂိုဒေါင်နံရံကို အကာအကွယ်ယူကာ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူမက သူ့ကို ပြေးတော့ဟု ချက်ချင်း မပြောခဲ့ပေ။
သူမက လုပ်သားများသာ လမ်းမပေါ်မှ ထွက်သွားလျှင် ဘာဖြစ်လာမည်နည်းဟု မေးသည်။
ထိုမေးခွန်းကပင် အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်လိုက်သည်။
သုံးဆယ့်နှစ်ယောက်တွင် ဆယ့်တစ်ယောက်က ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများ ဝတ်ဆင်ထားရသည်။
သူတို့၏ လက်ရှိညွှန်ကြားချက်အရ နောက်ထပ် အလုပ်လုပ်ရမည့်နေရာသို့ မရောက်မချင်း အမှတ်အသားပါသော ကိရိယာလှည်းနှင့်အတူ ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။
ကျန်လုပ်သားများမှာမူ သာမန်ကြိုးများဖြင့် အုပ်စုငယ်များဖွဲ့၍ ချည်နှောင်ခံထားရသည်။
အစောင့်များက ထိုပေါင်းစပ်ထားသော ချည်နှောင်မှုသည် လုံလောက်သည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သူများသည် မလှုပ်ရှားနိုင်သူများကို စွန့်ပစ်သွားရန် ဝန်လေးကြလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆထားသည်။
“သူတို့က အဲဒီလိုနည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို စုစည်းထားတာပါ” ဟု အီးမွန်က မယ်လိုဒီကို ပြောပြသည်။
နံနက်ခင်း၏ နွေးထွေးမှုရှိသော်လည်း သူက တုန်ရီနေသည်။
သူမသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ချည်ထားသော ကြိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လှည်းလဲ”
သူသည် ဘီးလျော့နေသည့် လှည်းဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လှည်းမောင်းသူ ထိုင်ခုံအောက်တွင် သံပြားတစ်ခု တွဲလောင်းကျနေသည်။
မယ်လိုဒီသည် ထိုသံပြားကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် မီရိုဗာရှိနေသည့် နေရာဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
အမိန့်ထဲတွင် လှည်းကို တောင်ဘက်သို့ မောင်းရမည်ဟု မပါပေ။
လုပ်သားများက လှည်းနှင့်အတူ ရှိနေရမည်ဟုသာ ပါသည်။
အုပ်ချုပ်သူတို့၏ လူများကို ကုန်ပစ္စည်းသဖွယ် ဆက်ဆံသည့် အလေ့အထက တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ လက်တွေ့ကျသော အားနည်းချက် ဖြစ်လာတတ်သည်။
သူတို့သည် လှည်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူသွားရတော့မည်။
ကီရန်သည် မြင်းစီးအစောင့်များ ချောင်းထဲမှ ပြန်မလာမီ အချိန်မီ တိုက်ခိုက်ချင်သည်။
မီရိုဗာသည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ မယ်လိုဒီ၏ အချက်ပေးမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူတို့တွင် အချိန်အနည်းငယ် ပိုရသေးသော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လုပ်သားများ အလွန်အမင်း ပြန့်ကျဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူတို့သည် ရှေ့ဆုံးအုပ်စုကို ရေသောက်ရန် ဂိုဒေါင်ဆီသို့ ပြန်ခေါ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ထိုသို့ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းက မယ်လိုဒီအတွက် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ဝန်ခံခဲ့သလိုပင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
မိနစ်တိုင်းတွင် အစောင့်တစ်ယောက်ယောက်က သစ်ပင်များကြားမှ အရိပ်တစ်ခုခုကို မြင်မိသွားနိုင်သည် သို့မဟုတ် လမ်းဘေးရှိ ငှက်များ အဘယ်ကြောင့် တိတ်ဆိတ်သွားသနည်းဟု တွေးမိသွားနိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိနေသည်။
အစောင့်တစ်ယောက်ကတော့ စတင်ကြည့်ရှုလာသည်။
အယ်လ်ဗင်သူလျှိုတစ်ယောက်က ကုန်းစောင်းအပေါ်ဘက်တွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားပြလိုက်ခြင်းဖြင့် ထိုအစောင့်ကို လုပ်သားများထံမှ ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
အစောင့်သည် နောက်ထပ် အဖော်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။
ထိုသုံးယောက် ပြန်မလာသောအခါ တပ်ကြပ်ကြီးက သူတို့၏ နာမည်များကို ခေါ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကီရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူသည် ချောင်းဘက်မှနေ၍ လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြင်းစီးအရာရှိကို ဓားမထုတ်နိုင်မီမှာပင် မြင်းပေါ်မှနေ၍ ရိုက်ချလိုက်သည်။
မီရိုဗာ၏ စစ်သည်များက သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဆူညံသွားသည်။
မယ်လိုဒီသည် လုပ်သားများထံသို့ တန်းသွားသည်။
“လှည်းတွေဘေးမှာ ဝပ်နေကြ။ သစ်သားလှည်းကိုပဲ အကာအကွယ်ယူထား”
အချို့က ချက်ချင်း နာခံကြသည်။
အချို့ကတော့ ကြောက်လန့်ပြီး ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်နေကြသည်။
အီးမွန်သည် သူ့ဘေးရှိ လူကို ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မြားတစ်စင်းက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ လှည်းဘေးပြားကို လာမှန်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ အစောင့်များသည် လုပ်သားများကို သူတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် အုပ်စုတစ်ခုအဖြစ် ပြန်စုစည်းရန် ကြိုးစားကြသည်။ မီရိုဗာ၏ လေးသမားများက သူတို့ကို လမ်းမပေါ်မှနေ၍ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးလိုက်သည်။
မြင်းစီးအစောင့်တစ်ယောက်က အမှတ်အသားပါသော လှည်းကို ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ လက်နက်ဖြင့် သူ့လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး လှည်းပေါ်မှနေ၍ ဆွဲချလိုက်သည်။
အခြားအစောင့်တစ်ယောက်က ဂိုဒေါင်ထဲမှနေ၍ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
ကီရန်က သူမထံ မရောက်မီမှာပင် ထိုသူကို ဖမ်းချုပ်လိုက်နိုင်သော်လည်း ထိုအချိန်ဆွဲမှုကြောင့် မြင်းစီးသူ နှစ်ယောက်မှာ သစ်ပင်များကြားမှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
တတိယမြောက်တစ်ယောက်ကလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
သူက ထွက်ပြေးသွားသူတို့ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လှည်းဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
ပျက်စီးနေသော ဘီးမှာ ဝင်ရိုးအတိုင်း အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။
လှည်းကို ထိုအတိုင်း ဆက်မောင်းမည်ဆိုလျှင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် လုပ်သား ဆယ့်တစ်ယောက်ကို တိုက်ပွဲအလယ်တွင် ပိတ်မိသွားစေနိုင်သည်။
အီးမွန်သည် မည်သူမှ ရှင်းပြစရာမလိုဘဲ ပြဿနာကို နားလည်သွားသည်။
သူသည် လှည်းအောက်သို့ တွားဝင်သွားပြီး သပ်နှင့် တူတစ်ခုကို တောင်းလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီမှာ နေလို့မရဘူး” ဟု မယ်လိုဒီက သူ့ကို ပြောသည်။
“ဒါမပြင်ဘဲနဲ့ ကျွန်တော် မသွားနိုင်ဘူး”
မြားတစ်စင်းက ဂိုဒေါင်အမိုးကို လာမှန်သည်။
ပြားစများကြားမှ ဖုန်မှုန့်များ ကြွေကျလာသည်။
ဝင်ရိုးကို စစ်ဆေးနေသော လုပ်သားက အခြင်းထဲမှ ကိရိယာတစ်ခုကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကီရန်က လှည်းကို ထိန်းထားပေးစဉ် လုပ်သားများက ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမီကတည်းက စတင်ပြုပြင်နေသည့် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြသည်။
၎င်းမှာ လှပသပ်ရပ်သော အလုပ်တော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်ရာသီလုံး ခံရမည်လည်း မဟုတ်ပါ။
တောင်ကုန်းအလွန်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသူများထံ ရောက်သည်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိရန်သာ လိုအပ်သည်။
အီးမွန် လှည်းအောက်မှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။
မယ်လိုဒီက သူ့ကို ထူရန် ကြိုးစားသည်။
သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်က သူ့ကို မထောက်နိုင်တော့ပေ။
“သူ့ကို လှည်းပေါ် တင်လိုက်” ဟု ကီရန်က ပြောသည်။
သူတို့သည် သူ့ကို ကိရိယာသေတ္တာများကြားရှိ ခေါက်ထားသော အိတ်ပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် လှည်းမှာ စတင်ရွေ့လျားသွားသည်။
ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ပို၍ ခက်ခဲသည်။
အမြဲတမ်းလိုလိုပင် ဖြစ်သည်။
လုပ်သားများသည် လမ်းများစွာကို လျှောက်ထားရသဖြင့် နာကျင်နေသော ခြေထောက်များဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်နေကြသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်က သူမနှင့် တွဲချည်ထားသည့် လူကို မတွေ့မချင်း လှုပ်ရှားရန် ငြင်းဆန်သည်။ လုပ်သားလူငယ်တစ်ယောက်က လမ်းမှားပြေးမိသဖြင့် ချောင်းတစ်ဖက်တွင် စုရုံးနေသော မြင်းစီးအစောင့်များထံ မရောက်မီ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရသည်။
မီရိုဗာသည် လုပ်သားအားလုံး ဖြတ်ကျော်သွားသည်အထိ ထိုကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကွေ့ကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
သူမဘေးရှိ စစ်သည်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းအသားစိုင်ထဲသို့ လှံတစ်စင်း စိုက်ဝင်သွားသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာမူ ခေါင်းကို အချက်နှင့်အမှန် ထိမှန်သွားသဖြင့် လဲကျသွားပြီး သယ်ဆောင်သွားရတော့သည်။
မြင်းစီးအစောင့်များက လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည့် ရှေ့လှည်းဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သည်များက ထိုလှည်းကို လမ်းလယ်တွင် အಡ್ಡဖြတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က မီရိုဗာ လိုအပ်နေသည့် အချိန်နှင့် အကွာအဝေးကို ရရှိစေခဲ့သည်။
ရန်သူများ လမ်းကို ရှင်းလင်းနိုင်ချိန်တွင် လုပ်သားများမှာ အရန်တပ်ဖွဲ့များက အကာအကွယ်ပေးနိုင်သည့် သစ်တောလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
စုစုပေါင်း လုပ်သားသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်စလုံးကို ထိုနေရာတွင် စာရင်းကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက သူတို့ကို တစ်ခေါက်ပြန်ရေတွက်သည်။
ထို့နောက် ပထမဆုံး မြင်းစီးသူကို အိမ်သို့ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
တာရင် နံနက်စာစားနေချိန်တွင် ထိုသတင်းစကားမှာ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ထမင်းစားခန်းအပြင်ဘက် လမ်းလျှောက်လမ်းတွင် ထိုသတင်းကို ဖတ်ရှုရသည်။
လုပ်သားသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်စလုံးကို ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ ငါးဦး ဒဏ်ရာရရှိပြီး တစ်ဦးမှာ ခေါင်းကို ထိမှန်မှုကြောင့် သတိလစ်နေသည်။ ရန်သူဘက်မှ ခြောက်ဦးသေဆုံးပြီး ရှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရမိသည်။ ကျန်သူများမှာမူ ထွက်ပြေးသွားကြသည် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာခြင်း စတင်ချိန်တွင် နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
အီးမွန် အသက်ရှင်သည်။
မည်သည့်အကွာအဝေးမျှ လမ်းမလျှောက်နိုင်။
အဖျားတက်နေသဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ နောက်ဆုံးစာကြောင်းပေါ်တွင် လက်မဖြင့် ဖိနှိပ်မိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ လာရပ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုသတင်းစာကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမသည် တစ်ခေါက်ဖတ်ပြီးနောက် ထမင်းစားခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို သတင်းကောင်းနဲ့ ခက်ခဲတဲ့အကြောင်းအရာကို တွဲပြီး ပြောပြလိုက်ပါ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
“ရှင် သိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား အတူတူ ဝင်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မပြောခင်မှာပင် တာရင်က သူ့ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ဖခင် ကျွန်ုပ်တို့လူတွေနဲ့အတူ ရှိနေပြီ” ဟု ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က လုပ်သားတွေကို အစောင့်တွေလက်ထဲကနေ လွတ်အောင် ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့တယ်”
သူက ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အားလုံးလား”
“သုံးဆယ့်နှစ်ယောက်စလုံးပါ”
သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အိုရန်က တိုးတိုးလေး အသံပြုလိုက်သည်။
တာရင်ကမူ ထိုအသံကို မကြားလိုက်ပုံရသည်။
“သူ ဒီကို လာနေတာလား”
“ဟုတ်တယ်။ သူ အဆင်မပြေဖြစ်နေပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ကုသမှုပေးဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ ဆေးကုသပေးသူတွေက သူ့ကို ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ကူညီပေးနေကြတယ်”
ကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် အဆင်မပြေဖြစ်နေတာလဲ”
“အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်မတို့ အကုန်မသိရသေးဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “သတင်းပို့တဲ့အချိန်မှာ သူ သတိရှိနေပါသေးတယ်။ မယ်လိုဒီနဲ့လည်း စကားပြောခဲ့တယ်။ သူတို့ သူ့ကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ခေါ်လာနေကြပါတယ်”
တာရင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖန် ပြန်ညိတ်သည်။
သူ့ဇွန်းမှာ စားပွဲပေါ်တွင်ပင် ကျန်ရစ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက “ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ စောင့်နေလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။
“တစ်နေ့လုံးတော့ မရဘူးလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “ခရီးက အချိန်ယူရဦးမှာ။ သူ ရောက်ခါနီးရင် ကျွန်တော်တို့ အရင်လာပြောပေးမယ်”
သူက ငြင်းဆန်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် အိုရန်က ပေါင်မုန့်ပန်းကန်ကို သူ့ဘက်သို့ ပိုနီးအောင် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“သူရောက်လာရင် မင်း ဗိုက်ဆာနေလိမ့်မယ်”
တာရင်က ပေါင်မုန့်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်နေရသဖြင့် သူ့လက်များအတွက် အဆင်ပြေသွားသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်သည် ဆေးကုသပေးသူများနှင့်အတူ ဝက်စ်မီးယားသို့ သွားခဲ့သည်။
သူ့လက်မှာ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် ပြန်ကောင်းလာပြီဖြစ်သော်လည်း မီးလောင်ထားသော လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းမပိတ်မိစေရန် ဆက်လက် သတိထားနေရဆဲဖြစ်သည်။
သီဆရာသည် ချည်နှောင်ခံထားရသော လုပ်သားများအတွက် အထောက်အပံ့များ ပြင်ဆင်ရန် ဂရေးကိပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လမ်းကြမ်းများပေါ်တွင် လူများ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေချိန်တွင် လှည်း၏ အမိန့်ကို အတင်းဖြုတ်ချရန် သူတို့ ကြိုးစားမည်မဟုတ်ပေ။
လှည်းသည် သူတို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
ခံတပ်မှူးကို လှည်း၏ အမှတ်အသား၊ လက်ရှိအမိန့်နှင့် ဆေးကုသပေးသူများ လိုအပ်သည့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများအကြောင်း အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူက အချက်အလက်အချို့ကို အတိအကျ မေးမြန်းပြီးနောက် လှည်းကို ချည်နှောင်မှု လုံခြုံစွာ ဖြုတ်ချနိုင်သည်အထိ ထားရှိနိုင်မည့် လက်ခံနေရာတစ်ခုကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ကယ်ဆယ်ရေးတိုင်းမှ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သင်ယူခဲ့ရသည်။
မကြာခဏဆိုသလို ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူခဲ့ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမြန်လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးခြင်းက သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စေနိုင်သလဲဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် စီစဉ်ထားမှုများကို သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည်စစ်ဆေးသည်။
အက်ဒရီယာနာက လှည်းပေါ်မှ ဆင်းနိုင်သည့် လုပ်သားများအတွက် အခန်းများ၊ ဆင်းမနိုင်သည့်သူများအတွက် အိပ်ရာများကို အနီးအနားတွင် ပြင်ဆင်ထားရန် သေချာစေသည်။
မေရီက စောင်အပိုများကို ရှာပေးသည်။
စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည်ပင် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
တာရင်ကမူ မည်သည့်အရာတွင်မျှ စိတ်မငြိမ်နိုင်။
သူသည် အလုပ်ရုံသို့ သွားလိုက်၊ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာလိုက် လုပ်နေသည်။ ဥယျာဉ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး လှေကို မကြည့်ဘဲ ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ မြေပုံကို ယူရန် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်ထုတ်သွားသည်အထိ ဂျူလီယန်က သူ့နောက်မှ လိုက်နေခဲ့သည်။
“မင်း သူ့ကို တစ်မိနစ်တိုင်း စိတ်သက်သာရာရအောင် လုပ်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“တကယ်ပဲ သိရဲ့လား”
ဂျူလီယန်က လှေကားဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော် သူ့ကို ထားခဲ့တယ်လို့ ထင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မင်း ဘယ်မှာရှိနေမယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြထားလိုက်။ ပြီးရင် သူ မင်းဆီ လာချင်သလားဆိုတာ သူ့ကိုပဲ ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ပါ”
ကလေးက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားသည်။
တာရင် ပြန်ဆင်းလာသောအခါ ဂျူလီယန်က သူ အလုပ်ရုံတွင် ကယ်ဆယ်ရေးလှေဟောင်း၏ လျော့နေသော တိုင်ကို ပြင်ဆင်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် တာရင်ကို ကူညီရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
နာရီဝက်အကြာတွင် တာရင်က ထိုနေရာသို့ သူ့အလိုလို ရောက်လာသည်။
ဂယ်ရစ်က သူတို့အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု လာပို့ပေးသည်အထိ သူတို့ နှစ်ဦးသား စကားမပြောဘဲ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာကို မသတိထားမိကြပါ။
ကျွန်ုပ်ကတော့ သတိထားမိသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် သတင်းပို့ချက်က ပို၍ နှေးကွေးသည်။
လှည်းမှာ ခိုင်ခံ့နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာရစစ်သည် သတိပြန်ရလာသည်။ အီးမွန်၏ အဖျားမှာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တက်လာသော်လည်း ကုသမှုနှင့် အနားယူမှုအပြီးတွင် သက်သာသွားသည်။
မီရိုဗာသည် ဒဏ်ရာရသူများကို ကင်းလှည့်စခန်းသို့ ရောက်ရန် နောက်ဆုံးမိုင်အထိ အတင်းခရီးနှင်မည့်အစား တစ်နေ့တာ ခရီးစဉ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
တာရင်ကို ခရီးနှောင့်နှေးရသည့်အကြောင်းအရင်း ရှင်းပြရတော့မည့်အချိန် မတိုင်ခင်ကပင် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် သူမကို ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
သူသည် စကားမဖြတ်ဘဲ နားထောင်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ့ဖခင် သူစောင့်နေမှန်း သိပါ့မလားဟု မေးသည်။
“သိပါတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ”
“မယ်လိုဒီက သူ့ကို ပြောပြထားတယ်လေ။ တစ်ခါမကဘူးလို့တောင် ကျွန်တော် ထင်တယ်”
တာရင်က သတင်းစာ၏ အစွန်းကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“သူ့ကို တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြောပေးဖို့ ပြောပေးလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
ပြန်သွားသည့် မြင်းစီးသူနှင့်အတူ ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ စစ်ရေးသတင်းအချက်အလက် မဟုတ်ပါ။ လမ်းကြောင်း၊ အစောင့်နေရာ သို့မဟုတ် မြင်းများ၏ အရှိန်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ် ပို့ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ အကာအကွယ်အောက်ရှိ အရှေ့ဘက်ရွာတစ်ရွာမှ ပထမဆုံး စပါးရိတ်သိမ်းချိန် သတိပေးချက် ရောက်လာသည်။
၎င်းတို့၏ ရွာတံတိုင်းတွင် မည်သည့်စစ်တပ်မျှ မပေါ်လာခဲ့ပါ။
ညအချိန်တွင် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုက လယ်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရိတ်သိမ်းရန် စုပုံထားသည့် ကောက်နှံများကို မီးရှို့သွားသည်။
ကင်းသမားများက မီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွာသားများနှင့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့က မီးကို အဓိက စုပုံထားသည့် နေရာသို့ မရောက်မီ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုအချို့မှာ နွေရာသီတစ်လျှောက်လုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရှာဖွေထားသမျှ၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
သော်က ထိုအစီရင်ခံစာကို မျက်နှာတင်းမာစွာဖြင့် ဖတ်သည်။
“သူတို့က အခွန်ကောက်ခံမှုကနေ ရတာ နည်းလွန်းနေတယ်”
“ဒါဆို သူတို့ မယူနိုင်တာတွေကို မီးရှို့ပစ်တာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် လယ်ကွင်းတိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စစ်သားတွေ ချထားခိုင်းအောင် လုပ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
အီလီဇာက မြေပုံပေါ်တွင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည့် ရိတ်သိမ်းချိန် လယ်ကွင်းများကို အမှတ်အသား စတင်လုပ်ဆောင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရက်ဝါးတားတွင် အချိန်အနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုမူ ရန်သူက ထိုအချိန်ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးကြီးမြင့်လာအောင် လုပ်ဆောင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မိုးရွာသွန်းခြင်း၊ မြေဆီလွှာနှင့် အမိုးအကာအတွက် အကူအညီပေးနိုင်သည့် နတ်ဘုရားများထံ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လိုအပ်သည်မှာ လယ်ကွင်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဓားကိုင်ဆောင်သူများထက် လယ်ကွင်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြံဉာဏ်များသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် တာရင်ထံသို့ ဒုတိယအစီရင်ခံစာ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သွားရောက်ပြောပြရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။
လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ နှစ်ခုစလုံးမှာ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။
နောက်တစ်ရက် နေဝင်ချိန်တွင် အီးမွန် ဝက်စ်မီးယားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လှည်းမရောက်မီ သတင်းစကား ပို့သူတစ်ဦးက အရင်ရောက်လာသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်သည် လှည်းကို ဖြတ်ကူးခြင်းမပြုမီ စစ်ဆေးလိမ့်မည်။ လုပ်သားများမှာ အတူတူ ဝင်လာကြမည် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ နောက်ထပ် မရွေ့လျားမီ ဒဏ်ရာရသူများကို လက်ခံနေရာတွင် အခြေအနေ စစ်ဆေးမည်ဖြစ်သည်။
အခမ်းအနားအတွက် အချိန်ဆွဲနေမည် မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်သည် တာရင်ကို အလုပ်ရုံတွင် တွေ့လိုက်သည်။
သူသည် တံခါးဝတွင် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သည်နှင့် ထိုင်ခုံ နောက်သို့ လန်ကျသွားသည်အထိ အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။
“အခုလား”
“ခဏနေရင်။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”
ဂျူလီယန်က ထိုင်ခုံကို ပြန်ကောက်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက တာရင်ကို ကြည့်သည်။
“ငါ လိုက်ခဲ့ရမလား”
တာရင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အိုရန်နှင့် မီလာတို့က စင်္ကြံလမ်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ပူးပေါင်းလာသည်။ နက်ဆာက လန်နာနှင့်အတူ နောက်မှ လိုက်လာပြီး ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကလည်း သူ၏ ပုံမှန်ခြေလှမ်းဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
ဆေးကုသပေးသူများ အလုပ်လုပ်နိုင်စေရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်ခံနေရာ၏ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
တာရင်က သူ့မြေပုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။
သူ မြေပုံကို ယူလာမိမှန်း သူကိုယ်တိုင် သိရဲ့လားဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
လှည်းက အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
ပြုပြင်ထားသော ဘီးမှာ ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တကျွီကျွီ မြည်နေသည်။ ကီရန်က လှည်းဘောင်ကို တစ်ဖက်မှ ကိုင်ထားပြီး စစ်သားနှစ်ဦးက မြင်းများကို အမှတ်အသားပြုထားသည့် နေရာသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာသည်။
မယ်လိုဒီက လမ်းလျှောက်လာသော အလုပ်သမားများနှင့်အတူ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
သူမသည် မေရီ စောင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အရေအတွက်ကို စတင်မရေတွက်မီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
သုံးဆယ့်နှစ်ဦး။
အချို့က မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ အချို့ကိုမူ ထမ်းလာရသည်။ အချို့မှာ သူတို့ပတ်လည်ရှိ ခန်းမဆောင်ကိုပင် မကြည့်နိုင်လောက်အောင် နွမ်းနယ်နေကြသည်။
လှည်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်သည် မီးခိုးရောင် စောင်တစ်ထည်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဒူးတစ်ဖက်ကို ထောက်ထားကာ ခေါင်းကို တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ထားသည်။
သူ့ဆံပင်များမှာ အလှအပမရှိဘဲ ညှပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ပါးပြင်များတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ခြေထောက်တစ်ဖက်၏ အောက်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင် ပတ်တီးစည်းထားသည်။
တာရင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် အသက်ရှူရပ်သွားသည်။
“ဖေဖေ”
အသံမျှသာ ဖြစ်သည်။
လှည်းပေါ်ရှိ လူသည် ခေါင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။
အီးမွန် ထိုင်ထရန် ကြိုးစားသည်။
သူ့ဘေးရှိ ဆေးကုသပေးသူက ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကို အားပြုမိမည်စိုး၍ ပခုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
“ခဏနေပါဦး”
“ငါ့သားလေး”
“သူ သင့်ဆီ လာနိုင်ပါတယ်”
တာရင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးပေါက် သို့မဟုတ် လှည်း သို့မဟုတ် သူ့ဖခင် ပျောက်ကွယ်သွားစေမည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြုလုပ်မိမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်။
“ဒီမှာ” သူမက ဆိုသည်။ “ဒီလမ်းက လွတ်ပါတယ်”
သူမသည် လှည်းဆီသို့ သူနှင့်အတူ လျှောက်သွားသည်။
သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
အီးမွန်၏ လက်သည် သူ့သား၏ ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ဆံပင်များကြားတွင် တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အီးမွန်က “ကြည့်စမ်း၊ မင်း ဖြစ်ပျက်သွားပုံကို” ဟု ဆိုသည်။
တာရင်က တုန်ရီသောအသံဖြင့် ငိုရှိုက်သံထွက်လာပြီး လှည်းဘေးဘောင်ကို မှီလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက—”
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ”
အီးမွန် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ”
ဆေးကုသပေးသူက စောင်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ့သားကို နှစ်ဦးစလုံး ဖက်နိုင်စေရန် လှည့်ပေးလိုက်သည်။
တာရင်က သူ့ဖခင်ကို တတ်နိုင်သမျှ သတိထားပြီး ဖက်ထားသည်။
ထိုဖက်တွယ်မှုသည် အနည်းငယ်မျှ မသေးငယ်ခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်ခံနေရာတစ်ခု ပေးနိုင်သည့် သီးသန့်ဖြစ်မှုကို သူတို့အတွက် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
အလုပ်သမားများအတွက် ရေလိုနေသေးသည်။ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များအတွက် ကုတင်များ လိုအပ်သည်။ ကယ်လ်ဒရစ်နှင့် သက်ဆာတို့က အမိန့်ပေးပြားကို လေ့လာနေကြချိန်တွင် ရဲတိုက်အုပ်က နယ်နိမိတ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဘဝသည် ဤပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကြောင့် ရပ်တန့်မသွားပါ။
ထိုအစား အချိန်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်သည် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လှည်းအလွန် တစ်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်ပေးလိုက်သည်။
ကောင်လေးက ဘေးကို မကြည့်ဘဲ သူ့ထံသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။
ဩရန်က နက်ဆာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မီလာက သူမ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး လန်နာက အဝတ်စပေးသောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက ထိုအဝတ်စကို ယူလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်လက်ကြားထဲသို့ လျှောဝင်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ပြောစရာ အသုံးဝင်သော စကား မရှိကြပါ။
ထိုညတွင် ပတ်တီးများအားလုံးကို မဖြုတ်လိုက်ရပါ။
သို့သော် ကယ်လ်ဒရစ်နှင့် သက်ဆာတို့သည် အလုပ်သမား တစ်ဆယ့်တစ်ဦးကို လှည်းပေါ်တွင် ထိန်းထားသည့် ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ရမည့် ညွှန်ကြားချက်ကို ဘေးကင်းစွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ပြားကို နောက်ထပ် စစ်ဆေးရန်အတွက် လုံခြုံအောင် သိမ်းထားပြီး အလုပ်သမားများကို နောက်ဆုံးတွင် သင့်လျော်သော ကုတင်များပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
အီးမွန်သည် လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူ နိုးလာသောအခါ ပထမဆုံး မေးသည့်မေးခွန်းမှာ တာရင် ပြန်သွားပြီလား ဆိုသည်ပင်။
ကောင်လေးသည် အထပ်မှ ဟယ်လီနာ ယူလာပေးသည့် စောင်ကိုခြုံလျက် သူ့ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
“ဒီမှာပါ”
အီးမွန်က သူ့ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
တာရင်က သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ဖျားနာမှု၊ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်နှင့် သူ လိုအပ်မည့် အနားယူမှုများအကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သူမသည် ဖခင်ရော သားပါ နားလည်နိုင်စေရန် ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။
ကုသရမည့် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။
တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရမည့် အကြောင်းရင်းများလည်း ရှိသည်။
အီးမွန်က နားထောင်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ”
“လူအများကြီးက ကူညီပေးခဲ့ကြတာပါ”
သူ့မျက်လုံးများက မယ်လိုဒီ၊ ထို့နောက် မေရီ၊ ထို့နောက် ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်နေကြသူများဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲ မသိတော့ပါဘူး”
“အိပ်စက်ခြင်းနဲ့ စတင်နိုင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမစကားကို မည်သူမျှ မငြင်းဆန်ကြပါ။
နောက်ပိုင်းတွင် အခန်းထဲ၌ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ တာရင်က တံတားအကြောင်း ပုံပြင်ကို မေးသည်။
ကျွန်ုပ်မှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေသေးပြီး ဆော်ရန်နှင့် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေရင်း အီးမွန်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်း ဒါကို မှတ်မိနေသေးတာလား”
“အားလုံး မှတ်မိပါတယ်”
“ငါ ဒါကို နှစ်ခါပြောတိုင်း ပုံစံတူ ပြောခဲ့မယ် မထင်ဘူး”
“ဖေဖေက ကောက်ကွေ့နေတဲ့ ကျောက်တုံးက တံတားကို ထိန်းထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ”
အီးမွန်က မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ဆန်းစစ်ရင်း ခဏတာ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲဒါက ထိန်းထားဖို့ ကူညီပေးတာပါ။ တခြား ကျောက်တုံးတွေကို သူ့ပတ်လည်မှာ စနစ်တကျ ပြန်စီရတာလေ”
တာရင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ အဲဒီအပိုင်းကို မပြောခဲ့ဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ပုံပြင်ကို မကောင်းအောင် ပြောမိတာပေါ့”
ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အီးမွန်က သူ့သား၏ လက်ဆစ်များကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးသည်။
“အဲဒါက တံတားအိုကြီးတစ်ခုလေ။ ငါတို့က မျက်နှာပြင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖယ်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အမှောင်ထဲမှာ ထုဆစ်ထားသလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါက အဲဒါကို အစားထိုးချင်ခဲ့တာ။ လုပ်ငန်းခွင် ကြီးကြပ်သူက ငါ ဘာမှ မလုပ်ခင် အဲဒီကျောက်တုံးဘေးမှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာကို အရင် ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်”
“ဖေဖေ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တာလား”
“ငါတို့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ခဲ့တယ်”
တာရင်က သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ ခေါက်ထားသော မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကုတင်နှင့် ပိုနီးကပ်အောင် တိုးထိုင်လိုက်သည်။
အိမ်သူအိမ်သားများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာမှ ကျွန်ုပ် အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အီးမွန်၏ ဖျားနာမှုကို ထပ်မံစစ်ဆေးပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ လိုက်လာသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်တို့ မတောင်းဆိုရသေးသည့် ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်နှင့် ခွက်သုံးခွက်ကို ပြင်ဆင်ပြီး စောင့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစီရင်ခံစာများကို မဖွင့်ဘဲ အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။
“သူ အိပ်ပျော်သွားလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားပါတယ်” အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “နှစ်ယောက်လုံးပေါ့”
“အခန်းတူတူလား”
“ဟုတ်တယ်။ တာရင်အတွက် သူ့ဖခင်ဘေးမှာ ကုတင်တစ်လုံး ရှာပေးလိုက်တယ်”
ကျွန်ုပ်သည် သူနှင့် ဩရန် အတူနေခဲ့သော အခန်း၊ တံခါးကို ထိန်းထားသည့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါ၊ စားပွဲပေါ်ရှိ လှေငယ်လေးတို့ကို တွေးမိသည်။
မနက်ဖြန်တွင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘာတွေကတော့ အရင်အတိုင်း ရှိနေနိုင်မလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ကြရလိမ့်မည်။
ဒီညတော့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဖခင်ရဲ့ အသက်ရှူသံကို ကြားနိုင်လောက်တဲ့ အနီးအနားမှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဟေဗင်ရီးချ်အပေါ်၌ ကင်းမီးများ ထွန်းညှိထားသည်။
ထိုမီးများ၏ အလွန်တွင် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသော လယ်ကွင်းများ၊ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိခိုက်နာကျင်စေမည့် နည်းလမ်းသစ်များကို သင်ယူနေသော ရန်သူများ ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရလိမ့်မည်ကို ကျွန်ုပ် သိသည်။
ခဏတာလောက်တော့၊ အီးမွန် သူ့သားကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ကိုပဲ ကျွန်ုပ် အမှတ်ရနေပါရစေ။