အခန်း (၃၅၉) - လမ်းခွဲရာနေရာ
ပထမဆုံး ဖြစ်ပွားတဲ့ အငြင်းပွားမှုကတော့ ကောက်ပဲသီးနှံတင်တဲ့ လှည်းတစ်စီးအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ရန်သူ့ရေတပ်အကြောင်း မဟုတ်သလို၊ ဖန်နရီးအကြောင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ တိုက်ပွဲမစခင် နဂါးတွေခိုလှုံရာ နယ်မြေကို ကျွန်တော်တို့ ရောက်နိုင်မလားဆိုတဲ့ ကိစ္စလည်း မဟုတ်ပါ။
လှည်းတစ်စီးတည်းပါ။
နေမထွက်ခင်ကတည်းက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှာ ရပ်ထားတဲ့ အဲဒီလှည်းပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေ တင်ထားလွန်းလို့ နောက်ဘက်ဝင်ရိုးက အီလည်လည်နဲ့ အသံထွက်နေသည်။ အီလီနော်ကတော့ ဒီအသံကို သူ့ကို တမင်စော်ကားနေသလို ခံစားနေရသည်။
“ဒီထက်ပိုပြီး အိတ်တွေ ထပ်တင်လို့ မရတော့ဘူး” လို့ သူက ထောက်ပံ့ရေးမှူးကို ပြောလိုက်သည်။
“တပ်ဖွဲ့အတွက် ဂျုံမှုန့်တွေ လိုအပ်နေလို့ပါ”
“လှည်းဘီးသာ ကျွတ်ထွက်သွားရင် အဲဒီဂျုံမှုန့်တွေ တောင်ကုန်းအောက်ခြေမှာပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ သော (Thor) က လှည်းတစ်စီးလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ထမ်းသွားပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းနေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။
အီလီနော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သုံးရက်လုံးလုံးလား”
သောက ခဏစဉ်းစားသည်။
“ကျွန်မ စိတ်တိုလာလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်” လို့ အီလီနော်က ဆိုသည်။ “ပြီးရင်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က လှည်းတစ်စီး လိုအပ်နေဦးမှာပဲ”
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ အိတ် ၁၂ အိတ်ကို ချလိုက်ရသည်။
နောက်ထပ် လှည်းတစ်စီးကို ထပ်ယူလာကြသည်။
ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကတော့ ရည်ရွယ်ထားတာထက် တစ်နာရီနောက်ကျပြီးမှ အော်ဆယ်လ် (Orselle) မြို့တံခါးကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လိုရာခရီးကို ရောက်တဲ့အခါ အသုံးဝင်မယ့် အစားအသောက်တွေအပြည့်နဲ့ပေါ့။
တံခါးပေါက်တွေ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့နေရာမှာဆိုရင် တစ်လှမ်းချင်းနဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေမဲ့၊ အော်ဆယ်လ်မြို့ကို ကျော်သွားရင်တော့ ခြေလျင်ပဲ လျှောက်ရတော့မည်။
အော်ရီသারের သတိပေးချက်က တပ်ဖွဲ့တွေ ချီတက်တာထက် ပိုမြန်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင်မှာတင် နဂါးကင်းလှည့်အဖွဲ့ကနေတစ်ဆင့် ပထမဆုံး ညွှန်ကြားချက် ရောက်လာသည်။ အောက်ဘက်က လူနေရပ်ကွက်တွေက အတွင်းပိုင်းကို ဆုတ်ခွာနေကြပြီဖြစ်ပြီး ကမ်းရိုးတန်းက ပစ္စည်းတွေကိုလည်း သိမ်းဆည်းနေကြသည်။ ဒါကြောင့် ဘေးလွတ်ရာကို ရွှေ့ပြောင်းရမယ့် လူတွေဖြတ်သန်းရမယ့် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လမ်းကြောင်းတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အိုရင်း (Orynd) က တပ်သားတွေကို တောင်းဆိုထားသည်။
နဂါးတွေက ကောင်းကင်ပြင်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေမဲ့...
ကလေးသူငယ်တွေနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို သယ်ပိုးပြီး တောင်ကုန်းပေါ်ကို အသက်လုပြေးနေရတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ ချောက်ကမ်းပါးတိုင်းမှာ သူတို့ ဝင်မဆံ့နိုင်ပါ။
သောက တောင်းဆိုချက်ကို နှစ်ခါဖတ်ပြီးနောက် ချီတက်မယ့် အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဘုရင် အီဒရစ်ရဲ့ တပ်ဖွဲ့က အက်ရှာရာ (Eshara) နဲ့ ကင်းထောက်အဖွဲ့တွေနဲ့အတူ ရှေ့ဆုံးက သွားမည်။ မီရိုဗာ (Merova) ကတော့ လှည်းတန်းတွေနားမှာ လိုက်ပါပြီး ဆုတ်ခွာရမယ့်နေရာတွေကို မှတ်သားထားရမည်။ ဗေရာ (Veyra) ကတော့ နဂါးတွေခိုလှုံရာကို မရောက်ခင် ရန်သူနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး မပြိုကွဲအောင် ထိန်းထားရမည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သောနဲ့အတူ လိုက်ပါရမည်။
လက်ဇန်ဒါ (Lexander) ကတော့ ဂရေးကိပ် (Greykeep) မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အရန်တပ်ဖွဲ့တွေ၊ ကမ်းရိုးတန်းကိစ္စတွေနဲ့ တာရင် (Tarin) နဲ့ အိုရင်း (Oren) တို့ကို ရှာဖွေတဲ့ကိစ္စတွေကို ညှိနှိုင်းပေးရမည်။
“ငါကပဲ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေရတာ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်” လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“မေရီကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား”
“သူက လုပ်နေပြီးသားလေ။ အဲဒီတော့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးပေါ့”
သူက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ကောင်လေးတွေကို ဆက်ရှာနေကြမယ်”
“ငါသိပါတယ်”
သူ လက်ကို မလွှတ်ခင်မှာ အနည်းငယ် ပိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) က နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ထောက်ပံ့ရေးလှည်းနားမှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) လည်း သူနဲ့အတူ ပါလာပြီး ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ လက်အိတ်တွေကို ယူလာပေးသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော် သွားဖို့ သေချာရဲ့လားလို့ မမေးကြပါ။
အဲဒါကပဲ ထွက်ခွာရတာကို ပိုခက်ခဲစေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အော်ဆယ်လ်ကနေတစ်ဆင့် အစီရင်ခံစာတွေ ပို့ပေးပါ့မယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အချက်အလက် အမှန်တွေနဲ့ ရေးပေးပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။ “တောင်ကုန်းတစ်ခု ပြိုကျနေတာကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြောနေချိန်မှာ မင်းက အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ရေးနေတာမျိုးတော့ မလုပ်နဲ့နော်”
“အဲဒီ တောင်ကုန်းကလေ—”
သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
အက်ဒရီယာနာက ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ နောက်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု စတင်ရွေ့လျားလာတဲ့အခါ အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ထွက်သွားတာကို ရှာဖွေရေးကိစ္စတွေ ခဏရပ်ထားရတော့မှာလားလို့ မီလာ (Mila) က မေးတယ်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တင်းကျပ်သွားသည်။
“မင်း သူ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ”
“တိုက်ပွဲထဲကနေ မလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အလုပ်တွေကို တခြားသူတွေကို လွှဲပေးခဲ့တာလို့ ပြောလိုက်တယ်”
အဲဒါ အမှန်ဆုံး အဖြေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကျွန်တော် သင်ယူရမယ့် အရာတစ်ခုလို ခံစားနေရတာကိုတော့ မကြိုက်လှပါ။
အက်ဗလင်က လက်အိတ်တွေကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
“အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်ဖို့အတွက် လူတိုင်းရဲ့ဘေးမှာ မင်းကိုယ်တိုင် ရှိနေဖို့ မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်ပြီး အက်ဒရီယာနာကိုလည်း နမ်းလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ ကျောဘက်မှာတော့ ဂျူလီယန် (Julian) က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) နဲ့ ကလေးတွေဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ ကာရိုး (Carol) က ကယ်ဆယ်ရေး လှေငယ်လေးကို ကိုင်ထားသည်။ အစ်ဂ်နേഷျပ် (Ignatius) ကတော့ တော်ဝင်တံဆိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားရသလိုမျိုး ဖြုတ်တပ်လို့ရတဲ့ မီးအိမ်လေးကို ကိုင်ထားသည်။
“ပါပါ” လို့ ဂယ်ရစ်က ခေါ်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားလိုက်သည်။
“ပြန်လာခဲ့နော်” လို့ သူက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
“အဲဒါ အစီအစဉ်ပဲ”
သူက ကျွန်တော့်ပါးကို ထိလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်နားထင်မှာ စွဲနေတဲ့ နှင်းခဲတွေကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို အချိန်ပိုပေးပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပါ။
အော်ဆယ်လ်ကနေ တောင်ဘက်ကို ထွက်လာတဲ့လမ်းမှာ ဆားငန်ရည်နံ့၊ စိုစွတ်နေတဲ့ မြက်ခင်းနံ့နဲ့ မြင်းနံ့တွေ ရနေသည်။
နွေရာသီရဲ့ အစိမ်းရောင်တွေက လယ်ကွင်းပြင်တွေမှာ ဖုံးလွှမ်းနေပေမဲ့၊ ရောက်လာတဲ့ သတင်းစကားတွေအရ ကမ္ဘာကြီးက မီးလောင်ကျွမ်းနေသလို ခံစားရတာကတော့ မယုံနိုင်စရာပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လှည်းတွေကို တွေ့ရသလို၊ ဈေးထဲကို နွားနို့တွေ ပို့နေတဲ့သူတွေကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ရွာတစ်ရွာမှာတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကြက်သွန်နီခြင်းတောင်းတစ်လုံးနဲ့ ထွက်လာပြီး တပ်သားတွေကို အတင်းယူခိုင်းသည်။
ထောက်ပံ့ရေးမှူးက ပိုက်ဆံပေးဖို့ ကြိုးစားသည်။
သူမက တံခါးဝကနေ ကြည့်နေတဲ့ ကလေးတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒီလမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ပါ” လို့ သူမက ပြောသည်။ “ပြီးရင် အဲဒီအကြောင်း ပြန်ပြောကြတာပေါ့”
ဘုရင် အီဒရစ်က မြင်းပေါ်က ဆင်းပြီး သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။
သူ့တပ်သားတစ်ယောက်က ‘အရှင်မင်းကြီး’ လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့အထိ သူမက ဘုရင်မှန်း မသိခဲ့ပါ။
အဲဒီအခါမှ သူမက ဘုရင့်ရဲ့ ရွှံ့တွေပေနေတဲ့ ဖိနပ်၊ လက်ထဲက ကြက်သွန်နီနဲ့ နောက်က တန်းစီနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
“အင်းလေ” လို့ သူမက ဆိုသည်။ “ဘုရင်တွေလည်း အစာစားဖို့ လိုတာပဲလေ”
အီဒရစ်က ကြက်သွန်နီကို သူ့ရဲ့ မြင်းလွယ်အိတ်ထဲကို သေချာထည့်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မြင်းစီးရင်း စကားပြောလာသည်။
“မိသားစုဆီ ပြန်ရောက်ရင် တိုက်ရိုက်ရတာ ပိုလွယ်မယ်လို့ ငါ အရင်က ထင်ခဲ့တာ”
“အခုရော ပိုလွယ်သွားပြီလား”
“မလွယ်ပါဘူး”
ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ကလမ်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာအတွက် တိုက်နေရလဲဆိုတာကိုတော့ ပိုပြီး သေချာသွားတယ်”
ပထမဆုံးညမှာပဲ တမန်တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို သိုးခြံဟောင်းတစ်ခုမှာ လာတွေ့သည်။
သူ့မြင်းက သူထက်တောင် ရေပိုလိုနေသည်။ တိရစ္ဆာန်ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတဲ့အထိ သူ ထိုင်ခုံမှာတောင် မထိုင်ပါ။
သတင်းစကားက လက်ဇန်ဒါဆီက ဖြစ်သည်။
နေသနေးလ် (Nathaniel) နဲ့ အက်ဒရစ် (Edris) တို့က နောက်တစ်ကြိမ် လေ့လာဖို့ မကြိုးစားတော့ပါ။ ဖန်နရီးက အစီအရီကို သိသွားပြီဖြစ်လို့ ထပ်သုံးရင် သူက ကြိုပြီး စောင့်နေလိမ့်မည်။
အဲဒီအစား သူတို့က ကြေးနီရထားတဲ့ ရထားလမ်းနဲ့ လှေကားအချိုးအစားတွေကို ကယ်ဒရစ် (Caldris) မှတ်မိနေတဲ့ ရှေးဟောင်း နန်းတော်ပုံစံတွေနဲ့ ပြန်တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးခဲ့သည်။
အဲဒီလှေကားက ဝန်ထမ်းတွေသုံးတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုက ဖြစ်သည်။
တားရင်နဲ့ အိုရင်းကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အခန်းက တစ်ချိန်က စာရင်းဇယားစာအုပ်တွေ သိမ်းတဲ့နေရာ ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက် မရှိပါ။
တံခါးတစ်ပေါက်ပဲ ရှိသည်။
လေဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိပေမဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ယောက် ဝင်လို့မရအောင် ကျဉ်းသည်။
စစ်သားတွေ အနားယူနေချိန်မှာ ကျွန်တော် မီးအိမ်အောက်ကနေ အဲဒီအချက်အလက်တွေကို ဖတ်နေရသည်။
ပြီးတော့ နောက်ဆုံး စာပိုဒ်ကို ရောက်သွားသည်။
လေ့လာကြည့်ရှုချိန်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အဝတ်စတွေမှာ အဝတ်လျှော်မှတ်တမ်းတစ်ခု ပါနေသည်။ မေရီက ဖမ်းဆီးရမိတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေထဲက ပစ္စည်းပေးသွင်းသူရဲ့ စာရင်းမှာ အဲဒီမှတ်တမ်းကို တွေ့ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ပစ္စည်းစုပုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကောင်လေးတွေရှိတဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်း မဟုတ်သေးပေမဲ့...
မြွေကြီးရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဆီ မရောက်ခင် သာမန်လူတွေက သာမန်လှည်းတွေပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေ တင်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုတော့ ဖြစ်သည်။
သောက ကျွန်တော် စာကို ခေါက်နေတာကို ကြည့်နေသည်။
“တစ်ခုခုလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက စာရွက်ကို ယူပြီး ဖတ်ကြည့်သည်။
“ကောင်းပြီ” လို့ သူမက ဆိုသည်။ “တံခါးတိုင်းမှာတော့ လူတွေ ရှိနေတာပဲ”
မိုးက မနက်မလင်းခင်ကတည်းက စရွာသည်။
ကျွန်တော်က မိုးကို တပ်ဖွဲ့နဲ့ ဝေးရာကို ရွှေ့ပစ်လိုက်လို့ ရပေမဲ့၊ လမ်းပေါ်က အဆိုးဆုံး မိုးရေတွေကိုပဲ ဖယ်ရှားပေးပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ လယ်ကွင်းတွေဆီပဲ ပေးလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ကင်းထောက်တွေက ပထမဆုံး ရွှေ့ပြောင်းလာတဲ့ မိသားစုတွေကို တွေ့သည်။
သူတို့အားလုံးက နဂါးတွေ မဟုတ်ကြပါ။
ပုလ္လင်သားတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ပခုံးပေါ်မှာ တင်ပြီး ချော့သိပ်လာသည်။ အယ်လ်ဖ်နှစ်ယောက်ကတော့ အိုးတွေကို ထုပ်ပိုးထားတဲ့ လှည်းကို ဆွဲလာတဲ့ မြည်းကို လမ်းပြလာသည်။ ပါးပြင်မှာ အကြေးခွံတွေ ပါတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကတော့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို တွဲပြီး လမ်းလျှောက်လာသည်။
နဂါးတွေခိုလှုံရာ တောင်ကြားတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ မြေပုံမှာ ထင်ထားတာထက် လူတွေ ပိုများနေသည်။
တချို့က မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာကတည်းက အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေကြသူတွေပါ။
တချို့ကတော့ ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach) ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးလာကြသူတွေ ဖြစ်သည်။
အော်ရီသာက လမ်းခွဲတစ်ခုနားမှာ ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။ လူသားပုံစံနဲ့ ဖြစ်ပြီး သူ့သံချပ်ကာဝတ်စုံမှာ ရွှံ့တွေ ပေကျံနေသည်။
“သူတို့က မနက်မလင်းခင်ကတည်းက ဆင်းသက်လာကြတာ” လို့ သူက ပြောသည်။
“ဘယ်နှစ်ဖွဲ့လဲ” လို့ သောက မေးသည်။
“ဆင်းသက်တဲ့အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ ရှိတယ်လို့ အတည်ပြုထားတယ်။ ပင်လယ်ပြင်မှာလည်း လှေတွေ အများကြီးပဲ။ အရှေ့ဘက်အဖွဲ့ကတော့ ဆားလမ်းဟောင်းအတိုင်း လာနေကြတယ်”
သူက ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ နောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သူတို့သာ တောင်ကုန်းကို သိမ်းလိုက်ရင် ဒီလူတွေက အပေါ်ဘက် တောင်ကြားဆီ သွားမရတော့ဘူး”
သောက ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။
“အက်ရှာရာ၊ အီဒရစ်၊ ရှေ့တန်းတပ်ခွဲက ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ ဗေးရာ၊ ဒီလမ်းဆုံကို ထိန်းထား။ မီရိုဗာ၊ လှည်းတွေကို လမ်းမပေါ်ကနေ ဖယ်ပြီး မိသားစုတွေကို ခေါ်လာခဲ့တော့။”
စကားရှည်မနေကြတော့ပါ။
စစ်သည်တွေက ခါးပတ်တွေကို တင်းအောင်ဆွဲ၊ ဒိုင်းတွေကို ပြင်ဆင်ကိုင်တွယ်ပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
တောင်ကုန်းရဲ့ လည်ပင်း (saddle) နေရာက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုနိမ့်နေသည်။
သစ်တောဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ တောင်စောင်းနှစ်ခုကြားမှာ ကျောက်တုံးဖြူတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တောင်ကုန်းတန်းတစ်ခု ထိုးထွက်နေသည်။ လမ်းကတော့ အဲဒီအကျဉ်းဆုံးနေရာကို ဖြတ်ပြီး အပေါ်ဘက် တောင်ကြားဆီသို့ ကွေ့ဝင်သွားသည်။
အဲဒီနေရာရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာတော့ ခေါင်မိုးမရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီမနက်တင်ပဲ ပန်းလတ်ဆတ်တွေကို လာရောက်ပူဇော်ထားခဲ့ပုံရသည်။
အဲဒီဘုရားကျောင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ ရန်သူ့တပ်သားတွေက ချုံနွယ်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တက်လာနေကြပြီ။
သူတို့က တော်ဝင်တံဆိပ်ပါတဲ့ ဒိုင်းတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
သူတို့ရဲ့နောက်မှာတော့ ဆာ့ထ် (Surtr) ရဲ့ အရောင်အသွေးကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အင်အားကြီး တပ်ဖွဲ့တွေ ပါလာပြီး တပ်ဖွဲ့တွေကြားထဲမှာ သံလှောင်အိမ်တွေ ပါလာသည်။
လှောင်အိမ်ထဲက သတ္တဝါတွေကို မမြင်ရခင်ကတည်းက အကျဉ်းသားတွေလို့ ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်သည်။
ပြာတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဝံပုလွေတွေ။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လှောင်အိမ်တန်းတွေကြားကနေ တောက်လောင်နေသည်။
အမဲလိုက်တဲ့ အိမ်ကလေးဆီက မီးခိုးနံ့တွေကို ပြန်ရလိုက်သလိုမျိုး အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ဆီကို ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာသည်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ယူရီယာဂရေး?”
“ငါ ဒါတွေကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်”
သောက မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးလို့ ရတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားပဲ”
ရန်သူတွေ အပြင်းအထန် မတိုက်ခိုက်လာခင် ခဏအလိုမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ဘုရားကျောင်းဆီ ရောက်သွားကြသည်။
အက်ရှာရာရဲ့ လှံချက်က ရှေ့ဆုံးက ဒိုင်းကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးလိုက်တာကြောင့် သူ့နောက်ကလူပါ ရပ်တန့်သွားသည်။ အီဒရစ်ရဲ့ စစ်သည်တွေက သူမဘေးမှာ ဒိုင်းတွေကို ချိတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး စည်းစနစ်တကျ တန်းစီလိုက်တဲ့အချိန်မှာ စိုစွတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ ခြေချော်ကုန်ကြသည်။
ကျွန်တော် တောင်စောင်းအောက်ကို လေအဟုန်တွေ လွှတ်လိုက်သည်။
ရှေ့ဆုံးတန်းက စစ်သည်တွေ ယိုင်နဲ့သွားပြီး နောက်တန်းကလူတွေနဲ့ ဝင်တိုက်မိကုန်သည်။
သောက မိုးကြိုးကို သူတို့ရဲ့ နောက်ဘက်မြေပြင်ပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့လူတွေကို မထိခိုက်စေဘဲ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ဒီနေရာကို အချိန်မီရောက်ပြီး အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မလို ခဏတာ ထင်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ လှောင်အိမ်တွေ ပွင့်သွားသည်။
ပြာဝံပုလွေတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒိုင်းကာတွေကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်ပါ။
သူတို့က နေရာအနှံ့ ပျံ့သွားသည်။
နှစ်ကောင်က အနောက်ဘက် သစ်တောထဲ ဝင်သွားသည်။ သုံးကောင်က အရှေ့ဘက် တောင်စောင်းဆီ လျှောဆင်းသွားသည်။ ကျန်တဲ့အကောင်တွေက လမ်းမရဲ့ အောက်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းအတိုင်း ပြေးသွားပြီး ချုံနွယ်တွေကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“သူတို့ ငါတို့ကို ပတ်ပြီး တိုက်တော့မယ်” လို့ အီဒရစ်က အော်ပြောသည်။
အော်ရီသာက လှုပ်ရှားနေနှင့်ပြီ။
သူက ကျောက်ဆောင်အစွန်းကနေ ခုန်ချလိုက်ရာ သူ့ဝတ်ရုံနေရာမှာ တောင်ပံတွေ ဖြန့်ကားလာသည်။
တစ်ခဏအကြာမှာတော့ နဂါးတစ်ကောင်က သစ်ပင်တွေရဲ့ အပေါ်ဘက်ကို နိမ့်နိမ့်လေး ပျံသန်းသွားသည်။
ရန်သူတွေက ထပ်ပြီး တွန်းအားပေးလာသည်။
တရားရုံးရဲ့ ကပ္ပတိန်က အဖြူရောင် တုတ်တံတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သူ အဲဒါကို မြှောက်လိုက်တိုင်း သူ့ရဲ့ ရှေ့တန်းတပ်သားတွေက အတူတူ ရှေ့တိုးလာကြသည်။
အရမ်းကို စည်းကမ်းကြီးလွန်းနေသည်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဒူးခေါင်းက ယိုင်သွားပေမဲ့ သူ ပြန်မထိန်းနိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နောက်တစ်လှမ်းကို အတင်းတိုးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လက်မောင်းပေါ်ကို ဒိုင်းကို အတင်းတင်ရင်း အသက်ရှူရခက်တဲ့ အသံမျိုး ထွက်လာသည်။
“သူတို့က ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ တပ်သားတွေပဲ!” လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်သည်။
အီဒရစ်က ကြားပြီး အမိန့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“တန်းကို ထိန်းထား။ ရတဲ့နေရာကနေ လက်နက်နဲ့ တိုက်။ သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့အတွက် အစီအစဉ်ကို မဖျက်နဲ့။”
ဒါက တိုက်ခိုက်တာထက် ပိုခက်ခဲသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့စစ်သည်တွေက အမိန့်ကို လိုက်နာကြသည်။
ကျွန်တော် ကပ္ပတိန်ရဲ့ ဖိနပ်အောက်က ရွှံ့တွေကို အေးခဲသွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မြှောက်ထားတဲ့ လက်မောင်းကို ဘေးကနေ လေအဟုန်နဲ့ တိုက်လိုက်သည်။
တုတ်တံက သူ့လက်ထဲကနေ လွင့်ထွက်သွားသည်။
ရှေ့တန်းတပ်သားတွေ ယိုင်သွားပေမဲ့ မရပ်တန့်သွားပါ။
တကယ်တော့လည်း မရပ်တန့်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။
အမိန့်ပေးသူက တုတ်တံကို လွှတ်ချလိုက်ရုံနဲ့ အမိန့်က ပျက်ပြယ်သွားတာ မဟုတ်ပေ။
အက်ရှာရာက အပေါ်ကနေ ကျလာတဲ့ ဓားချက်ကို သူမရဲ့ လှံရိုးနဲ့ ကာလိုက်ပြီး ဘေးကို လွှဲပစ်လိုက်သည်။ သူမဘေးက အိုရင်းရှယ် (Orenshal) စစ်သည်တစ်ယောက်ကတော့ ဒိုင်းကို အပြင်းအထန် အထိခံလိုက်ရတာကြောင့် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကြားမှာ ရေခဲနံရံ တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။
ဓားချက်မဟုတ်ပါ။
အတားအဆီးတစ်ခုပါ။
ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ တပ်သားတွေက အဲဒီနံရံကို ဝင်တိုက်မိကြသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်စုံတစ်ခုက သူတို့ကို ဆက်ပြီး ရှေ့တိုးဖို့ အမိန့်ပေးနေလို့ ဖြစ်သည်။
ဝေးလံတဲ့ တောင်စောင်းမှာတော့ တပ်မှူးတစ်ယောက်က အပူပေးတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုကို ဆွဲခေါ်လာနေသည်။
“သော”
“ငါ မြင်တယ်”
မဂျိုလ်နီယာက ကောင်းကင်ကြီးကို ခွဲလိုက်သလို အသံနဲ့အတူ အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားသည်။
ကိရိယာပြားတွေ မပွင့်ခင်မှာတင်ပဲ အဲဒီပစ္စည်းက ကျိုးပဲ့သွားသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
တပ်ဖွဲ့ဆီက မဟုတ်ပါ။
ဒုက္ခသည်တွေ လာနေတဲ့ လမ်းမပေါ်က ဖြစ်သည်။
ပြာဝံပုလွေတစ်ကောင်က တောင်ကုန်းရဲ့ အောက်ဘက်ကွေ့ကို ရောက်သွားသည်။
သစ်ပင်တွေကြားကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီအကောင်က မှောက်လျက်သား လှည်းတစ်စီးဆီကို ခုန်ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
လှည်းရဲ့ ရှေ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က တုတ်ကောက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ရပ်နေသည်။
သူမရဲ့ နောက်မှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိသည်။
ကျွန်တော် အာရုံလွန်သွားသည်။
ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှု လျော့သွားတဲ့အခါ ရေခဲနံရံက အက်ကွဲသွားပြီး အဲဒီကြားကနေ လှံတစ်ချောင်း ထိုးဖောက်ဝင်လာကာ ကျွန်တော့် သံချပ်ကာကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။
အက်ရှာရာက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဆွဲပြီး နေရာပြန်ယူခိုင်းသည်။
“မင်းရဲ့ တန်းကို ထိန်းထားစမ်း” လို့ သူမက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ ဗေးရာရဲ့ ဒိုင်းက တောက်ပလာသည်။
ဝံပုလွေက ဒိုင်းကို ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး မီးခိုးပြာတွေအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
အမျိုးသမီးက ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
ဗေးရာက သူမကို ဆွဲထူပြီး စစ်သည်တွေ ရှိတဲ့ဘက်ကို တွန်းပို့လိုက်ကာ နောက်တစ်ကွေ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တစ်ချက် အသက်ရှူလိုက်သည်။
နောက်တစ်ချက် ထပ်ရှူသည်။
ကျွန်တော့် တန်း။
ကျွန်တော် ရေခဲနံရံက အက်ကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီသာက ဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို သစ်တောထဲကနေ အပြင်ဘက်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး အဲဒီမှာ မိုးရေတွေနဲ့ နဂါးမီးတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
တစ်ကောင်ကတော့ မီရိုဗာရဲ့ စစ်သည်တွေ မဖျက်ဆီးခင်မှာပဲ ပစ္စည်းတင်လှည်းတွေဆီ ရောက်သွားသည်။ နောက်တစ်ကောင်ကတော့ ချောက်ထဲကို ပြေးဝင်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးမှာပဲ ရှိရမယ်ဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးထားတဲ့ ကင်းထောက်တွေက လိုက်သွားကြသည်။
ဝံပုလွေတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အာရုံလွဲအောင် လုပ်သွားကြသည်။
တရားရုံးက ကပ္ပတိန်က အဲဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ထိန်းချုပ်မခံထားရတဲ့ သူ့တပ်သားတွေကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ တပ်သားတွေကတော့ အတားအဆီးကို ဆက်ပြီး ထုရိုက်နေကြဆဲပါ။
သောက သူ နောက်ဆုတ်နေတာကို မြင်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက လူသတ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်ဖွားနေသလို ဖြစ်သွားသည်။
“သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထား” လို့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
ပြီးတော့ သူမက နံရံကို ကျော်သွားသည်။
မိုးကြိုးတွေက သူမရဲ့ နောက်ဘက် တောင်စောင်းဆီကို ကျရောက်သွားသည်။
အီဒရစ်ရဲ့ လူတွေက မသိလိုက်ဘဲနဲ့တောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
အလင်းရောင်တွေ ငြိမ်းသွားတဲ့အခါ သောက ကပ္ပတိန်နဲ့ သူ့ရဲ့ အစောင့်တွေကြားမှာ ရပ်နေသည်။
မဂျိုလ်နီယာက သူမလက်ထဲမှာ ပြန်ရောက်နေပြီ။
ကပ္ပတိန်က သူ့ဓားကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
သူမက သူ့ရဲ့ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီတုတ်တံအကြောင်း ရှင်းပြစမ်း” လို့ သူမက ပြောသည်။
သူက အမိန့်ကို သူ မရပ်တားနိုင်ဘူးလို့ ငြင်းဆိုဖို့ ကြိုးစားသည်။
အဲဒီလိမ်ညာမှုကို ထောက်ပြပေးဖို့ ကယ်ဒရစ် (Caldris) အဲဒီနေရာမှာ မရှိပါ။
ဒါပေမဲ့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ စစ်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်က သူ့စကားကို ကြားလိုက်သည်။
သူက ဒိုင်းကို ရေခဲနံရံနဲ့ ဆက်ပြီး ဖိကပ်ထားဆဲပါ။ သူ့သံခမောက်အစွန်းကနေ သွေးတွေ စီးကျနေသည်။
“အောက်ကိုချ” လို့ သူ အတင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ့မေးရိုးတွေ တင်းသွားပြီး သွားတွေကို ကြိတ်ညှစ်သံကိုတောင် ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
“အဖြူရောင်ဘက်ကို အောက်ကိုချ”
အီဒရစ်က အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ တုတ်တံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့က ကပ္ပတိန်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့နောက်ဘက်မှာ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုကို ပြခိုင်းလိုက်သည်။ အဲဒီနေရာမှာဆိုရင် သူက ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ ဘယ်စစ်သည်ကိုမှ မထိနိုင်တော့ပါ။
အဖြူရောင်ဘက်က မြေပြင်ကို ထိသွားသည်။
စစ်သည်တွေ ရပ်တန့်သွားသည်။
အချို့က ချက်ချင်း လဲကျသွားကြသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကျွန်တော် ကပ္ပတိန်ရဲ့ မျက်နှာကို မေ့သွားပြီးနောက်မှာတောင် မှတ်မိနေမယ့် အမူအရာမျိုးနဲ့ နောက်ထပ် အမိန့်ကို စောင့်မျှော်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။
သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေက ရှိနေဆဲပါ။
ကျွန်တော်တို့က တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်တာသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ပါ။
အီဒရစ်က စောင်တွေကို ယူလာဖို့ အမိန့်ပေးသည်။
တောင်ကုန်းရဲ့ လည်ပင်းနေရာကို ညနေအထိ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောင်ပွဲ အားလုံးပါပဲ။
ရန်သူ့တပ်ကြီးကို အပြီးသတ် ချေမှုန်းနိုင်တာ မဟုတ်သလို၊ ကမ်းရိုးတန်းကို ပြန်သိမ်းနိုင်တာလည်း မဟုတ်ပါ။ ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ နယ်မြေလို့ ကြေညာနိုင်တာလည်း မဟုတ်ပါ။
လူတွေ တက်နိုင်ဖို့အတွက် လမ်းတစ်ခုကို အချိန်မီ ဖွင့်ထားနိုင်ခဲ့တာပါ။
အီဒရစ်ရဲ့ စစ်သည် သုံးယောက် အဲဒီမှာ ကျဆုံးသွားသည်။ နောက်ထပ် ၁၂ ယောက်ကတော့ အက်ရှာရာရဲ့ ဘေးမှာ ဒူးထောက်ကျသွားတဲ့ စစ်သည်အပါအဝင် ဆေးကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့က ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ စစ်သည် ၁၇ ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ထားလိုက်ပြီး ကပ္ပတိန်အပါအဝင် ထိန်းချုပ်မခံထားရတဲ့ အကျဉ်းသား ၉ ယောက်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
ရန်သူ့ဘက်က တောင်စောင်းမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့သူတွေကိုတော့ ညမရောက်ခင်မှာ ရေတွက်ဖို့ ခက်ခဲသည်။
ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ကို ဆေးကုသခန်းဆီ သယ်သွားပေးသည်။ သူက ကျွန်တော့်အင်္ကျီလက်ပေါ်ကို သွေးတွေ စီးကျနေလို့ တောင်းပန်နေသည်။
အက်ဗလင်သာဆိုရင် ဘာပြောရမလဲဆိုတာ အတိအကျ သိနေမှာပါ။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အင်္ကျီက ဒီထက်ပိုဆိုးတာတွေကိုလည်း ကြုံဖူးပါတယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။
သူ တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီးနောက် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့သွားသည်။
လမ်းကွေ့မှာတော့ တုတ်ကောက်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ပြီး စောင်အောက်မှာ ထိုင်နေသည်။
သူမ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားတာကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
သူမလည်း ပြန်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အဲဒါက လုံလောက်ပါတယ်။
နေဝင်ပြီးနောက်မှာတော့ အော်ရီန (Orynd) ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်တဲ့ နဂါးပြာကြီးက စခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နားနေပြီး သူ့တောင်ပံတွေကို တဲတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ထားထားသည်။ စစ်သည်တွေက မကြည့်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြပေမဲ့ မီးရောင်တွေက သူ့အကြေးခွံတွေပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေသည်။
“မင်း တန်းကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“မင်းရဲ့ လူတွေက ဘယ်နေရာမှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာ ပြပေးလို့ပါ” ဟု သောက ပြန်ဖြေသည်။
သူ့အကြည့်က ဒဏ်ရာရသူတွေကို တင်ဆောင်လာတဲ့ ပုခက်တွေဆီ ရောက်သွားသည်။
“ဒါအတွက် ဘာတွေ ပေးဆပ်လိုက်ရလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”
ဘုရင် အီဒရစ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့အင်္ကျီလက်တစ်ဖက်မှာ သွေးခြောက်တွေ ကပ်နေသည်။
“သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို မှတ်ထားလိုက်ပါ” ဟု သူက ပြောသည်။
အော်ရီနက သူ့ဦးခေါင်းကြီးကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
“ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်။”
အဲဒီထက် ပိုလွယ်ကူတဲ့ အဖြေမျိုး ဘယ်သူမှ မပေးနိုင်ခဲ့ကြပါ။
အော်ရီသာက ပစ္စည်းတင်သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်မှာ မြေပုံတစ်ခုကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ အနောက်ဘက် ကမ်းခြေကို အင်ကလေ့ဗ် (enclave) ရဲ့ ကာကွယ်ရေးတပ်တွေက စစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်တပ်ဖွဲ့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ ရှိနေဆဲပင်။ တောင်ဘက် ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာတော့ ရန်သူ့လှေတွေက အကာအကွယ်ပေးတဲ့ စက်ယန္တရားတွေအောက်မှာ စစ်သည်တွေကို ကမ်းတင်ပေးနေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့က ဘေးလွတ်ရာကို ရွှေ့ပြောင်းပေးတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးပမ်းမှုကို တစ်ကြိမ် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးသည်။
သောက လိုအပ်တာတွေကို ပြောပြနေချိန်မှာ အော်ရီနက နားထောင်နေသည်။ လမ်းပြတွေ၊ ရေရရှိမယ့်နေရာတွေ၊ ကမ်းခြေအခြေအနေ အစီရင်ခံစာတွေ၊ ပြီးတော့ လမ်းကြောင်းက နောက်တစ်ခါ စစ်မြေပြင် ဖြစ်မလာခင်မှာ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ သတိပေးချက်တွေ လိုအပ်ကြောင်း သူပြောသည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးချိန်မှာတော့ နဂါးတွေနဲ့ စစ်သည်တွေက နောက်နေ့ကျရင် အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတော့မယ့် လူတွေလိုမျိုး အကွာအဝေးတွေကို အငြင်းပွားနေကြသည်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်က စာပို့သမား ရောက်လာသည်။ သူမရဲ့ နောက်မှာ လမ်းခုလတ်မှာ အသင့်စောင့်နေတဲ့ မြင်းသစ်တွေ ပါလာသည်။
သူမ ယူလာတဲ့ သတင်းစကားထဲမှာ အက်ဗလင်ဆီက စာတစ်စောင်၊ အက်ဒရီယာနာဆီက အတိုချုပ်မှတ်စု တစ်ခုနဲ့ ဂျူလီယန်ဆီက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ပါဝင်သည်။ အဲဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ကလေးလေးယောက်လုံးက နဂါးတစ်ကောင်ကို ပုံဆွဲဖို့ ကြိုးစားထားကြသည်။
အဲဒီနဂါးမှာ ခြေထောက်ကိုးချောင်း ရှိနေပုံရသည်။
သောက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်သည်။
“အသုံးဝင်သားပဲ။”
“ဖိနပ်စီးပေးဖို့တော့ ခက်လိမ့်မယ်။”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။ ခဏတာအတွက်တော့ စခန်းထဲက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ လေသံတွေ ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ဆေးကုသဆောင်မှာ အေးချမ်းနေကြောင်း ရေးထားသည်။ လီသန်က အနားယူဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ဘယ်သူကမှ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုအသေးလေးကို ထပ်လုပ်ပြဖို့ မတိုက်တွန်းခဲ့ကြပါ။
အက်ဒရီယာနာက မီလာ အစားပိုစားလာကြောင်း ရေးထားသည်။ ဟယ်လီနာနဲ့ မီရဲလ်တို့က သူမနဲ့ လန်နာကို ဥယျာဉ်ထဲ လိုက်လာဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ အဲဒီမှာ လစ်ဇ်ဘတ်က ကလေးတွေရဲ့ လှေလေးအတွက် ဆိပ်ကမ်းခွန် ပေးဆောင်ရမလားဆိုတဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး လာလည်တဲ့ မင်းသမီးနှစ်ပါးကြားက အငြင်းပွားမှုကို တရားသူကြီးလို ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ရသည်။
ဂျူလီယန်က ကယ်ဆယ်ရေးလှေတွေဆိုရင် အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့် ရသင့်တယ်လို့ ငြင်းခုံခဲ့သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ဘက်က ထောက်ခံပေးခဲ့သည်။
မေရီကတော့ ရေခွက်တစ်ခုထဲမှာ ရေကြောင်းဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီအပိုင်းကို နှစ်ခါဖတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ လက်ဇန်ဒါရဲ့ အစီရင်ခံစာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။
သူတို့ စုဆောင်းရာအိမ်ကို ရှာတွေ့သွားကြပြီ။
မှော်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထပ်ဖွင့်ပြီး ရှာတွေ့တာတော့ မဟုတ်ပါ။
မယ်လိုဒီက ဟေဗင်ရီးချ်မှာ အင်တာဗျူး ခံနေရတဲ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်နေတဲ့ အစေခံတွေနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အဝတ်လျှော်မှတ်တမ်းကို ကြည့်ပြီး စစ်ပွဲမတိုင်ခင်က နန်းတော်ရဲ့ နေအိမ်တွေကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တဲ့ မြစ်ကမ်းနားက လုပ်ငန်းတစ်ခုရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။
ဩဆယ်လ် လှည်းသမားတစ်ယောက်က လမ်းကြောင်းနဲ့ စုဆောင်းတဲ့ရက်တွေကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
အီလီဇာရဲ့ ကင်းထောက်တွေက အဲဒီနေရာကို အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။
အဝတ်လျှော်လှည်းတွေက ရှေ့ခြံထဲကို ဝင်သွားသည်။
လှည်းအလွတ်တွေ ပြန်ထွက်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ ခြံနောက်က အဆောက်အအုံက အတွင်းထဲကို သယ်သွားသမျှ အရာအားလုံးကို ထည့်ဖို့ မလုံလောက်ပါ။
ဆည်းဆာချိန်မှာ အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်တွေက မိနစ်အနည်းငယ်လောက် အဖြူရောင် တောက်ပနေတတ်တယ်လို့ ဆိုသည်။ အပေါ်ထပ်ကို မီးအိမ်တွေ ဘယ်သူမှ သယ်မသွားခဲ့ပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတာပါ။
နေသန်နီယယ်က အဲဒီနေရာမှာ မြွေရဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေအတွက် သုံးတဲ့ ပုံသေလက်ခံတဲ့နေရာ ရှိနေတယ်လို့ ယုံကြည်သည်။
အီဒရစ်က ‘ပုံသေ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မျဉ်းသားထားသည်။
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ပိုဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်ဖတ်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းက ရွေ့လျားနိုင်ပေမဲ့၊ အဝတ်လျှော်လုပ်ငန်းကတော့ ရေ၊ လောင်စာ၊ ဆပ်ပြာနဲ့ အဝတ်တွေကို ပြင်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်နေဦးမှာပဲ။
ဩသဲလော့စ်က ကောင်လေးတွေကို ဘုရားသခင်ရဲ့ အာဏာစက်နောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။
သူက အဲဒီအာဏာစက်ကို သူ့ရဲ့ စောင်တွေကို ကိုယ်တိုင်လျှော်ဖို့တော့ မသင်ပေးခဲ့ပါ။
နောက်ထပ် အချက်အလက်တွေ ရှိပါသေးသည်။
အဝတ်လျှော်သူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး ရေတွင်းတစ်တွင်းဆီ လမ်းလျှောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကင်းထောက်တွေက လမ်းကြောင်းနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာ သူမနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရှာနေတဲ့ နာမည်တွေကို သူမကို မပြောပြခဲ့ပါ။
သူမက လက်ခံတဲ့ လှေကားထစ်မှာ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို အတူတူ ဖမ်းဆီးထားတာကို ဖော်ပြသွားသည်။
တစ်ယောက်က မေးခွန်းတွေ မေးနေတတ်သည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လူတွေက သူ့ကို သတိမထားမိဘူးလို့ ထင်တဲ့အချိန်တိုင်းမှာ နားထောင်နေတတ်သည်။
သူမပြောပြတာကတော့ အဲဒီမနက်က စကားပြောတတ်တဲ့ ကောင်လေးက သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်တွေက သစ်ပင်တွေရှိတဲ့ နေရာကနေ ရောက်လာတာလားလို့ မေးခဲ့တယ်တဲ့။
သူမက ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူက မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို မှတ်ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမယ့် ကိစ္စမျိုးဆိုရင်တော့ မလုပ်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။
တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ရှာနေတဲ့သူနဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် ပြောပြပေးဖို့အတွက်ပဲ မှတ်ထားပေးခိုင်းတာပါ။
လက်ဇန်ဒါက အဲဒီစကားတွေကို သီးခြား ကူးရေးထားသည်။
မီလာကို ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိတယ်လို့ ပြောပေးပါ။ တာရင်က အပြာရောင် ချည်မျှင်လေးကို သိမ်းထားတယ်လို့ ပြောပေးပါ။ ငါတို့ ဆန္ဒအလျောက် လိုက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပေးပါ။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဒီအစီရင်ခံစာ မပို့ခင်ကတည်းက မက်ဆေ့ချ်က မီလာဆီ ရောက်သွားပြီးဖြစ်သည်။
သူမက ချည်မျှင်ကို မှတ်မိသည်။
အဲဒါက သူတို့ အဆောင်မှာ အတူတူ အကျဉ်းသားတွေ ဖြစ်နေချိန်က သူမရဲ့ အင်္ကျီလက်ပေါ်ကနေ ပြဲထွက်လာတဲ့ ချည်မျှင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ တစ်နေ့ကျရင် ပြန်တွေ့ကြမယ်လို့ သူမက ပြောခဲ့တဲ့အတွက် တာရင်က အဲဒီချည်မျှင်ကို သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဝတ်လျှော်သူ အမျိုးသမီးက ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေသည်။
အဲဒီစာကြောင်းက ကျန်တဲ့ အချက်အလက်တွေထက် ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့စေသည်။
အီလီဇာက ဒါကို ကြိုတွေးထားပြီးဖြစ်သည်။
လက်ဇန်ဒါရဲ့ အကောင့်အောက်မှာ သူမကိုယ်တိုင် လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာကတော့ သူမကို ကိရိယာတစ်ခု၊ လက်နက်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ ကတိတစ်ခုနဲ့ ပြန်မလွှတ်ဖို့ ပြောထားသည်။ သူတို့က သူမရဲ့ မိသားစု၊ သူမရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေနဲ့ သူမအပေါ် သံသယဝင်လာခဲ့ရင် ဘယ်လို ကယ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး လေ့လာကြလိမ့်မည်။
သူမမှာ ရွာထဲမှာ ဖခင်တစ်ယောက်ရှိပြီး နန်းတော်ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှာ တာဝန်ကျနေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိသည်။
သူမကို ကူညီတာက သူမကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲထည့်မိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရုံနဲ့ မပြီးဆုံးနိုင်ပါ။
လိုကီနဲ့ နေသန်နီယယ်တို့က စုဆောင်းတဲ့အချိန်ဇယားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းတွေ ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ကယ်ဒရစ်က အခန်းရဲ့ အستانကို ဘယ်သူက ပြန်လည်မွမ်းမံသလဲ၊ အဝတ်တွေ မပို့ခင်မှာ အမိန့်ကို စစ်ဆေးသလားဆိုတာ သိချင်နေသည်။
သူတို့က လူတွေ တကယ်လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အရာတွေကို အခြေခံပြီး ကယ်ဆယ်ရေးကို တည်ဆောက်နေကြသည်။
ကျွန်တော်က အသုံးမပြုရသေးတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ပြန်စာ ရေးလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထားပေးပါ။ ဆက်လုပ်ပါ။ မီလာကို မက်ဆေ့ချ်ကို ဖတ်ပြီးပြီလို့ ပြောပေးပါ။
ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာနဲ့ အက်ဗလင်အတွက် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျန်တာတွေကို အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ကျရင် အသေးစိတ် ပြောပြမယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ သတိပေးချက်ကို စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ ဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက်နဲ့ ကျွန်တော့် သံချပ်ကာက လှံကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
သောက ကျွန်တော် ရေးနေတာကို ကြည့်နေသည်။
“ဉာဏ်ရှိလိုက်တာ။”
“တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း အဆင်ပြေပါတယ်ဗျာ။”
အော်ရီသာက နေ့လယ်ပိုင်းလောက်မှာ တောင်ဘက် ကင်းစခန်းကနေ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူက တဲတွေဘေးမှာ မဆင်းသက်ပါ။
သူက တဲတွေနဲ့ ဝေးတဲ့ ကုန်းမြင့်ပေါ်မှာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ကို ကျောက်ခဲတွေ လွင့်စင်သွားလောက်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆင်းသက်ပြီး ဖုန်တွေ မငြိမ်သက်ခင်မှာပဲ သောကနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အီဒရစ်နဲ့အတူ သွားလိုက်ကြသည်။
“ဟိုဘက်က ကင်းစခန်းမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်” ဟု အော်ရီသာက ပြောသည်။
“စစ်သူကြီးတစ်ယောက်လား” ဟု သောက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သူ့လေသံထဲက တစ်ခုခုကြောင့် သောက ရပ်သွားသည်။
“ဖန်ရီယာလား။”
အော်ရီသာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အဲဒီနာမည်ကပဲ တစ်နေ့တာရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို အကုန်လုံး ဆွဲယူသွားသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် တောင်ဘက်က တောင်ကုန်းတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကောင်လေးတွေကို တွေ့ခဲ့တဲ့ လက်ခံတဲ့နေရာမှာ သူ ရှိနေခဲ့သည်။ အခုတော့ သူက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရဲ့ အနီးမှာ ရပ်နေသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက သူ့ကို ခေါ်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ရောက်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထက် ပိုမြန်မြန်နဲ့ ကမ်းခြေကို ရောက်လာခဲ့သည်။
“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“စောင့်ကြည့်နေတာ။”
သောက မေးရိုးတွေ တင်းသွားသည်။
“သူ့ပုံစံအတိုင်းပါပဲ။”
ကျွန်တော်တို့က ရန်သူကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနေအထား အကုန်လုံး မမြင်စေဘဲ ကင်းစခန်း တောင်ကုန်းကို မြင်နိုင်ရုံလောက်ပဲ တက်လိုက်ကြသည်။
ဖန်ရီယာက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ မျှော်စင်ဘေးမှာ အဲဒီအင်္ကျီအနက်ကြီးကို ဝတ်ပြီး ရပ်နေသည်။
အဲဒီလောက် အကွာအဝေးကနေတောင် သူ့ရဲ့ ငြိမ်သက်မှုကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည်။
သူ့ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ နန်းတော်စစ်သည်တွေက လှည်းတွေကို တန်းစီနေကြသည်။ တောင်စောင်းရဲ့ အောက်ဘက် ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာတော့ ဆာတာရဲ့ တပ်တွေက လှောင်အိမ်တွေ ဆွဲထားတဲ့ တိုင်ရှည်တွေကို စတင် ထောင်နေကြသည်။
လှောင်အိမ်တွေနောက်မှာ ပြာတွေ လွင့်နေသည်။
“မိသားစုတွေ ဘယ်ကို ရွှေ့နေလဲဆိုတာ သူ သိသွားပြီ” ဟု အီဒရစ်က ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု သောက ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ ငါတို့ကို အဲဒီလှောင်အိမ်တွေကို ကြည့်နေစေချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကို ဆန့်တန်းလာတဲ့ သူ့အရိပ်ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
သူ ဖတ်စရာမလိုဘဲ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်ကိုလည်း ပြန်သတိရမိသည်။
"သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကြောက်ရွံ့အောင်လုပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို စောင့်ကြည့်နေတာပဲ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့စွန့်ခွာသွားတဲ့အရာအားလုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။"
ကျွန်တော်တို့ စခန်းဘက်သို့ ပြန်ဆင်းခဲ့ကြသည်။
သောကက ကင်းစောင့်ချိန်တွေကို ပြောင်းလဲသတ်မှတ်လိုက်သည်။ အီဒရစ်က ကယ်ဆယ်ရေးစခန်း ပတ်ပတ်လည်တွင် ကင်းလှည့်သူ အရေအတွက်ကို နှစ်ဆတိုးလိုက်သည်။ မဲရိုဗာက နောက်ထပ် မိသားစုအုပ်စုကို မနက်ဖြန်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ နေမဝင်ခင်မှာပင် ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။
နောက်ထပ် အမိန့်တွေ ထွက်လာသည်အထိ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရသူတွေဆီ ရေလိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
အဝေးတစ်နေရာမှာတော့ တခြားသူတွေက တာရင်နဲ့ အိုရန်တို့ဆီသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီနေရာမှာတော့ ကျွန်တော်တို့က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ပွင့်နေအောင် ထိန်းထားရမည်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ လမ်းနှစ်သွယ်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မလျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်းကို တစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည့်အလား မှားယွင်းစွာ မတွေးမိတော့ပါ။