အခန်း ၃၆၁။ ဟထားခဲ့သော တံခါး
ဖန်ရီးယား၏ တိုက်ခိုက်မှုအပြီး တတိယမြောက် မနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော်သည် အကူအညီမလိုဘဲ အင်္ကျီကို ကိုယ်တိုင်ဝတ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းကို ကျွန်တော်က ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခုဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ရင်း ရုန်းကန်နေသည်ကို သောရ်က ကြည့်နေပြီး အောင်ပွဲဟု အသိအမှတ်ပြုပေးဖို့ ငြင်းဆန်သည်။
"အကူအညီ တောင်းလိုက်ရင် ရသားနဲ့"
"မင်းမှတ်ချက် မပေးခင်လေးမှာပဲ ကျွန်တော် ပြီးသွားနိုင်ပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့ မင်း မပြီးခဲ့ဘူးလေ"
တဲအပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားသွေးနေသည်။ အနည်းငယ်လှမ်းသောနေရာတွင် စစ်သည်များက ဖန်ရီးယား ချော်လဲခဲ့သည့် ရေနုတ်မြောင်းထဲမှ ကျိုးကျနေသော သစ်ကိုင်းများကို ဆွဲထုတ်နေကြသည်။ စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် စိုစွတ်နေသော တဲပိတ်စနံ့၊ ဆန်ပြုတ်နံ့နှင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသရာတွင် ဆရာဝန်များ သုံးသည့် ခါးသက်သက် ဆေးရည်နံ့များ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အကူအညီပေးရေးစခန်းကို အတွင်းဘက် ပိုကျကျနေရာသို့ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။ ပထမဆုံး တဲများရှိခဲ့သည့် မြေလွတ်နေရာတွင်တော့ လက်သည်းရာများနှင့် ကွဲအက်နေသော ရေခဲပြင်များက အမှတ်အသားအဖြစ် ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော် ဖြတ်သွားတိုင်း ထိုနေရာကို ငေးကြည့်မိသည်။
သောရ်ကလည်း ဒါကို သတိထားမိသည်။
"သူ သွေးထွက်နေတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် သတိထားမိပါတယ်"
"အဲဒီအချက်ကိုလည်း မမေ့နဲ့"
ထို့နောက် သူမက မနက်ခင်း အစီရင်ခံစာများကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
ရန်သူတို့သည် တောင်ကြားလမ်း (saddle) ကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် သူတို့ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်သွားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။
ကင်းထောက်များ၏ အစီရင်ခံချက်အရ တောင်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်ခြေတွင် သစ်ခုတ်အဖွဲ့များ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ပင်လယ်ပြင်ရှိ သင်္ဘောများပေါ်မှ စစ်သည်များအပြင် စည်ပိုင်းများကိုပါ ကမ်းတင်လာနေသည်။ ကမ်းခြေနှင့် ရန်သူ့စခန်းကြားတွင် လမ်းသစ်တစ်ခု ဖောက်နေကြသည်။
"သူတို့ ဒီမှာပဲ အခြေချဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ" ဟု ဘုရင်အီဒရစ်က ဆိုသည်။
ဩရင်သည် စစ်ရေးဌာနချုပ်တဲ၏ အမိုးအကာအောက်တွင် နဂါးပုံစံအတိုင်း မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ဧရာမဦးခေါင်းသည် စားပွဲနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်နေသည်။
"သူတို့ ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း အေးဆေး နေခွင့်ပေးလို့ မရဘူး"
"ဟုတ်တယ်" ဟု သောရ်က ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့က အောက်ခြေမှာ တစ်ခုခု ဆောက်နေရုံနဲ့ ကျွန်မတို့က တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းတိုက်စရာ မလိုဘူး"
အော်ရီသရာက ကမ်းရိုးတန်းမြေပုံပေါ်တွင် ကျောက်တုံး သုံးတုံးကို တင်လိုက်သည်။
"သူတို့ ကမ်းတက်တဲ့နေရာ၊ သူတို့စခန်း၊ ပြီးတော့ စမ်းရေတွင်း"
သူက နောက်ဆုံးကျောက်တုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ကမ်းခြေမှာ သောက်ရေချို မရှိဘူး။ သူတို့က သင်္ဘောတွေနဲ့ သယ်လာနေတာ။ အများစုကတော့ ဒီစမ်းရေတွင်းကပဲ ရတာ"
စမ်းရေတွင်းနှင့် စခန်းကို ဆက်သွယ်ထားသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော် အသေအချာ လေ့လာကြည့်သည်။
"ဘယ်သူတွေ သယ်နေတာလဲ"
"အကျဉ်းသားတွေ" ဟု သူက ပြောသည်။ "အဖွဲ့လိုက် အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ သယ်နေတာ"
ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို မဆုံးဖြတ်မီ မနက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို အချက်အလက်များ စုဆောင်းရင်း ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။
စမ်းရေတွင်းသည် ကမ်းခြေ၏ အတွင်းဘက်၊ ကျောက်တုံးမည်းကြီးတစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် ရှိသည်။ ၎င်း၏ရေများသည် လှည်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရေခပ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော ရေကန်ငယ်တစ်ခုထဲသို့ စီးဝင်နေသည်။
အနီးအနားတွင် အိမ်များ မရှိတော့ပါ။ စားကျက်မြေများကို ထိန်းသိမ်းသူများမှာလည်း ရှောင်တိမ်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။
ရန်သူတို့သည် စခန်းအနီးရှိ လမ်းကြောင်းကို အပြင်းအထန် စောင့်ကြပ်ထားပြီး ရေကန်အနီးတွင်တော့ အစောင့်အနည်းငယ်သာ ထားရှိသည်။
စမ်းရေတွင်းအထက် တောင်စောင်းသည် တိမ်ဝင်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းနှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။
အော်ရီသရာက တစ်ခုကို သိသည်။
ဩရင်က ကျန်တစ်ခုကို သိသည်။
ထိုနေရာများတွင် ရန်သူ့စစ်သည် အယောက်မည်မျှ ပုန်းခိုနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသဖြင့် ကင်းထောက်များက အရင်သွားကြရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် မီရိုဗာက ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ရသူများ၏ စာရင်းကို ယူလာပေးသည်။
အနီးဆုံး အောက်ဘက်ကုန်းမြေများကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။ တောင်ဘက် ပိုကျကျနေရာများတွင် လူနေအိမ်ခြေ အနည်းငယ် ကျန်နေသေးပြီး အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူသွားလူလာ ပြတ်တောက်သွားရုံနှင့် ကမ်းရိုးတန်းတစ်ခုလုံး လူသူကင်းမဲ့သွားပြီဟု မည်သူမျှ မဆုံးဖြတ်ရဲကြပေ။
"လမ်းပြတွေကို နှစ်ယောက်တစ်တွဲနဲ့ လွှတ်ထားပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ရှာဖွေမှုတွေ ဆက်လုပ်နေပါတယ်"
အီဒရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
မေရီ၏ စာအုပ်ထဲတွင် ကျွန်တော် ဖတ်ခဲ့ရသည့် နာမည်နှစ်ခုကို ပြန်တွေးမိပြီး 'ပြီးပြည့်စုံသည်' ဟူသော စကားလုံးအောက်တွင် မည်မျှလောက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်ကို နားလည်လိုက်သည်။
သောရ် အတည်ပြုပေးလိုက်သည့် အစီအစဉ်အရ စမ်းရေတွင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်စရာ မလိုပေ။
အကြောင်းရင်းကို ဘယ်သူမှ ရှင်းပြစရာ မလိုခင်မှာတင် အဲဒီအချက်အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေကန်ကို သိမ်းပိုက်မည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ လက်လှမ်းမီသမျှ အလုပ်သမားများကို ကယ်ထုတ်မည်၊ ပြီးလျှင် ရေကန်သို့ ဦးတည်သည့် လမ်းကြောင်းများကို ထိန်းချုပ်ထားမည်ဖြစ်သည်။ ရေများကတော့ သူတို့နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အင်ကလေဗ် (enclave) ၏ လေကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့များသည် ကမ်းခြေရှိ စက်ယန္တရားများ၏ ပစ်ခတ်မှုအကွာအဝေးအတွင်းသို့ မဆင်းသက်ဘဲ ကမ်းတက်လှေများကို ခြိမ်းခြောက်ထားမည်ဖြစ်သည်။
ရန်သူတို့သည် သင်္ဘောများမှတစ်ဆင့် စစ်သည်များကို ရေနှင့် အစားအစာ ဆက်ပေးထားချင်လျှင် ပေးထားနိုင်သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ လှေများကို ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ကြည့်နေခြင်း၊ အတွင်းဘက်သို့ သွားရာလမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားခြင်းနှင့် သူတို့ ဖမ်းဆီးထားမည့်သူများမှာ အထက်ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတို့နှင့်အတူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ အကုန်အကျ များလွန်းသည်။
အကုန်အကျ များခြင်းက တစ်ခါတစ်ရံတွင် လုံလောက်သော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ဖန်ရီးယားကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သောရ်က သူမ၏ မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) တူလက်ကိုင်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
"သူ ရှိနေလို့ပဲ ကျွန်မတို့က အရန်တပ်ဖွဲ့ကို ချန်ထားရတာ"
"အကယ်၍ သူက စမ်းရေတွင်းဆီ ရောက်လာရင်ကော"
"အဲဒီအခါကျရင် သူက ကျွန်မတို့အားလုံးကို အဲဒီနေရာမှာ စုရုံးပြီးသား တွေ့ရလိမ့်မယ်"
သူမသည် စားပွဲဘေးတွင် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်နှင့် ထိုင်နေသော ဗေးယားဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဗေးယား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သူသောက်နေရသည့် ဆေးရည်တစ်စက်ချင်းစီတိုင်းကို မုန်းတီးနေပုံရသည်။
"မင်းကတော့ စခန်းမှာပဲ ကျန်ခဲ့ရမယ်"
ဗေးယားက ငြင်းဆိုရန် ပြင်သည်။
သောရ်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
"စစ်သည်တွေနဲ့အတူ၊ အမိန့်အတိုင်းပဲ။ လိုအပ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ရမယ်။ မင်း ဒဏ်ရာရလို့ အသုံးမလိုတော့တာ မဟုတ်ဘူး"
ဗေးယား ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထိုနေ့လည်တွင် အိမ်မှ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာက အများစုကို ရေးထားပြီး အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် နံရိုးအကြောင်းကို စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ် ထပ်ဖြည့်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချောင်းဆိုးတိုင်း နောင်တရမနေရအောင် ဘာကိုမှ သွားမစမ်းသပ်ပါနှင့်ဟု တောင်းဆိုထားသည်။
ကျွန်တော် ချောင်းဆိုးနေကြောင်း သူမကို မပြောပြခဲ့မိပါ။
ကျွန်တော် သောရ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက လုံးဝ အပြစ်ရှိဟန် မပြပေ။
အက်ဒရီယာနာ၏ စာမှာ ကောင်လေးနှစ်ယောက်အကြောင်းဖြစ်သည်။
အိုရန်က သူတို့ ဘယ်လိုအလုပ်မျိုး လုပ်ရမည်ကို ဘယ်သူက လာပြောမှာလဲဟု သိချင်နေသည်။
တာရင်ကတော့ စကားမပြောဘဲ ထိုမေးခွန်းကိုပင် မေးနေသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်လာတိုင်း သူက မတ်တတ်ထရပ်သည်။
မေရီက သူတို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ နားနေဖို့အတွက်ပဲလို့ ရှင်းပြထားသည်။
သူတို့က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နားထောင်ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် အိုရန်က ထပ်မေးပြန်သည်။
ကျွန်တော် စာကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ကာ ထိုင်နေမိသည်။
သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲခဲ့ရသလဲ၊ အခုတော့ မနက်စာစားရင်းတောင် လွတ်လပ်ခွင့်အကြောင်း ရှင်းပြနေရပြန်ပြီ။
အက်ဒရီယာနာ ရေးထားသည်မှာ သူမနှင့် အက်ဗလင်တို့က နေ့စဉ်ဘဝကို ရိုးရှင်းအောင် ထားထားကြသည်ဟု ဆိုသည်။ အချိန်မှန် အစားအစာ စားခြင်း၊ ဖြစ်နိုင်သမျှ အရင် ကုသပေးနေကျ ဆရာဝန်များဖြင့်ပင် ကုသခြင်း၊ မီလာနှင့် လင်နာတို့ အနီးအနားတွင် ရှိနေခြင်း။ ကောင်လေးတို့ ကိုယ်တိုင် ပြောချင်မှသာ ကယ်ဆယ်မှုအကြောင်းကို ထပ်မပြောခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ညဘက်ဆိုလျှင် တာရင်က တံခါးကို ဟထားပေးဖို့ တောင်းဆိုသည်။
အိုရန်ကတော့ ပိတ်ထားချင်သော်လည်း ကန့်လန့်ကာ (latch) ကိုတော့ မပိတ်စေချင်။
လောလောဆယ်တွင်တော့ ခေါက်ထားသော တဘက်တစ်ထည်ဖြင့် တံခါးကို တစ်ဝက်လောက် ဟထားပေးရသည်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့်အတူ လာလည်သွားသည်။
သူက ကလေးငယ်တွေကို မခေါ်လာခင်မှာ လက်မှုပညာသင်တန်းအတွက် ဖိတ်ခေါ်ချက်အကြောင်းကို အရင်မေးသည်။
တာရင်က ငြင်းလိုက်သည်။
အိုရန်ကတော့ ဓားတွေ ပါမှာလားဟု မေးသည်။
"ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေပါ" ဟု ဂျူလီယန်က ဖြေခဲ့သည်။ "ဘယ်ဟာတွေ သုံးလို့ရမလဲဆိုတာကတော့ အဘိုးကပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်"
ဂယ်ရစ်က သူတို့ကို ရွက်တိုင်မပါ၊ ဆေးသုတ်မထားသော သစ်သားလှေငယ်တစ်စင်းကို ပြသည်။ လက်နှစ်ဖက်နှင့် အသာအယာ ကိုင်ထားနိုင်လောက်သည့် အရွယ်အစားဖြစ်သည်။
သူတို့ လုပ်ချင်လျှင် နောက်မှ ဆက်လုပ်လို့ရသည်။
ဂယ်ရစ်က ထိုလှေကို စားပွဲပေါ်တွင် ထားခဲ့ပြီး သူတို့ ပင်ပန်းသွားမှာစိုး၍ ဂျူလီယန်ကို ခေါ်သွားသည်။
ညနေရောက်သောအခါ အိုရန်က ခေါက်ထားသော စက္ကူစတစ်စကို လှေထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။
တာရင်ကတော့ လှေကို ပြတင်းပေါက်နားသို့ ပိုနီးအောင် ရွှေ့ထားသည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ ဘယ်သူမှ ဘာလုပ်တာလဲလို့ မေးမနေကြဘူးဟု ရေးထားသည်။
ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိသည်။
စာရွက်၏ အောက်ဆုံးတွင် သူမက နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ထားသေးသည်။
'မေမေက ပြောတယ်၊ ဂျူလီယန်က မင်းကို ကိုယ်တိုင်သွားခေါ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အရပ်မရှည်လာခင်မှာပဲ အိမ်ပြန်လာခဲ့ဖို့တဲ့'
၎င်း၏အောက်တွင် အက်ဗလင်၏ လက်ရေးဖြင့် -
'ကျွန်မလည်း မီရဲလ်နဲ့ သဘောတူတယ်'
ကျွန်တော် စာကို သေချာခေါက်ပြီး အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နေမထွက်ခင်မှာပဲ ကျွန်ုပ်တို့ စတင်လှုပ်ရှားကြသည်။
စစ်တပ်တစ်ခုလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။
အီဒရစ်က တပ်ဖွဲ့အများစုနှင့်အတူ တောင်ကြားလမ်းကို ဆက်ထိန်းထားသည်။ မီရိုဗာက လမ်းမကြီးကို စောင့်ကြပ်ရင်း လိုအပ်လျှင် ဘက်ပေါင်းစုံသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ရန် အရန်တပ်ဖွဲ့ကို အသင့်ပြင်ထားသည်။ သောရ်ကတော့ အက်ရှာရာ၊ ရွေးချယ်ထားသော စစ်သည်အချို့နှင့် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး စမ်းရေတွင်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
အော်ရီသရာကတော့ တောင်ကုန်းအထက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ထက် အရင် ရောက်နှင့်နေသည်။ သူ၏ အရိပ်သည် လှုပ်ရှားလိုက်မှသာ မှောင်မိုက်နေသည့် အရာတစ်ခုနှင့် ရောထွေးသွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကင်းထောက်များက ကျွန်ုပ်တို့သွားမည့်လမ်းကို ကျောက်တုံးဖြူလေးများဖြင့် အမှတ်အသား ပြုထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေစီးသံကို ကြားရသည်အထိ တိတ်တဆိတ် သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် လူတစ်ယောက် ချောင်းဆိုးနေသံ ကြားရသည်။
နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက စည်ပိုင်းကို မတ်မတ်ထားရန် အမိန့်ပေးနေသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သောရ် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်သည် တူလက်ကိုင်ပေါ်တွင် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် အသာအယာ ထိလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်တွင် ရှိနေသော စစ်သည်များက မိမိတို့နေရာကို ရယူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သောရ်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ထိုစောင့်ဆိုင်းခြင်းက သူမအတွက် အဖိုးအခတစ်ခု ပေးဆပ်ရသည်။
စမ်းရေတွင်းနေရာတွင် အလုပ်သမား ၂၃ ဦး ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို ရေတွက်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော်မြင်ရသည်မှာ ကုန်းထားသော ကျောပြင်များ၊ စိုစွတ်နေသော လက်စွပ်များ၊ နှင့် အလုပ်သမားအချို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် သံကွင်းများဖြစ်သည်။
အစောင့်များက သူတို့၏ အပိုလှံများကို ကျောက်တုံးစင်ပေါ်တွင် စုပုံထားကြသည်။
ရေနွေးအိုးအောက်တွင် မီးအနည်းငယ် တောက်လောင်နေသည်။
လူတစ်ယောက်က ချောင်းဆိုးလိုက်သော အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ အထက်တွင် ရပ်နေပြီး ထိပ်ဖျားတွင် သတ္တုပတ်ထားသော တုတ်တိုတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
အက်ရှာရာက ထိုသူ ထပ်ပြီး ရိုက်နှက်ခွင့်မရမီမှာပင် သူ့ထံ ရောက်သွားသည်။
သူမ၏ လှံချက်က သူ့လက်ထဲမှ တုတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
သောရ်က အလယ်တည့်တည့်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ချလိုက်စမ်း"
အစောင့်အချို့က အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ခင်မှာပင် အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြသည်။
ကျန်သူများက မဂျိုလ်နီယာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စဉ်းစားတွေးတောသွားကြသည်။
တစ်ယောက်က စခန်းလမ်းကြောင်းဘက်သို့ ပြေးသွားသည်။
ကျွန်တော်သည် သူ့ရှေ့ရှိ မြေပြင်ကို ရေခဲခဲလိုက်သည်။ သူ ချော်လဲသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။ သူ ပြန်ထရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သည်နှစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တိုက်ပွဲမှာ တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေသင့်သည်။
သို့သော် အလုပ်သမားတစ်ဦးကမူ သူတို့ကို အမိန့်ပေးနေသူမှာ ရွှံ့နွံထဲတွင် မှောက်လျက်လဲနေသော်လည်း သူ့စည်ပိုင်းကို ဆက်လက် မရင်း မနေနိုင်အောင် လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆီဒရန်ဗော့စ်ထံမှ ညွှန်ကြားချက်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဩဆယ်လ်မှ မထွက်ခွာမီ စစ်ဆေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တောင်ကြားတွင် သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သော အဖြူရောင်တုတ်တံကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းက မတူညီသော သံကြိုးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။
တကယ်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
စမ်းရေတွင်း၏ ကြီးကြပ်သူက အစွန်းတွင် သတ္တုအလေးတုံးလေးများ တပ်ဆင်ထားသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
သူက ၎င်းသည် ရေတွက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
အလုပ်သမားများထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို အမုန်းကြီးမုန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသဖြင့် ကျွန်တော်သည် ထိုကြိုးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
"ဒါကို ဖြည်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး"
သောရ်က သူ့ကို အင်္ကျီရင်ဘတ်မှ ကိုင်မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ဖိနပ်များမှာ မြေပြင်နှင့် မထိတော့ပေ။
သူမက သူ့ကို မရိုက်ပါ။
"မင်းရဲ့ အဖြေကို သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ပြော"
သူ့မျက်လုံးများက ထိုအမျိုးသမီးဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
အက်ရှာရာက သူတို့ကြားထဲသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို အလုပ်ရပ်တန့်စေမည့် နည်းလမ်းကို ပြသပေးလိုက်သည်။
စည်ပိုင်းကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားမှာ အရိုးများ အားလုံး ထုတ်ယူခံလိုက်ရသလိုမျိုး စည်ပိုင်းပေါ်တွင် ပျော့ခွေကျသွားသည်။
အလေးချိန်ကြောင့် သူ့ခြေထောက်များ မကျိုးသွားမီ ကျွန်ုပ်တို့က သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။
အလုပ်သမား ရှစ်ဦးတွင် သံကြိုးများ ခတ်ထားသည်။ ကျန်သူများကိုမူ လက်နက်များ၊ အငတ်ထားခြင်းများနှင့် သူတို့နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်နေသူများအပေါ် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
၂၃ ဦးစလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
စမ်းရေတွင်းကတော့ ဆက်လက် စီးဆင်းနေဆဲပင်။
ရန်သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမြန်ဆန်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သည်များက အကျဉ်းသားတို့၏ လက်နက်များကို စုသိမ်းနေစဉ်မှာပင် စခန်းလမ်းကြောင်းဘက်မှ ခရာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် တောင်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းဘက်မှ နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။
"သူတို့က စမ်းရေတွင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာပဲ" ဟု အက်ရှာရာက ဆိုသည်။
သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့ လာမလာကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သောရ်က ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သည်တစ်ဝက်ကို အလုပ်သမားများနှင့်အတူ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ လွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ကျောက်စည်ပိုင်းများ နောက်ကွယ်တွင် နေရာချပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သိသာထင်ရှားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရေခဲပြင် မခင်းတော့ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားလိုက်သည်။
ရန်သူတို့တွင် ထိုအရာအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော စက်ကိရိယာများ ရှိနေသည်။
၎င်းအစား ကျွန်တော်သည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ မြူခိုးများကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ နေရာပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ကြည်လင်နေအောင် ထားလိုက်သည်။
အောက်ဘက်တွင် ဖိနပ်သံများ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်သံ ထွက်လာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အပူဓာတ်ပြားများကို အသုံးပြုရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သောရ်က ကျွန်တော့်ကို ခပ်မြန်မြန်နှင့် ပြတ်သားသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြသည်။
"သူတို့အတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ"
ပထမဆုံး ပစ်ခတ်လိုက်သော မြှားတံက သူမဘေးရှိ စည်ပိုင်းကို ထိမှန်သွားသည်။
သူမ၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူတို့သည် မြူခိုးများထဲမှ အုပ်စုလိုက် ထွက်လာပြီး စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို မသုံးမီ ကျွန်ုပ်တို့၏ တပ်စွဲထားသည့် နေရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့က ပထမအုပ်စုနှစ်ခုကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားအောင် တိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
တတိယအုပ်စုတွင် အပူဓာတ်ပြား တပ်ဆင်ထားသည့် အကာအကွယ်ဒိုင်းကြီးတစ်ခု ပါလာသည်။ နောက်ကွယ်မှ စစ်သည်များ တိုးဝင်လာစဉ် ဒိုင်း၏ အစွန်းများတွင် အပူရှိန်များ တောက်ပနေသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ပိုနီးလာအောင် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်သည် တစ်ဖက်မှ လေပြင်းကို တိုက်ခတ်စေလိုက်ပြီး အက်ရှာရာ၏ စစ်သည်များက တောင်ကြားလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ကြိုးကို ဒူးအမြင့်လောက်တွင် ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။
ဒိုင်းကြီး ယိုင်သွားသည်။
ဒိုင်းကို ထမ်းထားသူများမှာ တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ပြိုလဲကျကုန်သည်။
သူတို့ ပြန်မထနိုင်ခင်မှာပင် သောရ်က အပူဓာတ်ပြားကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထွက်ပေါ်လာသည့် အပူဓာတ်ကြောင့် မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားပြီး ရေနွေးငွေ့များအဖြစ် ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နှလုံးခုန်နှုန်း အနည်းငယ်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက်စလုံးသည် စမ်းရေတွင်း တစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုနေရာ၊ တောင်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းအထက်တွင် ဖန်ရီးယား ရပ်နေသည်။
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။
လက်တစ်ဖက်ကို အားပြုထားဆဲပင်။
သူသည် အလုပ်သမားများ ရှိနေခဲ့သော နေရာလွတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"မင်းကတော့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပြီပဲ" ဟု သူက လှမ်းအော်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ပုံမှန်စကားပြောသံတစ်ခု ကြားနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်လွန်းသည်။
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေပါ။
သူ့အောက်တွင် စစ်သည်များ တက်လာနေသည်။ သူ့အမိန့်ကို စောင့်နေသူများမှာ သူတို့၏ ခြေလှမ်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။
သောရ်က မဂျိုလ်နီယာကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဖန်ရီးယား၏ မျက်လုံးများက ထိုတူဆီသို့ ရွေ့သွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကျော်၍ အပေါ်ဘက် တောင်ကုန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
အော်ရီသရာက ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာသည်။
နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင်မှာ အနောက်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။
အိုရိုင်က ကျွန်ုပ်တို့ အသုံးပြုနိုင်မည့် နေရာတွင် အရန်တပ်ဖွဲ့ကို ထားရှိခဲ့သည်။
ထိုနေ့မနက်တွင် ရန်သူတို့၏ တပ်ချီတက်မှုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေဝေသွားသည်။
ဖန်ရီးယား စမ်းရေတွင်းဆီသို့ ဆင်းလာနိုင်သည်။
သူသည် သောရ်၊ အော်ရီသရာနှင့် ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းကြောင်းများကို နဂါးအသစ်များက စောင့်ကြည့်နေနိုင်သည်။
သို့သော် အလုပ်သမားများမှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ သင်္ဘောများကလည်း ကမ်းတက်နေရာအနီးတွင် အကူအညီတောင်းခံရန် အရေးပေါ် အချက်ပြနေကြသည်။
သူသည် ပင်လယ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ဘာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ကို ကျွန်တော် မသိပါ။
သူ တောင်ကုန်းမှ ဆင်းသွားသည်ကိုသာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့အောက်ရှိ စစ်သည်များက နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် ဆက်တက်လာကြပြီးမှ ခရာသံတစ်ခုက သူတို့ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို ချိုင့်ဝှမ်းထဲအထိ လိုက်မတိုက်ခဲ့ပါ။
သောရ်က ထိုအမိန့်ကို လူတိုင်း နှစ်ခါပြန် ကြားစေရမည်ဟု သေချာစေခဲ့သည်။
၎င်းအစား ကျွန်ုပ်တို့သည် စမ်းရေတွင်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ပြီး အရန်တပ်ဖွဲ့ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်သည်တစ်ဦးမှာ လည်ပင်းကို မြှားထိမှန်ပြီး ကျဆုံးသွားသည်။ နောက်ထပ် လေးဦးမှာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။
အက်ရှာရာက ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဖုံးအုပ်ရန် အဝတ်စတစ်ခု ရှာဖွေပေးနေသည်။
ကျွန်တော်သည် ရေများ စီးကျနေခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် တိမ်သော ရေမြောင်းငယ်တစ်ခုကို တူးပေးလိုက်သည်။
စမ်းရေတွင်းတွင် မိန့်ခွန်းပြောခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပါ။
နေ့လည်ရောက်သောအခါ ရန်သူတို့သည် ရေတင်လှည်းများ ပို့ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ညနေပိုင်းတွင် လေကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့များက အတွင်းပိုင်းစခန်းမှ စစ်သည်များ ကမ်းခြေဘက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားကြောင်း သတင်းပို့ကြသည်။
သင်္ဘောများက သူတို့ကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သေးသည်။
သို့သော် ကမ်းခြေ၏ ထိုနေရာကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းမှာ သူတို့ လိုချင်သည့်အတိုင်း အလျင်အမြန် ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်း၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖြိုခွဲခြင်း၊ သို့မဟုတ် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းပွင့်ခြင်းတို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းကို ထွက်ခွာသွားခြင်းထက် ပိုမိုခက်ခဲသွားစေခဲ့သည်။
လောလောဆယ်တွင်တော့ ထိုမျှဖြင့် လုံလောက်သည်။
တပ်ပြန်ဆုတ်ခြင်းမှာ နောက်ထပ် တစ်ရက်ကြာသည်။
ရန်သူတို့သည် သယ်မသွားနိုင်သော ပစ္စည်းများကို မီးရှို့ပြီး စစ်သည်များကို ကမ်းတက်လှေများပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တင်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နဂါးများက သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သော်လည်း သောရ်က ကျွန်ုပ်တို့ မဖျက်ဆီးနိုင်သေးသော စက်ယန္တရားများကြောင့် အန္တရာယ်များသည့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပင်မကမ်းခြေမှ ဝေးကွာသောနေရာတွင် ပျက်စီးသွားသည့် လှေတစ်စင်းမှ လူခြောက်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
သုံးဦးမှာ ချက်ချင်း လက်နက်ချသည်။
နှစ်ဦးမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်လောက်အောင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်နေသည်။
နောက်ဆုံးလူတစ်ဦးမှာ သူ့ဆီသို့ လာနေသော စစ်သည်က ပတ်တီးကိုင်ထားသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အထိ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
ဖန်ရီးယား ထပ်မပေါ်လာတော့ပါ။
ကင်းထောက်များက တောင်ဘက် တောင်ကုန်းအနီးတွင် ကြီးမားသော ခြေရာများနှင့် ပြိုကျနေသော ရဲတိုက်အနီးတွင် သာမန်ဖိနပ်ရာများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာများက သူ ဘယ်သွားမှန်း ကျွန်ုပ်တို့ကို မပြောပြနိုင်ပါ။
အိုရိုင်က အင်ကလေဗ် (enclave) သည် အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီဟု မကြေညာခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုအတိုင်းပင်။
ကင်းလှည့်အဖွဲ့များ ဆက်ရှိနေသည်။ စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းများကို အားဖြည့်ထားသည်။ ကမ်းခြေကို ရှာဖွေပြီး ရန်သူ၏ လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးသည်အထိ အရန်တပ်ဖွဲ့များမှာ အပေါ်ဘက်လမ်းအနီးတွင် ဆက်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် မိသားစုများမှာမူ သူတို့နောက်တွင် မီးခိုးလုံးများ ထားခဲ့ရင်း ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ တက်လာစရာ မလိုတော့ပါ။
ထိုညနေခင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အမိုးမရှိသော ဘုရားကျောင်းဘေးတွင် မီးဖိုတစ်ခု ဖိုလိုက်ပြီး ကင်းစောင့်နေသည့် စစ်သည်များအတွက် စွပ်ပြုတ်အလုံအလောက် ချက်ပေးလိုက်သည်။
သောရ်က ကျွန်တော့်ကို ဒဏ်ရာရသူများ၏ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့နှင့်အတူ ပြန်သွားရန် ပြောသည်။
သူမက အကြံပေးသလိုမျိုး မပြောခဲ့ပါ။
"အီဒရစ်နဲ့ ကျွန်မကတော့ အကူအညီပေးမယ့် တပ်ဖွဲ့တွေ ရောက်လာတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မယ်။ အော်ရီသရာက အိုရိုင်နဲ့အတူ ရှိနေလိမ့်မယ်။ မင်းကတော့ အိမ်ပြန်သွား"
"ကျွန်တော်ကတော့ ဆက်ပြီး..."
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မင်း ဆက်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုပ်နိုင်တိုင်း လုပ်ရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူး"
ကျွန်တော် ကမ်းခြေဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ပြန်လည်သုံးသပ်ရမည့် အစီရင်ခံစာများ၊ စစ်ဆေးရမည့် လမ်းများ၊ ဖယ်ရှားပေးရဦးမည့် အကျဉ်းသားတို့၏ ခြေချင်းဝတ်များ ရှိနေသေးသည်။
အလုပ်ကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေဦးမည်သာ။
ကျွန်တော် ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် သောရ်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် ဒဏ်ရာရသူများ၏ စာရင်းကို ခေါက်၍ ပေးလိုက်သည်။
“လမ်းတစ်ဝက်မှာ ကုသပေးသူတွေကို မင်းနာမည် ထပ်ထည့်ခိုင်းဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့ဦး”
“ကျွန်တော်က လှည်းပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေမှာပါ”
“အစပျိုးဖို့တော့ ကောင်းတာပေါ့”
ပြန်လာသည့် ခရီးစဉ်မှာ ကျွန်တော် လိုချင်သည်ထက် ပိုနှေးကွေးပြီး ဒဏ်ရာရသူ အချို့အတွက်မူ သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ ခဏခဏ ရပ်နားကြသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက ကြက်သွန်နီများ ပေးခဲ့ဖူးသည့် ရွာသို့ ရောက်သောအခါ အီဒရစ်၏ ထောက်ပံ့ရေးမှူးက ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေထဲမှ ပေးချေပြီး ဘုရင်၏ တံဆိပ်ခေါင်းပါသည့် စာတစ်စောင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုစာကို နှစ်ခါဖတ်သည်။
ထို့နောက် အိမ်ထဲဝင်သွားပြီး ပေါင်မုန့်များ ယူလာပေးသည်။
တောင်ဘက်တွင် စစ်ပွဲတစ်ခုကို အနိုင်ရလိုက်ရုံနှင့် လမ်းခရီးက လုံခြုံသွားခြင်း မဟုတ်ပါ။ အစောင့်အရှောက်များက တောင်ကုန်းများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သတင်းပို့သူများက ရှေ့ကနေ ပြေးသည်။ ညဘက်ရောက်လျှင် ဒဏ်ရာရသူများကို နေရာလုံလောက်သည့် အဆောက်အအုံများအတွင်းတွင် အိပ်စက်စေသည်။
ကျွန်တော် တတ်နိုင်သည့်နေရာက ကူညီပြီး ကုသပေးသူများက ထိုင်နေရန် ပြောသည့်အခါ လိုက်နာသည်။
အများအားဖြင့်တော့ လိုက်နာပါသည်။
ဩဆယ်လ် (Orselle) သို့ ရောက်သောအခါ ရပ်စ်က စစ်ကြောင်းကို လာရောက်တွေ့ဆုံပြီး ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် လူနာတင်စင်များကို သယ်ဆောင်ပေးရန် လူသစ်များကို စီစဉ်ပေးသည်။
သူ့နောက်ရှိ ဆိပ်ကမ်းတွင် ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မရှိသည့်အချိန်တွင် ဘဝများက ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို ကျွန်တော် နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုအဖြစ် စတင် နားလည်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမကို မမြင်ခင်ကပင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
အရင်ဆုံး စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်။
ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ရသည်အထိ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်း။
ခဏအကြာတွင် အက်ဒရီယာနာ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို သတိကြီးကြီးထား၍ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သို့သော် လုံလောက်အောင်တော့ သတိမထားမိလိုက်။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူရ ခက်သွားသည်ကို အက်ဗလင် ခံစားမိသွားပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
“နံရိုးတွေလား”
“ညိုမည်းသွားတာပါ”
“အဲဒါကိုတော့ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ စစ်ဆေးကြည့်ရမှာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ချစ်ရသူရယ်”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်မျက်နှာ၏ ဒဏ်ရာမရှိသည့် ဘက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီ”
“အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့လည်း ပြန်ရောက်လာတာပါပဲ”
“နှစ်ခုလုံးအတွက် ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်”
သူတို့နောက်တွင် ကလေးများက ကျွန်တော်နှင့် နီးကပ်နေမှန်း သိသွားပြီး ပြေးလာကြသည်။
ကျွန်တော့်ဒူးဆီသို့ မတိုက်မိခင် ဂျူလီယန်က ကာရိုလ်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အစ်ဂ်နေရှပ်စ်ကို ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး၊ ဟယ်လီနာကတော့ ကျွန်တော့်ကို တက်ဖက်မည့်အရေးကို ဒဏ်ရာတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က စစ်ဆေးပြီးမှ လုပ်ရန် ဆရာလုပ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်လေးက ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။
“ပြန်လာပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် အမိန့်တစ်ခုခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည့်အလား သူက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်ပိုင်းအထိ တာရင်နှင့် အိုရန်ကို ကျွန်တော် မတွေ့ရသေးပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နံရိုးကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးသည်။ ကျွန်တော် ရေချိုး၊ အစာစားပြီး အိပ်စက်ရာတွင် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း အက်ဒရီယာနာက လက်လှမ်းမီသမျှ အစီရင်ခံစာအားလုံးကို သိမ်းယူပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက်မှ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
နိုးလာသည့်အခါ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်က အိပ်ရာဘေးတွင် ကျန်နေခဲ့သည်။
မေရီက ခေါက်ထားသည့် အဖုံးပေါ်တွင် စာသုံးလုံး ရေးထားသည်။
“ဒါက စောင့်နိုင်တယ်”
အောက်ဘက်တွင်မူ ပိုသေးငယ်သည့် လက်ရေးဖြင့် ဂျူလီယန်က ဖြည့်စွက်ထားသည်။
“အဘိုးကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောတယ်”
ကျွန်တော် ထိုစာကို ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ထားခဲ့လိုက်သည်။
နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို သွားတွေ့လိုမလားဟု မေးခိုင်းလိုက်သည်။
သူတို့၏ အဖြေကို မီလာမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။
အိုရန်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တူ ရှိသေးသလားဟု သိချင်နေသည်။
တာရင်ကတော့ သူ မတ်တပ်ရပ်ရဦးမည်လားဟု သိချင်နေသည်။
ကျွန်တော် တူကို ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူတို့သည် ပွင့်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။
သစ်သားလှေငယ်လေးက ပြတင်းပေါက်အစွန်းတွင် ရှိနေသည်။ ၎င်းတွင် သေသေချာချာ ချောမွတ်အောင် လုပ်ထားသည့် အကိုင်းအခက်လေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရွက်တိုင်တစ်ခုနှင့် သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်စုတ်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ထားသော ရွက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
မီလာနှင့် လီနာတို့က အခြားထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဟယ်လီနာက တစ်ယောက်ယောက်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ပို့ပေးရန် အတင်းတိုက်တွန်းထားသည့် သစ်တော်သီး အစိတ်လေးများပါသော ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
တရားရုံးခန်းထဲသို့ ခိုးကြည့်စဉ်က တာရင်နှင့် အိုရန်ကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်။
နေရောင်ခြည်နှင့် ထိုက်တန်သည့် အခန်းထဲတွင် သူတို့ကို မြင်ရခြင်းကတော့ ပို၍ ထူးခြားသည်။
တာရင်က ထရပ်ရန် ပြင်သည်။
“ထိုင်လျက်ပဲ နေနိုင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် အနီးဆုံးရှိ လွတ်နေသည့် ထိုင်ခုံကို ရွေးပြီး အရင်ဆုံး ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သစ်တော်သီးပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးသည်။
အိုရန်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကြည့်သည်။
“တူ မပါဘူးလား”
“ဒီတစ်ခေါက်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ အလည်အပတ်ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောထားလို့ပါ”
သူက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် သစ်တော်သီး တစ်စိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ငါ ပိုစောစော လာချင်ခဲ့တာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
မီလာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“ဦးက ဝံပုလွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား” ဟု အိုရန်က မေးသည်။
“တချို့အချိန်တွေမှာပေါ့”
“ဦး နိုင်ခဲ့လား”
“သူ ဒုက္ခပေးချင်နေတဲ့ လူတွေဆီ မရောက်အောင်တော့ ငါတို့ တားဆီးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ လွတ်သွားတယ်”
အိုရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
တာရင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့အခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်”
“ငါ သိပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပဲ နေရမယ်လို့ သူ ပြောခဲ့လား”
“သူက ငါ့ကို ပြောစရာတွေ အများကြီး ပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်”
တာရင်၏ လက်ချောင်းများက သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အသံကို ပုံမှန်အတိုင်း ထားလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်နေရာမှာ နေသင့်တယ်ဆိုတာကို သူ ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိဘူး”
ကလေးငယ်က တံခါးဝဘက်သို့ ကြည့်သည်။
တံခါးက ခေါက်ထားသည့် တဘက်ဖြင့် ထိန်းထားရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူက “အဲဒါကို အဲဒီအတိုင်း ထားထားလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။
“ရတာပေါ့”
“တစ်ယောက်ယောက်က ဒါက ရှုပ်ပွနေတယ်လို့ ထင်ရင်တောင်လား”
ကျွန်တော် မဖြေခင်မှာပင် အက်ဒရီယာနာက ဝင်ဖြေသည်။
“အထူးသဖြင့် အဲဒီအခါမျိုးမှာပေါ့”
ဩဆယ်လ်က ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ မမေးခဲ့ပါ။
သူတို့၏ ချက်ချင်းလိုအပ်သော စောင့်ရှောက်မှုအတွက် လိုအပ်သည့် မေးခွန်းများကို မေးပြီး ဖြစ်သည်။ ကျန်သည့်အရာများကတော့ သူတို့ ပြောချင်သည့်အချိန်တွင်၊ ကောင်စီ၏ အချိန်ဇယားထက် ပို၍ နားထောင်ပေးနိုင်သည့် လူများနှင့်အတူ ပြောပြနိုင်ပါသည်။
၎င်းအစား အိုရန်က လှေလေးကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြသည်။
ဂျူလီယန်က ရွက်တိုင်လုပ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြတင်းပေါက်အစွန်းတွင် မတိမ်းစောင်းသွားစေရန် စင်လေးတစ်ခု လုပ်ပေးထားသည်။
တာရင်က ရွက်အတွက် အဝတ်စကို ရွေးပေးခဲ့သည်။
အပြာရောင် ဖြစ်သည်။
“သူ့ကို ပွင့်စေချင်တယ်” ဟု အိုရန်က ထိုင်ခုံအောက်ရှိ နေရာအသေးလေးကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည်။
“ပွင့်တာပေါ့” ဟု တာရင်က သူ့ကို ပြောသည်။
“မလုံလောက်ဘူး”
“မင်း ထည့်မယ့်အရာတွေအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာက ထိုအငြင်းပွားမှု ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ သယ်သွားမလို့လဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
အိုရန်က ထိုင်ခုံအသေးလေးကို မလိုက်သည်။
အတွင်းထဲတွင် ချောမွေ့သည့် ကျောက်ခဲနှစ်လုံးနှင့် ခေါက်ထားသည့် စက္ကူငှက်လေး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။
သူက တစ်ခုချင်းစီကို ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြသည်။
ထို့နောက် အလွန်သတိထား၍ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ဂျူလီယန်က စင်္ကြံလမ်းတွင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့်အတူ စောင့်နေသည်။
သူက ဆေးသုတ်ဘူးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
“လှေလေးကို သူတို့ သဘောကျရဲ့လား” ဟု သူက မေးသည်။
“သူတို့က လှေရဲ့ ကုန်တင်ပစ္စည်းတွေအကြောင်း ရှင်းပြနေကြတာ”
သူ့မျက်နှာက ဝင်းပသွားသည်။
“အိုရန်က ဒုတိယ အခန်းလေး တစ်ခု ထပ်လိုချင်နေတာ။ အဘိုးကတော့ အောက်ခြေကို မဖောက်ဘူးဆိုရင် လုပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
“လှေတစ်စင်းအတွက်တော့ အဲဒါက ပုံမှန်အားဖြင့် မှန်ကန်တဲ့ နိယာမပါပဲ” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က ကလေးများ၏ အခန်းတံခါးဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ပြန်လာလို့ ရမလား”
“မင်း သူတို့ကို မေးကြည့်လေ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး တံခါးဘောင်ကို ခေါက်ရန် သွားသည်။
ပွင့်နေသည့် တံခါးကို မဟုတ်ပါ။
တံခါးဘောင်ကို၊ တံခါး မရွေ့သွားစေရန် အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်တွင် အလွန်ပင် ထင်ရှားသည့် ချစ်ခင်မှုမျိုး ပါဝင်နေသဖြင့် ကျွန်တော့်လည်ချောင်းပင် တင်းကျပ်လာသည်။
“သူ သင်ယူနေတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဂရုစိုက်တတ်တယ်” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြန်ဖြေသည်။ “အဲဒါက အကူအညီ ဖြစ်တာပေါ့”
ထိုညနေခင်းတွင် မိသားစုဝင်များ ဧည့်ခန်းတွင် စုဝေးကြသည်။
ဟယ်လီနာနှင့် လစ်ဘက်သ်တို့က မီရယ်လ်ကို အိမ်ရာခွဲဝေမှုဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ ကက်ဆီယာက သူမ အပြီးသတ်ရမည်ဟု အတင်းပြောနေသည့် ချုပ်လုပ်စရာခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။ ကလေးများထံမှ ခေါင်းအုံးတစ်ခုကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အလုပ်ကို ချက်ချင်း ချထားခဲ့ရသော်လည်း သူမက ဆက်လုပ်မည်ဟု ပြောနေဆဲပင်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘေးတွင် ထိုင်သည်။
ကလေးငယ် လေးယောက်က သူတို့၏ ခြေရင်းတွင် သစ်သားတုံးလေးများဖြင့် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု တည်ဆောက်နေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆိုဖာပေါ်တွင် အက်ဗလင်ကို မှီတွယ်ထားသည်။ ကျွန်တော်က သူမ၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ယောက်ယောက်က လှမ်းစရာမလိုဘဲ ကျွန်တော်တို့၏ လက်များ ထိတွေ့နေနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည်။
အမှတ်ရနေရမည့် ဆုံးရှုံးမှုများ ရှိနေသည်။ ရေးသားရမည့် စာများ ရှိနေသည်။ ဖန်ရီးယားက အသက်ရှင်နေဆဲ၊ ဆာတာက စစ်တပ်များကို စုစည်းနေဆဲ၊ အိုသဲလော့စ်က ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူ့တရားရုံးမှ ခေါ်ထုတ်ခဲ့ရုံမျှနှင့် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ လက်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း မရှိသေးပါ။
မနက်ဖြန်တွင် ထိုအရာအားလုံးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ထပ်မံ လိုအပ်လာဦးမည်။
ဒီညတော့ ဂျူလီယန်က ဆိပ်ကမ်းဆောက်ရာမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“လှေကို အပြင်မှာ သွားသုတ်လို့ ရမလားလို့ တာရင်က မေးတယ်”
“မင်း ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ” ဟု မီရယ်လ်က မေးသည်။
“မေးကြည့်ပါ့မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
ဟယ်လီနာက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဥယျာဉ်ထဲက စားပွဲက ဆေးရောင်စွန်းတာထက် ပိုဆိုးတာတွေကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာပါ။”
“အဓိကတော့ မင်းရဲ့အဘိုးကြောင့်ပေါ့လေ” ဟု လစ်ဘက်သ်က ပြောသည်။
ဂယ်ရစ်က ငြင်းဆန်သည်။ ဂျူလီယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ကာရိုက လှေတိုင်းတွင် ကပ္ပတိန် သုံးယောက်စီ ရှိရမည်ဟု ကြေညာလိုက်သည့်အတွက် ကလေးလေးယောက်ကြားတွင် ချက်ချင်းပင် စည်းမျဉ်းဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ဖဝါးက ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် နွေးထွေးနေသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်သည် သူတို့ အရေးမပါသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုအပေါ် အငြင်းပွားနေကြသည်ကို နားထောင်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှာပင် ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။