အခန်း (၃၆၅) - လှည်းတန်းများ မရွေ့လျားမီ
ရက်ဒ်ဝါတာ (Redwater) ကို ကနဦး မြေပုံပေါ်တွင် ကြည့်လိုက်စဉ်က သေးငယ်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။
ထိုမြေပုံမှာ ကုန်သည်တစ်ဦး၏ မှတ်တမ်းမှ ကူးယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကုန်လှောင်ရုံအတွက် စတုရန်းကွက်တစ်ခု၊ မြစ်ကြောင်းအတွက် မျဉ်းတစ်ကြောင်းနှင့် တံတားကလေးတစ်ခုကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုတံတားပေါ်မှနေ၍ မည်သူက ပစ်ခတ်နိုင်သည်ကိုမူ အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြထားချေ။
ကင်းထောက်များ ပြန်လည်ရေးဆွဲလာသည့် မြေပုံမှာမူ စိတ်ချလက်ချ ရှိစရာ မကောင်းလှပေ။
ထိုနေရာတွင် ကွင်းပြင်နှစ်ခု၊ ဂိုဒေါင်ကြီးလေးခု၊ အရှေ့ဘက်နံရံကို မှီ၍ ဆောက်ထားသည့် တပ်စခန်းတစ်ခုနှင့် မြစ်ကမ်းပါးအောက်တွင် ဆိပ်ခံတံတားတစ်ခု ရှိနေသည်။ လှည်းများမှာ မြောက်ဘက်မှ ဝင်လာပြီး ကုန်တင်သင်္ဘောများမှာ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
၎င်းတို့နှစ်ခုကြားတွင် ကင်းမျှော်စင်တစ်ခုက မားမားမတ်မတ် ရှိနေသည်။
သော် (Thor) က ထိုမြေပုံအသစ်ကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။
"ငါကတော့ ပထမမြေပုံကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်"
"ရန်သူတွေလည်း အဲဒီလိုပဲ သဘောကျနေမှာပေါ့" ဟု လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က ဆိုသည်။ "အဲဒီနေရာကို တိုက်ခိုက်မယ့်သူ ဘယ်သူမဆို သူတို့ရောက်မလာခင်အထိတော့ မနက်ခင်းကို အေးဆေးသာယာစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပါ"
မယ်လိုဒီ (Melody) က မြေပုံများဘေးတွင် စာရွက်တစ်ရွက် ထပ်ချလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက အလုပ်သမားတွေ အိပ်စက်တဲ့နေရာပါ"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူမက အနောက်ဘက်နံရံအပြင်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံငယ် အစုအဝေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"တချို့က အကျဉ်းသားတွေ၊ တချို့က ငှားရမ်းထားသူတွေ။ တချို့က မိသားစုနဲ့ အတူနေကြပြီး တခြားသွားစရာနေရာ မရှိကြတဲ့သူတွေပါ"
ကျွန်တော် မြစ်ကိုတစ်ချက်၊ လမ်းကိုတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့အနေဖြင့် ကုန်လှောင်ရုံတစ်ခုကို အချိန်တိုအတွင်း မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါသည်။
သို့သော် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်နေကြသူများကို မထိခိုက်စေဘဲ ဆာတာ (Surtr) ထံမှ သိမ်းယူရန်မှာမူ များစွာ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
ကင်းထောက်များသည် ရက်ဒ်ဝါတာကို လေးရက်တိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် အစောင့်များကို အဆိုင်းလိုက် ရေတွက်ခဲ့ပြီး ကင်းလှည့်သည့်နေရာများ ထပ်နေပုံကို မှတ်သားခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ကုန်တင်လှည်းနှစ်စင်းကို လိုက်ပါစောင့်ကြည့်ခဲ့ရာ အေဗန် (Aven) ၏ မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည့် လမ်းကြောင်းမှာ ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်းမဟုတ်ဘဲ ယခုတိုင် အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ကုန်လှောင်ရုံမှာ အကြီးအကျယ် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်။
အရှေ့ဘက်မှ လှည်းအလွတ်များ ရောက်ရှိလာသည်။ လှည်းဘီးပြင်ဆင်သူများမှာ ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ဆိပ်ခံတံတားအောက်တွင် ကုန်တင်သင်္ဘော သုံးစင်းမှာ ကုန်တင်ရန် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
"ကျွန်မတို့မှာ အချိန် နည်းနည်းပဲ ရှိတော့တယ်" ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။ "ပိုတောင် နည်းကောင်းနည်းဦးမယ်"
"ဦးတည်ရာကရော" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"မသေချာသေးပါဘူး"
အီလီဇာ (Eliza) က သိမ်းဆည်းရမိထားသည့် ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး အမိန့်စာတစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
"ပမာဏတွေက စစ်မြေပြင်သုံး ရိက္ခာတွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။ စပါး၊ အသားခြောက်၊ အပိုကုန်းနှီးတွေ၊ မြားတွေနဲ့ တံတားပြင်ဖို့ ပစ္စည်းတွေပါ"
ဆာတာသည် စစ်သည်အင်အားကို တစ်နေရာရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဩသဲလော့စ် (Othellos) ၏ အခွန်ကောက်ခံသူများက သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ထိုအလုပ်နှစ်ခု ပေါင်းဆုံရာနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သော်က မြောက်ဘက်တံခါးကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကုန်တင်နေတာကို ကျွန်တော်တို့ နှောင့်ယှက်ရမှာပေါ့"
လက်ဇန်ဒါက ကုန်လှောင်ရုံအတွင်း ဝင်ရောက်မည့် တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မည်ဖြစ်သည်။
သော်နှင့် အက်ရှာရာ (Eshara) က တပ်စခန်းဘက်ကို တာဝန်ယူမည်။ မီရိုဗာ (Merova) က အလုပ်သမားရပ်ကွက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဆုတ်ခွာမည့်လမ်းကြောင်းကို သေချာအောင် လုပ်ပေးရမည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြစ်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး လိုအပ်သည့်နေရာတိုင်းတွင် အကူအညီပေးမည်။
ဘရူနီ (Bruni) က အင်ဂျင်နီယာများနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
"သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့က ခက်ခဲတယ်" ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် ဘရူနီသည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ အခန်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"ညဘက်ဆို လမ်းလျှောက်လို့ ရတယ်"
"ဟုတ်တယ်" သော်က ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့တဲ့အချိန်ကျရင် မင်းက အရန်တပ်ဖွဲ့နဲ့အတူ ရောက်လာရမယ်"
သူသည် ထိုစီစဉ်ချက်ကို ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။
ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
ကရန် (Kerran) သည် မီရိုဗာ၏ အမိန့်အောက်တွင် မြင်းတပ်အရန်တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါရမည်။ တိုက်ခိုက်မှု စတင်သည်နှင့် ရန်သူ့သတင်းပို့သူများ မလွတ်မြောက်စေရန် တားဆီးရမည်ဖြစ်ပြီး အရပ်သားများ သွားလာမည့်လမ်းကြောင်းကိုလည်း ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် အမိန့်ကို မေးစရာမလိုဘဲ ပြန်ရွတ်ပြသည်။
သော် သတိထားမိသည်။
ကျွန်တော်လည်း သတိထားမိသည်။
ဗက်စ်ရာ (Vesra) ကတော့ ပြင်ဆင်ရေး တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်။ သူမ၏ လက်များမှာ သက်သာလာပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ သံချပ်ကာကို လူနှင့်အတူ ခေါက်သိမ်းပြီး ယူသွားမည်ဆိုပါက မနှစ်မြို့ဖွယ် စကားပြောဆိုရလိမ့်မည်ဟု သူမက ကြိုတင် သတိပေးထားပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဒန်မီးယား (Dunmere) သို့ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
အေဗန်က ကျွန်တော်တို့ကို သတင်းအချက်အလက် ပေးထားသည့်အတွက် သူမ၏ရွာကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် စစ်သည်များကို ဆွဲထုတ်ခြင်းဖြင့် သူမကို ကျေးဇူးကန်းသလို မပြုလုပ်လိုပါ။
ဒုတိယ တရားရုံးအရာရှိမှာ အခွန်ကောက်ခံရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျွန်တော်တို့၏ တပ်များရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ဘဲ စာရေးခြင်းသာ ပြုလုပ်နေသည်။
လောလောဆယ်တွင် ထိုအခြေအနေမှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အဆင်ပြေသည်။
အခြားကင်းလှည့်တပ်များကလည်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည့် ရွာများကို ဆက်လက်သွားရောက် ကြည့်ရှုနေသည်။ ဘောလ်ဒါ (Baldr) က ဩဆယ်လ် (Orselle) ပတ်ဝန်းကျင် ကမ်းရိုးတန်းကို တာဝန်ယူထားဆဲဖြစ်သည်။ အဲန်ကလေ (Enclave) ကလည်း မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ကိုယ်ပိုင်ကင်းစောင့်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။
မေရီ (Mary) က တာဝန်များကို ရရှိနိုင်သည့် စာရင်းနှင့် တိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့၏ အရန်တပ်ဖွဲ့မှ တပ်ခွဲတစ်ခုကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။
"သူတို့ အနားယူရတာ နည်းလွန်းတယ်"
သော်က နာမည်စာရင်းကို ကြည့်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသူများကို အင်အားကောင်းသည်ဟု ဟန်ဆောင်မည့်အစား အင်အားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ အိမ်ပြန်သယ်ဆောင်နိုင်မည့် ပစ္စည်းများ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။
ဆုတ်ခွာရသည့်အခါတွင်လည်း လူအင်အား နည်းပါးသွားမည်ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ လက်တွေ့ကျသည့် အခက်အခဲများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့ လက်ခံလိုက်သည်။
အိမ်တွင်တော့ အက်ဒရီယာနာ (Adriana) က ကျွန်တော် အင်္ကျီတစ်ထည် ထပ်ထည့်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ အချိန်ပိုကြာမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတာပေါ့"
"ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု လုပ်နိုင်ဖို့ အဲဒီနေရာကို အရင်ရောက်အောင် သွားရဦးမှာ"
"ပြီးရင်ရော"
"အဲဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ့ရမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်"
သူမက ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အင်္ကျီကို ချလိုက်သည်။
"ဒါဟာ စိတ်ကျေနပ်စရာ အဖြေမဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်"
"ရှင် ကျွန်မကို စိတ်အေးအောင် လုပ်ဖို့ ဖန်တီးပြောတဲ့ စကားထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်"
အက်ဗလင် (Evelyn) က ဆေးကုသသူများ ပါလာသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ထည့်ပေးသည့် ဆေးဝါးအိတ်ကလေးကို ကိုင်လျက် ဝင်လာသည်။
သူမက အိတ်ကို အင်္ကျီဘေးတွင် ချလိုက်သည်။
"ရှင်က နံရိုးတွေ သက်သာနေပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲ ပစ်ထည့်ခံရဖို့တော့ ကျွန်မ မထောက်ခံဘူးနော်"
"ဖန်နီယာ (Fenrir) နဲ့ တွေ့ရင် ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်"
"သူနဲ့ မတွေ့အောင်ပဲ ရှောင်ပေးပါ"
အက်ဒရီယာနာက ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ခဏတာမျှတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ အောက်ထပ်က မြေပုံအကြောင်း မပြောဖြစ်ကြတော့ပါ။
ညစာစားပြီးနောက် ဂျူလီယန် (Julian) က ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
သူသည် ဝက်စ်မီးယား (Westmere) မှ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်လာသော်လည်း သူပြသည့် စာမျက်နှာတွင် အိမ်ဆောက်လုပ်မည့် အတိုင်းအတာများ မပါရှိပါ။
၎င်းမှာ မေးခွန်းစာရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ ရွာတစ်ရွာတွင် စပါးမည်မျှ လိုအပ်သနည်း။
လူတစ်ဦးချင်းစီ မဖျားနာစေရန် အိမ်တစ်လုံးတွင် လူမည်မျှ အိပ်စက်နိုင်သနည်း။
ဘုရင်တစ်ပါးသည် စက်ရုံကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်တတ်ရန် လိုအပ်သလော၊ သို့မဟုတ် မည်သူ့ကို မေးရမည်ကို သိထားရုံဖြင့် လုံလောက်သလော။
ကျွန်တော် ထိုမေးခွန်းများကို နှစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်သည်။
"အဘိုးက နောက်ဆုံးမေးခွန်းက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဂျူလီယန်က ရှင်းပြသည်။
"သူပြောတာ မှန်တယ်"
"အဲဒါတွေကို ဖြေပေးနိုင်မလား"
"တချို့တော့ ရတာပေါ့။ မေရီနဲ့ အက်ဒရစ် ဗေးလ် (Edric Vale) တို့ကတော့ ပိုပြီး အသေးစိတ် ဖြေနိုင်လိမ့်မယ်"
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးခွန်းနှစ်ခုဘေးတွင် သူတို့၏ နာမည်များကို ထည့်ရေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက လိုင်ရာဒွန် (Lyradon) နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"
"နည်းနည်းတော့ ပါတာပေါ့"
သူ ခဏစောင့်ပြီးမှ "ဝက်စ်မီးယားနဲ့လည်း ပတ်သက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာနဲ့လည်း ပတ်သက်တယ်" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးတွင် ကုလားထိုင်တစ်ခု ဆွဲယူလိုက်သည်။
ကာရို (Carol) ရောက်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲက သင်္ဘောဆိပ်တွင် တံတားတစ်စင်း ပျက်စီးသွားကြောင်း လာပြောသည့်အချိန်အထိ စပါးအကြောင်းကို ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ဂျူလီယန်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကို အရင် အဆုံးသတ်လိုက်ဦးလေ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူသည် တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည့် သူငယ်ချင်းလေးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။
"တံတားက ပိုပြီး အရေးကြီးပုံရတယ်"
သူသည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ကျွန်တော့်ထံတွင် ထားခဲ့ပြီး ပျက်စီးသွားသည့်နေရာကို စစ်ဆေးရန် ထွက်သွားသည်။
နှစ်ရက်အကြာ အရုဏ်မတက်မီတွင် ကျွန်တော်တို့ စတင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝက်စ်မီးယားသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် လမ်းများ၊ တောအုပ်များ၊ ခြေထောက်နာကျင်မှုများနှင့် စစ်သည်များကို ရွေ့လျားရာတွင် ခရီးသွားတိုင်းက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်ဟု မခံစားရစေရန် စိတ်ရှည်စွာ လုပ်ဆောင်ရသည့် အလုပ်များက စတင်လာသည်။
ကင်းထောက်များက ရှေ့ဆုံးမှ သွားသည်။
ရိက္ခာတင်လှည်းတန်းများက လမ်းကျဉ်းတိုင်းတွင် ပိတ်ဆို့မှု မဖြစ်စေရန် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ လိုက်ပါလာသည်။
ဘရူနီကမူ သူ၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိသော တံတားများကို ရှောင်ရှားရန် သီးခြားလမ်းကြောင်းမှ သွားသည်။
သူသည် ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ မရှိရသည်ကို သဘောမကျသော်လည်း အင်ဂျင်နီယာများက သူနှင့်အတူ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး အသုံးဝင်သည့် အလုပ်များ လုပ်ရမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
ထိုစကားက လျှို့ဝှက်ချက်အကြောင်း ရှင်းပြသည်ထက် ပို၍ သူ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
ပထမညတွင် ကျွန်တော်တို့သည် စိုစွတ်နေသည့် သစ်ပင်များအောက်တွင် အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယညတွင်မူ အမိုးမှ လမင်းရောင်များ စိမ့်ဝင်နေသည့် စွန့်ပစ်ထားသော နွားစားကျက် အမိုးအကာများအောက်တွင် အိပ်စက်ခဲ့ရသည်။
တတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့သည် ရက်ဒ်ဝါးတား (Redwater) ကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံးတွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကုန်တင်လှေကြီးများဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် ကင်းထောက်များ၏ နောက်ဆုံးသတင်းပို့ချက်တွင် ဖော်ပြထားသည်ထက် ရေထဲတွင် ပိုမိုနစ်မြုပ်နေသည်။ ကုန်တင်ခြင်းလုပ်ငန်း စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ညနေစောင်းသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
လူအချို့က စည်ပိုင်းများကို ဆိပ်ကမ်းဆီသို့ လှိမ့်ချနေကြသည်။ အခြားသူများမှာမူ အိတ်များကို နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ထမ်းပိုးထားကြပြီး ခြေလှမ်းပြင်ဖို့ပင် မေ့လျော့လောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် လူများ၏ အလေ့အထအတိုင်း တရွတ်တိုက် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦးက လားတစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ ဂိုဒေါင်များကြားမှ ဖြတ်သွားသည်။
အရှေ့ဘက် တပ်စခန်းအနီးတွင် စစ်သည်တစ်ဦးသည် တိုင်တစ်ခုကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်လေ့ကျင့်နေပြီး နောက်တစ်ဦးက ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ပြုပြင်နေသည်။
ထိုသာမန်မြင်ကွင်းများသည် ခံတပ်နံရံများထက်ပင် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
ဤနေရာသည် တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် အသက်ဆက်နေရသည့် နေရာဖြစ်သည်။ လူတွေက ဒီမှာပဲ စားကြ၊ ဒီမှာပဲ အိပ်ကြ၊ စိုစွတ်နေတဲ့ စောင်တွေအကြောင်း ညည်းညူကြပြီး နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုမှာ သွားရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ရိက္ခာတွေကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။
အီလီဇာ (Eliza) က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ချုံပုတ်အောက်၌ လှဲလျောင်းရင်း တံခါးပေါက်များကို အကဲခတ်နေသည်။
"ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန်ညအထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ လုပ်လို့ ရပါသေးတယ်"
ကျွန်တော် လှေကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင် သူတို့ ထွက်သွားရင်ရော"
"ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတွေ အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးရမှာပေါ့"
"ပြီးတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေ စားသောက်ပြီး ရှင်သန်နေမယ့် လူတွေက နောက်ထပ် တစ်ပတ်စာ အသက်ဆက်ခွင့် ရသွားမှာပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သော် (Thor) က မဂျိုနီယာ (Mjölnir) ကို ထမ်းထားသည့်သူတစ်ယောက်အတွက် အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
"တပ်ဖွဲ့တွေ အနားယူပြီးပြီ။ မီရိုဗာ (Merova) က အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ယူထားတယ်။ လက်ဇန်ဒါ (Lexander) လည်း အသင့်ရှိနေတယ်"
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် ညနေပိုင်း အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ရန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ မှောင်မိုက်ချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကြသည်။
ပထမဆုံး အချက်ပြသံမှာ အနောက်ဘက်တောင်ကုန်းပေါ်မှ ပိတ်ထားသည့် မီးအိမ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
မီရိုဗာသည် အလုပ်သမားရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်ပြမှာ မြောက်ဘက်တံခါးအလွန် လမ်းမပေါ်မှ ဖြစ်သည်။
ကရန် (Kerran) ၏ အရန်တပ်ဖွဲ့မှာလည်း နေရာယူပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် စစ်သည် ၁၂ ဦး၊ ကင်းထောက် ၂ ဦး၊ နှင့် ဆေးကုသသူတစ်ဦးတို့နှင့်အတူ မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ဆင်းသွားသည်။ ထိုဆေးကုသသူကမူ ရေနက်ထဲ ပြုတ်ကျပါက သူမ၏ အလုပ်မှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော့်ကို ကြိုတင် သတိပေးထားသည်။
မြစ်ရေသည် ကမ်းပါးအောက်တွင် ရွှံ့ရောင်သန်းကာ စီးဆင်းနေသည်။
ကျွန်တော် မြစ်ကြောင်းကို ရေခဲခဲမသွားစေခဲ့ပါ။
ရေခဲတံတိုင်းတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေကြောင်း စောစီးစွာ အသိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး တိုက်ပွဲစတင်သည့်အခါ အလုပ်သမားများဖြင့် ပြည့်နေသည့် လှေတစ်စင်းကို ပိတ်မိသွားစေနိုင်သည်။
ယင်းအစား ကျွန်တော်သည် ရေပြင်အထက်တွင် မြူခိုးများကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ညအချိန်တွင် အမြင်အာရုံ ဝါးတားတား ဖြစ်သွားစေသည်။
ဆိပ်ကမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးအိမ်နောက်တစ်ခု ထပ်တောင်းနေသည်။
ပို၍ အတွင်းပိုင်းကျသည့်နေရာတွင် တံခါးကွင်းဆက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သော်၏ လျှပ်စီးတန်းသည် တပ်စခန်းဘေးရှိ လွတ်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
ရက်ဒ်ဝါးတား ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။
လှေပေါ်ရှိ အမှုထမ်းများက အစောင့်များထက် ပို၍ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကြသည်။
လှေတစ်စင်းသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ နောက်တစ်စင်းကမူ ဆိပ်ကမ်းမှလူများ လာဖြည်ပေးသည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
စစ်သည်တစ်ဦးသည် ဆိပ်ကမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားရင်း မည်သူ့ကိုမျှ ထွက်ခွာခွင့်မပြုဟု အော်ဟစ်နေသည်။
ကျွန်တော် မီးအိမ်အလင်းရောင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ရပ်တန့်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် ရထားတယ်" ဟု ကျွန်တော် လှေသားများကို ပြောလိုက်သည်။ "လှေပေါ်မှာပဲ နေပါ။ မင်းတို့လက်တွေကို ငါတို့ မြင်ရတဲ့နေရာမှာ ထားထားကြ"
စစ်သည်က သူ၏ လေးကို မြှောက်လိုက်သည်။
လေပြင်းက လက်နက်ကို လေထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်ကာ သူပစ်မည့်အချိန်မတိုင်မီ ဘေးသို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့လူများက အခြေအနေကို သူနားမလည်ခင်မှာပင် သူ့ထံ ရောက်သွားကြသည်။
ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါနေသည့် လှေကြီးသည် လည်ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် လေကို အသုံးပြု၍ လှေ၏ ဘေးတစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းပို့လိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်း အဓိကလမ်းကြောင်းအစား ရေတိမ်သည့် ကမ်းစပ်ဘက်သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးလိုက်သည်။
လှေကိုယ်ထည်သည် မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
မည်သူမျှ အော်ဟစ် ဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိကြ။
လှေသားများက သူတို့အောက်ရှိ ရွှံ့မြေကို ငေးကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်ကြသည်။
"အဲဒီမှာပဲ နေကြ" ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ နားထောင်ကြသည်။
ဂိုဒေါင်အတွင်းတွင် တိုက်ပွဲသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။
လက်ဇန်ဒါ၏ တပ်ဖွဲ့သည် မြောက်ဘက်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့၏ ကင်းထောက်များက ညနေခင်းတွင် လှည်းများ ဝင်လာသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည့် နေရာဖြစ်သည်။ သော်ကလည်း တပ်စခန်းမှ စစ်သည်များ စုစည်းပြီး တပ်ခွဲမဖွဲ့နိုင်စေရန် တားဆီးထားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
ထိုစဉ် ကင်းမျှော်စင်မှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု မြည်လာသည်။
နှိုးစက်ခေါင်းလောင်း မဟုတ်ပါ။
ပို၍ သေးငယ်ပြီး ပို၍ ပြင်းထန်သည့် အသံမျိုးဖြစ်သည်။
ဆိပ်ကမ်းရှိ အလုပ်သမားများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်သည် တတိယမြောက် ဂိုဒေါင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲသို့ နိုးထလာသူတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်လှမ်း။
အခြားသူများလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။
"ငုံ့နေကြ" ဟု ကျွန်တော် စစ်သည်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မသိရခင်အထိ သူတို့ကို ဖြတ်သွားခွင့်ပေးလိုက်"
ကြိုးကိုင်ထားသည့် လူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူ့ပါးစပ်မှ အသံမထွက်မီ လှုပ်ရှားနေသည်။
"မီး"
ကျွန်တော် ဂိုဒေါင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးများ ပိတ်လျက်ရှိသည်။
၎င်းတို့အောက်တွင် လိမ္မော်ရောင် အရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်။
အမိန့်ပေးချက်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ပါ။
ပစ္စည်းတွေကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။
တပ်မှူးက ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အလုပ်သမားများကို မီးလောင်နေသည့် အဆောက်အအုံထဲသို့ အတင်းအကျပ် စေလွှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြေးသွားသည်။
ကျွန်တော် အဝင်းထဲ ဖြတ်ဝင်သွားချိန်တွင် ပထမဆုံးလူများက တံခါးသို့ ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်က သံလက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လက်မလွှတ်ပါ။
ကျွန်တော် လက်ကိုင်ကို ရေခဲဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အပူချိန်ကို ပြန်တွန်းထုတ်ကာ တံခါးများ ပိုမိုပွင့်သွားစေရန် အောက်မှ လေဖြင့် တွန်းပေးလိုက်သည်။
မီးခိုးလုံးများ ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ လူးလွန့်လာသည်။
ဝင်ပေါက်အနီးတွင် စပါးအိတ်များ မီးလောင်နေသည်။ ၎င်းတို့အနောက်တွင် မီးအိမ်ဆီဟု ရေးသားထားသည့် စည်ပိုင်းများနှင့် အခြားကုန်ပစ္စည်းများကို အမြင့်ကြီးပုံထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဤမီးသည် လေပြင်းတစ်ချက်မှုတ်ရုံဖြင့် ငြိမ်းသွားမည့် မီးမျိုး မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် လေတိုက်လိုက်ပါက မီးကို ပိုမိုအားကောင်းစေသလို အလုပ်သမားများဆီသို့ မီးလျှံများ ရောက်သွားနိုင်သည်။
ကျွန်တော် ဝင်ပေါက်ပတ်လည်ရှိ အပူချိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ပျက်စီးနေသည့် ခေါက်မိုး ပြိုကျမလာစေရန် အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်ရသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းလောင်းသံကို ရပ်တန့်ရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သော် ကြားလိုက်သည်။
လျှပ်စီးတန်းသည် ခေါင်းလောင်းမျှော်စင်၏ လှေကားထစ်များဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ချက် ရပ်သွားပြီးမှ ပြန်မြည်လာသည်။
ဂိုဒေါင်အနီးရှိ စာရေးမလေးတစ်ဦးသည် လှန်ကျနေသည့် လက်တွန်းလှည်းဘေးတွင် လဲကျနေသည်။ သူမသည် ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖိကိုင်ထားရင်း ဂိုဒေါင်ထဲ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည့် အလုပ်သမားများကို ကြည့်နေသည်။
"အမိန့်ကို ရပ်လိုက်!" သူမ အော်ပြောသည်။
"ဘယ်လိုရပ်ရမလဲ"
"လျှာတံ... ကြေးလျှာတံကို ဖယ်လိုက်"
ကျွန်တော် ထိုစကားကို မျှော်စင်ဆီသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တစ်ဦးက ထိုစကားကို ပိုမိုကျယ်လောင်စွာဖြင့် ထပ်ဆင့်အော်ပေးသည်။
အက်ရှာရာ (Eshara) က သော်၏ အနောက်ဘက် လှေကားထစ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ဂိုဒေါင်အတွင်းတွင် လေးလံသော ပစ္စည်းတစ်ခု အက်ကွဲသွားသည့် အသံထွက်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် သစ်တုံးကြီး ပြိုမကျမီ ရေခဲဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုဝန်ကို ထမ်းထားရသည့် ဒဏ်ကြောင့် ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံများ ဝါးတားတား ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် မီးခိုးများထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။
သူသည် မလိုလားသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည် ခုခံသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။
ထိုစဉ် ခေါင်းလောင်းသံ ရပ်သွားသည်။
ထိုလူသည် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြိုလဲကျလာသည်။
ခဏတာမျှ အဝင်းတစ်ခုလုံး အသက်ရှူမှားနေသလို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် လူများက သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြေးလွှားကြတော့သည်။
အချို့က မီးလောင်ရာမှ ဝေးရာသို့ ပြေးကြသည်။ အချို့ကမူ လဲကျနေသူများကို ကယ်တင်ရန် ပြန်လှည့်လာကြသည်။
ကျွန်တော်သည် တံခါးပေါက်ကို အေးခဲနေစေပြီး မီးခိုးများကို မြေပြင်မှ မြှောက်ပေးထားစဉ် ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်များက အနီးဆုံးရှိ စပါးအိတ်များကို ဆွဲထုတ်ပေးကြသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ထိုဂိုဒေါင်ကို မပျက်စီးစေဘဲ မကယ်တင်နိုင်မှန်း သိလိုက်သည်။
လူအသက်များ ပေးဆပ်ရမည့်အရေးကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ထိုအချက်ကို ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
"ရှင်းထုတ်ကြ" ဟု ကျွန်တော် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အားလုံး အပြင်ထွက်ကြ"
မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူမထက် အရင်ဝင်သွားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို ထုတ်မလာရသေးသရွေ့ မထွက်ခွာဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။
စစ်သည်နှစ်ဦးက ထိုအဘိုးအိုကို ဝင်ရောက်သယ်ထုတ်လာသည်။
သူမလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်ဟုဆိုကာ စစ်သည်နှစ်ဦးကို ဒေါသတကြီး ငိုယိုရင်း အပြစ်တင်နေသည်။
နောက်ဆုံးလူသည် အဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျွန်တော် သစ်တုံးများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းမိုးသည် အတွင်းဘက်သို့ ခေါက်ဝင်သွားသည်။
မီးပွားများ မှောင်မိုက်နေသည့် ကောင်းကင်သို့ လွင့်တက်သွားသည်။
တပ်စခန်းအပေါ်တွင် မိုးစတင်ရွာချသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်သည် အရေးပါလောက်သည့် မိုးရေကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
ကရန်သည် အရှေ့ဘက်လမ်းမအနီးတွင် တပ်မှူးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကို ကျွန်တော် နောက်မှ သိရသည်။
တပ်မှူးသည် လက်နက်ကိုင်အစောင့် ၈ ဦးနှင့်အတူ သော့ခတ်ထားသည့် သေတ္တာတစ်လုံးကို တင်ထားသော လားတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးနေသည်။
ကရန်သည် နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသည့် အစောင့်များကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ လှုပ်ရှားစပြုချိန်တွင် အလုပ်သမားရပ်ကွက်ဘေး၌ လှည်းတစ်စီး လှန်ကျသွားပြီး မီရိုဗာက အရပ်သားများအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။
မှောင်မိုက်နေသည့် လမ်းတွင် လူများ ပိတ်မိနေသည်။
သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသည့် ဂိုဒေါင်မှ မီးခိုးများ အူတက်လာသည်။
ကရန်သည် ထွက်ပြေးနေသည့် တပ်မှူးကို တစ်ချက်ကြည့်၊ လှည်းကို တစ်ချက်ကြည့် လုပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
လှည်းဘီးကို မលើမချင်းနှင့် လမ်းကို ရှင်းမပေးနိုင်မီမှာပင် တပ်မှူးသည် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ကရန်က ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကျရှုံးမှုတစ်ခုအဖြစ် သတင်းပို့သည်။
မီရိုဗာကတော့ ထိုသို့ မယူဆပါ။
ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရသည့် သော်ကလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။
သူမက လှည်းအောက်မှာ ပိတ်မိနေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ကျန်ခဲ့သေးသလားလို့ပဲ မေးသည်။
“မကျန်ခဲ့ပါဘူး” ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် အစီရင်ခံစာထဲမှာ အဲဒီအကြောင်းကို ထည့်ရေးလိုက်ပါ”
မြောက်ဘက်ခြမ်း အဝင်းထဲတွင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေဆဲအချိန်၌ ဘရူနီ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ အော်ဟစ်နေခြင်း မရှိပါ။
သူသည် ရန်သူတို့က တံခါးပေါက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားသည့် အကာအရံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုအကာအရံကို ထိန်းထားရန် ကြိုးစားနေသည့် စစ်သည်များကို ကြည့်သည်။
“ဖယ်ပေးကြ” ဟု သူက အကြံပေးသည်။
အချို့က ဖယ်ပေးကြသည်။
ကျန်သူတို့ကတော့ ဘီလူးတစ်ကောင်အနေနဲ့ လှည်းတစ်စီးရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းကို အသာလေး မလိုက်ရုံနဲ့ လှည်းဆိုတာ ခံတပ်ကောင်းတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
လက်ဇန်းဒါး၏ အရန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူ့နောက်မှတဆင့် ရောက်လာကြသည်။
ကျန်ရှိနေသော ရန်သူ့ခံစစ်တပ်ဖွဲ့များမှာ အုပ်စုငယ်လေးများအဖြစ် ကွဲသွားသည်။ အချို့က လက်နက်ချကြသည်။ အချို့က မြစ်ဆီသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်တော်တို့၏ စစ်သည်များက ထိုနေရာသို့ ရောက်နှင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အုပ်စုနှစ်ခုကတော့ သူတို့၏ တပ်မှူးနောက်ကို လိုက်ကာ အရှေ့ဘက်လမ်းမများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကျွန်တော်တို့၏ စစ်သည်များကို မစူးစမ်းရသေးသည့် နယ်မြေထဲအထိ လိုက်လံတိုက်ခိုက်စေခြင်းဖြင့် အသက်ပေးဆပ်စေရန် ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ခဲ့ပါ။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ရက်ဝါးတား (Redwater) သည် ဆာ့ထ် (Surtr) အတွက် ကုန်တင်သင်္ဘော နောက်တစ်စင်းကို တင်ပေးမည့်သူ မည်သူ့လက်ထဲမှာမှ မရှိတော့ပါ။
သို့သော် ၎င်းသည် ဘေးကင်းလုံခြုံသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်သေးပါ။
အလုပ်သမားများကို အမိုးအောက်သို့ ပြန်မခေါ်ဆောင်မီ အဆောက်အအုံများကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးခဲ့သည်။
စောင့်ကြည့်မျှော်စင်တွင် ဂိုဒေါင်စာရင်းထဲမှ စပါးအိတ်များကို ဝှက်ထားသည်ဟု စွပ်စွဲခံထားရသည့် ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးအပါအဝင် အကျဉ်းသား သုံးဦးကို ဖမ်းဆီးရမိသည်။ တပ်စခန်းအောက်ရှိ မြေအောက်ခန်းတွင် နောက်ထပ် ၁၁ ဦးကို ထပ်မံတွေ့ရှိရသည်။
မှတ်တမ်းများ၊ ကိရိယာများ၊ အစားအစာများနှင့် အင်ဂျင်နီယာများ စစ်ဆေးပြီးသည်အထိ မည်သူမျှ မထိရဲသည့် အန္တရာယ်ရှိသော စက်ပစ္စည်းများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ခေါင်းလောင်းများမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အလုပ်သမား ၄၇ ဦးမှာ မီးထဲသို့ ဝင်ရန် စေခိုင်းခဲ့သည့် အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာမူ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် ရှေးဟောင်းသံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။ အချို့မှာမူ မည်သည့်အချုပ်အနှောင်မျှ မပါရှိဘဲ ဂိုဒေါင်သာ ဆက်မလည်ပတ်တော့ပါက သူတို့၏ လုပ်ခလစာများ ဘာဖြစ်သွားမည်နည်းဟု အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ မေးမြန်းကြသည်။
မေရီသာဆိုလျှင် ပိုကောင်းသည့် အဖြေတစ်ခု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်က သူတို့ကို သူတို့ရရန်ရှိသည့် လုပ်ခနှင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အလုပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ပေးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုညအတွက် အစားအစာနှင့် နေရာထိုင်ခင်းကို ကျွန်တော်တို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် သဘောတူမှသာ ရမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးမှာ မကျေနပ်သည့်ပုံပေါက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ပြည့်စုံသည့် အဖြေမဟုတ်သော်လည်း ရိုးသားသည့် အဖြေတစ်ခုတော့ ဖြစ်သည်။
မိုးလင်းသည့်အခါ အမှောင်ထုက ဖုံးကွယ်ထားသည်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂိုဒေါင်တစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်။ နှစ်ခုမှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော်လည်း တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ စတုတ္ထတစ်ခုမှာမူ မထိခိုက်ပါ။
တပ်စခန်း၏ အမိုးမှာ ပျက်စီးသွားပြီး ဆိပ်ကမ်းနေရာကို ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်။ သင်္ဘောသုံးစင်းစလုံးမှာ ရေတိမ်ပိုင်းတွင် ရှိနေဆဲ သို့မဟုတ် ကမ်းစပ်တွင် ချည်နှောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်သည် ခုနစ်ဦး ကျဆုံးသည်။
၂၆ ဦး ဒဏ်ရာရရှိပြီး လေးဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသည်။
ရန်သူဘက်မှ ၃၁ ဦး သေဆုံးပြီး ၆၈ ဦးကို လက်နက်ကိုင် အကျဉ်းသားများအဖြစ် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရေအတွက်မှာ ကင်းထောက်များက အနီးအနားရှိ လမ်းများကို ရှာဖွေပြီး ဒဏ်ရာရသူများက ပုန်းခိုနေမလား သို့မဟုတ် ကုသမှုခံယူမလား ဆုံးဖြတ်ခြင်းအပေါ် မူတည်၍ ပြောင်းလဲနိုင်ပါသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်လျက် စာရင်းကို အသံမထွက်ဘဲ ဖတ်နေသည်။
သူ့အနောက်တွင် ဘရူနီက သူ့လက်နှင့် မဆံ့သည့် ခွက်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
အလုပ်သမားရပ်ကွက်မှ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ဖိနပ်ပေါ်တွင် မှီ၍ အိပ်ပျော်နေသည်။
မည်သူမျှ သူမကို မနှိုးရန် ကြိုးစားကြသည်။
မြစ်ရေသည် ပြာမှုန်များကို တောင်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် ညဘက်တွင် အသက်မရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ သုံးရက်ကြာ နေခဲ့ကြသည်။
လမ်းမကို လုံခြုံအောင်လုပ်ရန်၊ ဒဏ်ရာရသူများကို စုစည်းရန်နှင့် ကယ်တင်နိုင်သည့် ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းရန် လုံလောက်သည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂိုဒေါင်တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုင်ပေါင်းများစွာကို အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လောက်အောင်တော့ မကြာပါ။
သော်က ယာယီကင်းစခန်းတစ်ခု ချထားပေးပြီး အင်ဂျင်နီယာများက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကုန်တင်ကိရိယာများကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် ဖျက်ဆီးကာ သယ်ယူနိုင်သည့် ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ခွဲခြားကြသည်။ အနီးအနားရှိ ရွာများမှ ယူဆောင်လာသော စပါးများကို မှတ်တမ်းများနှင့် ဒေသခံများ၏ ထွက်ဆိုချက်များအရ မူရင်းပိုင်ရှင်များထံ ပြန်လည်ပေးအပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိသည်များကိုတော့ အိုးအိမ်မဲ့ဖြစ်သွားသူများနှင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် စစ်သည်များအတွက် အသုံးပြုမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပစ္စည်းများကို ကျွန်တော်တို့၏ လှည်းများထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သယ်ဆောင်သွားမည့်အစား အရေအတွက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားမည် ဖြစ်သည်။
ဒန်မီးယား (Dunmere) က လှည်းများ ပို့ပေးသည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ကင်းထောက်များက ရှင်းပြပြီးနောက် အနီးအနားရှိ အခြားရွာနှစ်ရွာကလည်း လှည်းများ ပို့ပေးကြသည်။
အက်ဗင် (Aven) က ဒုတိယအုပ်စုနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မမြင်မီ မီးလောင်ထားသည့် ဂိုဒေါင်ကို အရင်မြင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
ထို့နောက် ခြေကျင်းဝတ် ဒဏ်ရာရထားသည့် စာရေးမလေးက သူမကို ခေါင်းလောင်းအကြောင်း ပြောပြသည်။
အက်ဗင်သည် သူမဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို နားထောင်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ တိုက်ပွဲအကြောင်း မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးသည်။
“ဒီအိမ်ထောင်စုတွေမှာ မျိုးစေ့အတွက် စပါးတွေ ပျောက်ဆုံးနေတယ်။ အစားအစာအတွက်လို့ သတ်မှတ်ထားတာတွေကိုပဲ ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့ နောက်နှစ်မှာ ထပ်ပြီး ဆာလောင်ရလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် စာရင်းကို ယူလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ပြင်ဆင်လာတာပဲ”
“ကျွန်မ လှည်းတွေနဲ့ လာခဲ့တာ။ ဘာတွေတင်ဆောင်သွားသင့်လဲဆိုတာ မသိရင် မိုက်မဲရာကျမှာပေါ့”
သူမ၏ အကြည့်များက ကုသပေးသူများအနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အလုပ်သမားများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“သူတို့ကို ဂရေးကိပ် (Greykeep) ကို ခေါ်သွားမှာလား”
“သွားချင်တဲ့သူတွေကိုပေါ့။ အချို့မှာ အနီးအနားမှာ အိမ်တွေရှိတယ်။ အချို့ကတော့ ဘာမှမဆုံးဖြတ်ခင် ကုသမှုခံယူဖို့ လိုအပ်တယ်”
“ပြီးတော့ ဆန္ဒအလျောက် အမှုထမ်းခဲ့သူတွေရော”
“သူတို့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ နားထောင်နေပါတယ်”
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် မီးလောင်ထားသည့် အဆောက်အအုံကို ပြန်ကြည့်သည်။
“လူတွေက အမိန့်ကို ငြင်းဆန်တဲ့အခါမှပဲ စည်းကမ်းမဲ့မှုတွေ စတင်တယ်လို့ ကျွန်မ အရင်က ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်”
“အခုရော ဘယ်လို ထင်လဲ”
သူမ မည်သို့မျှ ပြန်မဖြေဘဲ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ခေါင်းလောင်းသံက အလွန်တိကျစွာ မြည်နေပေမယ့် သူ့အောက်ကအရာအားလုံးက လွဲမှားနေနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်သို့ ပေးပို့သည့် အစီရင်ခံစာကို လူများအကြောင်းဖြင့် စတင်ထားသည်။
ချက်ချင်း အမိန့်ပေးခံရမှုမှ လွတ်မြောက်လာသည့် အလုပ်သမားများ၊ မျှော်စင်နှင့် တပ်စခန်းမှ ပြန်လည်ရရှိသည့် အကျဉ်းသားများ၊ ဆေးရုံတွင် နေရာလိုအပ်နေသည့် ဒဏ်ရာရသူများ၊ ပြန်သွားမည့် လှည်းများနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလိုသည့် မိသားစုများအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ပစ္စည်းများအကြောင်း။
ထို့နောက် ရန်သူ၏ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရသည့် လှုပ်ရှားမှုများအကြောင်း။
ကျွန်တော်တို့သည် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ရက်သတ္တပတ်များစွာ ထောက်ပံ့နိုင်လောက်သည့် ကုန်ပစ္စည်းများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဆာ့ထ်သည် ထိုပစ္စည်းများကို မည်သို့ပင် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားစေကာမူ၊ သူသည် အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ရှာဖွေရတော့မည် သို့မဟုတ် အစီအစဉ်ကို ရွှေ့ဆိုင်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။
တပ်မှူးကတော့ သူ၏ သေတ္တာနှင့်အတူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။
ဖန်နီယာ (Fenrir) ပေါ်မလာပါ။
ဩဆယ်လ် (Othellos) မှာလည်း ကျွန်တော်တို့ လက်လှမ်းမမီသည့် နေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုအချက်များက လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းတာဝန်ကို သေးငယ်သွားစေခြင်း မရှိပါ။
ကျွန်တော့်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာကို မပိတ်ခင်တွင် ဂျူလီယန်အတွက် မှတ်စုတစ်ခု ထည့်ရေးလိုက်သည်။
မျိုးစေ့စပါးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းမေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းက ဒီနေ့မှာ အရေးပါခဲ့တယ်။ ငါ့ထက် ပိုသိတဲ့သူတွေကို ဆက်ပြီး မေးမြန်းနေပါ။
ထိုစာကြောင်းကို ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) ကို ပြလိုက်လျှင် ဂျူလီယန် သဘောကျလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ပိုပြီးတောင် သဘောကျလိမ့်ဦးမည်ဟု ကျွန်တော် သိသည်။
နောက်ဆုံးညတွင် ဗက်စ်ရာက မြောက်ဘက်အဝင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် စစ်သည်တစ်ဦးထံမှ ပျက်စီးသွားသော သံချပ်ကာအပိုင်းအစကို ယူလာပေးသည်။
လှံတစ်ချောင်းက အပြင်ဘက်ပြားကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အောက်ရှိ ခိုင်ခံ့သော အလွှာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာမီ သူမ၏ တပည့်က ထိုပြုပြင်မှုကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
“သူက ဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့ရဲ့လားလို့ ခဏခဏ မေးနေတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သံပြားကို လက်ထဲတွင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား သူ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ”
“အဲဒီလူက ညစာစားနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
သူမ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့်ပုံ မပေါက်ဘဲ ပြုံးပြသည်။
အဝင်းတစ်ဖက်တွင် ကရန်က လှည်းမောင်းသမားတစ်ဦးကို ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် စောင်များခင်းပေးရာတွင် ကူညီနေသည်။ ဘရူနီကတော့ ကျိုးပဲ့နေသည့် ကုန်တင်ဘောင်တစ်ခုလုံးကို အိမ်သို့ သယ်သွားလို့ ရ၊ မရဆိုသည်ကို အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးနှင့် အငြင်းပွားနေသည်။
သော်က မရဟု ပြောသည်။
အင်ဂျင်နီယာက ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဘရူနီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်အသစ်များဖြင့် ပြုံးနေသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ကျွန်တော့်ဘေးရှိ နံရံနိမ့်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
“သူတို့ မြစ်ကိုပါ အိမ်သယ်သွားဖို့ မဆုံးဖြတ်ခင် ငါတို့ ထွက်ခွာသင့်ပြီ”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့် နံရိုးများထဲမှ မည်သည့်နာကျင်မှုမျှ ထွက်မလာပါ။
ထိုအချက်ကို သတိပြုမိခြင်းက တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ထင်မိသည်။
အဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ပထမဆုံး ရွာလှည်းများမှာ စပါးများကို အကာအောက်တွင် ဝှက်၍ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ရက်ဝါးတားမှ ထွက်ခွာသည့် လမ်းမပေါ်တွင် စပါးစိုက်ပျိုးသူများထံသို့ အစားအစာများ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။