အခန်း (၃၆၀) - ပြန်လမ်း
ဒဏ်ရာရသူတွေ ရွေ့လျားနေချိန်မှာ ဖန်နရစ်က စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။
မနက်မိုးမလင်းခင် တိုက်ခိုက်ခံရဖို့ကို ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြတယ်။ သော်က ရှေ့တန်းတပ်ကို အလှည့်ကျ နိုးကြားနေစေခဲ့ပြီး မဲရိုဗာကတော့ အမှောင်ထုက လမ်းကို မဖုံးလွှမ်းခင်မှာပဲ မိသားစုတွေကို တောင်ကုန်းပေါ် တက်ခိုင်းလိုက်တယ်။
သစ်ပင်တွေကြားထဲက ဘာမှထွက်မလာခဲ့ဘူး။
စောင့်ကြည့်ရေးကုန်းမြင့်အောက်မှာ ဘာလှောင်အိမ်မှ ပွင့်မလာခဲ့ဘူး။
မနက်ခင်းရောက်တဲ့အခါ နေမထွက်ခင်မှာပဲ သေရတော့မယ်လို့ သေချာပေါက် ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြတဲ့ စစ်သည်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ပြန်တွေးပြီး ရှက်ရွံ့လာကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပထမဆုံး ဆွဲလှည်းဆွဲတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်က ရှေ့မဆက်တော့ဘဲ ငြင်းဆန်လာတယ်။
သူက ဆေးကုသရေးစခန်းဘေးမှာ ခြေစုံရပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်ဆွဲတာ ပြင်းထန်လွန်းလို့ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားတဲ့ စစ်သည်တောင် လက်လွတ်သွားရတယ်။
ဒုတိယမြင်းက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ရေပုံးကို ချလိုက်တယ်။
စခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ သော်က အရှေ့ဘက် တောင်စောင်းဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒိုင်းတွေ" လို့ သူမက ပြောတယ်။
သူမအသံက တိုးညင်းနေတယ်။
ကြားလိုက်ရတဲ့သူတိုင်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြတယ်။
သစ်ပင်တွေကြားထဲက ထွက်လာတဲ့အရာက ပြာရောင်ဝံပုလွေတွေထဲက တစ်ကောင်လို့ ထင်မှတ်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းတယ်။
သစ်ကိုင်းတွေက သူ့ပခုံးနဲ့တိုက်မိပြီး ကျိုးကြေကုန်တယ်။ အမွှေးအမျှင် အမည်းရောင်တွေက လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်က သစ်ပင်စည်တွေကို ပွတ်တိုက်သွားတယ်။ သူ့ခြေသည်းတွေက စိုစွတ်နေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်ကို ကျရောက်တဲ့အခါ သူ့အရွယ်အစားနဲ့ မလိုက်ဖက်အောင်ပဲ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေတယ်။
ခဏတာအတွင်းမှာပဲ အဲဒီပုံရိပ်ထဲမှာ အင်္ကျီအမည်းရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ပြီးတော့ ဖန်နရစ်က ခေါင်းမော့လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီပုံရိပ်က သွားတွေကြားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ဗေးရားက ဆွဲလှည်းတွေဆီ အရင်ဆုံး ရောက်သွားတယ်။
သူမရဲ့ ဒိုင်းက မြေပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ ဒိုင်းအနားသတ်တစ်လျှောက် အလင်းရောင်တွေ ဖြာထွက်လာပြီး သူမကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ ဒိုင်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတယ်။
ဖန်နရစ်က သူတို့ကို ဝင်တိုက်တယ်။
အဲဒီအသံက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကိုပါ တုန်ခါသွားစေတယ်။
စစ်သည်တွေ နောက်ပြန်လျှောကျသွားတယ်။ တစ်ယောက်က လဲကျသွားတယ်။ ဗေးရားကတော့ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ သွေးတွေ စီးကျလာတယ်။
ကျွန်တော်က ဝံပုလွေနဲ့ မြင်းတွေကြားထဲ ရေခဲတံတိုင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထိုးတက်စေလိုက်တယ်။
ဖန်နရစ်က အဲဒါကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး မချိုးဖျက်ဘူး။
ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်တာ။
အပြာရောင် ရေခဲတုံးတွေက တဲတွေပေါ်ကို လွင့်စင်ကျလာတယ်။
သော်ရဲ့ တူကြီးက သူ နောက်တစ်ကြိမ် မခုန်ခင်မှာပဲ သူ့မေးရိုးနောက်ကနေ ရိုက်ချလိုက်တယ်။
သူက လိမ်ကောက်ပြီး ရှောင်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ကို ခြေသည်းတွေနဲ့ ဆွဲခြစ်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် သူမနဲ့ စတွေ့ကတည်းက တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့အတိုင်း သော်က ဘာမှကို မပြောတော့ဘူး။
သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက စခန်းတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။
တောင်ကြားလမ်းအောက်မှာ တံပိုးမှုတ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ စစ်သည်တွေက မနက်ခင်း မြူနှင်းတွေကြားထဲကနေ ချီတက်လာကြတယ်။ အနောက်ဘက် တောင်စောင်းတစ်လျှောက်မှာ ပြာရောင်ဝံပုလွေတွေက မဲရိုဗာ ညကသုံးခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကို သစ်ပင်တွေကြားကနေ စီးဆင်းလာကြတယ်။
ဖန်နရစ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်အားကို အမြန်ဆုံး စုစည်းရမယ့်နေရာကို ရွေးချယ်ပြီး လာခဲ့တာ။
သူ့တပ်မတော်ကတော့ အဲဒီအင်အားမရှိတော့မယ့် နေရာတွေကို ရွေ့လျားနေတယ်။
"အီဒရစ်က တောင်ကြားလမ်းကို ထိန်းထားလိမ့်မယ်" သော်က ပြောတယ်။ "ဗေးရားက ဒဏ်ရာရသူတွေနဲ့ နေခဲ့။ ယူရီယာဂရေး၊ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"
ကျွန်တော် တံပိုးမှုတ်သံတွေဆီကို လှည့်ကြည့်ချင်မိတယ်။
မကြည့်ခဲ့ဘူး။
မဲရိုဗာက သူမရဲ့ တာဝန်ကို သိတယ်။ အီဒရစ်လည်း သူ့တာဝန်ကို သိတယ်။ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို သွားကြည့်ဖို့ ဒီနေရာကို စွန့်ခွာလိုက်ရင် ကျွန်တော် လမ်းဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ဖန်နရစ်က ဆွဲလှည်းတွေဆီ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်က ဒဏ်ရာရစစ်သည်တစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"လှဲနေပါ" လို့ ဗေးရားက သူ့ကို ပြောတယ်။
"ကျွန်တော် လှံကို ကိုင်နိုင်ပါတယ်"
"ဒါဆို အဲဒီနေရာကနေပဲ ကိုင်ထား"
သူမက လဲကျနေတဲ့ လက်နက်တစ်ခုကို သူ့လက်ထဲ ထိုးပေးလိုက်ပြီး ဝံပုလွေဆီ ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သည်းခံစိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ခုန်လိုက်တယ်။
သော်က သူ့ကို လေထဲမှာပဲ ကြိုဆိုလိုက်တယ်။
လျှပ်စီးတွေက စခန်းတစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင် လွှမ်းခြုံသွားစေတယ်။
ကျွန်တော်က သူ့ကိုယ်ခန္ဓာအောက်ကို လေပွေတစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး တဲတွေဘက်ကို ခုန်ဝင်တာမျိုး မဖြစ်အောင် လမ်းကြောင်းလွှဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ သူ့ကိုယ်အလေးချိန်က ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး လမ်းကြောင်းလွှဲသွားပေမဲ့ သူ့ခြေသည်းတွေက ရေနုတ်မြောင်းရဲ့ ကျောက်သားအစွန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်နိုင်တယ်။
သူက အဲဒါကို အသုံးချပြီး ဘေးကို ခုန်ထွက်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ဆီကို တည့်တည့်ပဲ။
ရေခဲတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်နဲ့ ပခုံးတွေကို ဖုံးအုပ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် တူကို မမြှောက်ခင်မှာပဲ သူ့ရှေ့ခြေထောက်က ဝင်ဆောင့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်ကနေ လွင့်စင်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်နောက်က ပစ္စည်းသေတ္တာက ကျွန်တော့်ကျောနဲ့ တိုက်မိပြီး ကျိုးကြေသွားကာ ပတ်တီးတွေနဲ့ သစ်သားစတွေက ရွှံ့တွေပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲသွားတယ်။
နာကျင်မှုက ကျွန်တော့်အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေတယ်။
ဖန်နရစ်ရဲ့ ခေါင်းက အောက်ကို ဆင်းလာတယ်။
ကျွန်တော်က သူ့အောက်က စိုစွတ်နေတဲ့ မြေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး ဆောင်းရာသီကို ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တံတိုင်း မဆောက်ဘူး။
သူ့ခြေသည်းတွေ စိုက်ထားတဲ့ မြေပြင်ကို ရေခဲခဲသွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး အအေးဓာတ်ကို ပိုနက်အောင် ပို့လိုက်ကာ ရွှံ့တွေကို ကျောက်ခဲနဲ့ ပူးကပ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်။
အဲဒါက တစ်ခဏလေးပဲ ခံတယ်။
သော်က အဲဒီအချိန်လေးကို အသုံးချလိုက်တယ်။
မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) က သူ့ပခုံးကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ ရုန်းထွက်လိုက်ချိန်မှာ မြေပြင်က တုန်ခါသွားတယ်။
အော်ရီသာက သူ့ရဲ့ တောင်ပံတွေကို ဖြန့်ကျက်ပြီး ဆေးကုသရေးစခန်းကို အမှောင်ကျသွားစေလောက်အောင် အပေါ်ကနေ ဆင်းသက်လာတယ်။
အခုဆိုရင် ဖန်နရစ်မှာ ကြည့်စရာ အရပ်သုံးမျက်နှာ ရှိသွားပြီ။
"ထ" သော်က ပြောတယ်။
"စဉ်းစားနေတာပါ"
"မြန်မြန်စဉ်းစား"
ကျွန်တော် ဒူးတစ်ဖက်ပေါ် ထောက်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်နံရိုးနားက တစ်ခုခုက ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကို ဆန့်ကျင်နေတယ်။
ကျွန်တော့်သံချပ်ကာက ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူ့အောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အဲလောက် မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
အော်ရီသာက မီးမမှုတ်ဘူး။ ဝံပုလွေနောက်မှာ ဒဏ်ရာရသူတွေ အများကြီးရှိနေပြီး ရွက်ဖျင်တဲတွေနဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မြင်းတွေလည်း အများကြီးရှိနေလို့ပါ။
အစား၊ သူက ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ရှေ့ကို တိုးဝင်လိုက်ကာ ဖန်နရစ်ကို ဆွဲလှည်းတွေဆီကနေ ဝေးရာကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
ဖန်နရစ်က သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
အော်ရီသာက သွားတွေနဲ့ မထိမိအောင် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့အကြေးခွံတစ်ခုရဲ့ အောက်ခြေမှာ သွေးစွန်းနေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
သော်က ဘေးကနေ တိုက်ခိုက်တယ်။
ခဏတာအတွင်းမှာပဲ အကွာအဝေး၊ ခြေလှမ်းနဲ့ နောက်ထပ်ရိုက်ချက်တစ်ခုမှလွဲပြီး တခြားဘာမှ တွေးဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော့်တူက ရှေ့ခြေထောက်ကို ရိုက်မိတယ်။ ဖန်နရစ်ရဲ့ ခြေသည်းတွေက ကျွန်တော့်ရေခဲသံချပ်ကာပေါ်မှာ အစင်းကြောင်း နက်နက်သုံးကြောင်း ဆွဲခြစ်သွားတယ်။ အော်ရီသာရဲ့ အမြီးက တစ်စက္ကန့်အလိုအထိ ဝံပုလွေနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ သစ်ပင်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။
ဖန်နရစ်က မထိခိုက်နိုင်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။
သော် ရိုက်လိုက်တဲ့နေရာမှာ သွေးတွေက သူ့ပခုံးကို အရောင်ရင့်စေတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက သွားတွေကို မကြည့်ဘဲ အနာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အပြစ်ပေးနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းတယ်။
ဗေးရားက ဆွဲလှည်းတွေကို စတင်ရွှေ့လိုက်တယ်။
တစ်ခါတစ်မျိုးစီပါ။
စစ်သည်တွေက သူတို့ကို ဒိုင်းကာတန်းနောက်ကနေ မဲရိုဗာက မနေ့ညက ဒုတိယဆေးကုသရေးစခန်း ဖွင့်ထားတဲ့ တောင်စောင်းလမ်းကြားဆီကို သယ်သွားကြတယ်။
ဖန်နရစ်က သူတို့ ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်တယ်။
သူက ချက်ချင်း လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်တယ်။
အဲဒီအခါကျမှ သူက ရေတွက်နေတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
အားနည်းတဲ့နေရာကို ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒဏ်ရာရသူ နောက်တစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်ထဲ ထည့်မလဲ၊ သော် ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘယ်လောက် ဝေးဝေး ထွက်သွားမလဲ၊ အော်ရီသာက သူ့ရဲ့ သံချပ်ကာမရှိတဲ့ တောင်ပံကို သစ်ပင်တွေဘက် လှည့်မလားဆိုတာကို တိုင်းတာနေတာ။
ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးတွေဆီကို နှင်းခဲတွေ ပို့လိုက်တယ်။
သူက ခါထုတ်လိုက်ပြီး အဲဒီအသံတွေကြားထဲကနေ အားကုန် ချီတက်လာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို မျက်စိကွယ်စေဖို့အတွက် နှင်းခဲတွေကို ပို့လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။
သူ ကျွန်တော့်လက်တွေကို ကြည့်နေဖို့ လိုတာ။
သူ့နောက်ခြေထောက်တွေနောက်က ရေနုတ်မြောင်းက အေးခဲသွားတယ်။ လေက သူခုန်မယ့် လမ်းကြောင်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို တိုက်ခတ်တယ်။
သူ့နောက်ခြေထောက်က ချော်သွားတယ်။
သော်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ လဲကျသွားတယ်။
အော်ရီသာက သူ ပြန်မထနိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ကို တောင်စောင်းအောက်ကို ပိုပြီး တွန်းပို့လိုက်တယ်။
"အခု" ဗေးရားက အော်လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဆွဲလှည်းလေးခုက တစ်ပြိုင်နက် ရွေ့သွားတယ်။
ဖန်နရစ်က ကျိုးကြေနေတဲ့ သစ်ပင်တွေကြားထဲကနေ ထလာတယ်။
သူ ဖွင့်ထားတဲ့ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်တက်လာတဲ့အခါ သူ့ပုံစံက ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကြီးမားတဲ့ ပခုံးတွေက ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ အမွှေးအမျှင်တွေက အမှောင်ထုထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။ သစ်ကိုင်းတွေအောက်မှာ လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကတော့ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။
သူ့ပါးစပ်မှာ သွေးတွေ စွန်းနေတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့နောက်က ဒဏ်ရာရသူတွေ မရှိတော့တဲ့ နေရာလွတ်တွေကို ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ တောင်ကြားလမ်းအောက်မှာ မြည်ဟည်းနေတဲ့ တံပိုးသံတွေဆီကို ကြည့်တယ်။
သော်က ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာတယ်။
သူမက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
"မင်းက အမြဲတမ်း အခေါ်ခံရဖို့ အသင့်ရှိနေတာပဲ"
"ပြီးတော့ မင်းကလည်း မင်းကို မတုံ့ပြန်နိုင်တဲ့သူတွေကိုပဲ အမြဲတမ်း ရွေးချယ်တတ်တာပဲ"
အဲဒီအပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ခဏတာတော့ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တိုက်တော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက သစ်ပင်တွေကြားထဲကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတယ်။
အော်ရီသာက သူ့တောင်ပံတွေကို မြှောက်လိုက်တယ်။
"လိုက်မသွားနဲ့" သော်က ပြောတယ်။
နဂါးက ငြိမ်နေလိုက်တယ်။
တောင်ကုန်းအပေါ်ဘက်မှာ အီဒရစ်ရဲ့ တံပိုးသံက နှစ်ကြိမ် မြည်လာတယ်။
ထိန်းထားနိုင်တယ်။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ် ထပ်မြည်တယ်။
အကူအညီ လိုတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
"လမ်းလျှောက်နိုင်လား"
"နိုင်ပါတယ်"
"အဲဒါ ငါမေးသင့်တဲ့ မေးခွန်း မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ တောင်ကြားလမ်းဆီ သွားကြတယ်။
တဲတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာ အီလီဇာရဲ့လူတွေ စုဝေးရာအိမ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အချိန်တွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက ဖန်နရစ်ရဲ့ အစွယ်တွေဆီမှာပဲ ကျဉ်းမြောင်းနေချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို သိချင်တာကြောင့် ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်တွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခဲ့တယ်။
သူက ဗေးရားရဲ့ ဒိုင်းကာကို ရိုက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အဝတ်လျှော်သူမရဲ့ ဖခင်က အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့အတူ ဩဆယ်လ်ကိုသွားတဲ့ လမ်းမပေါ်ကို ရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူမနာမည်က အန်ဆာ။
သူမရဲ့ မောင်ဖြစ်သူ ဘရန်ကတော့ ခရီးတစ်ထောက်နားတဲ့နေရာမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ကနေ ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရတာ။ ဒေသခံအလုပ်သမားတွေလို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကင်းထောက်နှစ်ယောက်က အထဲကို ဝင်သွားတယ်။ တခြားလေးယောက်ကတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံခြံဝင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြတယ်။
သတိပေးချက် မမြည်ခင်မှာပဲ အစောင့်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်တယ်။
ဘရန်ကတော့ တခြား အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်ခံထားရတဲ့ ဆွဲလှည်းမောင်းသူ သုံးယောက်ကိုပါ ခေါ်သွားမှပဲ လိုက်မယ်လို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။
သူတို့လည်း ခေါ်သွားပေးလိုက်တယ်။
အစောင့်အဖွဲ့နှစ်ခုစလုံးက အခြေအနေရှင်းသွားပြီလို့ အစီရင်ခံမှသာ အီလီဇာက စုဆောင်းရေးစခန်းက အဖွဲ့ကို လှုပ်ရှားခွင့်ပေးခဲ့တယ်။
အန်ဆာကို ကျွန်တော်တို့က သူ့မိသားစုကို နောက်မှ ပြန်ကယ်ပေးမယ်လို့ ယုံကြည်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။
သူကိုယ်တိုင် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင်ကတည်းက သူတို့ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ သူ သိထားပြီးသားပါ။
စုဆောင်းရေးစခန်းမှာ အစောင့် ခြောက်ယောက်၊ စာရေးတစ်ယောက်နဲ့ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ တခြားသူတွေရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ ပိတ်စတွေကို လျှော်ဖွတ်ပေးနေရတဲ့ အလုပ်သမား ဆယ့်တစ်ယောက် ရှိတယ်။
လိုကီက ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ရှေ့တံခါးကနေ ဝင်သွားတယ်။
သူ့ဘဝမှာ အယုံကြည်ရဆုံး သရုပ်ဆောင်ပြမှုတစ်ခုဖြစ်တယ်လို့ သူက နောက်ပိုင်းမှာ ပြောတယ်။
အီလီဇာကတော့ သူ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ချင်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ဖို့အတွက် သူ အذီးအမူး ညည်းညူနေခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။
ဒီအငြင်းပွားမှုကတော့ ဘယ်တော့မှ မပြေလည်ခဲ့ပါဘူး။
အရေးကြီးတာက လိုကီ ခြင်းတောင်းကို ချလိုက်တဲ့အခါ စာရေးက အဲဒီခြင်းတောင်းကို ကြည့်လိုက်ခြင်းပါပဲ။
စာရေးက သတိပေးချက် ကြိုးကို မဆွဲခင်မှာပဲ ကယ်ဒရစ်က စားပွဲဆီကို ရောက်သွားတယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ မယ်လိုဒီနဲ့ ကင်းထောက်တွေက ခြံဝင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။
အစောင့်တစ်ယောက်က ဓားကို ဆွဲထုတ်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုကြည့်ပြီး တံတိုင်းနောက်မှာ မြှားသမား ဘယ်နှစ်ယောက် ပေါ်လာလဲဆိုတာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို တားလိုက်တယ်။
စုဆောင်းရေးစခန်းမှာ ဘယ်သူမှ မသေခဲ့ဘူး။
အလုပ်သမားတစ်ယောက်က ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေလဲဆိုတာ မသိခင်မှာပဲ လိုကီကို စိုစွတ်နေတဲ့ ပိတ်စနဲ့ ရိုက်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ပစ်မှတ်က အလွန်ကောင်းတယ်ဆိုတာကို သူ ဝန်ခံခဲ့တယ်။
အပေါ်ထပ်မှာ အခန်း သုံးခန်း ရှိတယ်။
နှစ်ခန်းကတော့ ပုံမှန် သိုလှောင်ခန်းတွေပါ။
တတိယအခန်းကတော့ စုဆောင်းရေးခေါင်းလောင်း မမြည်မချင်း ဘာမှမရှိတဲ့ နံရံတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။
နသန်နီရယ်နဲ့ အီဒရစ်တို့မှာ နောက်ထပ် ပစ္စည်းလာပို့မယ့်အချိန် မတိုင်ခင် လေ့လာဖို့ အချိန်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။
အဲဒီလမ်းကြောင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
စုဆောင်းရေး စာရေးက ပစ္စည်းတွေကို ပို့ဆောင်ပြီးကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ဖို့နဲ့ လက်ခံမယ့်သူက အတည်ပြုပေးဖို့ကို စောင့်နေတာပါ။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အရေအတွက်က တူညီမှ ဖြစ်မှာပါ။
"ပိတ်စတွေကို အရင် ပို့လိုက်ရင်ကော" မယ်လိုဒီက မေးတယ်။
"အဲဒါပဲ ကျွန်မတို့ လုပ်ကြမှာ" အီလီဇာက ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ အဲဒီအောက်မှာ ပုန်းပြီး လိုက်မစီးဘူး။
ပထမဆုံး ဆွဲလှည်းမှာ ပိတ်စတွေနဲ့ နသန်နီရယ် ပြန်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိစေမယ့် အရာတစ်ခု ပါသွားမယ်။ တကယ်လို့ နန်းတော်ဘက်က တားဆီးတာ၊ ရှာဖွေတာ ဒါမှမဟုတ် လက်ခံမယ့်နေရာကို ပြောင်းလိုက်တာမျိုး လုပ်ခဲ့ရင် အဖွဲ့က အဲဒီထဲ မဝင်ခင်မှာပဲ သိနိုင်မှာပါ။
အန်ဆာက ပုံမှန်အတိုင်း တံခါးခေါက်ပြတယ်။
စာရေးက မျက်နှာပျက်လျက်နဲ့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခံထားရရင်း ပုံမှန် အရေအတွက်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
တတိယတံခါးရဲ့ ဟိုဘက်မှာ နံရံနေရာမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတွေ ပေါ်လာတယ်။
ဆွဲလှည်းက ရှေ့ကို တိုးဝင်သွားတယ်။
အဝေးက အသံတစ်ခုက ပိတ်စတွေ နောက်ကျနေတဲ့အကြောင်း ညည်းညူနေတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ပုံမှန်ဖြစ်နေကျ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုမျိုးက ကြိုဆိုရမယ့်အရာ ဖြစ်နေတယ်။
တောင်ကြားလမ်းမှာတော့ အီဒရစ်က ဖန်နရစ် လိုချင်နေတဲ့အရာကို အတိအကျ ငြင်းဆန်လိုက်နိုင်တယ်။
ဝံပုလွေက ကျွန်တော်တို့ စခန်းဆီ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဝက်ကို တောင်အောက်ကို ပြေးဆင်းခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။
နန်းတော်ဘက်က တပ်တွေက အောက်ကနေ ဖိအားပေးနေချိန်မှာ သူ့လူတွေက အက်ရှာရာဘေးက တောင်ကုန်းကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။
နဂါးနှစ်ကောင်က အနောက်ဘက် သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ ဝဲပျံနေပြီး ပြာရောင် ဝံပုလွေတွေကို မဲရိုဗာရဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ လူစုတွေဆီကနေ ဝေးရာကို မောင်းထုတ်နေတယ်။ မိသားစုတွေက ရန်သူထင်ထားတာထက် ပိုဝေးတဲ့ လမ်းပေါ်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက နေမဝင်ခင်ကတည်းက သူတို့ကို ရွှေ့ထားလို့ပါ။
ဘာမှ အရေးတကြီး မဖြစ်သေးခင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားမှုတွေက လူတွေကို အသက်ကယ်ပေးနေတယ်။
သော်က တိုက်ပွဲထဲကို တန်းပြီး ဝင်သွားတယ်။
ကျွန်တော်က အီဒရစ်ဘေးမှာ ကျွန်တော် အဆင်ပြေကြောင်း သူ သိအောင် ခဏလောက် ရပ်လိုက်တယ်။
"ဒဏ်ရာရသူတွေကော" သူ မေးတယ်။
"ရွေ့နေပြီ။ ဖန်နရစ် နောက်ဆုတ်သွားတယ်"
သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့် သံချပ်ကာပေါ်က ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အစင်းကြောင်းတွေဆီ ရောက်သွားတယ်။
"သဘောပေါက်ပြီ"
ပြီးတော့ သူက သူ့ဓားကို တောင်စောင်းဘက်ကို ညွှန်လိုက်တယ်။
"အရှင်မင်းကြီး" သူက အလွန်တရားဝင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်၊ "ဟိုဘက်မှာ မိုးလေဝသ အဆင်မပြေတာမျိုးလေး ဖြစ်ပေးရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ"
အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိတယ်။
စုဆောင်းရေးစခန်းမှာတော့ အလွတ်လှည်းက ပြန်ရောက်လာတယ်။
တံခါးမပိတ်ခင်မှာပဲ နသန်နီရယ်က လမ်းကြောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
အီဒရစ်က ပြန်လာမယ့် လမ်းကြောင်းရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ဘောင်နဲ့ ကပ်ထားလိုက်ပြီး မြွေလမ်းကြောင်းက ဟိုဘက်ကို ရွေ့သွားချိန်မှာ စုဆောင်းရေးစခန်းရဲ့ နေရာကို ထိန်းထားလိုက်တယ်။
သူတို့က တံခါးအသစ် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့က ရှိပြီးသား ဝန်ဆောင်မှုလမ်းကြောင်းကို လူတွေ အသုံးပြုနေချိန်မှာ ဦးတည်ရာ ပြောင်းမသွားအောင် ထိန်းထားတာပါ။
အဲဒီအတွက် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ရမယ်။
အီလီဇာက စစ်သည် ခြောက်ယောက်နဲ့အတူ ကယ်ဒရစ်၊ သက်ဆာ၊ လိုကီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့ကို ခေါ်သွားတယ်။
အန်ဆာကတော့ ဘောင်ဘေးမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး သူတို့ မရောက်ခင် လမ်းကွေ့တိုင်းကို ရှင်းပြနေတယ်။
သူမက အဲဒီတံခါးမှာ ရပ်တန့်ခွင့်ရှိဖို့ ထိုက်တန်သူပါ။
လက်ခံတဲ့ လှေကားထစ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပါပဲ။
ကြေးလက်ရန်း၊ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတွေ၊ စာရေးစားပွဲ။
ပိတ်စထားတဲ့ အခန်းနဲ့ အနီးဆုံး အစောင့်က လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေတာလဲဆိုတာ စမေးဖို့ လုပ်တယ်။
လိုကီက ခေါက်ထားတဲ့ ပိတ်စတွေကို သူ့မျက်နှာဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး ဖြေလိုက်တယ်။
သူ အော်ဟစ်ဖို့ မလုပ်ခင်မှာပဲ စစ်သည်တွေက သူ့ကို နှိမ်နင်းလိုက်တယ်။
ဒုတိယ အစောင့်ကတော့ အော်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး သတိထားရမယ့် အပိုင်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီ။
သူတို့ အပေါ်ကနေ သတိပေးခေါင်းလောင်းသံတွေ မြည်နေချိန်မှာပဲ ကောင်လေးတွေရှိတဲ့ အခန်းတံခါးဆီ ရောက်သွားကြတယ်။
ကယ်ဒရစ်က သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ သော့ကို သုံးပြီး သော့ခတ်ထားတာကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
တံခါးခုံပေါ်က အဖြူရောင် အလင်းတန်းက တောက်ပလာတယ်။
အခန်းထဲမှာ တာရင်က အော်ရင်ကို သူ့နောက်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။
"ငါတို့က ဂရေးကိပ်က လာတာ" မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။
အော်ရင်က သူမရဲ့ နားရွက်တွေကို အရင်ကြည့်ပြီးမှ စစ်သည်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"မီလာကော"
"လုံခြုံပါတယ်။ သူ အပြာရောင် ချည်မျှင်အကြောင်း သိတယ်"
တာရင်က သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
အဲဒါက သူ့ကို နားထောင်လာအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဖြတ်သွားခွင့်ပေးဖို့တော့ မလုံလောက်ဘူး။
သူ ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အလင်းတန်းတွေက သူ့ခြေကျင်းဝတ်တွေကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဆီကို ပြန်တွန်းပို့လိုက်တယ်။
သက်ဆာက အလင်းတန်း အပြင်ဘက်မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
"ရပ်လိုက်ပါ။ မင်းတို့ကို ဘာက ဖမ်းချုပ်ထားလဲဆိုတာ ကြည့်ပါရစေ"
အမိန့်က အခန်းထဲမှာ ရေးထိုးထားတာပါ။ ကောင်လေးတွေက အစားအစာ၊ ပိတ်စနဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လက်ခံရရှိနိုင်တယ်။ သူတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အာဏာပိုင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတို့ ထွက်ခွာလို့ မရဘူး။
ကယ်ဒရစ်က အဲဒီပုံစံကို မှတ်မိတယ်။
ဂရေးကိပ်ကို မရောက်ခင် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူက အဲဒီလို အမိန့်တွေကို မြင့်မြတ်တဲ့ ဥပဒေအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးဖို့ ကူညီခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါကို သိလိုက်ရတာက အောင်ပွဲခံရသလိုမျိုး ခံစားရတယ်လို့တော့ သူ ဟန်မဆောင်ခဲ့ပါဘူး။
"ဒီမှာ" သူက သက်ဆာကို ပြောတယ်၊ "မူလ ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ်မှာ အသစ်ထပ်ရေးထားတဲ့ အမိန့်တစ်ခု ရှိနေတယ်"
သတိပေးခေါင်းလောင်းက ဆက်မြည်နေတုန်းပဲ။
ပိတ်စတွေ ပို့လိုက်တာက အခန်းရဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းကို ပြန်လည်သက်တမ်းတိုးလိုက်တာပဲ။
လူ နှစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ ပစ္စည်းတွေ ရရှိပြီးပြီ။ ထိန်းသိမ်းမှုက ဆက်ရှိနေတယ်။
စာရေးတွေက မလိုအပ်တဲ့ အလုပ်တွေကို မကြိုက်ကြလို့ နန်းတော်ဘက်က ဒီလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို လုပ်ထားတာပါ။
အဲဒီ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကပဲ အန်ဆာရဲ့ အချက်အလက်တွေအရ သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်တယ်။
အခန်းရဲ့ အမိန့်က သူ့ဘာသာသူ အလိုလို သက်တမ်းတိုးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ စည်းကမ်းချက်တွေက အကျုံးဝင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က သက်သေခံပေးရမယ်။
ကယ်ဒရစ်က အသစ်ဖြစ်တဲ့ စာကြောင်းကို ထိလိုက်တယ်။
"ဒီကောင်လေးတွေကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်လာတာ" သူက ပြောတယ်၊ "သူတို့က ဒီထိန်းသိမ်းမှုထဲကို ဆန္ဒအလျောက် ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး"
အဲဒီအမှတ်အသားက သူ့ကို ဆန့်ကျင်တယ်။
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေရုံနဲ့ နန်းတော်ရဲ့ အာဏာကို ဖျက်ဆီးပစ်လို့ မရဘူး။
သက်ဆာက အဲဒီဘက်ကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေဆီမှာ အလင်းတွေ စုဝေးလာချိန်မှာ သူမလက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။
"တာရင်၊ အော်ရင်။ မင်းတို့ ငါတို့နဲ့အတူ ဒီအခန်းထဲကနေ ထွက်သွားချင်လား"
"ဟုတ်ကဲ့" အော်ရင်က ချက်ချင်း ဖြေတယ်။
တာရင်က တံခါးကိုကြည့်တယ်၊ စစ်သည်တွေကို ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဟိုဘက်မှာရှိတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့"
စာကြောင်းက တုန်ခါသွားတယ်။
အီလီဇာရဲ့ နောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က လှေကားလက်ရန်းကို ကွေးသွားလောက်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်တယ်။
နန်းတော်က အကူတပ်တွေ ရောက်လာပြီ။
ကယ်ဒရစ်က အမိန့်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်မပစ်နိုင်ဘူး။
အချိန်မရှိတော့ဘူး။
သက်ဆာက မှတ်တမ်းတင်ထားတာတွေနဲ့ ကောင်လေးတွေ အခု ရွေးချယ်နေတဲ့အရာကြားမှာ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေချိန်မှာပဲ သူက အဲဒီ သက်တမ်းတိုးထားတဲ့ အမိန့်ကို မူလပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ခွဲထုတ်ထားလိုက်တယ်။
တံခါးခုံပေါ်က အဖြူရောင် အလင်းတန်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖဝါးအကျယ်လောက်သာ ကျန်တော့တဲ့အထိ မှိန်ကျသွားတယ်။
"ဘေးကို စောင်းပြီး ထွက်ခဲ့" မယ်လိုဒီက တာရင်ကို ပြောတယ်။ "ငါ့ဆီ လာခဲ့"
တာရင် ကြိုးစားကြည့်တယ်။
အလင်းတန်းက သူ့လက်စွကို ဖမ်းဆုပ်သွားတယ်။
အဝတ်စုတ်ပြဲသွားပြီး သူ အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့ မယ်လိုဒီက သူ့ပခုံးတွေကို ဆွဲကိုင်ပြီး လွတ်အောင် ဆွဲထုတ်လိုက်နိုင်တယ်။
အော်ရင်ကတော့ အလွန်မြန်ဆန်စွာ နောက်ကနေ လိုက်လာတာမို့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
သက်ဆာက သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ဖျော့တော့တော့ အလင်းတန်းက တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာတယ်။
အခန်းထဲမှာတော့ ကုတင်က မှောက်လျက်လဲသွားတယ်။
ကယ်ဒရစ်က နံရံကို မှီပြီး လဲကျသွားကာ သူ့လက်ဖဝါးကနေ လက်ကောက်ဝတ်အထိ အသားတွေ မီးလောင်ပြီး နီရဲနေတယ်။
သူက စင်္ကြံလမ်းမှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူက တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်တယ်၊ ဟန်ချက်မညီဘဲ တုန်ယင်နေတဲ့ ရယ်သံမျိုးပါ၊ ဒီမြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေပုံရတယ်။
"သွားကြတော့" အီလီဇာက ပြောတယ်။
သူတို့ ထွက်သွားကြတယ်။
ဒီဆုတ်ခွာမှုအတွက် သူတို့ အဖိုးအခ ပေးလိုက်ရတယ်။
ဒက်ဆာလို့ ခေါ်တဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်က လှေကားထစ်အပေါ်မှာ လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားရင်း သူမရဲ့ ပခုံးကို ဓားနဲ့ အခုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကင်မရွန်ကတော့ ပေါင်ကို မြားထိမှန်သွားတယ်။
လိုကီက အပေါ်ထပ် စင်္ကြံလမ်းကို လူတွေ လမ်းမှားဘက်ကို ပြေးနေတဲ့ အသံတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းလိုက်တယ်။
အဲဒါက သူတို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူပေးလိုက်နိုင်တယ်။
ကင်မရွန်ရဲ့ ခြေထောက်က မနိုင်တော့တဲ့အခါ မယ်လိုဒီက သူ့ကို ထမ်းသွားတယ်။ တာရင်က အော်ရင်ကို ဆက်ပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးပေမဲ့ ကောင်လေးကတော့ ဒဏ်ရာရသူတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ပဲ အမြဲ ကြိုးစားနေတယ်။
အီလီဇာက ဒက်ဆာနဲ့အတူ နောက်ဆုံးမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။
ဝန်ဆောင်မှုလမ်းကြောင်း တံခါးဝမှာတော့ အဖြူရောင် စင်္ကြံလမ်းက ပိုပြီး ရှည်လျားလာတယ်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက အနှောင့်အယှက်ကို ခံစားမိသွားပြီ။
မြွေကြီးက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ နားလည်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုနေတာကိုပဲ သိလိုက်တာလား ဆိုတာကိုတော့ နသန်နီရယ် နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လိုမှ မပြောတတ်တော့ဘူး။
သူ သိတာတစ်ခုကတော့ အကွာအဝေးတွေ ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
အီဒရစ်က စုဆောင်းရေးစခန်းရဲ့ တံခါးခုံကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ တံခါးဘောင်ပေါ် ဖိထားလိုက်တယ်။
သူ ရှေ့ကို စတင် လျှောကျလာတဲ့အခါ အန်ဆာက သူ့ခါးပတ်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်တယ်။
အလုပ်သမား နှစ်ယောက်က သူမဆီ လာရောက် ပူးပေါင်းတယ်။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် သုံးယောက် ထပ်ရောက်လာတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ အီလီဇာက လူတိုင်းကို ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားနေဖို့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
အော်ရင်က အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်သွားတယ်။
တာရင်က သက်ဆာဘေးကနေ ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ဖြတ်သွားတယ်။
ကယ်ဒရစ် နောက်က လိုက်သွားပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေ၊ ကျန်တဲ့ စစ်သည်တွေ အစဉ်လိုက် ထွက်သွားကြတယ်။
လိုကီကတော့ သူ့ခြေထောက်တွေ ဘယ်နားမှာရှိလဲဆိုတာကို စင်္ကြံလမ်းကို လိမ်ညာပြောဆိုရင်း နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဒက်ဆာက တံခါးခုံပေါ်မှာ လဲကျသွားတယ်။
အီလီဇာက သူမရဲ့ လက်မောင်းအောက်ကနေ ဖမ်းဆွဲပြီး လွတ်အောင် ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
နသန်နီရယ်က လမ်းကြောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
တံခါးက တံခါးပေါင်ကို ကွဲအက်သွားလောက်တဲ့အထိ ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားတယ်။
ခဏတာလောက်တော့ အခန်းထဲမှာ မောဟိုက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံတွေနဲ့ အော်ရင်က အလွတ် လျှော်ဖွပ်ခြင်းတောင်းထဲကို အန်ထုတ်နေတဲ့ အသံတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
အန်ဆာက သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
တာရင်ကတော့ သူ့ရဲ့ ပြဲနေတဲ့ လက်စွကို တစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။
"ဒါ အပြင်ဘက်လား" သူ မေးတယ်။
မယ်လိုဒီက အနီးဆုံး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
အဲဒီအပြင်ဘက်မှာတော့ ခြံဝင်း၊ လှည်းတစ်စီးနဲ့ လေထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ သစ်ပင်တန်းတွေကို တွေ့ရတယ်။
တာရင်က အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူ တုန်ရီလာတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်မြင်းဇောင်းကို ပြန်ရောက်တယ်။
ရန်သူတွေက နေ့လယ်မတိုင်ခင်မှာပဲ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဒိုင်းလွှားတွေနဲ့ အပေါ်လမ်းကြောင်းကို ရောက်အောင် မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့ နယ်မြေကို ချန်ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ သင်္ဘောတွေဆီ ပြန်မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဖန်နရစ်က သစ်ပင်တွေရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေဆဲပဲ။
ကျွန်တော်တို့ဘက်က စစ်သည် နှစ်ယောက် ထပ်သေဆုံးသွားတယ်။ ဗေးရာက ဒိုင်းလွှားတန်းကို ထိန်းထားရတဲ့ ဝန်ပိမှုကြောင့် ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်တယ်။ အော်ရီသာရဲ့ လည်ပင်းဒဏ်ရာက အပေါ်ယံပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အီလီရာရဲ့ လက်ထောက်က သူ နောက်တစ်ကြိမ် မပျံသန်းခင်မှာ သန့်စင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။
ကျွန်တော့် နံရိုးတွေက အတော်လေး ဒဏ်ရာရထားတာမို့ ရယ်လိုက်ရင်တောင် နာတယ်။
သော်က ဒါကို သိသွားပြီး ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒါကို အသုံးချပြီး စနောက်မနေဘူး။
ညနေပိုင်းမှာတော့ အောက်ဘက် အနီးဆုံး အခြေချနေထိုင်ရာကနေ နောက်ဆုံးအစုလိုက် လူတွေ အပေါ်ဘက် တောင်ကြားကို ရောက်လာကြတယ်။
ဩရင်းရဲ့ လူတွေက သူတို့ကို ရေလှောင်ကန်ဘေးမှာ စာရင်းကောက်နေတယ်။
ကျွန်တော်က တုတ်ကောက်နဲ့ မိန်းမကြီး ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ပေါ်လာတဲ့အထိ အနီးနားမှာပဲ ရပ်စောင့်နေခဲ့တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ လက်မြှောက်ပြတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လက်ပြန်မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ သွားထိုင်လိုက်တယ်။
သတင်းက နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရောက်လာတယ်။
ကင်းလှည့် နဂါးတစ်ကောင်က ဩဆယ်လ်ကနေ ပေးပို့တဲ့ စာကို သယ်လာပြီး သတင်းပေးပို့သူ စာအိတ်ကိုတောင် မဖွင့်ခင်မှာပဲ ဆင်းသက်လာတယ်။
သော်က အရင်ဆုံး လက်ခံရယူတယ်။
ကျွန်တော်က နံရိုးနာမှာစိုးလို့ ရှေ့ကို အများကြီး မကိုင်းဘဲ ဟင်းရည်သောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။
သူမက ပထမဆုံး စာကြောင်းကို ဖတ်တယ်။
ပြီးတော့ သူမ ရပ်သွားတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျွန်တော် မေးတယ်။
သူမက စာရွက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးတယ်။
စာရေးလက်ရေးက မေရီရဲ့ လက်ရေးပဲ။
'တာရင်နဲ့ အော်ရင်တို့ လွတ်မြောက်သွားပါပြီ။ နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်မတို့ လူတွေဆီ အသက်ရှင်လျက် ရောက်လာကြပါပြီ။ သူတို့က စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ရှိနေပြီး ဂရေးကိပ်ကို ဦးတည်လာနေပါပြီ။'
ကျွန်တော် တစ်ခေါက် ဖတ်တယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်တယ်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဟင်းရည်ပန်းကန်က အေးစက်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စခန်းက ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ပျောက်နေတဲ့ သိုင်းကြိုးတစ်ခုအတွက် အငြင်းပွားနေတယ်။ မြင်းတစ်ကောင်က ရေပုံးကို မှောက်ခွဲလိုက်တယ်။ အဝေးတစ်နေရာမှာ ဒဏ်ရာရသူတစ်ယောက်က ရေတောင်းနေတယ်။
ကျွန်တော် ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို သေသေချာချာ ချလိုက်တယ်။
သော်က ဘာမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်၊ "နှစ်ယောက်စလုံးလား"
သူမက စာကြောင်းပေါ်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ထိလိုက်တယ်။
"နှစ်ယောက်စလုံး"
ကျန်တဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာတော့ ဒဏ်ရာရသူတွေရဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ဆုတ်ခွာခဲ့ရပုံတွေကို ဖော်ပြထားတယ်။
ဒက်ဆာက သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မယ်။ ကင်မရွန်က ကုသသူတွေဆီ ရောက်သွားပြီ။ ကယ်ဒရစ်ရဲ့ လက်က မီးလောင်ထားပြီး သက်ဆာကတော့ အော်ရီလီယာက တခြားသူတွေကို မကုသခင် အနားယူဖို့ အမိန့်ပေးရလောက်တဲ့အထိ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။
စုဆောင်းရေးစခန်းက အလုပ်သမားတွေကလည်း အဖွဲ့နဲ့အတူ ဘေးကင်းရာကို ရောက်သွားကြပြီ။ အန်ဆာက သူမရဲ့ ဖခင်နဲ့ အစ်ကိုတို့နဲ့ ပြန်ဆုံတွေ့သွားပြီ။
နန်းတော်ရဲ့ လက်စားချေမှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့အတွက် အလွတ်အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ထိန်းထားရင်း ဘယ်သူမှ ကျန်ရစ်ခဲ့တာမျိုး မရှိဘူး။
ဝန်ဆောင်မှုလမ်းကြောင်းကတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဆုံးရှုံးသွားပြီ။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါပဲ သုံးလိုက်ရတာ၊ ရန်သူကတော့ အဲဒါကို နောက်တစ်ခါ အကာအကွယ်မဲ့ ထားထားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးတွေကတော့ တစ်ဖက်မှာ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို လက်ဖဝါးနဲ့ ဖိထားလိုက်တယ်။
လပေါင်းများစွာ ကျွန်တော် သူတို့မပါဘဲ အိမ်ပြန်လာရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို သယ်ပိုးထားခဲ့ရတာ။
အခုတော့ တခြားသူတွေက ကျွန်တော် မသွားနိုင်တဲ့ နေရာကို သွားပြီး ခရီးရဲ့ အဲဒီအပိုင်းကို အဆုံးသတ်ပေးသွားခဲ့ပြီ။
ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် မလိုအပ်တော့တာကို ဒီလောက်ထိ ကျေးဇူးတင်မိတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။
မေရီရဲ့ နောက်ထပ် သတင်းပို့ချက်က ကောင်လေးတွေ ဩဆယ်လ် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက်မှာ ရောက်လာတယ်။
အက်ဒီယာနာက အက်ဗလင်နဲ့အတူ လက်ခံရေး ခန်းမကို သွားခဲ့တယ်။
မီလာနဲ့ လန်နာတို့က သူတို့ဘေးမှာ စောင့်နေကြတယ်။
ကြေညာချက်လည်း မရှိဘူး၊ နန်းတော်က လူတွေ စုရုံးနေတာလည်း မရှိဘူး၊ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို လက်ခုပ်သြဘာတွေကြားထဲ လမ်းလျှောက်ခိုင်းတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။
အော်ရင်က မီလာကို အရင်ဆုံး မှတ်မိသွားတယ်။
သူ ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ခြေထောက်တွေက မသန်စွမ်းသေးတာမို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။
တာရင်က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ မီလာက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဆီ ရောက်လာတယ်။
အက်ဒီယာနာက သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဖက်ထားရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်လွှတ်မပေးတော့ဘဲ ဖက်ထားလိုက်ကြတာနဲ့ပဲ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလိုက်ကြတယ်လို့ ရေးထားတယ်။
လန်နာက ခဏအကြာမှာ သူတို့ဆီ လာရောက် ပူးပေါင်းတယ်။
ကုသသူတွေက စောင့်နေကြတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ရဲ့ အလုပ်က အဲဒီ အသက်ရှူသံလေး အနည်းငယ်လောက်တော့ စောင့်နိုင်ပါတယ်။
တာရင် နောက်ဆုံးမှာ သူ့လက်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အပြာရောင် ချည်မျှင်တိုတိုလေးတစ်စ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။
မီလာက အဲဒါကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းနဲ့ ညှပ်ယူလိုက်တယ်။
"မင်း အဲဒါကို သိမ်းထားတာပဲ" သူမ ပြောတယ်။
သူ ခေါင်းညိတ်တယ်။
"မင်း ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ"
အဲဒီညနေမှာ ကျွန်တော် စခန်းရဲ့ အစွန်းဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားတယ်။
စောင့်ကြည့်ရေး တောင်ကုန်းဟောင်းက နေဝင်ချိန်မှာ မှောင်မည်းနေတယ်။
ကျွန်တော် ဖန်နရစ်ကို မမြင်ရဘူး။
သူ ထွက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
တောင်ကုန်းအောက်မှာတော့ ရန်သူတွေရဲ့ မီးဖိုတွေက ကမ်းခြေနားမှာ တောက်လောင်နေတယ်။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ဒဏ်ရာရသူတွေ ထပ်ရောက်လာမယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ထပ်ချရမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော်တို့ မရွေးချယ်နိုင်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ နောက်ထပ် ကြိုးစားမှုတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ဆီ လာရောက် ပူးပေါင်းတယ်။
"သူ့ကို ပြောပြဖို့ စဉ်းစားနေတာလား" သူမ မေးတယ်။
"ကောင်လေးတွေ အကြောင်းလား"
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော် အဝေးက မီးရောင်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူရဲ့ အပေးအယူက ဘယ်လောက်ထိ အရာမရောက်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ အတိအကျ သိစေချင်မိတယ်။
ပြီးတော့ တာရင်က ပြတင်းပေါက်ကနေ သာမန် သစ်ပင်တွေကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကို တွေးလိုက်မိတယ်။
"မပြောတော့ပါဘူး" ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်၊ "သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်ဆီကနေပဲ သူ သိပါစေတော့"
သော် ပြုံးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ စခန်းကို အတူတူ ပြန်ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော် အိမ်ကို စာတစ်စောင် ရေးဖို့ ကျန်နေသေးတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဒဏ်ရာရသူတွေရဲ့ စာရင်းနဲ့ ကျွန်တော့် နံရိုးအကြောင်း မရေးခင် ပထမဆုံး စာကြောင်းမှာ ဘာရေးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေပြီ။
'မီလာကို ပြောပေးပါ၊ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ မီလာ အနားမှာ ရှိနေပေးလို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်လို့။'