အခန်း ၃၆၇ - တံခါးဝမှာ ရပ်နေသူ
အက်ဒရီယာနာက ကလေးလှုပ်နေတဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ မိုင်ရယ်လ်က မျက်ရည်ကျလာသည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ ဒါကို ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ။
သူမ ကြိုမတွေးထားမိတာကတော့ သူ့အမေက တစ်ဖက်မှာ ရယ်မောနေရင်းနဲ့ပဲ၊ တစ်ဖက်မှာတော့ အဲဒီလို တုံ့ပြန်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်နေပြီး သူ့လက်တွေကို လွှတ်မပေးဘဲ ကိုင်ထားတာမျိုးပါ။
"မေ့တောင် မေ့နေခဲ့တာ" မိုင်ရယ်လ်က ပြောသည်။
"ဘာကိုလဲ"
"ပထမဆုံးအကြိမ်လေ။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုးလဲဆိုတာကိုပေါ့"
ဟယ်လီနာက စားပွဲပေါ်က ခွက်တွေ လဲမကျစေဖို့အတွက် မနက်စာပန်းကန်တွေကို အစွန်းဘက်ကနေ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။ လစ်ဘက်သ်ကတော့ လိုအပ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကြိုသိနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ခဏတာလေး သူတစ်ပါးရဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
တောင်းဆိုချက်တွေ မရှိ။ အိမ်တွင်းစာရင်းတွေ မရှိ။ တခြားသူတွေ ဘယ်လောက်အထိ စိတ်ပူပန်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲဆိုတဲ့ ဂရုတစိုက် တွေးတောမှုတွေလည်း မရှိ။
မိုင်ရယ်လ်က ကလေးလှုပ်တာကို ထပ်ခံစားရသေးလားလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာက အားမလိုအားမရ ပြုံးနေမိရုံသာ ရှိတော့သည်။
"ဒီမနက်တော့ တစ်ခါပဲ" သူမက ပြောသည်။ "ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"
မိုင်ရယ်လ်က သူ့လက်တွေကို နှုတ်ခမ်းနားမှာ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်မှာတော့ ဂျူလီယန်က အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်ကို ဖိနပ်စီးပေးနေရာကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။
"အမေက ပျော်လို့ ငိုနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်" ကက်ဆီယာက သူ့ကို ပြန်ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ဖိနပ်ဆီ ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အခုတလော အဲလိုပဲ မကြာခဏ ဖြစ်နေကြတာပဲ"
ကလေးတွေကတော့ ကလေးငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို နားလည်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်ရောက်လာမလဲဆိုတာကိုတော့ သူတို့ မသေချာကြသေးပါ။
ကာရိုးလ်က ညစာမစားခင် ရောက်လာမလားလို့ သိချင်နေသည်။ ဂယ်ရစ်ကတော့ ပျိုးခင်းစင်ပြီးသွားမှ ရောက်လာသင့်တယ်လို့ ထင်သည်။ ဆេរ៉ာဖီနာကတော့ လူတစ်ယောက် ပိုလာရင် သူတို့ရဲ့ ဆိပ်ကမ်းမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခု ပိုလိုလိမ့်မယ်လို့ ယူဆပြီး အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က ချက်ချင်းပဲ ထိုင်ခုံရှာဖို့ ပြင်တော့သည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ ကလေးတွေဟာ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ဖို့ သိပ်မတော်ကြဘူးဆိုတာကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
"ဒါဆို စောင်ပေါ့" ကာရိုးလ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒီအဖြေကတော့ ဘာမှ ဆက်ပြောစရာမလိုလောက်အောင် သင့်တော်တယ်လို့ သူတို့အားလုံး လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူတို့ ခေါက်ထားတဲ့စောင်ကို ဧည့်ခန်းထဲ သယ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သစ်သားဆိပ်ကမ်းဘေးမှာ ချထားတာကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုပေါ့" သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"အလွန်အကျွံ စောလွန်းတဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုပါ" အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
"ဒီအိမ်မှာတော့ အဲဒီလိုမျိုးကို ဝေဖန်ဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာရထားပါတယ်"
အက်ဒရီယာနာက မိုင်ရယ်လ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းလေး ခဏမှီလိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတာကတော့ ကလေးတွေက ကလေးငယ်ကို သူတို့ရဲ့ လှေလေးတွေကို ကိုင်ခွင့်ပေးမလား မပေးဘူးလားဆိုတာ အငြင်းပွားနေကြတဲ့ အသံတွေကို နားထောင်နေခဲ့တာတဲ့။
သူမက အဲဒီအသံတွေကို မှတ်မိနေချင်ခဲ့တာပါ။
နှစ်ရက်မြောက်တဲ့ မနက်မှာတော့ မေရီက အိုရန်ရဲ့ အဒေါ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပထမဆုံး အဖြေကို ယူလာပေးသည်။
သူမက ဒါကို ကောင်လေးတွေဆီ တန်းမသွားပေးပါ။
သူမ အက်ဗလင်၊ အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ လက်ခံရရှိမှု မှတ်တမ်းနှစ်ခုရဲ့ မိတ္တူတွေနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို အင်တာဗျူးခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေဆီက မှတ်စုတစ်စောင်ကို ယူလာပေးသည်။
"နက်ဆာ" သူမက ပြောသည်။ "အိုရန်က ကျွန်မတို့ကို အဲဒီနာမည် ပေးခဲ့တာ။ သူပြောတဲ့ မိသားစုနာမည်က သူမ ရောက်လာတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နာမည်နဲ့ မတူဘူး"
"ဒါဆို ဘာလို့ သူဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ရတာလဲ" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဈေးကွက်လေ။ မုန်လာဥရောင်းတဲ့ဆိုင်။ သူမ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်က နေခဲ့တဲ့ ရွာ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ အုပ်စု ကွန်ကော်ဒီယာကို ရောက်တဲ့အခါ ပျောက်သွားတယ်လို့ သူမ တိုင်ကြားခဲ့တဲ့ တူတစ်ယောက်"
အက်ဒရီယာနာက စာရွက်တွေကို ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ဆွဲယူလိုက်သည်။
"သူ့နာမည်ကရော"
"အိုရန်"
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပါ။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က မေးသည်၊ "သူ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို ပြောပြပြီးပြီလား"
"ကျွန်မတို့ဆီမှာ သတင်းအချက်အလက် ရှိနိုင်တယ်၊ အဲဒါကို အတည်ပြုပေးဖို့ လိုတယ်လို့ပဲ ပြောထားပါတယ်"
မေရီက ဒုတိယစာမျက်နှာကို ချလိုက်သည်။
"သူမက အိမ်ထောင်သည်နာမည်ကို သုံးထားတာ။ သူကတော့ သူ့အမေ ခေါ်တဲ့နာမည်ကိုပဲ မှတ်မိနေတာ။ ပထမအကြိမ် စုံစမ်းတုန်းကတော့ ဒီအချက်ကို လွဲသွားခဲ့တာပါ"
မှတ်တမ်းနှစ်ခုကြားက ကွာဟချက်ကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည်။
စကားလုံး အနည်းငယ်က လူတစ်ယောက်ကို နံရံတစ်ခုလိုမျိုးပဲ ထိထိရောက်ရောက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာကိုး။
အိုင်ယိုက ကွန်ကော်ဒီယာမှာ တွေ့ဆုံပွဲကို စီစဉ်ပေးသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဂရေးကိပ်မှာပဲ ကျန်နေခဲ့သည်။ အက်ဗလင်နဲ့ အက်ဒရီယာနာကတော့ မေရီနဲ့အတူ လိုက်သွားကြသည်။ အိုရန် ပြောပြခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့အတူ ဆင်တူယောင်မှားဖြစ်တာက အမှန်တရား မဟုတ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အိုင်ယန်ရဲ့ သတိပေးချက်ကိုလည်း ယူသွားကြသည်။
ညနေမစောင်းခင်မှာပဲ သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ဥယျာဉ်ထဲမှာ တွေ့သည်။ ကျွန်တော်က နံရံဘေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ရင်း စစ်ရေးဆိုင်ရာ စာပေးစာယူတွေကို ဖတ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်နေတာပါ။
"သူ ဖြစ်နေတယ်" သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
"သေချာရဲ့လား"
"မေရီက အချက်အလက်တွေကို သီးခြားစီ စစ်ဆေးခဲ့တာ။ နက်ဆာက အိုရန်ပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မကြားခင်ကတည်းက ဈေးဆိုင်အကြောင်းကို ဖော်ပြသွားတာ။ သူ ရောင်းမကုန်တဲ့ မုန်လာဥတွေကို ဖုံးထားဖို့ သုံးလေ့ရှိတဲ့ အစွန်းအထင်းပါတဲ့ အဝါရောင်ပန်းကန်လုံးအကြောင်းကို သူမ မှတ်မိနေတယ်"
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ မျက်ရည်စို့နေသည်။
"သူ သေသွားပြီလို့ သူမ ထင်နေခဲ့တာ"
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ခေါက်လိုက်သည်။
"သူမ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"
"ผอม (ผอม - ပိန်) လွန်းတယ်။ ခရီးသွားရင်းနဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် ရပ်ရွာမီးဖိုချောင်တစ်ခုမှာ ကူညီပေးနေတယ်"
"သူမ ခရီးသွားနိုင်မလား"
"နိုင်ပါတယ်၊ အကူအညီနဲ့ဆိုရင်တော့"
ကျွန်တော်တို့ သစ်ပင်အောက်မှာ ခဏလောက် ရပ်နေမိကြသည်။
ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
"သူမ မရောက်လာခင် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ပြောပြသင့်တယ်"
ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတော့ အိုရန်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရှိနေသည်။
တာရင်ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် ပေးထားတဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုအတွက် အရေးပါပုံရတဲ့ သစ်သားစူးတွေကို ပုံစံအလိုက် ခွဲခြားနေသည်။ မီလာနဲ့ လီနာကတော့ စားပွဲမှာ အမှတ်တံဆိပ်လေးတွေနဲ့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ကစားနေကြသည်။
မေရီက အိုရန်ကို တစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်သလားလို့ မေးလိုက်သည်။
သူက တာရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ ဒီမှာ နေလို့ရမလား"
"ရတာပေါ့"
သစ်သားစူးတွေ ရွေ့လျားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက အိုရန်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ အဆင်မပြေရင် ရွှေ့လို့ရအောင် နေရာအနည်းငယ် ချန်ထားပေးသည်။
"မင်းရဲ့ အဒေါ် နက်ဆာကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ပြီလို့ ထင်ရတယ်"
သူ့မျက်နှာက လင်းလက်မသွားပါ။
အမူအရာမဲ့သွားသည်။
"သူမ ကွန်ကော်ဒီယာမှာ ရှိနေတာ။ သူမ ရောက်တဲ့အခါ လက်ခံရေးဝန်ထမ်းတွေကို မင်းကို ရှာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ သူမနဲ့ ကျွန်မတို့ စကားပြောခဲ့တယ်"
အိုရန်က ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူမ ဒေါသထွက်နေလား"
"မဟုတ်ပါဘူး" အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ "မင်း အသက်ရှင်နေတာကို သူမ အရမ်း ဝမ်းသာနေတာ"
သူက သူ့လက်တွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ မေးသည်၊ "သူမဆီမှာ အဲဒီ အဝါရောင်ပန်းကန်လုံးလေး ရှိသေးလား"
အက်ဒရီယာနာက တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။
"မရှိတော့ဘူး။ သူမ ထွက်လာတုန်းက ပျောက်သွားခဲ့တာ"
အိုရန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
သူက တခြား သတင်းကောင်းတွေထက် ဒီအဖြေကိုပဲ ပိုပြီး ယုံကြည်ပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့က အံ့အားသင့်စရာ ပြန်ဆုံတွေ့မှုမျိုး မစီစဉ်ခဲ့ပါ။
အိုရန်က သူမကို နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာပဲ လာစေချင်သည်။ ပြီးတော့ သူက ပိုစောပြီး လာလို့ မရဘူးလားလို့ မေးပြန်သည်။ ပြီးတော့ သူမ ရောက်လာရင် သူ ထွက်သွားရတော့မှာလားလို့လည်း သိချင်နေသည်။
"မလိုဘူး" အက်ဗလင်က ဝင်ရောက်လာရင်း သူ့ကို ပြောသည်။ "သူမနဲ့ တွေ့တာက မင်း တခြား ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ချရမယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး"
"သူမက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားချင်ရင်ကော"
"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်မှာ နေချင်လဲ၊ ဘာတွေ လိုအပ်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဆွေးနွေးကြမယ်"
သူက တာရင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
တခြားကောင်လေးကတော့ သူ့သစ်သားစူးတွေကို သေချာ ဂရုတစိုက်နဲ့ စီနေသည်။
"ကျွန်တော် သူမကို လှေလေး ပြလိုက်မယ်" အိုရန်က ပြောသည်။
"ဒါကတော့ အစပျိုးဖို့အတွက် ကောင်းတဲ့ အရာပဲ" ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မနက်ခင်းမှာ တွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင်မှာ အိုရန်က မေရီကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုသည်။
"ကျွန်တော် သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပေးပါ"
မေရီက သူ့ထိုင်ခုံဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ပြောပေးပါ့မယ်"
ပြီးတော့ သူမ တံခါးဝရုံးဆီ တန်းသွားပြီး အဲဒီသတင်းစကားကို ညနေမှာပဲ ရောက်အောင် ပို့ပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ရောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးက တုတ်ကောက်ကို အားပြုပြီး လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူမက မူလပိုင်ရှင်ထက် ပိုပိန်တဲ့သူအတွက် ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်ထားတဲ့ ရိုးရိုးညိုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို မတူညီတဲ့ ဆံထိုးနှစ်ခုနဲ့ ထိုးထားသည်။ လက်ခံခန်းမကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်က တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ရင်း တုန်ယင်နေသည်။
အိုင်ယိုက သူမနဲ့အတူ လိုက်ပါလာသည်။
ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုတဲ့ ဘုရင်မတစ်ပါးအနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ။
သူစိမ်းတွေကို အကူအညီတောင်းဖို့ မလိုဘဲ လူစည်ကားတဲ့ အခန်းထဲကို ဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ကို အတွင်းလမ်းကြောင်းနားမှာ သွားတွေ့သည်။
"သူ အပေါ်ထပ်မှာ စောင့်နေတယ်"
နက်ဆာက ခေါင်းညိတ်သည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ဒီစကားတွေက အမှန်ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို လက်မခံနိုင်သေးသလိုမျိုး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"သူ ဘာတွေကို မှတ်မိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး"
"သူ့ကို ပြောခွင့်ပေးလိုက်ပါ" အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
အခန်းပြင်ပမှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ပရိသတ်ဆိုလို့ ဘာမှမရှိပါ။ အစောင့်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်နေရာတွေမှာပဲ ရှိနေကြတယ်။ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာတော့ အောက်ထပ် မီးဖိုချောင်ကနေ တက်လာတဲ့ ပေါင်မုန့်နံ့တွေ သင်းပျံ့နေသည်။
တံခါးဝအရောက်မှာ နက်ဆာ ရပ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက တံခါးခတ်ကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။
အိုရန်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။
သူက စားပွဲဘေးမှာ ရပ်နေပြီး လှေလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ သူက သူ့အဒေါ်ဖြစ်သူကို မလှုပ်မယှက် ကြည့်နေမိသည်။
သူမက သူမှတ်မိနေတဲ့သူထက် ပိုပြီး အသက်ရွယ်ကြီးရင့်နေပုံ ပေါက်သည်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း အရင်ကထက် ပိုရင့်ကျက်သွားခဲ့ပြီ။
"အိုရန်" ဟု သူမက ခေါ်လိုက်သည်။
လှေလေးက သူ့အင်္ကျီပေါ်ကနေ လျှောကျသွားသည်။
သူက အငိုက်မိသွားပြီး လှေလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ စားပွဲပေါ် ချလိုက်ပြီးနောက် သူမဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
နက်ဆာက သူမရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက် မထိန်းနိုင်ခင်မှာပဲ အနီးဆုံး ကုလားထိုင်ပေါ်ကို ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ငါ ရောက်လာပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ ပြီးနောက် နောက်ထပ် ဘာစကား ဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။
အိုရန်က ကျန်ရှိနေတဲ့ နေရာလပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူမဆီ ရောက်သွားသည်။
သူက သူမရဲ့ လက်မောင်းတွေထဲကို ပြေးဝင်မသွားပါ။
သူက သူမရဲ့ လက်မောင်းစကို အရင်ဆုံး ထိတွေ့လိုက်သည်။
ဒီအပြုအမူက သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားသွားစေသည်။
သူမက သူ့ကို ဖက်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမဲ့ ဖက်လိုက်ဖို့အထိ မလုပ်ဘဲ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို အိုရန် ကိုယ်တိုင် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာကို သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ဝှက်ထားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်... မရည်ရွယ်ပါဘူး" ဟု သူ စတင်ပြောသည်။
"ငါသိပါတယ်"
"ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ခဲ့လို့..."
"ငါသိတယ်၊ ချစ်သားရယ်"
သူက အသံထွက်အောင် ငိုကြွေးလိုက်တာကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးတွေက စကားလုံးအဖြစ်တောင် မပီသတော့ပါ။
နက်ဆာက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမလည်း လိုက်ငိုရှာသည်။
ကျွန်တော်တို့က စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြသည်။ အက်ဗလင်ကိုတော့ လိုအပ်ရင် ခေါ်နိုင်အောင် အနားမှာပဲ ရှိနေစေပြီး မီလာကိုတော့ အိုရန်က သူမကို ရှိနေပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတာကြောင့် အထဲမှာပဲ ထားခဲ့သည်။
တာရင်က လီနာနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လာသည်။
သူက သစ်သားစူးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော်က သူ့ကို စကားပြောဖို့ မတောင်းဆိုဘဲ သူ့ဘေးက ခုံတန်းမှာပဲ ထိုင်လိုက်သည်။
တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် နက်ဆာက လမ်းခရီးမှာ တွေ့သမျှ လူစုတိုင်းကို သူတို့သားအမိကို လိုက်ရှာခဲ့ကြောင်း အိုရန်ကို ပြောပြနေသံကို ကြားနေရသည်။
တာရင်က သစ်သားစူးကို သူ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ လှည့်နေသည်။
"ကောင်းလိုက်တာ" ဟု သူက ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"ကျွန်တော် ဝမ်းသာလိုက်တာ"
"ငါလည်း ယုံကြည်ပါတယ်"
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းသွားသည်။
"ဒါဆို ဘာလို့များ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းသလို ခံစားနေရတာလဲ"
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တာက မင်းကို လာခေါ်မယ့်သူ ရှိစေချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့"
သူ တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်သည်။
အတော်လေးကို ပြတ်ပြတ်သားသားပင်။
သူ့အဖေက နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဦးမယ်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို မပြောခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ အခု ဒီမှာ ရောက်နေတဲ့သူတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်သင့်ကြောင်းလည်း မပြောခဲ့ပါ။
အိုရန် ကြားသွားမှာစိုးလို့ မငိုမိအောင် ထိန်းထားရင်း ဒူးပေါ် တံတောင်ဆစ်တင်ကာ ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်နေတဲ့ တာရင်ဘေးမှာပဲ ကျွန်တော် ထိုင်နေပေးလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ လီနာက သူမလက်ကို ခုံတန်းပေါ်မှာ သူ့လက်ဘေးနား လာတင်ပေးသည်။
သူက ထိုလက်ကို အဲဒီအတိုင်း ရှိနေခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က နေ့လယ်မတိုင်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
တာရင်က လက်သမားအလုပ်အကြောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုဖို့ စိတ်မပါသေးဘူးဆိုတာကို သူ နားလည်လောက်အောင် အကြောင်းစုံ သိထားပြီးသားပါ။
ဒါကြောင့် သူက တာရင်ကို အလုပ်ရုံမှာ ပေါ့နေတဲ့ ပတ္တာတစ်ခုကို စစ်ဆေးရင်း သူ့ကို အဖော်ပြုပေးမလားလို့ မေးလိုက်သည်။
"မင်း ကူညီပေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "ဝက်အူတွေကို ဘယ်မှာ ထားမိလဲဆိုတာ ပြောပြပေးမယ့်သူ လိုနေလို့ပါ"
တာရင်က သူကိုင်ထားတဲ့ သစ်သားစူးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါကို ယူသွားလို့ ရမလား"
"ဒါ မင်းပိုင်တာပဲ"
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။
စင်္ကြံလမ်း အကွေ့မှာတော့ အသစ်ဒီဇိုင်းဆွဲထားတဲ့ လှေထိုင်ခုံပုံစံကို ကိုင်ပြီး ဂျူလီယန် ပေါ်လာသည်။ ဂယ်ရစ်က သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ပုံစံစာရွက်ကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူက တာရင်ကို အလုပ်ရုံ ပြတင်းပေါက်ဘေးက ခုံတန်းကို ကြည့်ချင်သလားလို့ မေးသည်။ အဲဒီနေရာကနေဆိုရင် အောက်ကလူတွေ မမြင်အောင် စွန်တွေကို စောင့်ကြည့်လို့ ရသည်။
တာရင်က ရတယ်လို့ ပြောသည်။
သူတို့သုံးယောက် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
တခါတရံမှာ အသုံးဝင်ဆုံးသော ကြင်နာမှုဆိုတာ လူတစ်ယောက် ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဆိုတာကို မေးမြန်းစရာ မလိုဘဲ နားလည်ပေးတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့လယ်က ကောင်စီအစည်းအဝေးက နောက်ကျမှ စတင်သည်။
ကျွန်တော် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။
သော်က ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလို့လားဟု မေးသည်။
"မရှိပါဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေသည်။ "ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှု တစ်ခုကြောင့်ပါ"
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘယ်သူကမှ အချိန်ကုန်တယ်လို့ မယူဆဘဲ အစည်းအဝေးကို ဆက်လုပ်ကြသည်။
ရက်ဒ်ဝါတာမှာ ရရှိခဲ့တဲ့ အားလပ်ချိန်က လက်တွေ့ကျတဲ့ ရလဒ်တွေကို စတင် ပြသနေပါပြီ။ ပျက်စီးနေတဲ့ တံတားနှစ်စင်းက ပေါ့ပါးတဲ့ လှည်းတွေ ဖြတ်သန်းနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ။ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် အနီးဆုံး နယ်မြေတွေဆီကို ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေ စတင် လှည့်လည်နေကြပြီ။ အပြင်ဘက်က ဂိုဒေါင်တွေကလည်း ရွာသားတွေတစ်ယောက်တည်း လမ်းမှာ အန္တရာယ်ခံပြီး သွားရမယ့်အစား အစောင့်တွေနဲ့အတူ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို လက်ခံရရှိနေကြပြီ။
ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လှည်းတွေ၊ ဆွဲအားကောင်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အဲဒါတွေကို ပြင်ဆင်ပေးနိုင်မယ့် လူတွေကတော့ လိုအပ်နေဆဲပါ။
အီလီနော်က သစ်သားရှိနေရုံနဲ့ တံတားဖြစ်မလာဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာကို အလေးအနက်ထားပြီး စာရေးပေးပို့လာသည်။
မေရီက သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ထိုစာကို ဖတ်လိုက်သည်။
တံခါးပေါက်အပြင်ဘက် ဝင်းထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ဘရူနီက ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။
"သစ်တုံးတွေကို ထိန်းထားပေးနိုင်တယ်" ဟု သူက ကမ်းလှမ်းသည်။
"အဲဒါ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အီလီနော်ရဲ့ စာထဲမှာ ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
စာက နောက်ထပ် တစ်မျက်နှာဝက်လောက် ဆက်လက် ရေးသားထားသည်။
မယ်လိုဒီက မဟာမိတ် အဲလ်ဗ်နဲ့ ဂြိုဟ်သား (dwarven) လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေဆီက အစီရင်ခံစာတွေကို ယူလာသည်။
ဂြိုဟ်သားတွေက သူတို့ရဲ့ ဥမင်လမ်းကြောင်းတွေကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ပေးမယ်ဆိုရင် ပြင်ဆင်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား အနည်းငယ်ကို ထပ်ပေးနိုင်တယ်။ အဲလ်ဗ်တွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေ သွားရခက်တဲ့ သစ်တောလမ်းကြောင်းတွေကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကင်းထောက်တွေကို ကမ်းလှမ်းလာသည်။
ကမ်းလှမ်းမှုတွေက အဆုံးမရှိသလို၊ ဘာမှ မဟုတ်တာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
သူတို့ တကယ်ပေးနိုင်တဲ့ အရာတွေအပေါ် မူတည်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အချိန်ဇယားတွေကို ပြန်ညှိလိုက်ကြသည်။
ဗက်ဆာက ပျက်စီးသွားတဲ့ လက်နက်ကိရိယာတွေ ဂရေးကိပ်အထိ ပြန်သယ်စရာ မလိုအောင် ကွန်ကော်ဒီယာမှာ သံချပ်ကာ ပြင်ဆင်သူ ဒုတိယအဖွဲ့ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အဆိုပြုသည်။
လက်ဇန်းဒါးက သူမ ရှင်းပြမပြီးခင်မှာတင် သဘောတူလိုက်သည်။
ကီရန်က နောက်တစ်ကြိမ် ကင်းလှည့်တဲ့အခါ မယ်လိုဒီရဲ့ ကင်းထောက်တွေနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ချင်ကြောင်း တောင်းဆိုသည်။
သော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"လူတွေနောက်ကို လိုက်ရတာ စိတ်ဝင်စားနေတုန်းပဲလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
"သူတို့ ဘယ်လမ်းကို အရင်သုံးနေလဲဆိုတာ သိရဖို့ ပိုစိတ်ဝင်စားတာပါ"
မယ်လိုဒီရဲ့ နားရွက်တွေက မရယ်ရအောင် ထိန်းထားတဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လို့ ရမယ် ထင်တယ်"
ထိုအချိန်မှာ အီလီဇာက အစီရင်ခံစာ အသစ်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ရန်သူက သူတို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းတွေကို ပြောင်းလဲနေသည်။
လှည်းအုပ်စုကြီးတွေကို အုပ်စုငယ်လေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလိုက်သည်။ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အမှတ်အသား အတုတွေနဲ့ သယ်ဆောင်နေကြသည်။ တချို့က ညဘက်မှာ လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်တော်တို့ ရက်ဒ်ဝါတာကို ရှာတွေ့နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အလေးချိန် တိုင်းတာမှုတွေနဲ့ အခွန်မှတ်တမ်းတွေကို ရှောင်ရှားနေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့က အဲဒီကနေ သင်ခန်းစာ ယူနေကြပြီ။
သော်က မြေပုံပေါ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ဘယ်ဂိုဒေါင်မဆို ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ကြေညာနေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မနေကြနဲ့တော့"
"ရွာတွေကိုလည်း သတိပေးထားရမယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "စုဆောင်းသူတွေက လှည်းတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မဖြည့်နိုင်တော့ရင် ဝရမ်းမလိုဘဲ ရိက္ခာတွေကို အတင်းအဓမ္မ ယူသွားနိုင်တယ်"
မေရီက အရင်ဆုံး သတိပေးချက် ပို့ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ရွာတွေကို သီးခြား စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။
ရန်သူက အခြေအနေအရ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက် ရက်ဒ်ဝါတာ တိုက်ခိုက်မှုက မအောင်မြင်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ပါ။
စစ်ဆင်ရေး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့လည်း ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ ဗိုက်ဆာတဲ့သူ နည်းသွားပြီး ရန်သူ့နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုဆီ ရိက္ခာတွေ ရောက်သွားတာလည်း နည်းသွားခဲ့ပြီ။
အခုတော့ သူတို့က အဲဒီ အားသာချက်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က အဲဒီ အားသာချက်ကို ဆက်ထိန်းထားရဦးမယ်။
အစည်းအဝေး အဆုံးနားမှာတော့ သတင်းပို့သူတစ်ဦးက ဩဆယ်လ်ဆီက ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခုကို ယူလာသည်။
"နွေဦးငှက်" (The Summer Lark) သင်္ဘောက ဖမ်းဆီးခံရပြီး ပြင်ဆင်ပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အရပ်သား ကုန်စည်ပို့ဆောင်မှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။
အသွားမှာ စပါး၊ အပြန်မှာ ဆား၊ အထည်အလိပ်နဲ့ ခရီးသည်တစ်စုကို တင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
မာဒါက နောက်ဆုံး အကပ်မှာ သင်္ဘောကို မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် ဒီကိစ္စကို စစ်ရေးဆိုင်ရာ အခမ်းအနားတစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းလဲစေဖို့အတွက် အလုပ်ရုံအပေါ်က သူမရဲ့ အခန်းဆီကိုပဲ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ရပ်စ်က ခရီးစဉ်အကြောင်း အကျဉ်းချုပ်နဲ့ ဆိပ်ကမ်းက ကရိန်းစက်ရဲ့ အခြေအနေအကြောင်း အရှည်ကြီး တိုင်ကြားစာကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
မေရီက အဲဒီအပိုင်းကို အီလီနော်ဆီ ပေးလိုက်သည်။
ခဏတာလောက်တော့ အခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့သူတွေအားလုံးက တပ်ဖွဲ့တွေ လှုပ်ရှားမှုထက် ကုန်စည်နှုန်းထားတွေနဲ့ ပစ္စည်းတင်စက်တွေအကြောင်းကိုပဲ စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု လက်ဇန်းဒါးက မေးသည်။
"သင်္ဘောတစ်စင်းက တစ်နေရာရာကို တစ်ခုခု သယ်သွားပြီး ပြန်ရောက်လာလို့ပါ"
"သင်္ဘောတစ်စင်းအတွက်တော့ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ စံနှုန်းပဲ"
"နောက်ပိုင်းမှာတော့ သာမန်အောင်မြင်မှုလေးတွေကိုပဲ ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားမိနေတယ်"
သူက အစီရင်ခံစာကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ"
နက်ဆာက ညစာစားဖို့အတွက် ရှိနေပေးသည်။
အစပိုင်းမှာတော့ အိုရန်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်သည်။ ပြီးတော့ တာရင်အတွက် နေရာမရှိမှာကို စိုးရိမ်နေပြန်သည်။
ဟယ်လီနာက ကုလားထိုင် သုံးလုံးကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး စားပွဲကို လိုတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ကြဖို့ အားလုံးကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
နက်ဆာက သူမပတ်ဝန်းကျင်မှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေကြတဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ် တိုးပွားလာသည်။
“ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ စားကြမယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား” ဟု သူမက အက်ဒရီယာနာဆီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဲဒီလိုပဲ ရည်ရွယ်ကြတာပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေသည်။
စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာတော့ ကာရိုက ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုမှာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ လိုအပ်ကြောင်း ဆီရာဖီနာကို ရှင်းပြနေသည်။ ဆီရာဖီနာကတော့ ပြိုင်ဘက် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ အသင့်ရှိနေပုံရသည်။
အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က ဂါရစ်ဂရေးကို ပေါင်မုန့်တစ်စကို ကိုယ်တိုင်စားနိုင်လျက်သားနဲ့ အတင်းအကျပ် ခွံ့ကျွေးနေသည်။ ဂါရစ်ကလည်း သူ့ဘာသာ သူ စားနိုင်ပေမဲ့ ဒီအခြေအနေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ အကြောင်းမရှိဟု ယူဆပုံရသည်။
ဂျူလီယန်က ကြားဝင်ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကြိုးစားသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ဆီကို အာလူးပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ရေကြောင်းဆိုင်ရာ အာဏာပိုင် လေးဦးလုံး အရင်စားသောက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ အကြံပေးလိုက်သည်။
နက်ဆာက ရယ်မောမိသည်။
ဩရန်က သူမကို မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် သူမက မေရီနဲ့ အက်ဗလင်တို့နဲ့ စကားပြောချင်ကြောင်း တောင်းဆိုသည်။
လူကြီးတွေက ဘေးအခန်းကို ရွှေ့သွားချိန်မှာ ဩရန်က မီလာနဲ့အတူ ဧည့်ခန်းမှာပဲ ကျန်ခဲ့သည်။
နက်ဆာက ဒီအစီအစဉ်အတွက် ဘုရင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်သလားလို့ မေးမှသာ ကျွန်တော် သူတို့ဆီကို ရောက်သွားသည်။
သူမက သူမရဲ့ တူလေးအနားမှာပဲ ဆက်နေချင်သည်။ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ သူတစ်ပါးရဲ့ ရက်ရောမှုအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေလိုခြင်း မရှိပေ။ သူမမှာ ကွန်ကော်ဒီယာမှာ လုပ်စရာ အလုပ်ရှိပေမဲ့ ခြေထောက်က ပြန်ကောင်းလာဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့အချိန်မှာ အဝေးကြီးမှာ နေရရင် နေ့တိုင်း ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဖြတ်သန်းသွားလာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။
မေရီက ရှိနေတဲ့ အခန်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားပြီး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လက်လိုအပ်နေတဲ့ မီးဖိုချောင်အကြောင်း တွေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲ ခေတ္တ တည်းခိုဖို့ စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ရှင်ရဲ့ ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးပြီးသွားမှ အလုပ်အကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့”
“ကျွန်မ အခုလည်း အလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်”
“လုပ်နိုင်မှာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “မေးခွန်းကတော့ နောက်လမှာ ရှင် ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာပါပဲ”
နက်ဆာက သူမရဲ့ တုတ်ကောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ခဏအကြာမှာတော့ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဩရန်ကော” ဟု သူမ မေးသည်။
“သူ့ကို ဒီမှာ စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေ ရှိပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်ပြီး ရင်းနှီးလာတဲ့အချိန်အထိ ရှင်လည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်နိုင်ပါတယ်။ သူ့ကို ဒီည ရွှေ့စရာ မလိုပါဘူး”
နက်ဆာရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ သက်ပြင်းချမှုက ကြည့်ရတာ ရင်နင့်စရာ ကောင်းသည်။
“ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချခိုင်းတော့မယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ”
“အချိန်ယူလို့ ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ဩရန်က ချက်ချင်း ထရပ်သည်။
“ပြန်တော့မလို့လား”
“ဒီညတော့ မပြန်သေးပါဘူး” ဟု နက်ဆာက ပြောသည်။
သူ့ပခုံးတွေ ပြေလျော့သွားသည်။
“ဒီနားမှာ အခန်းတစ်ခန်း ရှိပါတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ စကားပြောကြတာပေါ့”
သူက တာရင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲမှာပဲ ဆက်အိပ်လို့ရမလား”
“ရပါတယ်”
“ပြီးတော့ မနက်ဖြန် တွေ့လို့ရမလား”
“ရပါတယ်”
သူက အဖြေနှစ်ခုစလုံးကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေပုံရပြီးမှ လက်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ သူမဆီကို လှေငယ်လေးကို ယူလာပေးသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက ကုန်တင်ခန်းအကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။
ဒုတိယအခန်းအကြောင်း ပြောဖို့ မေ့သွားတဲ့အခါ တာရင်က ပြန်ပြင်ပေးသည်။
နက်ဆာကတော့ ထိုလှေငယ်လေးက သူတို့ကို သမုဒ္ဒရာတစ်ခု ဖြတ်ကျော်ပို့ဆောင်ပေးသလိုမျိုး အလေးအနက်ထား နားထောင်နေသည်။
ထိုမိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံးက ဘယ်သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ရမလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်စရာ မလိုတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်က သူမ ထိုအရာကို စစ်ဆေးနေတာကို ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေကြသည်။
တာရင်ရဲ့ ဖခင်အကြောင်း ပထမဆုံး အဖြေက နောက်တစ်နေ့မှာ ရောက်လာသည်။
ဒါက ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဟုတ်တာမျိုးတော့လည်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ရက်ဒ်ဝါတာ လုပ်အားပေးအဖွဲ့ကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဖော်ပြချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ကျောက်ပြင်သမားတစ်ယောက်ကို မှတ်မိနေသည်။ သူက လက်သည်းခြေရင်းက ဒဏ်ရာနဲ့ တံတားပြင်ဆင်မှု စတင်ခဲ့တဲ့ မြစ်ကိုလည်း သိနေသည်။
သူ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာကတော့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လှည်းအကြီးကြီးတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ ကုန်းတွင်းပိုင်း လမ်းတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် အခြား ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတွေနဲ့အတူ ခေါ်ဆောင်သွားတာကို ဖြစ်သည်။
အဲဒါက ရက်သတ္တပတ် အတော်ကြာခဲ့ပြီ။
သူက ခရိုင်နာမည်ကို ပြောနိုင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံး ရောက်သွားတဲ့ စခန်းနာမည်ကိုတော့ မသိခဲ့ပါ။
မေရီက တာရင်ဆီ မသွားခင်မှာ နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းတွေ မေးလိုက်သည်။ သက်သေထွက်ဆိုသူက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှာ ပြောခဲ့တဲ့ အသေးစိတ်တွေကိုပဲ ပြန်ပြောနေတာ မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်က အလုပ်ရုံ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ကောင်လေးနဲ့အတူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မှတ်မိနေတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ နောက်ဆုံး မြင်ချိန်မှာ အသက်ရှင်နေသေးတယ်တဲ့”
တာရင်က တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
ကျွန်တော်က မြေပုံငယ်လေးပေါ်မှာ နေရာကို ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုဝေးတဲ့ နေရာဖြစ်သည်။
သူက လက်ညှိုးနဲ့ လမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်သည်။
“အဲဒီမှာ ရှာကြည့်ပေးနိုင်မလား”
“အဲဒီခရိုင်ကနေ ရောက်လာတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော်တို့ စတင် မေးမြန်းကြည့်လို့ရပါတယ်။ မယ်လိုဒီက ဘယ်လမ်းတွေက အခုထိ ပွင့်နေသေးလဲဆိုတာ သိရအောင် ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် သူက မြေပုံကို သိမ်းထားချင်ကြောင်း ပြောသည်။
အလုပ်ရုံအပြင်ဘက်မှာ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်လား” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“သတင်းကိုလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူက ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် တာရင်ကို ကြည့်နေသည်။ ဂျူလီယန်က သူ့ဆီ ရောက်လာပြီး ကောင်လေးနှစ်ယောက်က မြေပုံနဲ့ ဝက်စ်မီးယား ချောင်းရဲ့ ပုံကြမ်းကို နှိုင်းယှဉ်နေကြသည်။
“သူ မနေ့က မသိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုတော့ ရသွားပြီ” ဟု ဂါရစ်က ပြောသည်။ “ဒါကိုပဲ အရာအားလုံးလို့ မတောင်းဆိုခင် အမှန်တရားတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ပဲ လက်ခံထားလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် တံခါးဘောင်ကို မှီလိုက်သည်။
အခန်းထဲမှာ ဂျူလီယန်က ကျွန်တော် မကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
တာရင်က ပြန်ဖြေပြီး ဂျူလီယန် ကမ်းပေးတဲ့ ခဲတံကို ယူလိုက်သည်။
“သူတို့ အချိန်ယူဖို့ လိုပါသေးတယ်” ဟု ဂါရစ်က ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ခင်ဗျားလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ဘာမှ ပြန်မတောင်းပန်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူက အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံးက ဘာကြောင့် သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုင်းတာရေး ကိရိယာကို အချိုးအစား မမှန်တဲ့ မြေပုံအတွက် ချေးငှားထားရသလဲလို့ မေးလိုက်သည်။
ထိုညမှာ အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင် စာဖတ်ပြနေစဉ်မှာ ကလေး လှုပ်ရှားတာကို ထပ်ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက စကားတစ်ဝက်မှာတင် အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ပြုံးပြီး စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော့်လက်နဲ့ စမ်းကြည့်တော့ ဘာမှ မခံစားရသေးပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူမရဲ့ သေချာမှုက လုံလောက်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ထိုသေးငယ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက်ကို ကြည့်ရင်း ဒီအနီးအနားမှာ ရှိနေခွင့်ရတဲ့အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပဲ အံ့သြမိသည်။
“ကလေးက ခင်ဗျားရဲ့ အသံကို သဘောကျနေတာ ဖြစ်မယ်” ဟု သူမက အက်ဗလင်ကို ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် ပိုကောင်းတဲ့ စာအုပ်ကို ရွေးဖတ်မှ ဖြစ်တော့မယ်”
စာမျက်နှာက ဂိုဒေါင်ခေါင်မိုး ပြင်ဆင်မှုအကြောင်း ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
“စတဲ့အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီမိသားစုက အခွင့်အရေးရရင် ရသလို သစ်သားအကြောင်းပဲ ပြောနေတာလေ”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပြုံးလျက်သား ဝင်ထိုင်သည်။
စင်္ကြံလမ်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ နက်ဆာက ဩရန်ကို ညအိပ်နှုတ်ဆက်စကား ပြောနေသည်။ အဝေးတစ်နေရာမှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိတ်စသန့်တွေကို ဆေးခန်းဘက်ကို သယ်သွားသည်။ အပြင်ဘက်မှာတော့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ မီးအိမ်တွေအောက်မှာ နောက်တစ်နေ့အတွက် လှည်းတွေက ခရီးနှင်ဖို့ အသင့်ပြင်နေကြသည်။
ရှာဖွေရမယ့် လူတွေက ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
လမ်းမတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ စစ်တပ်တွေ ရှိနေပြီး ကျွန်တော်တို့ ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေမယ့် အလုပ်တွေကလည်း အများကြီး ရှိနေသည်။
ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမကို စောင့်နေတဲ့သူဆီ ရောက်သွားပြီ၊ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့မြေပုံပေါ်မှာ နေရာသစ်တစ်ခု ရသွားပြီ၊ ပြီးတော့ အသက်လေးတစ်ချောင်းကလည်း သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို စတင် ပြသလာခဲ့ပြီ။
အက်ဗလင်က အစီရင်ခံစာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူမကို အပြီးဖတ်ခိုင်းခြင်း မရှိတော့ပါ။