အခန်း ၃၆၆ - ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော အရာများ
ဘရူနီက ဝန်တင်စင်ကို သယ်လာခဲ့သည်။
အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပေ။ သံချောင်းများနှင့် အသံလွှင့ျတန်း နှစ်ခုက တန်ဖိုးရှိသေးကြောင်း၊ ပုပ်သိုးနေသည့် ကန့်လန့်ဖြတ်တန်းများကိုမူ မည်သူ့အတွက်မျှ အရှက်ရစရာမလိုဘဲ ရက်ဒ်ဝါးတားတွင်ပင် ထားခဲ့နိုင်ကြောင်း အင်ဂျင်နီယာများက သူ့ကို နားချခဲ့ကြသည်။
သူက ထိုအပေးအယူကို သေချာစွာ စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် ပခုံးတစ်ဖက်တွင် သစ်သားတုံးများကို အပြည့်တင်သယ်လာရာ ကျွန်ုပ်တို့ဖြတ်သန်းသွားသည့် ပထမဆုံးရွာလေးကပင် လှုပ်ရှားနေသော ကောက်ရိုးပုံကြီး လမ်းပေါ်လျှောက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။
သောက လှည်းဦးစီးဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လာပြီး ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။
“တံတားပြင်မယ့်အဖွဲ့က ဒါကို သုံးလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ဒါဆို ဒါက သင့်တော်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲပေါ့။”
“ကျွန်တော်က ဒီလိုဓလေ့ကို မနှစ်သက်တာပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့နောက်တွင် လက်ဇန်ဒါ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သေဆုံးသူများကို ရေတွက်ပြီးကတည်းက သူ့ဆီမှ ကြားလိုက်ရသည့် ပထမဆုံးသော ပေါ့ပါးသည့် အသံဖြစ်သည်။
လှည်းများက အနောက်ဘက်သို့ ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားသည်။ ကင်းဗတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် လှည်းများအောက်တွင် စပါးများ၊ ကိရိယာများ၊ စောင်များနှင့် ရက်ဒ်ဝါးတားမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာနိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသူများ ပါလာသည်။ မိုင်အနည်းငယ်စီတိုင်းတွင် ဒဏ်ရာရသူများကို စစ်ဆေးရန်နှင့် လျော့ရဲနေသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည်ကြပ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်နားကြသည်။
၎င်းသည် အောင်ပွဲခံသည့် ချီတက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် နှေးကွေးပြီး စနစ်မကျလှသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ထက် ပိုမိုသော အသက်ပေါင်းများစွာကို အိမ်သို့ ပြန်သယ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရက်ဒ်ဝါးတားမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာတွင် အရပ်သားအဆောက်အအုံများ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စစ်ရေးအရ အသုံးဝင်မှုမှာလည်း များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။
လေးလံသော စစ်သုံးကုန်ပစ္စည်းများ တင်ရန် အသုံးပြုသည့် စက်ယန္တရားများကို ဖြုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ကွပ်ကဲမှု ခေါင်းလောင်းကို အပိုင်းပိုင်းခွဲ၍ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် သယ်ဆောင်လာသည်။ မှတ်တမ်းများနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော ကိရိယာများကို သီးခြားလှည်းများတွင် ထည့်ထားပြီး သေတ္တာတစ်လုံးစီကို မည်သူဖွင့်ရမည်ဟူသော ညွှန်ကြားချက်များကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။
ရွာလှည်းများ လမ်းမပေါ်မှ အကုန်ရှင်းသွားသည်အထိ နောက်တန်းတပ်ဖွဲ့တစ်ခုက ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီးမှ ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ အဆင့်ဆင့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။
စူထရ်က ကျွန်ုပ်တို့၏ အောင်ပွဲကို သင်္ချိုင်းကုန်းဖြစ်မသွားစေရန်အတွက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် စစ်သည်အနည်းငယ်ကို ဂိုဒေါင်တွင် ထားခဲ့ရန် ကျွန်ုပ်တို့တွင် အစီအစဉ်မရှိပေ။
ကီရန်က တပ်ဖွဲ့နှင့် ကင်းထောက်များကြားတွင် မြင်းစီး၍ သွားလာနေသည်။ အဝေးမှ နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသည့် မြင်းစီးသူများကို သူ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သတင်းပို့သည်။ နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် သူက အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် ထွက်သွားပြီး ကျွန်ုပ်တို့ သဘောတူထားသည့် နယ်နိမိတ်ထက် ကျော်လွန်၍ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် သောက သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လူတွေကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ဖို့ သင်ယူနေတာလား။”
“ဘယ်သူတွေကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရတာကို သဘောကျစပြုလာပါပြီ။”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်တာပေါ့။”
မြင်းစီးသူများက လုံးဝ တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိပေ။
ဒန်မီးယား ကျော်လွန်သည့် တောင်ကုန်းအနိမ့်ပိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖြတ်ကျော်သည်ကို ကြည့်နေပြီးမှ အရှေ့ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ထွက်ပြေးသွားသည့် တပ်မှူးအတွက် အမှုထမ်းနေသလား သို့မဟုတ် အခြားတပ်ဖွဲ့တစ်ခုခုလားဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိရပေ။
အီလီဇာက ကင်းထောက်များ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သေချာပေါက်ဟု ပြောဆိုစေခြင်းမပြုခဲ့ပေ။
ဒန်မီးယားသို့ ရောက်သောအခါ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် စပါးလှည်းများကြောင့် ရွာ၏ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ လူများက လမ်းမကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း စက်ရုံမှာ လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။ စပါးကျီတံခါးများ ပွင့်နေသည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဘုရားကျောင်းလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ခြင်းတောင်းကို ပြင်ဆင်နေပြီး အသက်ကြီးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ၏ ပြင်ဆင်ပုံကို ဝေဖန်ရင်း လိုအပ်သည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ပေးနေသည်။
အေဗင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ချိန်ခွင်ဘေးတွင် လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။
“ဒုတိယအရာရှိက အခွန်ကောက်ခံသည့် စခန်းဆီ ပြန်ဆုတ်သွားပါတယ်” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “သူက ရှင်းလင်းချက်ကို စောင့်နေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်”
“ရုံးတော်ဆီကလား။”
“သူကတော့ အဲဒီလိုပဲ ပြောတာပါပဲ။”
“ပြီးတော့ မင်းကော။”
“သူ အဲဒါကို ရှာနေတုန်းမှာ ကျွန်မက မုယောစပါးတွေကို ဆက်ပြီး ဖြန့်ဝေပေးနေပါတယ်။”
သူမက မေရီ၏ လက်ခံရရှိမှု ညွှန်ကြားချက်များကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် စာရေးထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည့် အိမ်ထောင်စု သုံးစုကိုလည်း ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
ထို့နောက် သူမက ဒဏ်ရာရသူများတင်ဆောင်လာသည့် လှည်းများကို ကြည့်သည်။
“ဘုရားကျောင်း ကြမ်းပြင်က သန့်ရှင်းပါတယ်။ အမိုးလည်း မပေါက်ပါဘူး။ မြင်းတွေ အနားယူနေချိန်မှာ သူတို့ကို အထဲကို ခေါ်လာနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆေးကုသသူများ ဒဏ်ရာများကို အဝတ်လဲပေးနေချိန်တွင် ကျွန်တော်က အိုသယ်လော့စ်၏ သင်္ကေတအောက်တွင် ရပ်နေမိသည်။
၎င်းသည် သေးငယ်သည့် ပူဇော်ရာနေရာအထက် နံရံတွင် ရှိနေပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ခဲ့သဖြင့် ပြောင်လက်နေသည့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည်။ သင်္ကေတအောက်တွင် လတ်ဆတ်သည့် ပန်းများ ရှိနေသည်။
အေဗင်က ကျွန်တော် ဘယ်နေရာကို ကြည့်နေမှန်း သတိထားမိသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို မဖြုတ်လိုက်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။”
“ရှင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပါသလား။”
“ဖြစ်တာပေါ့။”
သူမ ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
ဆေးကုသသူတစ်ယောက်က အိပ်ပျော်နေသည့် စစ်သည်တစ်ယောက်အပေါ် စောင်ခြုံပေးနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းပဲ။ မင်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းကို အရင်ဆုံး တခြားသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မတောင်းဆိုဘဲနဲ့ အဲဒါကို ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်ပါတယ်။”
အေဗင်က သူမ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် စုထားလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် သူမ ရေသွားယူရန် ထွက်သွားသည်။
သင်္ကေတမှာ နံရံပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းအောက်တွင် ဂရေးကိပ်ကို တရားဟောစင်များမှတစ်ဆင့် ကျိန်ဆဲခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သည်တစ်ယောက်၏ ဆံပင်မှ သွေးများကို ဆေးကြောပေးနေသည်။
အိုသယ်လော့စ်က ဤအခြေအနေကို မည်သို့သဘောထားမည်ကို ကျွန်တော် မသိပေ။
သို့သော် ကျွန်တော် မည်သို့သဘောထားသည်ကိုမူ ကျွန်တော် သိသည်။
ဒဏ်ရာရသူများက စပါးများမတိုင်မီ ဝက်စ်မီးယား၏ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မြို့သို့ မရောက်မီကပင် မေရီက အစီအစဉ်များကို စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဆိုရန်နှင့် လက်ခံရေးဝန်ထမ်းများက ဂရေးကိပ်တွင် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ကွန်ကောဒီးယားကလည်း ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာဖြင့် ကုသမှုခံယူနိုင်မည့်သူများအတွက် ကုတင်များကို ကမ်းလှမ်းထားသည်။
လက်ဇန်ဒါက အိုင်အိုအတွက် သတင်းစကားပါးရန် အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နောက်ဆုံးလှည်းများ ဝင်လာနိုင်ရန် ပြန်လည်ကူညီပေးသည်။
ရက်ဒ်ဝါးတားမှ လာသူများကို လှည်းပေါ်မှ ဆင်းရုံရှိသေး အနာဂတ်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခိုင်းသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။
နာမည်များ၊ ဒဏ်ရာများ၊ မိသားစုဝင်များ၊ အစားအသောက်။
ကျန်တာတွေကတော့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်လို့ရသေးသည်။
လူတစ်ယောက်က လှည်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ သမီးဖြစ်သူက ပထမအဖွဲ့နှင့်အတူ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး သူမ မည်သည့်တံခါးပေါက်သို့ ဝင်သွားမှန်း သူ မမြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေပေးသည်။
သူမ ကောင်မလေးကို ခေါ်လာပေးသည့်အခါ ထိုလူက စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်အတူတူ လျှောက်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာ၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ထိလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်တော့်နံရိုးအတွက် စိတ်ပူနေစရာမလိုဘဲ ကျွန်တော့်ဇနီးသည်များကို ပွေ့ဖက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နံဘေးကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဖိကြည့်ကာ စစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်သည်။
“နာသေးလား။”
“မနာတော့ပါဘူး။”
“အဲဒီအဖြေက ယုံကြည်မှု ရှိသားပဲ။”
“ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အနာသက်သာအောင် လေ့ကျင့်လာတာလေ။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ရင်း ရယ်မောသည်။
သူမ၏ ကိုယ်တွင် နွေးထွေးပြီး တောင့်တင်းသည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။ စိုစွတ်သည့် ညများ၊ မီးခိုးငွေ့များနှင့် လောင်ကျွမ်းနေသည့် တံခါးပေါက်ကို ထိန်းထားရသည့် ခက်ခဲလှသော အချိန်များတစ်လျှောက်တွင် ထိုနွေးထွေးမှုကို ကျွန်တော် အမှတ်ရနေခဲ့သည်။ သူမနှင့်အတူ ပြန်လည်ရပ်တည်နေရခြင်းက ကျွန်တော် မည်မျှပင်ပန်းနေသည်ကို သိမြင်စေသည်။
“ရှင်ဆီက မိုးရေနံ့တွေ ရနေတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“အမျိုးမျိုးပေါ့။”
“ပြီးတော့ မီးခိုးနံ့လည်း ပါသေးတယ်။”
“အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့။”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်နိုင်ရန်အတွက် အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
“ရေချိုး၊ အစာစား၊ အိပ်။ အစီရင်ခံစာတွေကတော့ မနက်ဖြန်မှ။”
သူမ၏ နောက်မှ စာရင်းတစ်ခုနှင့် ဖြတ်လျှောက်သွားသည့် မေရီက “အစီရင်ခံစာတွေကို မိတ္တူကူးပြီးသားပါ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော်က အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ကလေးများက ဂျူလီယန်နှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်တွင် စောင့်နေကြသည်။
ကာရယ်က ကျွန်ုပ်တို့ နောက်ထပ် လှေများ ထပ်တွေ့သေးလားဟု မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဂယ်ရစ်လေးက ဘရူနီက အိမ်တစ်လုံးကို သယ်လာတာလားဟု သိချင်နေသည်။ ဆီရာဖီနာက သောကကို တွေ့ချင်နေပြီး အစ်ဂ်နേഷျပ်က ကျွန်တော့်လက်အိတ်ပေါ်က အစင်းရာများကို ချက်ချင်း ကုသပေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ဂျူလီယန်က သူတို့ကို အလှည့်ကျ လုပ်ခိုင်းရန် ကြိုးစားသည်။
ခဏတာတော့ အဆင်ပြေသွားသည်။
ထို့နောက် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အစ်ဂ်နേഷျပ်က သားရေဟောင်းပေါ်တွင် မှော်စွမ်းအားဖြင့် မည်မျှ ကုသပေးရမှန်းမသိဘဲ လောင်းချမည့်အချိန်တွင် လက်အိတ်ကို လုယူလိုက်သည်။
“မင်းဦးလေးက ဒီလက်ကို ညစာစားဖို့ လိုသေးတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
အစ်ဂ်နേഷျပ်က ၎င်းသည် သင့်တော်သည့် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်ကြောင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ကလေးငယ်များ ငြိမ်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျွန်တော့်စာကို မြှောက်ပြသည်။
“ဘိုးဘိုးက ဒါကို ကျွန်တော် သိမ်းထားသင့်တယ်တဲ့။”
“ကျွန်တော်ထက် ပိုသိတဲ့သူတွေကို မေးရမယ်ဆိုတဲ့ အပိုင်းကိုလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဂယ်ရစ်က အပြစ်ကင်းစင်သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်သည်။
“ဒါက ဆင်ခြင်တုံတရား ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။”
ဂျူလီယန်၏ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်လာသည်။
ထို့နောက် သူက စပါးမျိုးစေ့ မည်မျှ ပြန်ရောက်လာသလဲဟု မေးရာ ကျွန်တော်က စုစုပေါင်းပမာဏကို မသိသေးကြောင်း ဝန်ခံရတော့သည်။
သူက သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မေရီကို မေးလို့ရပါတယ်”
“သေချာပေါက် မေးလို့ရတာပေါ့။”
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင်တော့ ကိန်းဂဏန်းများ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုများနှင့် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသည့် သတင်းကောင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
လေးလံသောဒဏ်ရာရရှိထားသည်ဟု စာရင်းသွင်းထားသည့် စစ်သည်လေးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ သက်သာလာသည်။ တတိယမြောက်လူမှာမူ အန္တရာယ်ရှိနေဆဲပင်။ စတုတ္ထမြောက်လူမှာမူ ခရီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကုသမှုခံယူပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်သည်။
ရက်ဒ်ဝါးတားမှ အလုပ်သမားအချို့မှာ ဟေဗင်ရီးချ်နှင့် ကွန်ကောဒီးယားတွင် ခိုလှုံနေသူများထဲမှ မိမိတို့၏ ဆွေမျိုးများကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။ မေရီက ထိုသို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းကို အားလုံးက ထိုကဲ့သို့ ကံကောင်းကြလိမ့်မည်ဟူသော သက်သေအဖြစ် မယူဆရန် သတိပေးသည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“မနေ့က အတည်ပြုနိုင်တဲ့ မိသားစုဆုံတွေ့မှု ခြောက်ခု ရှိခဲ့တယ်။”
ခြောက်ခုဆိုသည်မှာ အားလုံးမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ခြောက်ခုတော့ ခြောက်ခုပင်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနောက်တွင် စပါးစာရင်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးသည်။ ပြန်လည်ရရှိသော စပါးများမှာ ဒန်မီးယားနှင့် အနီးအနားရှိ ရွာနှစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ အခြားသော စပါးအိတ်များမှာမူ မူလဇာစ်မြစ်ကို စစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်၍ စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ပို့ဆောင်မှုတစ်ခုကိုမူ ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း တောင်းဆိုထားသည့် အသိုင်းအဝိုင်းနှစ်ခုလုံးကို ကြားနာပြီးသည်အထိ အလုံပိတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက မျိုးစေ့များကို ကြိတ်ခွဲရန် စီစဉ်ထားသည့် စပါးများနှင့် ခွဲခြားသိမ်းဆည်းထားခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
“ခွဲထားပါတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ မှတ်စုတစ်ခု ရေးမှတ်လိုက်သည်။
စားပွဲတစ်ဖက်မှ လက်ဇန်ဒါက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ထောင်စုက စိုက်ပျိုးရေးကို နားလည်ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပုံရတယ်နော်။”
“ဒါက လူတွေကို အစာကျွေးနိုင်တယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့လည်း စိတ်ဝင်စားလာကြတာပါ။”
စစ်ရေးအစီရင်ခံစာက ထိုနေ့ ညနေစောင်းတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
ဒန်မီးယား၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကင်းထောက်များက စွန့်ပစ်ထားသည့် စုရပ်နေရာများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ လူသူကင်းမဲ့နေသည့် ဒေသမဟုတ်သလို၊ ရှုံးနိမ့်သွားသည့် တပ်မတစ်ခုလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချက်ပြုတ်ရာနေရာများကို မြေဖို့ထားပြီး၊ တိရစ္ဆာန်များ ချည်နှောင်သည့် ကြိုးများကို ဖယ်ရှားထားကာ၊ ပြန်လည်ထူထောင်ထားသည့် ပြည်နယ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားသည့် လမ်းကြောင်းသစ်များကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
အခြား ခရီးသွားများကလည်း အခွန်ကောက်ခံသည့် စခန်းများတွင် ရိက္ခာအတွက် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပွားနေကြောင်း သတင်းပေးပို့ကြသည်။
ရက်ဒ်ဝါးတားကြောင့်သာ ဤပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ အတည်ပြု၍ မရနိုင်ပေ။
သို့သော် ရိက္ခာများမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် တပ်ဖွဲ့ဆီသို့ မရောက်ရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် မျှော်လင့်ထားသည့် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများ စတင်မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်းကိုမူ ကျွန်ုပ်တို့ ပြောနိုင်ပေသည်။
သောရ်က အစီရင်ခံစာများကို ပေါင်းစပ်ဖတ်ရှုသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အချိန်ဆွဲနိုင်ခဲ့ပြီ။”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားတဲ့အခါမှပဲ သိရလိမ့်မယ်။”
မေရီက မြေပုံပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အဲဒီအချိန်တွေကို ရိတ်သိမ်းချိန် လုံခြုံရေး၊ တံတားပြုပြင်ရေးနဲ့ ပြင်ပစပါးကျီတွေကို ပြည့်မီအောင် ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် သုံးချင်ပါတယ်။”
“လေ့ကျင့်ရေး အလှည့်ကျစနစ်တွေလည်း ပါရမယ်” ဟု အီလီဇာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“နားနေဖို့လည်း လိုတယ်” ဟု တံခါးဝမှ အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သောရ်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့။”
စစ်ပွဲက မပြီးဆုံးသေးပေ။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် အနီးဆုံး မီးတောက်ထက် ပိုမိုသောအရာများအကြောင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်။
အာဗက်၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ထိုအသက်ရှူချောင်သည့် အချိန်ကာလအတွင်း ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမီးရှို့ခဲ့သည့် လယ်ကွင်းပိုင်ရှင် မိသားစုများက ကျွန်ုပ်တို့၏ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိသွားကြသည်။ သုံးစုမှာ သူ့ကို တွေ့ဆုံလိုကြသည်။ နှစ်စုမှာ ငြင်းဆန်သည်။ အချို့မှာမူ အကြောင်းပြန်ခြင်း မရှိကြပေ။
သူက ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုကို ဂရေးကိပ်တွင် ပြုလုပ်နိုင်မည်လားဟု မေးမြန်းလာသည်။ ထိုနေရာတွင်မူ မည်သူမျှ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် နဂါးနယ်မြေထဲသို့ ခရီးနှင်စရာ မလိုတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့က ၎င်းကို အရှေ့ဘက် လယ်ကွင်းတွင် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီသာက ကောင်စီအစည်းအဝေးအတွက် အန်ကလေဗ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး အနီးအနားတွင် ဆက်နေရန် သဘောတူသည်။ ဆေးကုသသူများက အာဗက်သည် ခရီးကို အဆင့်ဆင့်ဖြင့် ပျံသန်းလာနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။
ကျွန်တော်က မိသားစုများနှင့် အရင်ဆုံး တွေ့ဆုံသည်။
ဟက်ဆာဟု ခေါ်သည့် လယ်သမားတစ်ဦး၊ သူမ၏ အရွယ်ရောက်ပြီးသား သားဖြစ်သူနှင့် ဘေးချင်းကပ် လယ်ကွင်းများတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည့် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် မည်သည့် တိုင်စာမျှ ပါမလာပေ။ ဟက်ဆာက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အမြဲပိတ်ထားသည့် အဝတ်အိတ်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
“ကျွန်မ ဘာပြောရမလဲဆိုတာ မသိဘူး” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“ခင်ဗျား ဘာမှ အထူးတလည် ပြောစရာ မလိုပါဘူး။”
“ကျွန်မ ဒေါသထွက်လာရင်ရော။”
“ထွက်နိုင်ပါတယ်။”
သူမက လယ်ကွင်းဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။
“လူတွေက ဒါဟာ သူ့ဆန္ဒမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြတာပဲ။”
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒါ အမှန်ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ လယ်ကွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကလည်း အမှန်ပါပဲ။”
သူမက အိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်သည်။
ထိုအမှန်တရား နှစ်ခုစလုံးက ဤတွေ့ဆုံမှုကို လွယ်ကူစေခြင်း မရှိပေ။
အာဗက်က စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ကုလားထိုင်များနှင့် ဝေးရာတွင် ဆင်းသက်သည်။
သူက အတောင်ပံများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားသည်။ လည်ပင်းမှ အမာရွတ်များမှာ အရောင်ရင့်သည့် အကြေးခွံများကြားတွင် ဖျော့တော့ပြီး မညီညာစွာဖြင့် မြင်နေရဆဲပင်။
ဟက်ဆာက သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ ထွက်သွားတော့မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်လိုက်သည်။
သူမ၏ သားဖြစ်သူက ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးလာသော်လည်း သူမကို မထိမိစေရအောင် သတိထားသည်။
အာဗက်ကမူ ရှိနေသည့်နေရာတွင်ပင် ငြိမ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ လယ်ကွင်းတွေကို မီးရှို့ခဲ့တာပါ” ဟု သူက ပြောသည်။
သူ့အသံမှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက ၎င်းကို သတိပြုမိဟန်ရှိပြီး အသံကို ပို၍ လျှော့ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံခဲ့ရတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်။”
ဟက်ဆာက အဝတ်အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် ပုံပျက်နေသည့် သံချိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ပိုကြီးမားသည့် ကိရိယာတစ်ခုမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မယောက်ျားက ဒီချိတ်ကို စပါးကျီအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ စစ်မဖြစ်ခင်ကတည်းက သူ ဆုံးသွားခဲ့တာ။ တံခါးက ကောင်းကောင်းမပိတ်လို့ အသစ်လဲမယ်လို့ပဲ ပြောနေခဲ့တာ” ဟု သူမက ပြောသည်။
အာဗက်က ထိုသံချိတ်အပိုင်းအစလေးကို ကြည့်သည်။
သူမက ၎င်းကို အာဗက်ယူနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးအထိ မဟုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ပြသည်။
“အဲဒါကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တာပါပဲ။”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
လေပြေက လယ်ကွင်းကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်ပြီး သူမ၏ လက်စွပ်စွန်းကို လှုပ်ခါသွားသည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို ပြန်မပေးနိုင်ပါဘူး” ဟု အာဗက်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ခင်ဗျားတို့ ဆန္ဒရှိရင် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်တာတွေကို ကျွန်တော် ကူညီပေးချင်ပါတယ်။”
ဟက်ဆာက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါသည်။
“ကျွန်မ လယ်ကွင်းပေါ်မှာ ရှင် လာတာကို မလိုချင်ဘူး။”
သူ့ခေါင်း ပို၍ ငုံ့သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် မလာတော့ပါဘူး။”
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“လမ်းဘေးက ရေမြောင်းက ကမ်းပါးမီးလောင်တော့ ပြိုကျသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာရှိတဲ့ လှည်းတွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို မသယ်နိုင်တော့ဘူး။”
အာဗက်က သူ့ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်နဲ့ အော်ရီသာတို့ အင်ဂျင်နီယာတွေကို ဘာတွေသယ်ဖို့ ဘေးကင်းမလဲဆိုတာ မေးကြည့်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီအလုပ်အတွက် ခွင့်ပြုချက်ရတဲ့အခါပေါ့။”
ထိုလူက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူက သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပေ။ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် သည်းခံခြင်းကို နားလည်လိုက်သဖြင့် ကြောက်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟုလည်း မကြေညာပေ။
သူက ရေမြောင်းအကြောင်းကိုသာ ဖော်ပြသည်။
အာဗက်က နားထောင်နေသည်။
ဟက်ဆာက သံချိတ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားလျက် ထိုင်နေသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူမက မိုးရွာသောအခါ ရေစီးဆင်းသည့် လမ်းကြောင်းများအကြောင်းကို စတင်ရှင်းပြသည်။
တွေ့ဆုံမှုမှာ တစ်နာရီမျှပင် မကြာလိုက်ပေ။
မိသားစုနှစ်စုက အီလီနော်၏ အဖွဲ့များနှင့် ကူညီရေးအစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ဟက်ဆာက သူမအိမ်အနီးတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကို မလိုချင်သော်လည်း ပျက်စီးသွားသည့် စပါးကျီကို ပုံမှန်စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ပေးရန်မူ လက်ခံသည်။
အာဗက်က သူမတို့ လာရောက်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသည်။
သူမက အရင်ဆုံး ပြန်မဖြေပေ။
ထို့နောက် သူမ၏ သားဖြစ်သူက လမ်းကြောင်းဘက်သို့ တွဲခေါ်သွားစဉ် သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှင် လည်ပင်းက အဲဒီအရာကို ဖယ်ထုတ်ပေးလိုက်တာကို ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်။”
အာဗက် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
အဲဒီလောက်ပါပဲ။
မိသားစုများ ပြန်သွားပြီးနောက် အော်ရီသာက အင်ဂျင်နီယာများနှင့် စကားပြောနေစဉ် ကျွန်တော်က သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“အဲဒါ မှားသွားသလား” ဟု အာဗက်က မေးသည်။
“တွေ့ဆုံမှုလား။”
“သူတို့ကို ကျွန်တော့်ကို တွေ့ခိုင်းတာလေ။”
“မင်း သူတို့ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးခဲ့တာပဲ။ အချို့က ငြင်းခဲ့တယ်။ မင်းလည်း လေးစားပေးခဲ့တာပဲ။”
သူ့မျက်လုံးများက လမ်းကြောင်းပေါ်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“သူမက သံချိတ်ကို သိမ်းထားလိုက်တယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူက အီလီနော်က ပထမဆုံး စစ်ဆေးမှုမှတ်စုများကို မည်သည့်နေရာသို့ ပို့ခိုင်းချင်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။
ဆေးရုံတွင် လီသန်အတွက် ခက်ခဲသော ရက်သတ္တပတ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူ့အသံ ပြန်လည်ရရှိလာခြင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုကို ပိုမိုလွယ်ကူစေခြင်း မရှိပေ။ မေလင်က အနီးအနားရှိ အထောက်အပံ့များအပေါ် ရှေးဟောင်းအမိန့်စကားက ပြင်းထန်စွာ ဆွဲငင်လာသောအခါ သင်တန်းတစ်ခုကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
မည်သူမျှ ၎င်းကို သူ့၏ အမှားဟု မသတ်မှတ်ကြပေ။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နှင့်အတူ သွားရောက်ကြည့်ရှုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မဝင်မီ ဆောင်းရာသီ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။
အီလာရာက ဘေးစားပွဲတွင် မှတ်တမ်းများကို နှိုင်းယှဉ်နေသည်။ အီလီနော်က ကြည့်ရှုသည့် စခရင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အရေးပါသည့် အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေရင်းမှ ရိုးရှင်းလွယ်ကူမသွားသည့် အလုပ်မျိုးတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။
လီသန် နိုးနေသည်။
ကျွန်တော်က သူမြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ထိုင်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရက်ဒ်ဝါးတားကနေ စပါးတွေ ပြန်သယ်လာခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြောသည်။ “လူတွေလည်း ပါလာတယ်။”
သူ့မျက်လုံးများက ကုတင်ဘေးရှိ တီရန်၏ အကြောင်းအရာဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
သူ့လက်အနီးတွင် စာကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကလေးတွေလား။
“အချို့ပေါ့။ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ထားကြပါတယ်။”
နောက်ထပ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကောင်းပြီ။
ကျွန်ုပ်တို့က သူ့ကို စခန်းမှတ်ဉာဏ်ဆီသို့ ပြန်သွားရန် မတောင်းဆိုပေ။ အက်ဗလင်က သူ့၏ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို စစ်ဆေးပြီး ကျွန်တော်က ဘရူနီ ခိုးယူသွားသည့် ပစ္စည်းတင်ဘောင်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ မဆီလျော်မှုကို သူ သဘောကျနေသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
မထွက်ခွာမီ နောက်တစ်ကြိမ်လာလျှင် ဘာများ ယူလာစေချင်သနည်းဟု မေးလိုက်သည်။
အဖြေက ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်လာသည်။
သီချင်းအသစ်တစ်ခု။
အက်ဗလင်က ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”
ထိုညနေတွင် တာရင်နှင့် အိုရန်တို့က မေရီနှင့် စကားပြောရန် တောင်းဆိုလာကြသည်။
သူတို့သည် မီလာနှင့် လန်နာတို့နှင့်အတူ ရောက်လာကြသည်။ ကျွန်တော် အသေးစားကောင်စီခန်းမထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အော်ရန်၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ရွက်လွှင့်နေသည့် အပြာရောင်လှေငယ်လေးကို ညှပ်ထားသည်။
မေရီက သူမ ကိုင်ထားသည့် အစီရင်ခံစာကို ချလိုက်ပြီး သူတို့ကို အထဲဝင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်တက်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တာရင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား ရှိနေပေးလို့ ရမလား။”
“ရတာပေါ့။”
သူက မီလာ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အော်ရန်က လှေငယ်လေးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် လှေဦးပိုင်းက တံခါးဘက်သို့ မျက်နှာမူနေစေရန် လှည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကောင်လေးနှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြပေ။
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို မဖွင့်ဘဲ စောင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တာရင်က “ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်နော်” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“တခြားလူတွေကိုရော ရှာပေးနိုင်မလား။”
မေရီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ရှာကြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်အရင် အဖမ်းခံလိုက်ရတာပါ။”
စကားလုံးများကြားတွင် အချိန်ဆွဲလိုက်လျှင် ပြောထွက်တော့မည် မဟုတ်သည့်အလား သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။”
ကောင်လေးနှစ်ယောက်လုံး၏ အတိတ်သမိုင်းတွင် အဆက်အစပ်မရှိသည့် အပိုင်းအစများ ရှိနေကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိထားသည်။
သူတို့ ပြောပြရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသည့် အကြောင်းအရာများကို အတင်းအကျပ် ပြန်ပြောခိုင်းခြင်းဖြင့် ထိုကွက်လပ်များကို မဖြည့်ရန် ကုသသူများက ကျွန်ုပ်တို့ကို သတိပေးထားသည်။
ယခုမူ တာရင်က ထိုအထဲမှ တစ်ခုကို ကျွန်ုပ်တို့ သိစေချင်နေသည်။
သူ့အဖေသည် ကျောက်တုံးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူဖြစ်သည်။ တံတားပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး လုပ်ခလစာနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ခဲ့ကာ စစ်သားများက အလုပ်သမားများကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းမည်ဟု ပြောခဲ့ကြောင်း သူက ဆိုသည်။
တာရင်က မြစ်၏ အမည်ကို မှတ်မိသော်လည်း အရာရှိ၏ နာမည်ကိုမူ မမှတ်မိပေ။
မေရီက ထိုအမည်ကို စာချရေးမှတ်ထားပေးရမလားဟု မေးသည်။
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
အော်ရန်က ဘောပင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော့်အဒေါ်လည်း ဘယ်နေရာမှာမဆို ရှိနေနိုင်တယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“သူ့ကိုလည်း ရှာပေးဖို့ လိုချင်သလား။”
သူ့လက်ချောင်းများက လှေငယ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ပြန်မလာခဲ့လို့ သူ ဒေါသထွက်နေရင်ကော။”
မီလာက သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးကပ်အောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
“မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာမှ မရှိခဲ့တာ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သူ့အသံမှာ သိရှိထားခြင်းက ဘာမျှ အထောက်အကူမဖြစ်ခဲ့သလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ရှာတွေ့တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မင်း အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး အခု ဘေးကင်းနေတယ်ဆိုတာ ပြောပြပေးပါ့မယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်း အကုန်ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။”
သူတို့ သိသလောက် အချက်အလက်များကို ပေးကြသည်။
နာမည်တစ်ခု၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု၊ အော်ရန်တစ်ခါက မုန်လာဥနီ ရောင်းကူပေးခဲ့ဖူးသည့် ရွာဈေးတစ်ခု။ တာရင်၏ ဖခင်လက်မတွင် ရှိသည့် ဒဏ်ရာအကြောင်းကို မေရီက မြစ်အမည်ကို မှတ်တမ်းတင်သကဲ့သို့ပင် ဂရုတစိုက် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
လူတိုင်းကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်တွေ့နိုင်မည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကတိမပေးခဲ့ပေ။
စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများကို မည်သည့်နေရာများသို့ ပေးပို့မည်ကို မေရီက ရှင်းပြသည်။ ဒုက္ခသည်များ စာရင်း၊ အလုပ်သမားအဖွဲ့များမှ လွတ်မြောက်လာသူများ၏ ပြောပြချက်များနှင့် မဟာမိတ်နယ်မြေများတစ်လျှောက် ကြေညာချက်များတွင် ဖော်ပြသွားမည်ဖြစ်သည်။
“ဒီအချက်အလက်တွေနဲ့ စတင်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
တာရင်က သူမ စာအုပ်ပိတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဒါ လုံလောက်ပြီလား။”
“စတင်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။”
သူတို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် စားပွဲဘေးတွင် ဆက်ရပ်နေမိသည်။
ကောင်လေးနှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာသည်။
ဖခင်တစ်ယောက်နှင့် အဒေါ်တစ်ယောက်မှာမူ ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိနိုင်သည့် နေရာတစ်ခုတွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
လောကကြီးသည် ကယ်တင်နိုင်သူနှင့် ပျောက်ဆုံးသွားသူဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကွဲပြားမနေပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာသူတိုင်းသည် အခြားသူများ၏ နာမည်များကိုလည်း တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်လာကြသည်။
မေရီက စာမျက်နှာအသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင်ဆွဲပြီး ပထမဆုံး စာလုံးများကို မည်သည့်နေရာတွင် ရေးရမည်ကို သူမနှင့်အတူ ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အက်ဒရီယာနာက စောင့်နေသည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အက်ဗလင်က သူမနောက်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာအမူအရာကြောင့် ကျွန်တော် တံခါးဝတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
အက်ဒရီယာနာ လှည့်ကြည့်သည်။
“ကလေး လှုပ်သွားတယ်ထင်တယ်။”
ကျန်သည့် အတွေးအားလုံး ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“သေချာလား။”
“အရင်က တစ်ခါနှစ်ခါလောက် စဉ်းစားမိဖူးတယ်။ အခုတစ်ခါကတော့ မတူဘူး။”
အက်ဗလင် ပြုံးသည်။
“သူမ အိမ်တွင်းရေးစာရင်းကို ရှင်းပြနေရင်းနဲ့ ဂဏန်းတွေကို မေ့သွားတာလေ။”
“ကျွန်မ မေ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဂရုမစိုက်တော့တာ။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိလောက်သည့်အထိ ဘာမျှ မဖြစ်လာပေ။
ခဏကြာပြီးနောက် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီညအတွက်တော့ ဒါပါပဲထင်တယ်။”
ကျွန်တော် လက်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ထားထားသည်။
“ရပါတယ်။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် မှီလိုက်သည်။
“မေမေ့ကို ပြောပြရမလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“မင်း ပြောချင်လို့လား” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။ မနက်ဖြန်မှပေါ့။”
“ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်မှပဲပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဒီညတော့ ဒါကို ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေးအဖြစ်ပဲ ထားချင်တယ်။”
ကျွန်တော် သူမ၏ နားထင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးအိမ်များ နောက်ဆုံးတစ်ခုအထိ လင်းလာသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်နေနေကြသည်။ စင်္ကြံလမ်း တစ်နေရာတွင် ဟယ်လီနာက ကလေးများနှင့် နောက်ဆုံးပုံပြင်တစ်ပုဒ်အကြောင်း ညှိနှိုင်းနေသည်။ ဂျူလီယန်က မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်ရာ လေးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ထိုအသံကြားရာသို့ ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကလေးလည်း ပုံပြင်တွေကို ကြိုက်မှာပါနော်။”
“ဒီလိုမိသားစုကြီးက စောင့်နေတာဆိုတော့ ပုံပြင်တွေကို ရှောင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်လောက်ပါဘူး။”
မနက်ဖြန်တွင် နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာတစ်ခု ရောက်လာဦးမည်။ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု၊ နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခု၊ အိမ်ပြန်ရောက်ဖို့ အကူအညီ လိုအပ်နေသည့် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်။
ထိုခဏတွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် အတူတကွ ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ထိုလှုပ်ရှားမှုလေးကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။
စောင့်ဆိုင်းခြင်းကို ဤမျှလောက် ပျော်ရွှင်မိသည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။