အခန်း ၃၆၈ - လမ်းကြောင်းများကြားမှ အမှန်တရား
တာရင်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ မြေပုံပေါ်တွင် ခဲတံရာများ များပြားလွန်းသဖြင့် မူလလမ်းကြောင်းကိုပင် ရှာရခက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ပုံစံမှာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးမိ၍ အပြစ်တင်ခံရတော့မည့်သူကဲ့သို့ပင်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က မြေပုံကို မီးရောင်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ဆွဲယူကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအထဲက ဘယ်ဟာက မြစ်လဲ”
“အဲဒီတစ်ခုပါ” ဂျူလီယန်က ဖြေသည်။
“ဒါရော”
“စခန်းကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပါ”
“ထင်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်း ဟုတ်လား”
“ကျွန်တော်တို့ အခုထိ စခန်းနေရာကို အတိအကျ မသိသေးပါဘူး”
ဂယ်ရစ်က စာရွက်အပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
တာရင်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ သစ်သားခြေတုကို လက်ဖြင့် လှည့်ကစားနေသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို ဆွဲခိုင်းလိုက်တာပါ” တာရင်က ပြောသည်။
“ငါသိပါတယ်။” ဂယ်ရစ်က မြေပုံကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။ “မေးမြန်းတာမှာ အမှားမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဖြစ်စေချင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုနဲ့ တကယ်တမ်း လူတွေ လျှောက်သွားခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ခွဲခြားမြင်ဖို့ လိုတယ်”
ဂျူလီယန်၏ နားရွက်များ ရဲတက်လာသည်။
ထိုခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်သည်။
စစ်ပွဲအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လမ်းဆုံးတွင် စောင့်မျှော်နေသည့်အရာတစ်ခုခု လိုအပ်နေသောကြောင့်သာ မသေချာမရေရာသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လမ်းအစစ်အမှန်ဖြစ်လာစေရန် ကျွန်တော် အချိန်အတော်များများ အကုန်ခံခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ရုံထဲသို့ စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက် ယူလာလိုက်ကြသည်။
အရင်ဆုံး အတည်ပြုပြီးသား မြစ်ကြောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် တာရင်၏ဖခင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်ဟု သူမှတ်မိသော ရွာကို မှတ်သားသည်။ ထို့နောက် ရက်ဒ်ဝါတာမှ ကယ်ထုတ်လာသည့် လူတစ်ဦးက ဖော်ပြပေးသော ခရိုင်ကို ချရေးသည်။
ထိုနေရာများကြားတွင် ဂယ်ရစ်က နေရာလွတ် ချန်ထားလိုက်သည်။
တာရင်က မြေပုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အခုတော့ ပိုဝေးသွားသလိုပဲ”
“ဟုတ်ကောင်း ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။ အရင်တုန်းက ဆွဲထားတဲ့မြေပုံက ကျွန်တော်တို့ သိထားတာထက် ပိုသိနေသလို ခံစားရစေခဲ့လို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ၏ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ခဲတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“မေးခွန်းတွေကို ဒီဘေးနားမှာ ချရေးထားလို့ ရမလား”
သူက စာရွက်အစွန်းပိုင်းကို ညွှန်ပြသည်။
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုအလုပ်သည် ထိုနေ့နံနက်ခင်းအတွက် သူတို့၏ အဓိကတာဝန် ဖြစ်လာသည်။
တံတားပြီးသည့်နောက် ကျောက်လုပ်သားများကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားခဲ့သနည်း။
မည်သည့်လမ်းကို ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သနည်း။
သူတို့အတွက် အစားအသောက်ကို မည်သူက ပို့ပေးသနည်း။
အလုပ်သမားများ ဘယ်နေရာမှာ အိပ်ကြသနည်း။
မေရီက မြေပုံအသစ်ကို လာယူသည့်အချိန်တွင် မြေပုံပေါ်ရှိ လမ်းကြောင်းအရေအတွက် လျော့ကျသွားပြီး မေးခွန်းများမှာ ပိုမိုတိကျလာသည်။
သူမက စာရွက်အစွန်းမှ စာများကို သေချာဖတ်ကြည့်သည်။
“မယ်လိုဒီက ဒီမေးခွန်းထဲက နှစ်ခုကို မေးမြန်းပြီးနေပြီ”
တာရင်က မော့ကြည့်သည်။
“ဘယ်နှစ်ခုလဲ”
မေရီက ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲယူထိုင်ကာ သူ့ကို ပြောပြသည်။
ထိုခရိုင်ကို ဟယ်ရိုဖန်ဟု ခေါ်သည်။
နာမည်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် ထိုနေရာအများစုမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြားများဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည့် ခြောက်သွေ့သော တောင်ကုန်းများ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးများမှာ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ စိုစွတ်သော မြေပြင်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုနေရာတွင် လေးလံသော လှည်းများကြောင့် တောင်သူလယ်သမားများ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သုံးစွဲလာခဲ့သည့် တံတားများနှင့် ရေနုတ်မြောင်းများ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။
တာရင်၏ဖခင်ကို ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရသည့် ကျောက်လုပ်သားများကြားတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုသတင်းမှာ နောက်ဆုံး အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည့် အချက်အလက် ဖြစ်သည်။
ထိုသူ၏နာမည်မှာ အီမွန် ဖြစ်သည်။ တာရင်က မေရီကို သူ့ဖခင်နှင့် အခြားသူများကို ခွဲခြားနိုင်စေရန် အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အခြားသူနှစ်ဦးမှာလည်း သူ့ဖခင် မဟုတ်ကြပေ။
တစ်ဦးမှာ သားရေလုပ်ငန်း လုပ်သူဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးမှာ အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ် ဖြစ်သည်။
မေရီက သူတို့ကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့ပြီးနောက် သူမ ပယ်ဖျက်လိုက်သည့် အချက်အလက်များကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြသည်။
လူတွေ အမြဲပေးနေကျ ဖြစ်သည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ခန့်မှန်းချက်များထက် သူမ၏ အပြုအမူကို ကျွန်တော် ပို၍ ကျေးဇူးတင်မိသည်။
မယ်လိုဒီသည် ကျွန်တော်တို့ သိထားသည့် လမ်းကြောင်းများထက် ကျော်လွန်၍ ကင်းထောက်များ မလွှတ်မီ ကုန်သည်များနှင့် ယခင် အလုပ်သမားဟောင်းများမှတစ်ဆင့် မေးခွန်းများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ကာရန်သည်လည်း သူမ၏ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံး တွေ့သမျှကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား ရန်သူ၏ သေးငယ်သော ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့များကို စောင့်ကြည့်ရန် အမိန့်ကို ကိုင်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သော်က သူ့ကို ထိုအမိန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အသံထွက်၍ ပြောခိုင်းသည်။
“လှည်းတွေ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ ရှာရမယ်” သူက ပြောသည်။
“ပြီးတော့ရော”
“အဖြေကို ယူပြီး ပြန်လာခဲ့ရမယ်”
“ကောင်းပြီ”
သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ရှိခဲ့သည့် ရန်သူလှည်းများမှာ အလွန်လွယ်လွယ်နှင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ဆောင်နေသလို ဖြစ်သည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မယ်လိုဒီက ထိုသို့ ဖော်ပြခဲ့သည်။
လှည်းသုံးစီး၊ မြင်သာသည့် အစောင့်ခြောက်ဦး။ ကင်းဗတ်စများမှာ သေချာမချည်နှောင်ထား။ လှည်းမောင်းသူတစ်ဦးက ခရီးသွားတိုင်း မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် တရားရုံးတံဆိပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
“သူတို့က ရှေးဟောင်းလမ်းခွမှာ ရပ်ထားတယ်” ဟု သူမက ကောင်စီကို ပြောသည်။ “လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို စိတ်ဝင်စားသွားလောက်တဲ့အထိ ကြာကြာရပ်ထားတာ”
သော်က ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“ကင်းဗတ်စအောက်မှာ ဘာတွေပါလဲ”
“အိတ်အလွတ်တွေပဲ။ ပုံစံကျအောင် ကျောက်ခဲနည်းနည်း ထည့်ထားတာ”
“ဘယ်လောက်နီးနီးကပ်ကပ် ရောက်ခဲ့လဲ” ကျွန်တော်က မေးသည်။
“လေတိုက်လို့ အဖုံးလန်သွားတာကို မြင်ရတဲ့အထိ နီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ လိုချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာအောင်တော့ မလုပ်ခဲ့ဘူး”
ကာရန်က မြေပုံဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အမြန် တိုက်ခိုက်လို့ ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
“ဘာက မင်းကို စိတ်ပြောင်းသွားစေတာလဲ”
“မြင်းတွေလေ”
သူက လမ်းခွကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လှည်းတွေက လေးလံသယောင် လုပ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မြင်းတွေကတော့ အဲလောက် မပင်ပန်းနေကြဘူး”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် သူမက လမ်းဆုံကျော်လွန်ပြီး သစ်ပင်များကြားတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထပ်တင်လိုက်သည်။
“လေးသမားတွေ။ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်လောက် ရှိမယ်။ တောင်ကုန်းနောက်မှာလည်း လူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
သူတို့က နေဝင်ချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဟန်ပြလှည်းများက အရှေ့ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။ ပုန်းခိုနေသည့် စစ်သားများကလည်း သီးခြားစီ ခွဲထွက်သွားကြပြီး ၎င်းမှာ ရိုးရိုးဓားပြတိုက်မှု မဟုတ်ကြောင်း သိသာစေရန် သေချာစွာ လုပ်ဆောင်သွားကြသည်။
ကာရန်က နောက်ဘက်မှ မြင်းစီးအရာရှိကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်ချင်ခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
“လမ်းခွနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အဖြေကို ကျွန်မတို့ ရပြီးပြီ။ အမှောင်ထဲမှာ အရာရှိတစ်ယောက်ကို လိုက်နေရင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့တစ်ခုလုံး အကူအညီမဲ့သွားလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကာရန်၏ မေးရိုးများ တင်းသွားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။
အီလီဇာက ထိုလမ်းခွကို အန္တရာယ်ရှိသည့်နေရာအဖြစ် မှတ်သားလိုက်ပြီး ကင်းလှည့်အဖွဲ့များအား သတိပေးချက်များ ပေးပို့လိုက်သည်။
သော်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ရက်ဒ်ဝါတာက သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေကို သတိထားမိလဲဆိုတာ သင်ပေးလိုက်သလိုပဲ”
“အခုတော့ သူတို့က အဲဒါတွေကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ထပ် ပေးနေပြန်ပြီ”
သိသာလွန်းသည့် လှည်းများ၊ ရင်းနှီးပြီးသား တံဆိပ်များ၊ ပေါ့ဆနေသည့် ရန်သူထံမှ သိမ်းယူရန် စောင့်နေသည့် ပစ္စည်းများ။
တာရင်နှင့် ဂျူလီယန်တို့ နံနက်ခင်းက ဆွဲခဲ့သည့် မြေပုံကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည်။
သင် ဖြစ်စေချင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို သင်ဘာကို ရှာဖွေနေသည်ဆိုတာ အတိအကျ သိထားသူတစ်ယောက်က ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သေချာမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုသတိထားရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။
အမှန်တကယ် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ သယ်ယူသည့် လမ်းကြောင်းမှာ အခြားလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီ၏ လူများနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်နေသည့် အယ်လ်ဗင် ကင်းထောက်တစ်ဦးက အလွတ်လှည်းများ ဘယ်နေရာက ပြန်လာသလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရင်း ထိုလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ပစ္စည်းအပြည့်တင်ထားသည့် လှည်းများ ဘယ်ကို သွားနေသလဲဆိုသည်ထက် အလွတ်လှည်းများ ပြန်လာသည့်နေရာကို စောင့်ကြည့်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သည်။
ထိုလမ်းကြောင်းမှာ လမ်းခွ၏ မြောက်ဘက်မှ ဖြတ်သွားပြီး အသုံးမပြုတော့သည့် ကျောက်မိုင်းလမ်းဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပစ္စည်း အနည်းငယ်သာ သယ်သည်။ အမှတ်အသားများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လမ်းဘေးတွင် တည်ဆောက်ထားသည့် နေရာတစ်ခုတွင် လှည်းမောင်းသူများကို အမြဲလဲလှယ်ပေးသဖြင့် ဒေသခံများအား အငှားလိုက်ခိုင်းခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်တော်တို့တွင် ထိုလမ်းကြောင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်သည့် အချက်အလက် မရှိသေးပါ။
သို့သော် မှားယွင်းသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် လုံလောက်သည့် အချက်အလက်တော့ ရှိသည်။
သော်က ကင်းထောက်အသစ်များကို တာဝန်ပေးလိုက်ပြီး ပင်ပန်းနေသည့် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို အနားယူရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အခြားသူများ ထွက်သွားသည့်အခါ ကာရန်က ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို လမ်းခွထဲ ရောက်အောင် ခေါ်လာမိတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်”
“နီးစပ်တယ်ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ဖို့ တန်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “လုပ်လိုက်တာနဲ့တော့ မတူဘူးလေ”
သူက မယ်လိုဒီ ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာလွတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်တော့်ထက် အရင် မြင်လိုက်တာ”
“ဒါဆိုရင် သူမ အဲဒီမှာ ရှိနေတာ မင်းအတွက် ကံကောင်းတာပေါ့”
သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူသည် လမ်းမပေါ်တွင် မရှိသင့်သည့် အသွားအလာ လက္ခဏာများကို မည်သို့ မှတ်တမ်းတင်ရမည်ကို သင်ပေးရန် မယ်လိုဒီကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမက စားပွဲတွင် နေရာပေးလိုက်သည်။
အိမ်တွင်တော့ နက်ဆာသည် ဂရေးကိပ်၏ မီးဖိုချောင်တစ်ခုတွင် အချိန်တိုလေးများ စတင်လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ခြေထောက်နာလာလျှင် ထိုင်မည်ဟု ကတိပေးမှသာ ထိုအစီအစဉ်ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။
နက်ဆာက အလွန်မြန်မြန်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ဟယ်လီနာက သူမအတွက် အလုပ်များကို ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
ဒုတိယနေ့တွင်တော့ နက်ဆာက စားပွဲကြီးတစ်ခုတွင် ထိုင်၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အခွံခွာနေပြီး လက်ထောက်နှစ်ဦးက သူမထံသို့ ခြင်းတောင်းများ လာပို့ပေးသည်။ သူမက သူမဘာသာ ကြက်သွန်နီများ သွားယူနိုင်ကြောင်း ပြောသော်လည်း ဟယ်လီနာက ငြင်းလိုက်သည်။
“တခြားသူတွေလည်း အဲဒါ လုပ်နိုင်တာပဲ။ နင်က အဲဒါတွေကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ပိုသိတယ်လေ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
အိုရန်က မီလာနှင့်အတူ လာလည်ပြီး တာရင်အတွက်ဟု ဆိုကာ ပေါင်မုန့်လုံးလေးတစ်လုံး ယူလာပေးသည်။
တာရင်က တစ်ဝက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
သူတို့သည် နေ့လယ်ခင်း ကျန်အချိန်တစ်ခုလုံးကို လှေရွက်ကို ရေကန်ထဲတွင် လေတိုးနည်းမည့် ပုံစံမျိုးသို့ ပြောင်းသင့်မပြောင်းသင့် ငြင်းခုန်နေကြသည်။
နက်ဆာက သူမ အလုပ်ချိန်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာပြီး ချက်ချင်း အဖြေမထုတ်ဘဲ ထိုဆွေးနွေးမှုတွင် ဝင်ရောက် နားထောင်နေသည်။
ကျွန်တော် ထိုအခန်းရှေ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်လျှောက်သွားမိသည်။
သူမ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားသည့်အခါတွင်မူ လှေနှင့်ပတ်သက်၍ ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံး၏ အမြင်ကို ငြင်းပယ်နိုင်လောက်သည့်အထိ နားလည်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထိုအရာက အလားအလာကောင်းသည့် အခြေအနေတစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ အိမ်တွင်းရေးရာ စာရင်းဇယားများကို ကောင်စီစားပွဲကြီးပေါ်မှ ဥယျာဉ်ကို ငေးကြည့်နိုင်သည့် အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။
သူမသည် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို တွေ့သည့်နေရာတိုင်းတွင် စကားပြောဆိုရန် ကြိုးစားနေသည့် အခြေအနေမျိုးကို ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကိုတော့ သူမ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူသည်။
မေရီကမူ ပို၍ သတိထားကာ သဘောတူသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအခန်းငယ်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများ ဖြန့်ခင်းရန် နေရာ ပိုနည်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မီရယ်လ်ကမူ ကက်စတယ်လန်ထံမှ စားပွဲတစ်လုံး ထပ်မံတောင်းယူပေးခြင်းဖြင့် ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
ကက်စတယ်လန်ကမူ အကယ်၍ ပရိဘောဂများ ဆက်လက် ထပ်တိုးနေဦးမည်ဆိုပါက ထိုအခန်းသည် အသုံးဝင်သည့် အခန်းငယ်တစ်ခုအဖြစ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် ကျွန်တော် ရောက်သွားသောအခါ ဟယ်လီနာ၊ လစ်ဇဘက်နှင့် ဘုရင်မ ဆယ်လက်စတင်းတို့က ဝက်စ်မီးယားသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုသည့် မိသားစုများထံမှ တောင်းဆိုချက်များကို စီစစ်ပေးနေကြသည်။ မင်းသမီးနှစ်ပါးက အတည်ပြုပြီးသား အစီအစဉ်များကို ကူးရေးနေကြပြီး ကက်ဆီယာကတော့ မုဆိုးဖိုတစ်ဦးနှင့် ၎င်း၏ အိမ်ထောင်သည်ညီမကို လင်မယားအဖြစ် တစ်အိမ်တည်း ထည့်သွင်းထားသည့် စာရင်းကို ပြင်ဆင်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါလား” ဟု မေရီက မေးသည်။
“မိသားစုချင်း မတူဘူး” ဟု ကက်ဆီယာက ပြန်ဖြေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ အလုပ်ရှုပ်နေသလားလို့တော့ မမေးပါနဲ့တော့”
ကျွန်တော် သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဘယ်သူများ ထမင်းစားပြီးပြီလဲလို့ မေးမလို့ပါ”
ထိုမေးခွန်းက ပို၍ အသုံးဝင်ကြောင်း ထင်ရှားသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ အစားအစာများကို ယူ၍ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ထွက်သွားကြသည်။
တစ်နာရီဝက်ခန့်အထိ စာရင်းဇယားများသည် အခန်းထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မီရယ်လ်နှင့် ဟယ်လီနာတို့က အနောက်ဘက်နံရံအနီး အရိပ်ထဲတွင် မည်သည့်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှင်သန်နိုင်မည်ကို သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်စွာ ငြင်းခုံနေကြသည်။ လစ်ဇဘက်က အပင်များကို ရွှေ့မည့်အစား ခုံတန်းလျားကို ရွှေ့ရန် အကြံပြုသည်။ ပုံစံထုတ်ထားသည့် စာရွက်အစုံကို ကိုင်ကာ ဖြတ်သွားသည့် အီလီနော်က ထိုအကြံပြုချက်မှာ တစ်နေ့တာလုံး သူကြားခဲ့သမျှထဲတွင် အသင့်လျော်ဆုံး ဆောက်လုပ်ရေး အကြံဉာဏ်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေး သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အမေက ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း သဘောကျစေချင်ပါတယ်”
“သူမက တစ်ခါတလေကျရင် အဲဒီအတွက်နဲ့တင် ခံစားချက်မကောင်း ဖြစ်တတ်တယ်”
ဟယ်လီနာ ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် မီရယ်လ် ရယ်မောနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“ပျော်ရွှင်နေရတဲ့အတွက်ကြောင့်လား”
“အိမ်က အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားချိန်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ပြန်တွေ့လိုက်ရလို့လေ”
ထိုခံစားချက်ကို ကျွန်တော် အခြားပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် သိရှိနားလည်ပါသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဂျူလီယန်က သူ့အဖေကို သတိရနေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့အတွက် ဒီအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမယ်လို့ ယုံကြည်နေတာမျိုးကို ကျွန်မ မဖြစ်စေချင်ဘူး”
“သူ အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါကို သိစေချင်တယ်”
ဥယျာဉ်တစ်ဖက်တွင် ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကို ပြင်ဆင်ထားသည့် အိမ်အမိုးပုံစံ ပုံကြမ်းအသစ်ကို ပြသနေသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်သူက နားထောင်ပြီးနောက် ကောင်လေး လွတ်သွားသည့် အချက်တစ်ခုကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုမျဉ်းကြောင်းကို စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။
“သူက သူ့ကို ထောက်ပြပေးမယ့်သူဆီကနေ သင်ယူနေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဟိုင်းဖဲလ်မှ စာသည် ကင်းထောက်များ အတုအယောင်ယာဉ်တန်းမှ ပြန်ရောက်ပြီး ခြောက်ရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုစာသည် ကျောက်တုံးများကို လမ်းလုပ်သားများထံ ပို့ဆောင်ပေးဖူးသည့် လှည်းမောင်းသူတစ်ဦးက သယ်လာသည့် သတင်းစကားမှ ကူးယူထားသော ကုန်သွယ်မှုစာရင်းများ ပါဝင်သည့် သာမန်အိတ်ထဲတွင် ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အလုပ်သမားစခန်း နှစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်စခန်းက ပျက်စီးနေသည့် တံတားနှင့် ၎င်းအထက်ရှိ ထိန်းနံရံကို ပြုပြင်နေသည်။ တောင်ဘက်စခန်းကမူ လေးလံသော လှည်းလမ်းအတွက် ကျောက်ခဲများကို ခွဲနေသည်။
လှည်းမောင်းသူက မြောက်ဘက်စခန်းတွင် အီမွန်ကို တွေ့ခဲ့ရကြောင်း မှတ်မိနေသည်။
လွန်ခဲ့သည့် ရက်သတ္တပတ်များစွာက မဟုတ်ဘဲ၊ စာမရေးမီ သုံးရက်အလိုကမှ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မေရီ၏ စားပွဲဘေးတွင် ရပ်လျက် ထိုအစီရင်ခံစာကို ဖတ်လိုက်သည်။
အသက်ရှင်နေသည်။ အလုပ်လုပ်နေသည်။ ခြေဆွံ့နေသော်လည်း ကိရိယာများကို သယ်ဆောင်နိုင်သေးသည်။
လှည်းမောင်းသူက အီမွန်နှင့် တံတား၏ အုတ်မြစ်ဟောင်းများအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ အီမွန်က ရေတိုက်စားနေသည့် ကျောက်တုံးနေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြစဉ် ထိခိုက်ထားသည့် လက်သည်းကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။
ထိုအသေးစိတ်အချက်အလက်ကို လူသိရှင်ကြား စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
မေရီက အစီရင်ခံစာ နှစ်စောင်ကို ဘေးချင်းယှဉ်၍ ချထားလိုက်သည်။
“တာရင်ကို သူ့အဖေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မပြောခင် အဲဒီစခန်းကို ကျွန်တော်တို့ အရင် အတည်ပြုသင့်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော့်အဖြေက အနည်းငယ် မြန်ဆန်သွားသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ရက်စွဲများကို ထပ်မံ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
လှည်းမောင်းသူ၏ သတင်းစကားထဲတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
တံတားမှာ ပြုပြင်ပြီးခါနီး ဖြစ်သည်။
လေးလံသည့် ယာဉ်များ ပြန်လည် ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုသောအခါ အလုပ်သမားများကို အခြားနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိမ့်မည်။
ဘယ်နေရာကို ရွှေ့မည်ကိုမူ သူ မသိပေ။
စခန်းကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်ရှိသေးသော်လည်း ကျွန်တော်တို့ သတိထားနေကြသည်ဟု ဆိုကာ ကောင်စီသုံးခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အချိန်ကုန်ခံနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
သော်က အီလီဇာနှင့် မယ်လိုဒီကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ရက်ဒ်ဝါတာမှ သက်သေကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ရာ သူက မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းသည် သူမှတ်မိသည့် ပြောင်းရွှေ့မှုများနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။
ညနေပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့သည် စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ပြီး လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးလိုက်ကြသည်။
ကြီးမားသည့် တပ်ဖွဲ့မဟုတ်။
တော်ဝင်အလံများလည်း မပါရှိ။
မယ်လိုဒီက ခေါင်းဆောင်မည်။ ကာရန်က သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်။ အယ်လ်ဗင် ကင်းထောက်နှစ်ဦးက တောင်တန်းများကို ကျွမ်းကျင်ပြီး စစ်သားလေးဦးကလည်း ရန်သူသိမ်းပိုက်ထားသည့် နယ်မြေများတွင် နောက်တွင် လမ်းကြောင်းမကျန်ရစ်စေဘဲ သွားလာနိုင်သည့် အတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က အလုပ်သမားများကို ရှာဖွေမည်၊ အစောင့်အင်အားကို တိုင်းတာမည်၊ ထို့နောက် လူကယ်ထုတ်နိုင်မည့် အခြေအနေ ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ မဖြစ်နိုင်ပါက သူတို့သည် စီမံချက်ဆွဲရန် လုံလောက်သည့် အချက်အလက်များဖြင့် ပြန်လာကြလိမ့်မည်။
သူတို့နှင့်အတူ လမ်းမလျှောက်ရမည့် တစ်မိုင်ချင်းစီတိုင်းကို ကျွန်တော် မုန်းမိသည်။
သို့သော် ထိုအကြောင်းပြချက်က အဖွဲ့ကို ပိုကြီးအောင် လုပ်ရန် အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော်တို့ ထိုညနေတွင် တာရင်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
စစ်ရေးဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ပေ။
တခြားသူတစ်ယောက်ဆီကနေ တစ်စွန်းတစ်စ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် လုံလောက်ရုံသာ ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်းအဖေနဲ့ တူတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒုတိယအကြိမ် လူတစ်ယောက်က ထပ်တွေ့ပြန်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “အရင်တစ်ခေါက်ထက် ပိုမကြာသေးခင်ကမှ တွေ့တာ”
တာရင်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
“မြေပုံပေါ်က နေရာမှာလား”
“အဲဒီနားမှာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ သေချာအောင် လူတွေ လွှတ်လိုက်ပြီ”
သူက တံခါးဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“သူ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ထပ်ပြောပြလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
သူ ပြောချင်နေသည်။
မေရီက စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက် ယူလာပေးသည်။
တာရင်က သူ့အဖေ၏ ဆံပင်များ နားတစ်ဖက်တွင် မညီမညာ ပေါက်နေပုံ၊ ကျိုးနေသည့် လက်သည်း၊ မေးစေ့ဘေးတွင် ကျောက်စရစ်ခဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမာရွတ်တို့ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြသည်။
ထို့နောက် သူ ရပ်လိုက်သည်။
“သူ ပုံစံပြောင်းသွားနိုင်တယ်နော်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “လူဆိုတာ အဝေးမှာ ကြာကြာနေရင် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြတာပဲ”
တာရင်က အခြားကုတင်ပေါ်တွင် နားထောင်နေသည့် အိုရန်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
အိုရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော့်အဒေါ်လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတာ”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုစကားမျိုးသည် ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီသာလျှင် အချင်းချင်း ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုပေးနိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
ကင်းထောက်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူတို့၏ မြင်းများကို ပိုမြန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မည့် အသုံးဝင်သည့် အရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျွန်တော် ဗက်စ်ရာနှင့် လက်နက်ပြင်ဆင်သူများထံသို့ သွားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကုသရေးကို လျစ်လျူရှုရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် ဒီလေ့ကျင့်ခန်းကို မသတ်မှတ်တော့သည့်အတွက် သူမက ကျွန်တော့်၏ ရေခဲသံချပ်ကာကို ပြန်စစ်ဆေးခိုင်းသည်။
ကျွန်တော်တို့ လက်ဖျံအကာမှ စတင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပခုံးအကာ။
ကျွန်တော့်လက်ထောက်က ပုံစံကို ပုံကြမ်းဆွဲနေစဉ် ဗက်စ်ရာက ကျွန်တော့်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။
“ရှင်က အဆစ်တွေကို အရမ်း တင်းကျပ်အောင် လုပ်ထားတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သံချပ်ကာဆိုတော့ တောင့်တင်းနေမှ ကောင်းမယ် ထင်လို့ပါ”
“နေရာမှန်ရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့”
သူမက ပခုံးနှင့် ရင်ဘတ်ကြား လှုပ်ရှားရသည့် မျဉ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ရှင်က လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တူညီတဲ့ အားနဲ့ ခုခံနေရင် အဲဒီအားတွေက တစ်နေရာရာကို ရောက်သွားရမှာပဲ။ ဝံပုလွေရဲ့ အတိုက်ကို ရှင် ရှင်သန်ခဲ့တာက ဒီအရာက ရှင် မထိခိုက်ခင်မှာ အရင် ကျိုးသွားလို့ပဲ”
ဖန်နရီယာ၏ လက်သည်းများ ဖောက်ထွက်သွားသည့် နေရာကို ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါကို ပိုအားနည်းအောင် လုပ်ခိုင်းတာလား”
“ရှင် လှုပ်ရှားတဲ့အတိုင်း လိုက်လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး လိုအပ်တဲ့နေရာမှာတော့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိနေစေချင်တာ”
ကျွန်တော်တို့သည် ရှင်းပြချက်ကို နားလည်ရုံတင်မကဘဲ အမှန်တကယ် ခံစားမိလာသည်အထိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
၎င်းသည် ခက်ခဲပြီး ထူးခြားမှုမရှိသည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအလုပ်ကိုပင် ကျွန်တော် ပို၍ ယုံကြည်မိသည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် ဂျူလီယန်က နောက်တစ်ကြိမ် ထောက်ပံ့ရေး အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
“ခဏလောက်တော့ ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မင်းအမေ ခွင့်ပြုရင်ပေါ့”
သူ တွေဝေသွားသည်။
“ကျွန်တော် နားမလည်ရင်ကော”
“ဒါဆိုရင် မင်းက အကောင်းဆုံး အဖွဲ့ထဲမှာ ရောက်နေတာပေါ့”
သူ ပြုံးလိုက်သော်လည်း မေးခွန်းကတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးအကာကို ချလိုက်သည်။
“မင်း ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဒီနေ့ပဲ ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုဘဲ သင်ယူခွင့် ရှိပါတယ်”
“အမေလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်”
“သူမ ပြောတာ မှန်တယ်”
“အဘိုးကလည်း ကျွန်တော့်ကို အရာဝတ္ထုတွေ ဆက်လုပ်ခိုင်းနေတာပဲ”
“သူပြောတာလည်း မှန်တာပေါ့”
ဂျူလီယန်သည် လူကြီးများကြားရှိ ထူးဆန်းသော သဘောတူညီချက်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။
ထို့နောက် သူက “ကျွန်တော့်မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူလာလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။
“မယူလာရင်တော့ အံ့ဩမိမှာပဲ”
အစည်းအဝေးတွင် သူသည် တစ်နာရီနီးပါးမျှ နားထောင်ပြီးမှ ရွာတစ်ရွာ၏ စပါးများကို ပင်မလမ်းမကြီးနှင့် ပိုနီးသော စပါးကျီလွတ်တစ်ခုသို့ အဘယ်ကြောင့် မရွှေ့ပြောင်းနိုင်သနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။
မေရီက နံရံအောက်ပိုင်းတွင် စိုစွတ်မှုရှိနေကြောင်း ရှင်းပြသည်။
သူက ထိုအချက်ကို မှတ်သားလိုက်သည်။
အစည်းအဝေးအဆုံးတွင် သူ၏ စာမျက်နှာပေါ်၌ ဘုရင်စနစ်ထက် ရေမြောင်းများအကြောင်း မေးခွန်းများက ပိုများနေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုသင်ခန်းစာ အောင်မြင်သည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီထံမှ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာသည် အယ်လ်ဗင်ကင်းထောက်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
မြောက်ဘက်စခန်းသည် အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။
အလုပ်သမား ၃၂ ဦး။ အစောင့် ၁၇ ဦးကို ရေတွက်မိသော်လည်း အလုပ်ကိစ္စဖြင့် အခြားနေရာသို့ ရောက်နေသူများ ရှိနိုင်သေးသည်။ တံတားအဝင်လမ်းအောက်ဘက်တွင် သစ်သားဖြင့် ဆောက်ထားသော အိပ်ဆောင်တန်းလျားတစ်ခု၊ မီးဖိုဆောင်တစ်ခုနှင့် ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသော ကိရိယာတန်ဆာပလာ ထားသိုရာနေရာတစ်ခု ရှိသည်။
ကလေးသူငယ်များကို မတွေ့ရပေ။
အလုပ်သမားအချို့မှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။ အချို့မှာမူ အစောင့်များ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး မိတ်ဖက်နယ်မြေများနှင့် ဝေးကွာနေခြင်းကြောင့်သာ ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
အီမွန်၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် တူညီသော လူတစ်ဦးသည် ထိန်းနံရံ ပြုပြင်ခြင်းကို ကြီးကြပ်နေသည်။
ကင်းထောက်က သူ၏ မေးစေ့ဘေးမှ အမာရွတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် အခြားအလုပ်သမားတစ်ဦးက သူ့အား နာမည်ဖြင့် ခေါ်နေသည်ကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို မဖတ်ရသေးမီမှာပင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေသည်။
စာရွက်အောက်ဆုံးတွင် မယ်လိုဒီက ရှုပ်ထွေးသည့် အချက်ကို ရေးထားသည်။
ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းများမှာ နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးစီးတော့မည်ဖြစ်သည်။
အလုပ်သမားများ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကို ကြီးကြပ်ရန် မြင်းစီးအစောင့်အဖွဲ့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သောက အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီးနောက် လမ်းမြေပုံကို တောင်းလိုက်သည်။
“သူတို့ မရွှေ့ခင်မှာ အဲဒီနေရာကို တပ်ကြီးနဲ့ သွားလို့ မဖြစ်ဘူး”
“အင်အားနည်းနည်းနဲ့ရော” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ပင်ပန်းနေမှာဖြစ်သလို အစောင့်တွေက သူတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလဲဆိုတာလည်း မသိရဘူး”
အီလီဇာက မယ်လိုဒီ၏ ပုံကြမ်းကို စစ်ဆေးသည်။
“နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
သူမက စခန်းမှ ထွက်သွားသည့် လှည်းလမ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သူတို့ကို ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ အစောင့်တွေကို တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ အလုပ်သမားတွေကို ခွဲထုတ်လို့ရမယ့် နေရာမျိုးကို ရှာရမယ်”
“သူတို့က အလုပ်သမားတွေကို ခွဲခေါ်သွားရင်ကော”
“ဒါဆိုရင်တော့ မယ်လိုဒီက ဘယ်အဖွဲ့ကို အရင် ကယ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘယ်လမ်းကြောင်းကို သွားလဲဆိုတာ သတင်းပို့ဖို့ အခွင့်အာဏာ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ကယ်ထုတ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်မပေးခင်မှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ကယ်ဆယ်မှုမျိုးကို ကျွန်တော်တို့ တောင်းဆိုလို့ မရဘူး”
ကျွန်တော်သည် အိပ်ဆောင်တန်းလျားဘေးရှိ အမှတ်အသား ၃၂ ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
အီမွန်က သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ကျန်သည့် အမှတ်အသားတိုင်းသည် တစ်နေရာရာတွင် မြေပုံကို ကိုင်ထားပြီး စောင့်မျှော်နေမည့် ကလေးတစ်ယောက်ယောက်၏ မိဘများ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အမိန့်ကို သေချာစွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အလုပ်သမားများသာလျှင် ပန်းတိုင်ဖြစ်သည်။
နာမည်တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပေ။
အနားယူပြီးသား အထောက်အကူပြုအဖွဲ့တစ်ခုသည် နေမဝင်မီ ဝက်စ်မီးယားမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ဆေးဝါးများနှင့် အနီးဆုံး ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့အတွက် ပြန်လမ်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်ပေးရန် ညွှန်ကြားချက်များ ပါသွားသည်။
နောက်မှ အကူအညီရောက်လာလိမ့်မည်ဟူသော ကတိစကားဖြင့် ကင်းထောက်များကို အန္တရာယ်ထဲသို့ ကျွန်တော်တို့ မပို့နိုင်ပေ။
မီရိုဗာက ထိုအထောက်အကူပြုအဖွဲ့ကို တာဝန်ယူသည်။
ရန်သူဘက်မှ တုံ့ပြန်မှုသည် အိမ်နှင့်နီးသော ရွာများဆီသို့ ရောက်လာပါက အသင့်ရှိနေစေရန် သောက အရံတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်က ဂရေးကိပ်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာကို ပြောပြသောအခါ သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ရှင် ဒါကို မနှစ်သက်ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားသင့်တယ်လို့ ထင်လား”
ကျွန်တော် မေးခွန်းကို ရိုးသားစွာ စဉ်းစားကြည့်သည်။
မယ်လိုဒီက နယ်မြေကို သိသည်။ ကာရန်က ယာဉ်တန်းကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နိုင်မည်။ မီရိုဗာက အခြားသူများ တားဆီးနေသည့်ကြားမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူများကို ဘယ်လို ခေါ်ထုတ်လာရမလဲဆိုတာ နားလည်သည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေချင်တာက စောင့်နေရတာက ပိုဆိုးတယ်လို့ ခံစားရလို့ပဲ”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒါက သတိထားမိဖို့ ကောင်းတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုပဲ”
အသုံးဝင်သည့် ကွာခြားချက်များက ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေပါက ကောင်းလေစွဟု ကျွန်တော် ဆုတောင်းမိသည်။
တာရင်သည် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားမှန်း သိနေသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ရုံအနီးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးတွင် ဂျူလီယန် ပါလာပြီး အစွန်းများ စုတ်ပြဲနေသည်အထိ ခေါက်ထားသည့် မြေပုံငယ်ကို ကိုင်ထားသည်။
“သူတို့ သူ့ကို တွေ့ပြီလား”
ဘယ်သူက ပြောလိုက်သလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မမေးတော့ပေ။
“တွေ့ပြီလို့ ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်တယ်။ မင်း ပြောပြတဲ့ အမာရွတ်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရတယ်၊ သူ့နာမည်ကိုလည်း ကြားလိုက်ရတယ်”
သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“သူတို့ သူ့ကို ခေါ်လာကြမှာလား”
“အလုပ်သမားတွေကို ဘေးကင်းအောင် ဘယ်လို ခေါ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာ သူတို့ စီစဉ်နေကြတယ်။ အစောင့်တွေ ရှိနေပြီး စခန်းကလည်း ရွှေ့နေပြီလေ”
သူက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူက မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်ချောင်းက လိုချင်သည့်နေရာကို မတွေ့နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့လက်ထဲမှ မယူဘဲ စာရွက်ကို တည်ငြိမ်အောင် ဖိပေးထားသည်။
“ဒီမှာ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
တာရင်က ထိုအမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူက “ကျွန်တော် တံတားအကြောင်း ပုံပြင်ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောပေးလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။
“ဘာပုံပြင်လဲ”
“သူ သိမှာပါ”
ကျွန်တော် ထိုစကားစုကို အတိအကျ မှတ်သားလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် မြင်းစီးသူတစ်ဦးက ထိုအမိန့်များနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်နေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
လုပ်စရာ အလုပ်များက အချိန်ကုန်စေရန် လုံလောက်သည်။
စပါးကိစ္စ အငြင်းပွားမှု၊ ပျက်စီးသွားသော လှည်းတစ်စီး၊ အိမ်တစ်လုံးတည်းအတွက် အိမ်ရှိတယ်ဟု နှစ်ဖက်စလုံးကို ရိုးသားစွာ ပြောထားမိသည့်အတွက် လိုချင်နေကြသော မိသားစုနှစ်စု။ တောင်ဘက် ကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းထက် ဝေးသောနေရာတွင် ရွက်သင်္ဘောများ တွေ့ရကြောင်း ဩဆယ်လ်ထံမှ သတင်းစကား။
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဖခင်မှာ အစောင့်များရှိသည့် လမ်းတစ်ခုခုတွင် ရောက်နေသည်ဆိုရုံနှင့် ကျန်သည့်အလုပ်များက အရေးမပါတော့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ညနေပိုင်းတွင် တာရင်ကို ဧည့်ခန်းတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
အိုရန်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ နက်ဆာက အနီးတွင် အင်္ကျီလက်ကို ချုပ်နေပြီး ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကလေးများ အလုပ်ကိရိယာ မလိုဘဲ ဆက်စပ်ဆော့ကစားနိုင်သည့် သစ်သားတုံးလေးများပါသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူလာပေးသည်။
ဂျူလီယန်က ကာရိုးကို မညီညာသော နံရံလေးခုပေါ်တွင် ခေါင်မိုးတင်နိုင်အောင် ကူညီပေးနေသည်။
တာရင်က နောက်ဆုံးအပိုင်းအစကို ကိုင်ထားသည်။
ခဏလောက်တော့ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မေ့သွားသလားဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
ထို့နောက် သူက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး နေရာတကျ ထည့်လိုက်သည်။
ခေါင်မိုးက တည်သွားသည်။
ကာရိုးက လက်ခုပ်တီးသည်။
တာရင်က အနည်းငယ် ပြုံးပြနိုင်ခဲ့သည်။
သတင်းစကားမှာ သန်းခေါင်ကျော်မှ ရောက်လာသည်။
အနောက်ဘက်စောင့်ကင်းမှ မြင်းစီးသူတစ်ဦးက ၎င်းကို မေရီထံသို့ ပေးအပ်ပြီး မေရီက မြင်းစီးသူ၏ အင်္ကျီအနွေးဓာတ်ကြောင့် ဖယောင်းတောင် မအေးသေးခင်မှာပင် ကျွန်တော့်ထံ ယူလာပေးသည်။
မယ်လိုဒီ၏ လက်ရေးမှာ အလျင်စလိုဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းနေသည်။
အလုပ်သမားများ စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ကင်းထောက်များက နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေသည်။
မီရိုဗာ၏ အထောက်အကူပြုအဖွဲ့မှာ သဘောတူထားသည့် လမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ။
အစီရင်ခံစာအောက်တွင် နောက်ဆုံးစာကြောင်းတစ်ခု ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
သူသည် သတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကောက်နေသော ကျောက်တုံးသည်ပင် ခိုင်မြဲနေဆဲဟု တာရင်ကို ပြောပေးပါရန် မှာလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နှစ်ခေါက်ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကလေးများ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
တာရင် နိုးနေသည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ရလာမှန်း သူ သိသွားပြီး ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ဆီ မရောက်ခင်မှာပင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ထိုစာကြောင်းကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့လက်များက ပါးစပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
အသက်ရှူသံအနည်းငယ်ကြာသည်အထိ သူ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့နောက် သူက “ဒါ သူပဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ ငိုနေစဉ် ကျွန်တော် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေမိသည်။
ဝေးကွာသော အရပ်တွင် မယ်လိုဒီနှင့် အခြားသူများမှာ အန္တရာယ်များသော လမ်းခရီးကို အဆုံးသတ်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဤနေရာတွင်မူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွဲခွာခဲ့ရပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖခင်နှင့်သားတို့ စကားလက်ဆုံ ကျနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။