အခန်း (၃၅၈) - ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ နာမည်များ
နံနက်စာစားနေရင်း အာဒရီယာနာက ကောင်စီညစာစားပွဲတွေမှာ ဝိုင်မသောက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ရှာနေရတာကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလာသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ ကျွန်တော်လည်း ဓားကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“နံရံတွေပေါ်မှာ ကြေညာချက်ထုတ်ခိုင်းတာမျိုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အာဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်းကို ကျွန်မတို့ဆီကနေပဲ လူတွေ သိစေချင်တာပါ”
“ကိုယ်ဝန်ကိစ္စကိုလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်မတို့မှာ ကလေးရတော့မယ်၊ ကျွန်မတို့လည်း ပျော်ရွှင်နေတယ်ဆိုတာကို ပြောပြချင်တာပါ။ ဒါကပဲ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်စေချင်တယ်”
ဇွန်လ (၂၃) ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ စစ်ရေးအစီရင်ခံစာတွေက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ စုပုံနေသော်လည်း ကျွန်တော်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို လှမ်းမယူဖြစ်ကြပေ။
ခဏအကြာတွင် အာဒရီယာနာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အမေတော့ ငိုတော့မှာပဲ”
“သူက သိပြီးသားလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ တားဆီးနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျွန်တော်တို့သည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် မိသားစုဝင်အားလုံးကို သတင်းစကား ပါးခဲ့ကြသည်။
ဟယ်လီနာက မီရဲလ်နှင့် လစ်ဘက်တို့နှင့်အတူ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ ဘုရင်မ ဆယ်လက်စတင်းလည်း သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေပြီး ဂျူလီယန်က ကလေးငယ်လေး လေးယောက် ပန်းခင်းထဲက ပန်းတွေကို ခူးဆွတ်နေတာကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို ခပ်တိုးတိုး စကားပြောပြီး အစားဝင်ယူကာ ဂျူလီယန်ကို သူ့ညီမလေးတွေဘေးမှာ သွားရပ်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။
အာဒရီယာနာသည် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားရင်း သတင်းကို ကိုယ်တိုင် ကြေညာခဲ့သည်။
ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် မီရဲလ်က ငိုချလိုက်သည်။ ဟယ်လီနာက သူမကို ပခုံးဖက်ထားပေးသည်။ လစ်ဘက်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း ရယ်မောနေပြီး မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။
ကာရယ်ကတော့ လူတိုင်းအခုမှ သိရတာကို အံ့သြနေပုံရပြီး သူမကတော့ 진작ကတည်းက သိပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်ကောက်နေပုံ ပေါက်နေသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းရောက်တော့ ဟေဗင်ရီးချ်တစ်ခုလုံး သတင်းပျံ့သွားသည်။
မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်က ပုံစံမကျသည့် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပို့လာပြီး ၎င်းမှာ ကလေးပုခက်ပုံစံ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်စုလေး တစ်ခုပါလာသည်။ ဆေးရုံအဖွဲ့က ပန်းစည်းပို့ပေးသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုကတော့ ကလေးအခန်းကို တိုးချဲ့ဖို့ လိုအပ်မလားဟု မေးမြန်းလာကြသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ကတော့ သူနှင့် တိုင်ပင်မှုမရှိဘဲ နံရံတစ်ခုမျှ မဖြိုရဟု သတိပေးစာကို ပန်းစည်းများမရောက်ခင်ကတည်းက ပို့ထားနှင့်သည်။
အာဒရီယာနာက ထိုစာကို အသံထွက်ပြီး နှစ်ခါဖတ်ပြသည်။
အနည်းငယ်သော နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုကောင်းသော သတင်းသည် မည်သည့်စစ်ရေးအစီရင်ခံစာထက်မဆို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာဖြင့် ရဲတိုက်တစ်ဝိုက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မူ နောက်ထပ် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဆေးရုံတွင် လီသန်က သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေသည့် အမိန့်တစ်ခုကို ၎င်းနှင့်တွဲနေသော မှတ်ဉာဏ်မှ ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားဖို့ သဘောတူလိုက်သည်။
အယ်လာရာနှင့် အီလီနော်တို့က မူလကုသမှု အစီအစဉ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသည်။ ဆစ်ဗရင်က လိုအပ်သည့် ပံ့ပိုးမှုများကို ထိန်းထားပေးသည်။ မေလင်နှင့် သက်စ်ရာတို့က လီသန် မှတ်မိနေသည့်အရာများနှင့် တရားရုံးက ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခိုင်းထားသည့်အရာများအကြား နယ်နိမိတ်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က သူ့အသက်ရှူသံကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်လုပ်နေသည့် နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ ဆောင်းရာသီကို ငြိမ်သက်နေစေရန် ထိန်းထားသည်။ အာဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ လီသန်က သူမကို ရှိနေစေချင်သည့်အတွက်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် စခန်းနှင့်ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ခန်းမထဲတွင် တီရန်၏ သီချင်းသံ ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် အမှတ်အသားတစ်ခု မှေးမှိန်သွားပြီး လီသန် စကားပြောဖို့ ကြိုးစားသည်။
ပထမဆုံး အသက်ရှူသံက သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် နာကျင်စွာဖြင့် တိုးထွက်လာသည်။
ဒုတိယအသက်ရှူသံတွင် စကားလုံးတစ်လုံး ပါလာသည်။
“စောင့်ပါ”
လူတိုင်း အလုပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
သူ့မျက်လုံးများက မေလင်၏ သူငယ်ချင်းအကြောင်း ရေးသားထားသည့် စာရွက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“တီရန်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“စကားလုံးတွေ မှားနေတယ်”
ကျွန်တော်တို့ နားလည်ဖို့ ခဏအချိန်ယူလိုက်ရသည်။
“သီချင်း” ဟု သူ အနိုင်နိုင် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ “မြင်း။ ဝိုင်က ပိုကောင်းတယ်”
ကူးယူထားသည့် စာသားတွင် အရာရှိ၏ မြင်းက အစာပိုကောင်းသည်ဟု ရေးထားသည်။
အာဒရီယာနာက ရယ်မောရင်း ငိုချလိုက်သည်။
မေလင်က ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် လီသန်က ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သဖြင့် သူတို့လည်း ကြိုးစားမှုကို ရပ်လိုက်ကြသည်။
သူသည် အခန်းထဲရှိ စက်ပစ္စည်းများအပေါ် ဆက်လက် မှီခိုနေရဆဲဖြစ်သည်။ အခြားအမိန့်များကလည်း တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ပြန်နိုးလာသောအခါ သူ့လက်ဘေးရှိ စာရွက်ပေါ်တွင် သူ့အသံအစား စာသားများ ပြန်ပေါ်လာသည်။
သီချင်းကို ထိန်းသိမ်းထားပါ။
“ကျွန်တော်တို့ ထိန်းသိမ်းထားပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သူ့သူငယ်ချင်း၏ နောက်ပြောင်စကားကို ပြင်ဆင်ရေးသားထားသည့် စာရွက်ကို ဘေးတွင် ချထားပေးခဲ့ပြီး သူ အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မေရီက စောင့်နေသည်။
သူမသည် အက်ဗလင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမလက်အောက်ရှိ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
စာမျက်နှာ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် နာမည်နှစ်ခု ရှိနေသည်။
တာရင်။
အိုရန်။
၎င်းတို့အောက်တွင် ရက်စွဲများ၊ စုံစမ်းမေးမြန်းချက်များ၊ မည်သည့်အဖြေမှ မရရှိခဲ့သော အစီရင်ခံစာများနှင့် အဖြေမရသေးသည့် မေးခွန်းများ ရှိနေသည်။
ဂျောမန်ဂန်ဒါက ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် လမ်းကို ဆန့်ထုတ်နေစဉ် တောကစားရာအိမ်တွင် မီလာက လမ်းမကူးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် သတိရမိသည်။ အာဒရီယာနာက သူမလက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည်ကို သတိရမိသည်။ ကလေးတွေကို ပွေ့ချီပြီး အိမ်ပြန်လာစဉ် စာရင်းထဲတွင် လူနှစ်ယောက် လျော့နေခဲ့သည်ကို သတိရမိသည်။
“ဘာတွေ တွေ့ခဲ့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ပြေစာတစ်ခုပါ” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “ဘဲလ် ကျောက်မိုင်းကနေ ယူလာတဲ့ စာရွက်တွေထဲကပါ။ ပို့ဆောင်ရေးစာရင်းထဲမှာ ထည့်ထားတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ပါလာသူတွေကို အစာကျွေးတဲ့အတွက် တရားရုံးဆီကနေ ငွေတောင်းခံထားလို့ပါ”
အာဒရီယာနာက ထိုင်ခုံကို နီးနီးကပ်ကပ် ရွှေ့လိုက်သည်။
မေရီက မိတ္တူတစ်ခုကို ချပေးသည်။
အများစုမှာ မြင်းစားဂျုံ၊ မီးအိမ်ဆီ၊ ကုန်းနှီးအသစ်နှင့် ပေါင်မုန့် ၁၂ လုံးတို့အကြောင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ကြောင်းမှာ ခရီးသည်များ၏ နာမည်ကို ဖော်ပြထားသည်။
အုပ်ထိန်းမှုအောက်ရှိ ကလေးငယ်နှစ်ဦး။ တာရင်နှင့် အိုရန်။ တရားရုံး၏ တိုက်ရိုက်အမိန့်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ကျွန်တော့်မျက်လုံးများ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ရက်စွဲကရော”
“ဇွန်လ (၁၁) ရက်နေ့ပါ”
နှစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးပါ။
အာဒရီယာနာက စားပွဲစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အသက်ရှင်နေသေးတာလား”
“စာရွက်စာတမ်းအရ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြောင်းရွှေ့ခံရတယ်လို့ ရေးထားပါတယ်။ သူတို့ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မတို့ ဆက်ရှာရဦးမယ်”
ကျွန်တော် ထိုစာကြောင်းကို ထပ်ဖတ်သည်။
လပေါင်းများစွာကြာအောင် သူတို့နာမည်တွေက ကျွန်တော်တို့ မေးခွန်းထုတ်နေခဲ့ရသည့်အရာတွေ ဖြစ်သည်။
ပေါင်မုန့်ဝယ်ရင်း တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့နာမည်ကို ရေးမှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် နဲရစ်က အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ထိုမိတ္တူကို စစ်ဆေးသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ အီလီဇာက စားပွဲတစ်ဖက်မှ စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ခေါင်းစဉ်ကတော့ သာမန်ပါပဲ” ဟု နဲရစ်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဦးတည်ရာကတော့ သာမန်မဟုတ်ဘူး”
သူမက တရားရုံးတံဆိပ်အောက်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လက်ခံရမည့် လှေကား။ တတိယ မှတ်တမ်း”
“အဆောက်အအုံတစ်ခုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ လိပ်စာတစ်ခုပါ။ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို နေရာတစ်ခုထက်ပိုပြီး ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်”
“ဂျောမန်ဂန်ဒါပိုင်တဲ့ လမ်းတစ်ခုပဲ” ဟု တံခါးဝမှ လိုကီက ပြောသည်။
နသန်နီရယ်က သူ့နောက်မှ အက်ဒရစ်နှင့်အတူ ဝင်လာသည်။
လိုကီက မပြုံးနေပါ။
ကျွန်တော် အတွင်းဘက်စင်္ကြံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဂျူလီယန် လာမလည်သည့်အချိန်တိုင်း ရိုဒရစ်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းကို အကာအကွယ်ပေးထားသည့်နေရာဖြစ်သည်။
“ဒီအမှတ်အသားက”
နသန်နီရယ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒီအမှတ်အသားက ကျွန်တော်တို့ကို ခရီးလမ်းကြောင်းကို ပြနေတာ။ ဒါက သူတို့ ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့သွားလဲဆိုတာကို ပြောပြနိုင်လိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နိုင်မလား”
“မြွေရဲ့ လမ်းတွေက ရွေ့လျားနေတာလေ” ဟု သူက ပြောသည်။ “လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆိုတာ ခရီးဆုံးမဟုတ်ဘူး”
လိုကီက စာရွက်ပေါ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ဒါကို ရေးတဲ့သူက ပို့ဆောင်တဲ့သူကို ကျွန်တော်တို့ မသိတဲ့ တစ်ခုခုကို နားလည်စေချင်နေတာ။ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့က မသိသလိုနဲ့ လုပ်လိုက်ရင် အဆင်မပြေတဲ့နေရာတစ်ခုခုကို အမှားကြီး မှားပြီး ရောက်သွားလိမ့်မယ်”
“မင်း ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒီဟာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ နှိုင်းယှဉ်စရာ အသစ်တစ်ခု ရပြီ”
အီလီဇာက ဖယောင်းစက် မကျစေရန် ပြေစာကို ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကြမယ်။ စာရွက်လေးတစ်ခုကို ကြည့်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်ဆိုရုံနဲ့ ဂရေးကိပ်အလယ်မှာ တံခါးဖွင့်လိုက်တာမျိုးတော့ မလုပ်ဘူး”
မည်သူမျှ မငြင်းကြပေ။
ကျွန်တော် ဂျူလီယန်ကို ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၏ အလုပ်ရုံတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ကလေးလေးယောက်ကို သစ်သားရွက်လှေတစ်ခု၏ အစွန်းကို မည်သို့ ချောမွတ်အောင် လုပ်ရမည်ကို ပြသနေသည်။ ဆာရာဖီနာက အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေသည်။ အစ်ဂနေရှပ်က အပိုအဝတ်စကို ကိုင်ထားသည်။ ကာရယ်က ကိုယ်တိုင်လုပ်ချင်နေပြီး ကလေးငယ် ဂယ်ရစ်ကတော့ ကာရယ်လုပ်သမျှ လိုက်လုပ်ချင်နေသည်။
“အမျှင်သားက ဒီဘက်ကို သွားတာ” ဟု ဂျူလီယန်က ရှင်းပြသည်။
ကာရယ်က သစ်သားကို ပြောင်းပြန် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုလုပ်ရင် ကြမ်းသွားလိမ့်မယ်”
သူမ ရလဒ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထပ်ကြိုးစားကြည့်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားပြီး သင်ခန်းစာကို တိတ်တဆိတ် အစားဝင်ယူလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က တံခါးဝဆီ လျှောက်လာသည်။
“ဦးထုပ်ဆောင်းကိစ္စလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“တာရင်နဲ့ အိုရန်အကြောင်း မှတ်တမ်းအသစ်တစ်ခု တွေ့ထားတယ်။ နသန်နီရယ်က မင်းအဖေရဲ့ ဦးထုပ်ဆောင်းက ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းကြောင်းရှာဖို့ ကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတယ်”
“သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလား”
“မှတ်တမ်းရေးတုန်းကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပိုသိအောင် ကြိုးစားနေတယ်”
သူက အတွေးနက်စွာဖြင့် ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါကို သုံးရင် ပျက်စီးသွားမှာလား”
“မသိသေးဘူး။ အရင်ဆုံး အမှတ်အသားကို စစ်ဆေးကြည့်မယ်။ မင်းနဲ့ မင်းအမေနဲ့ မတိုင်ပင်ဘဲ ဘာမှ ထပ်မလုပ်ဘူး”
ဂျူလီယန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဖေဆိုရင်လည်း သူတို့ကို ရှာတွေ့စေချင်မှာပါ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့လက်မှ သစ်မှုန့်များကို သုတ်ရင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
“သူ့ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ခုစလုံးက မှန်ကန်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူက ဂျူလီယန်ကို ပြောသည်။
ကောင်လေးက သူ့ဘေးနားသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူက “သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
“စစ်ဆေးကြည့်ရှုမှုပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။ “လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ရမယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူ့လေသံတွင် စိတ်ပျက်နေသည့် အရိပ်အယောင် ပါနေသည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်သွားသည်ထက်စာလျှင်တော့ ပိုကောင်းပါသည်။
မီလာက ကျွန်တော်နှင့် အာဒရီယာနာတို့ထံမှ သတင်းကို အခြားသူများထက် အရင်ကြားခဲ့ရသည်။
လက်နာက ဧည့်ခံခန်းအနီးရှိ အခန်းတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်တစ်ခုတွင် သူမဘေး၌ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့က ကူးယူထားသော နာမည်များကို သူတို့ကို ပြသပြီး ရက်စွဲ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ တောကစားရာအိမ်အကြောင်းကို ထပ်မဖော်ပြဖို့ မီလာကို ကျွန်တော်တို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။
သူမသည် စာရွက်ပေါ်ရှိ မှင်ကို မထိဘဲ အစွန်းတစ်လျှောက်ကို လက်ဖြင့် လိုက်၍ ထိတွေ့နေသည်။
“တစ်ခုခုတွေ့ရင် ကျွန်မကို ပြောပြမယ်လို့ ထင်ထားတာ”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတာပါ” ဟု အာဒရီယာနာက ဆိုသည်။
မီလာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။
“မင်းတို့ ဂယ်လာရီထဲကို ပြန်သွားကြမှာလား”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။ “တောကစားရာအိမ်က မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာနေတာ”
“ကျွန်မ လိုက်သွားလို့ရမလား”
“မရဘူး”
ထိုအဖြေက သူမကို နာကျင်စေသည်။ ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
အာဒရီယာနာက သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
“သူတို့အပေါ် ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့အတွက် သူ့လက်လှမ်းမီတဲ့နေရာကို ပြန်သွားစရာ မလိုပါဘူး”
မီလာက နာမည်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက “တာရင်က ကြောက်တဲ့အခါ တိတ်ဆိတ်သွားတတ်တယ်။ လူတွေက သူ မကြောက်ဘူးလို့ ထင်ကြတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်သည်။
“အိုရန်ကတော့ ပိုစကားများတယ်။ သူ မပြောမိအောင် ကြိုးစားနေရင်တောင်မှပေါ့”
လက်နာက သူမ၏ လက်ကို သူမအစ်မလက်ဘေးတွင် တင်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ရှာတာ မရပ်ဘူးလို့ ပြောပေးလိုက်ပါ” ဟု မီလာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်”
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်တော် ဘာကို ကတိပေးနေသလဲဆိုတာကို သတိထားပြီး ပြောလိုက်သည်။
ဇွန်လ (၂၅) ရက်နေ့တွင် အာဗက်သည် အော်ရီသာနှင့်အတူ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူသည် အီလီရာ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အဆင့်ဆင့် ခရီးနှင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့လည်ပင်းတွင် အမာရွတ်များ ကျန်နေသေးပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးပါ။
သူသိထားသည့် ကုန်းတွင်းပိုင်း မြင့်မားသော လမ်းကြောင်းများကို ဖော်ပြပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုသန်မာလာသောအခါ စစ်တမ်းကောက်ယူသည့် လေကြောင်းခရီးစဉ်ကို လမ်းပြပေးမည်ဟု ဆိုသည်။
သူသည် သူကိုယ်တိုင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သော လယ်ကွင်းပိုင်ရှင် မိသားစုများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆန္ဒရှိမရှိကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မေးကြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါပဲ ကျွန်တော် လိုချင်တာပါ”
ကလေးလေးယောက်က သူ့ကို အရှေ့ဘက်လယ်ကွင်းတွင် တွေ့ဆုံကြသည်။ ကာရယ်က ကယ်ဆယ်ရေး လှေငယ်ကို ယူဆောင်လာပြီး ဂျူလီယန်က ၎င်း၏ မီးအိမ်ငယ်လေးအကြောင်း ရှင်းပြသည်။
အာဗက်က အဝတ်စ အလံငယ်လေး လှုပ်ခတ်သွားစေရန် အလွန်သတိထား၍ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ကလေးလေးယောက်စလုံးက သူ့ကို ထပ်လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုကြသည်။
ခဏတာမျှ ထိုနဂါးကြီးသည် အက်ဗလင်ဘက်သို့ အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ညင်ညင်သာသာလေး” ဟု သူမက ပြောသည်။
သူက အလွန်ကို ညင်သာစွာ ပြုလုပ်ပေးသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အာဗက်က ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင်များနှင့် စကားပြောနေစဉ် ဂျူလီယန်က မီရယ်လ်နှင့်အတူ မှော်အတားအဆီးပါသော အခန်းသို့ လိုက်သွားသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။
ရိုဒရစ်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းက အောက်ခံမွေ့ရာပေါ်တွင် စောင့်ကြိုနေသည်။ မြွေအမှတ်အသားမှာ သတ္တုပေါ်တွင် မှောင်မည်းနေဆဲဖြစ်သည်။
နသန်နီရယ်က ကူးယူထားသော ပို့ဆောင်ရေးမှတ်တမ်းကို ၎င်းဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
အမှတ်အသားက တောက်ပမလာပါ။ တံခါးလည်း ပွင့်မလာပါ။
အစားတွင် အီဒရစ်က သစ်သားဘောင်ငယ် သုံးခုကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး လိုကီက တစ်ခုချင်းစီကို စတင်လှည့်ကြည့်သည်။
ခုနစ်ခုမြောက် အစီအစဉ်တွင် ဦးထုပ်ဆောင်းအောက်ရှိ အရိပ်က တစ်ဖက်စောင်းသို့ ညွှန်ပြနေသည်။
ဂျူလီယန်က အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်။
“ဟိုမှာ”
နသန်နီရယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ဟိုမှာ”
သူတို့သည် ညနေစောင်းသည်အထိ အလုပ်လုပ်ကြသည်။
ဦးထုပ်ဆောင်းမှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိပါ။ အမှတ်အသားက သူတို့ကို အစီအစဉ်တစ်ခု ပေးခဲ့သော်လည်း လိုက်ပါရန် ဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်းကိုမူ မပေးခဲ့ပါ။
“ကျွန်တော်တို့ လူနေထိုင်တဲ့ အတားအဆီးတွေရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ပါတယ်” ဟု အီဒရစ်က ရှင်းပြသည်။ “ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အပေါက်တစ်ခုပေါ့။ အဲဒီအပြင်ဘက်မှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ မကြည့်ခင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြန်လမ်းကို အရင် တည်ဆောက်ထားရမယ်”
“သူတို့ သတိထားမိသွားရင်ကော” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု လိုကီက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ သတိထားမိမှာပဲလို့ ယူဆရမှာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့သည် ဟေးဗင်းရီးချ်၏ လူနေထိုင်သော အပိုင်းပြင်ပရှိ အသုံးမပြုတော့သော ကျောက်တံတိုင်းပတ်လည် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ကက်စတယ်လန် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးသည်။ နသန်နီရယ်နှင့် အီဒရစ်တို့သည် မြို့တံခါးများမှတစ်ဆင့် မဟုတ်သော နယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ရင်း တစ်ညလုံး ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ဦးထုပ်ဆောင်းကို ဂရေးကိပ်၌ပင် ထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ လိုအပ်သည်မှာ ၎င်း၏ အမှတ်အသားမှ ရရှိသော အစီအစဉ်သာ ဖြစ်ပြီး ဂျူလီယန် ရှိနေရန် သို့မဟုတ် ရိုဒရစ်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်ရန် မဟုတ်ပါ။
ညစာမစားမီ ကျွန်တော် အလုပ်ရုံသို့ ထပ်သွားခဲ့သည်။
ဂျူလီယန်က ကိရိယာငယ်များကို သိမ်းဆည်းနေပြီး ဂယ်ရစ်က လွှသွား၏ အစွန်းကို စစ်ဆေးနေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ဂျူလီယန်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“လုံလောက်ရဲ့လား”
“နောက်တစ်ဆင့်ကို ကြိုးစားဖို့တော့ လုံလောက်တယ်”
သူက ထိုအဖြေကို စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂယ်ရစ်က လွှကို ချလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင် ကောင်လေး။ မင်းရဲ့ အဘွားက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ထမင်းစားချိန်ကို မေ့သွားပြီလို့ သတ်မှတ်ထားပုံရတယ်”
ဂျူလီယန်က ‘အဘွား’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားရ၍ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး”
“ငါလည်း မမေ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခေါ်ခံနေရပြီလေ”
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။ ဂျူလီယန်က ကလေးတွေရဲ့ အိမ်မက်ဆိပ်ကမ်းအတွက် ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော သစ်သားအခက်အလက်အနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဇွန်လ (၂၆) ရက်နေ့ အရုဏ်မတက်မီ ကမ်းရိုးတန်းမှ သတိပေးချက် ရောက်လာသည်။
ဩဆယ်လ်အနီးတွင် ကျန်ရှိနေသော ငါးစင်းအနက် တောင်ဘက်သို့ စေလွှတ်လိုက်သည့် ရန်သူ့သင်္ဘောသည် ကမ်းစပ်လွန်တွင် နောက်ထပ် သင်္ဘောအချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ အချို့မှာ ကမ်းကပ်လှေငယ်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။ အနည်းဆုံး နှစ်စင်းမှာ တရားရုံး၏ တံဆိပ်ကို တပ်ဆင်ထားသည်။
သူတို့၏ ခရီးလမ်းကြောင်းမှာ နဂါးအုပ်စုရှိရာ ကမ်းရိုးတန်းဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
အော်ရီသာက မြေပုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ လေ့လာသည်။
ကျောက်ဆောင်များသည် တက်ရန် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းအောက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းများတွင် မိသားစုများ၊ ဂိုဒေါင်များနှင့် ဆေးကုသသူများ အသုံးပြုသော လမ်းများ ရှိသည်။ ရန်သူသည် အမြင့်ဆုံး ဂူများကို သိမ်းပိုက်ရန် မလိုဘဲ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။
သောရ်က နဂါးအုပ်စုအား သတိပေးရန် နားနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့်အတူ အော်ရီသာကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
လက်ဇန်းဒါးက ကယ်ဆယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ကို စတင်စုစည်းသည်။
ဘောလ်ဒါက ဩဆယ်လ်၏ ကာကွယ်ရေးအတွက် တာဝန်ယူရမည်။ မီရိုဗာက တပ်မတော် မချီတက်မီ အရန်တပ်များ၏ ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းများကို စီစဉ်ပေးရမည်။ ဘုရင်အီဒရစ်က သူ၏ စစ်သည်များကို ကမ်းလှမ်းပြီး သောရ်က လမ်းကြောင်းများကို ကာကွယ်ရန် လုံလောက်သော အင်အားကို ချန်ထားလျက် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
အက်ရှာရာက သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်။
မည်သူမျှ တောင်ဘက်သို့ သင်္ဘောများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် စလေတ်ဖို့ဒ်ကို စွန့်ခွာသွားရန် အကြံမပေးခဲ့ကြပါ။
ထိုအခါ အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“စောင့်ကြည့်မှုကော”
ကျွန်တော် ကမ်းရိုးတန်းမြေပုံမှ မေရီ၏ စာအုပ်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“နှစ်ခုစလုံးအတွက် လူအင်အား ရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ကယ်ဆယ်ရေး ပြင်ဆင်မှုတွေကို ဆက်လုပ်ထားပါ။ ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း စောင့်ကြည့်မှုကို ဆက်လုပ်မယ်”
သောရ်က မြိုလ်နီယာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လိုက်မယ်”
ကျွန်တော် မထွက်ခွာမီ အက်ဗလင်နှင့် အာဒရီယာနာတို့က လာတွေ့ကြသည်။
ကျွန်တော်က နယ်နိမိတ်အကြောင်း၊ ပြန်လမ်းအကြောင်းနှင့် အီလီဇာ၏ အမိန့်များကို ရှင်းပြသည်။ အက်ဗလင်က စကားမဖြတ်ဘဲ နားထောင်သည်။
“ရှင် ရှာနေတာပေါ့နော်” ဟု ကျွန်တော် ပြောပြီးချိန်တွင် သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ သူတို့ကို တွေ့ခဲ့ရင်ကော”
အဲဒါက ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးဖို့ ရှောင်ရှားခဲ့တဲ့ မေးခွန်းပါ။
အာဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့မျက်နှာကို ကြည့်တဲ့အချိန်မှာမှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချပါနဲ့”
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်ထားလိုက်သည်။
“နသန်နီရယ်က ပြန်လမ်းကို မထိန်းထားနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မကူးဘူး”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိုစကားက ကျွန်တော်တို့ မည်သူ့ကိုမျှ ပိုကောင်းမွန်သွားစေသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
အာဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ သူမလက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
“ပြန်လာခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ကို ဘာတွေ သိခဲ့ရသလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါ”
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ကျောက်တံတိုင်းပတ်လည် နေရာတွင် မိုးရွာပြီးစ အနံ့နှင့် ထုံးမှုန့်အနံ့တို့ ရနေသည်။
အီလီဇာက စစ်သည်များကို အပြင်ဘက် နယ်နိမိတ်အလွန်တွင် နေရာချထားသည်။ ကဲလ်ဒရစ်က အီဒရစ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ နသန်နီရယ်က ယခုအခါ သံဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ပိုကြီးသည့် သစ်သားဘောင်သုံးခုဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသည်။
လိုကီက အလယ်ဗဟိုရှိ လွတ်နေသော နေရာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သောရ်က ကျွန်တော့် ညာဘက်ပခုံးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘာကို မြင်ရဖို့ ရှိသလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတွေ၊ တံခါးတွေ အများကြီးပဲ။ ကုလားထိုင်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရုံနဲ့ အဲဒီနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူအားလုံးကိုပါ ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့”
“အသုံးဝင်မယ့် အရာတစ်ခုခုကော”
သူ့အမူအရာတွင် ပြုံးစရာ မရှိတော့ပါ။
“မင်း မမြင်နိုင်တဲ့ အရပ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ခေါ်နေတာကို ကြားရင် ငါ မပြောမချင်း အဲဒီအသံဘက်ကို လှည့်မကြည့်နဲ့”
နသန်နီရယ်က သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ပထမဘောင်တွင် အမှောင်ထုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဒုတိယဘောင်တွင် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို မြင်ရသည်။
တတိယဘောင်တွင် ကျွန်တော်တို့၏ နောက်ကွယ်မှာ ရှိသင့်သည့် နေရာမှ ထိုစင်္ကြံလမ်းကိုပင် မြင်နေရသည်။
ကျွန်တော့် ဗိုက်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။
အီဒရစ်က ကျောက်တုံး အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်ရာ မြင်ကွင်းသုံးခုစလုံးသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
အဝေးကြီးမှာ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု မြည်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်နှင့်ကိုင်တွယ်ထား၍ အရောင်မှိန်နေသော ကြေးလက်တန်းတစ်ခုပါသည့် အဖြူရောင်ကျောက်လှေကားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
လှေကားထိပ်တွင် အစောင့်နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။
အဝတ်အစားများကို ခေါက်သိမ်းယူလာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စာရေးစာချီတစ်ဦးက စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကျွန်ုပ်တို့ရှိရာဘက်ကို လှည့်မကြည့်ကြပေ။
နသန်နီရယ်သည် နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“လက်ခံတဲ့ လှေကားပဲ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လိုကီသည် နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ခြေမချဘဲ ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“တတိယမြောက် မှတ်တမ်း”
သူက ဘေးဘက်တံခါးတစ်ခုအထက်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
စာရေးစာချီက ဖတ်ရှုပြီးဆုံးသွားသည်။ အစောင့်တစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ အမျိုးသမီးက အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အိပ်ရာကျဉ်းကျဉ်းလေး၏ အစွန်းကိုသာ မြင်နေရသည်။
ထို့နောက် ကောင်လေးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
သူက မီးခိုးရောင် အင်္ကျီအစုတ်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်တွေကလည်း ညှပ်ဖို့ လိုနေသည်။ သူက အမျိုးသမီးဆီမှ အဝတ်အစားများကို ယူလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသူတစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဩရင်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ခွက်ကို ရွှေ့လိုက်”
ကျွန်တော် အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့သွားသည်။
ဒုတိယကောင်လေးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ခွက်အက်ကလေးတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။
“ငါ ရွှေ့ပြီးပြီလေ”
“စောင်ပေါ်တင်လိုက်”
“အဲဒီနေရာက ယိုစိမ့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
အမျိုးသမီးက တစ်ခုခု ပြောလိုက်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ မကြားရအောင် တိုးလွန်းသည်။
ပထမကောင်လေးက အစောင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငြိမ်သွားသည်။
တာရင်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် သောရ်၏ လက်ချောင်းများက မြိုလ်နီယာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထင်ရှားသည့် သံကြိုးများ မတွေ့ရပါ။
သော့ခတ်ထားသည့် တံခါး၊ သူတို့၏ လက်အမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေသည့် အစောင့်တစ်ဦး၊ နှင့် ဩရင် အနားကို အလွန်ကပ်လာသည့်အခါမှ ပိုမိုတောက်ပလာသည့် တံခါးဝရှိ ဖျော့တော့တော့ အလင်းတန်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။
အစောင့် မပြောခင်မှာပင် သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ကဲလ်ဒရစ်လည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်သည်။
“အပေါက်ကို သွားမထိနဲ့” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီအခန်းကို သီးခြားအမိန့်တစ်ခုနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတာ”
ကျွန်တော် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို မြင်နေရသည်။
အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့ရသည့် အစီရင်ခံစာများစွာပြီးနောက်၊ တာရင်၏ လက်စွပ်ကို အရောင်မတူသည့် အပ်ချည်ဖြင့် ပြန်ချုပ်ထားသည်ကို မြင်ရလောက်သည့်အထိ သူတို့ကို အနီးကပ် မြင်တွေ့နေရပြီ။
“သူတို့ဆီကို ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ရမလား”
နသန်နီရယ်၏ မျက်နှာတွင် ချွေးများ ပြန်နေသည်။
“ဒီအနေအထားကနေတော့ မရဘူး”
“ဘယ်လောက်တောင်—”
“ယူရီယာ” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် အမျိုးသမီးက အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
အစောင့်က တံခါးကို စတင်ပိတ်လိုက်သည်။
ဩရင်က ရုတ်တရက် ကျွန်ုပ်တို့ရှိရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အစောင့်ကို မဟုတ်၊ အမျိုးသမီးကိုလည်း မဟုတ်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ မြင်ကွင်းက စင်္ကြံလမ်းနှင့် ထိစပ်နေသည့် ထိုနေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားသည်။
ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူနှင့် တံခါးဝကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
ထိုလူမှာ တရားရုံး၏ တံဆိပ်မပါသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အစောင့်များသည် စာရေးစာချီအတွက်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။
သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။
လိုကီက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဖန်ရီး”
ထိုလူ၏ မျက်လုံးများက လိုကီဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
“ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ”
သောရ်က ရှေ့သို့ တစ်ဝက်ခန့် တိုးလိုက်သည်။
သူမထံမှ ပြောင်းလဲမှုကို မမြင်ခင်ကပင် ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ အဆင်သင့်ဖြစ်နေဟန်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိုမင်းဟောင်းနွမ်းကာ အေးစက်လှသည့် ဒေါသသာ ကျန်ရစ်သည်။
ဖန်ရီးက ၎င်းကို သတိပြုမိသည်။
“အဲဒီတူကို ကိုင်ပြီး တံခါးဝမှာပဲ ဆက်ရပ်နေဦးမှာလား”
“ဒီတံခါးကနေ ဝင်လာခဲ့လေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူ့ပါးစပ်က အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“မဝင်ဘူး”
သူ့နောက်တွင် အစောင့်က ကောင်လေးများရှိသည့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် နယ်နိမိတ်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားလိုက်သည်။
ဖန်ရီးက ထိုအခါ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ဒါက ဆောင်းရာသီဘုရင်ပေါ့”
“တံခါးဖွင့်ပေး”
“ခင်ဗျား ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အကျိုးမရှိတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လိမ့်မယ်”
“ဖွင့်ပေး”
သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နှင်းခဲများဆီသို့ ခဏတာ ရောက်သွားသည်။
လိုကီက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တို့သည်။
ကျွန်တော် နှင်းခဲများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဖန်ရီးက နသန်နီရယ်၏ လက်များကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူက ပြောနေရုံသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အစီအရင်ကိုပါ လေ့လာနေခြင်းဖြစ်သည်။
အီလီဇာလည်း ထိုအချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတိပြုမိသည်။
“ပိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ”
“အခုချက်ချင်းလား” ဟု ဖန်ရီးက မေးသည်။ “ဒီလောက် ဝေးဝေးကြီး လာခဲ့ပြီးမှလား”
“မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ” ဟု လိုကီက မေးသည်။
“တရားရုံးက သူ့ဧည့်သည်တွေအပေါ်မှာ ပေါ့ဆလာလို့လေ”
သူက သော့ခတ်ထားသည့် အခန်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ဆာတာက သူ့မဟာမိတ်တွေ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း တည်စေချင်တယ်”
“ကလေးတွေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မင်း အခု သူတို့အတွက် ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာပေါ့လေ”
သူ့အမူအရာနောက်ကွယ်တွင် အန္တရာယ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ခင်ဗျားတို့ နောက်တစ်ဆင့် ဘယ်လမ်းကို ရွေးမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်နေတာ”
သူက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။ လှေကားအောက်ဘက်မှ အစောင့်တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ခေါက်ထားသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူလာပေးသည်။
ဖန်ရီးက ၎င်းကို ဖြန့်မကြည့်ပေ။
“ခင်ဗျားတို့ ကမ်းရိုးတန်းအတွက် လူတွေ စုဆောင်းနေတယ်။ နယ်မြေအတွက် နဂါးတွေ စုဆောင်းနေတယ်။ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်လည်မဖြည့်တင်းနိုင်တဲ့ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုအတွက် သင်္ဘောတွေ စုဆောင်းနေတယ်”
မည်သူမျှ ပြန်မပြောကြပေ။
“ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်။ ခင်ဗျားတို့ နဂါးတွေကို ကိုယ့်မြို့ရိုးအောက်မှာပဲ ထားပါ။ အဲဒီလို လုပ်မယ်ဆိုရင် ကောင်လေးတွေကို ခင်ဗျားတို့ လက်လှမ်းမီတဲ့နေရာ တစ်နေရာရာကို ရွှေ့ပေးကောင်း ရွှေ့ပေးလိမ့်မယ်”
“ကောင်း ရွှေ့ပေးလိမ့်မယ်” ဟု သောရ်က ပြန်ပြောသည်။
သူက သူမကို ကြည့်သည်။
“အရောင်းအဝယ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်ရတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား မှတ်မိမှာပါ”
လိုကီ၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းမှ လွတ်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ထဲက တချို့ကတော့ အဲဒါကို အရမ်းကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေကြတာပေါ့”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စက္ခန့်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော် ပိတ်ထားသည့် တံခါးကိုသာ မြင်နေရသည်။
၎င်းနောက်တွင် ကောင်လေးနှစ်ယောက်၊ ခွက်အက်ကလေးတစ်ခုနှင့် အရောင်မတူဘဲ ချုပ်ထားသည့် လက်စွပ်တစ်ခု။
ကျွန်တော် ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်နိုင်သည်၊ မရေရာမှုအဖြစ် ရှင်းပြကာ နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာ လိုအပ်သည်ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော် မရွေးချယ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အချိန်တွေကို ကုန်ဆုံးသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပါသည်။
ထိုအခါ အော်ရီသာ ကျွန်တော်တို့၏ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသည့် ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ပိုင်းများကို သတိရလိုက်သည်။
အခြားတံခါးများ၊ အခြားကလေးများ။
ဖန်ရီးက စောင့်နေသည်။
“မလုပ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ့အမူအရာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။
“ခင်ဗျား ပိုပြီး သေချာစဉ်းစားသင့်တယ်”
“ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာက မင်း နောက်ထပ်တံခါးတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ထည့်ဖို့ ကြံရွယ်ထားတဲ့ လူတိုင်းအကြောင်းပဲ”
နသန်နီရယ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားသည်။
သံဘောင်တစ်ခုတွင် ဆံခြည်မျှင်လောက်ရှိသည့် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖန်ရီးက ရှေ့ကို တိုးမလာသော်လည်း သူ့အရိပ်ကတော့ တိုးလာသည်။
“ပိတ်လိုက်” ဟု အီလီဇာက အမိန့်ပေးသည်။
အမှောင်ထုက လမ်းကြောင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ဖိစီးလာချိန်တွင် သောရ်က မြိုလ်နီယာကို မြှောက်လိုက်သည်။
လိုကီက ကျွန်တော် နားမလည်သည့် စကားလုံးတစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
မြင်ကွင်းသည် စင်္ကြံလမ်းသုံးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ဖန်ရီး၏ အရိပ်က လမ်းကြောင်းအတုတစ်ခုကို လိုက်သွားပြီးမှ နသန်နီရယ်အနီးရှိ ထုံးမှုန့်များပင် မည်းသွားရလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
အီဒရစ်က နယ်နိမိတ်ကျောက်တုံးပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နေရာတစ်ခုလုံးတွင် သာမန်အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်ကြာအောင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
နသန်နီရယ် ဒူးထောက်လျက်ပင် ကျန်ရစ်သည်။ အီဒရစ်က အမှတ်အသားတိုင်းကို စစ်ဆေးနေစဉ် ကဲလ်ဒရစ်က သူ့ကို နံရံမှီထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။
မည်သည့်တံခါးမျှ ပွင့်မနေတော့ပါ။
မည်သူမျှ ဖြတ်မကျော်ခဲ့ပါ။
သောရ်က သူမ၏ တူကို ချလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့ကို တွေဝေစေချင်တာ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို သူ ကြည့်ချင်တာပဲ” ဟု လိုကီက ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော် ဗလာဖြစ်နေသည့် နေရာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မြင်ခဲ့ရတယ်”
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“နှစ်ယောက်လုံးကိုလေ”
“ဟုတ်တယ်”
ထိုစကားလုံးက ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကျွန်တော့်ဆီသို့ တစ်မျိုးတမည် ရောက်ရှိလာသည်။
အသက်ရှင်နေတယ်။ အတူတူရှိနေတယ်။ ကြောက်ရွံ့နေကြပေမဲ့ ယိုစိမ့်နေတဲ့ ခွက်တစ်ခုအကြောင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောနိုင်ကြသေးတယ်။
ကျွန်တော့် ဒူးများက ဆုံးဖြတ်ချက် မချခင်မှာပင် ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်သည်။
လိုကီက အနီးဆုံး မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“သူ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခုခု ပြလိုက်မိတယ်”
“ဘာလဲ”
“အစောင့်တွေက သူ့ကိုပဲ နာခံတာ။ တံခါးဝကတော့ မဟုတ်ဘူး”
ကဲလ်ဒရစ်က မော့ကြည့်သည်။
“သူ သူတို့အခန်းထဲကို တစ်ခါမှ ခြေမချခဲ့ဘူး”
“အတိအကျပဲ” လိုကီက လက်ချောင်းများကြားတွင် ပြာများကို ပွတ်လိုက်သည်။ “ဩသယ်လော့စ်က အဲဒီအခွင့်အာဏာကို သူ့အတွက်ပဲ ချန်ထားတာ”
ဒါဟာ ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ် မဟုတ်ပါ။
ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ သိရှိလာခဲ့သည့် နောက်ထပ် အမှန်တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒီမနက်မှာတော့ ဒါက အရေးကြီးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မှတ်ဉာဏ်များ မဝါးမသွားခင်မှာပင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်များကို ချရေးပြီး ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အစောင့် သုံးဦး၊ စာရေးစာချီ တစ်ဦး၊ အဝတ်အစား ပို့ဆောင်မှု။ လက်ခံလှေကားဘေးရှိ အခန်း။ အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းနှင့် သီးခြားစီ ထိန်းချုပ်ထားသည့် တံခါးဝ။
ဖန်ရီး ရှိနေပြီး တရားရုံး၏ စစ်သည်များနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်နေခြင်း။
တာရင်နှင့် ဩရင်တို့ ဇွန်လ ၂၆ ရက်နေ့တွင် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေခြင်း။
မေရီက ထိုနောက်ဆုံးဝါကျကို သူမကိုယ်တိုင် ရေးသားသည်။
ထို့နောက် နေ့စွဲကို မျဉ်းသားလိုက်သည်။
နသန်နီရယ်နှင့် အီဒရစ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ခဲ့ရသည်များမှတစ်ဆင့် သာမန် ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်ပုံဖော်ကြလိမ့်မည်။ လိုကီက သူတို့နှင့်အတူ လုပ်ဆောင်မည်။ ကဲလ်ဒရစ်က တံခါးဝ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကျွန်ုပ်တို့ လက်ထဲရှိ တရားရုံး၏ အမိန့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်။
အီလီဇာက သူတို့ကို ကူညီရန် အနားယူထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တာဝန်ပေးလိုက်သည်။
ရှာဖွေမှုသည် နောက်ထပ် ကမ်းရိုးတန်း စေလွှတ်မှုများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပါ။
ကမ်းရိုးတန်းရွာများကိုလည်း မရေရာသည့် ကတိတစ်ခုအတွက် စွန့်လွှတ်လိုက်မည် မဟုတ်ပါ။
လက်ဇန်းဒါးသည် ဖန်ရီး၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို တစ်ခွန်းမျှ မဖြတ်ဘဲ နားထောင်သည်။
ကျွန်တော် ပြောပြပြီးဆုံးချိန်တွင် သူသည် ကယ်ဆယ်ရေး တပ်ဖွဲ့စာရင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်မျှော်နေတာကို သူ နောင်တရသွားအောင် လုပ်လိုက်ရုံပဲ။”
မီလာကို သွားပြောဖို့အတွက် အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်လေးတွေ အသက်ရှင်လျက် ရှိသေးလားလို့ သူမ မေးလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသိအမှတ်ပြုစာရွက်ပေါ်က နေ့စွဲတွေကို ပြန်ကြည့်စရာမလိုဘဲ ဖြေနိုင်ခဲ့ပြီ။
“ဒီမနက်ကပဲ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးကိုလေ။”
သူမက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
လန်နာက သူမကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ခွက်အကြောင်းနဲ့ စောင်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက အခန်းထဲကို သယ်သွားပေးတဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေအကြောင်းကို ဖြည့်စွက်ပြောပြသည်။ ကောင်လေးတွေ လုံခြုံနေပြီလို့ ကျွန်တော်တို့ မလိမ်ညာခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်တို့ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အသေးအမွှားလေးတွေ၊ ခိုင်မာတဲ့အရာတွေကိုလည်း အန္တရာယ်တွေကြားမှာ အဆုံးရှုံးမခံခဲ့ပါ။
“ဩရင် စကားပြောလား။” မီလာက မေးသည်။
“ပြောတယ်။”
“သူ ဘာပြောလဲ။”
ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရသမျှကို အတတ်နိုင်ဆုံး အတိအကျ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူက တာရင် ထိုင်မယ့်နေရာမှာ အမြဲတမ်း ပစ္စည်းတွေ ချထားတတ်တာ။”
ထို့နောက် သူမ ငိုကြွေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က သူတို့ရှေ့မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဗလာအတိုင်း ဖြန့်ချပြီး ထိုင်နေစဉ် အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးမှာ ဆက်နေပေးသည်။
ခဏအကြာတွင် မီလာက မော့ကြည့်လာသည်။
“ရှင်တို့ ဆက်သွားဦးမှာလား။”
“ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပေါက်ကို ရှာနေတုန်းပဲ။” ကျွန်တော်က ပြောသည်။ “ပြန်ထွက်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကိုလည်း ရှာနေတယ်။”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ လန်နာ့အင်္ကျီလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ဂျူလီယန်က ကျွန်တော့်ကို ကောင်စီခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် လာတွေ့သည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က စင်္ကြံလမ်းတစ်ဖက်မှာ ကလေးလေးယောက်နဲ့အတူ စောင့်နေသည်။ သူတို့က လှေကို ဘယ်သူကိုင်မလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားနေကြသည်။
“ဖေဖေ့ဦးထုပ်ဆောင်းသွားတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။” ဂျူလီယန်က မေးသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်။”
သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
“တွေ့ခဲ့ရလား။”
“ဒီနေ့ သူတို့ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတာကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။”
သူ့ပခုံးတွေ ပြေလျော့သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်၊ မရောက်သေးဘူး။”
သူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူက “သူတို့ ပြန်ရောက်လာရင် ကျွန်တော် အလုပ်ရုံကို ပြလို့ရမလား။” ဟု မေးသည်။
“သူတို့ သဘောကျမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“အဘိုးက နောက်ထပ် လှေတစ်စင်း လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။”
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကြားသွားသည်။ သူက စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှနေ၍ ခေါင်းတစ်ချက် ငြိတ်ပြသည်။
“ပိုကြီးတဲ့ လှေတစ်စင်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
ကဲရိုလ်က ဒီအစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ကျန်တဲ့ ကလေးတွေကလည်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ထောက်ခံကြသည်။
ဂျူလီယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လှေလေး ထိခိုက်ပျက်စီးသွားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် အမြန် ပြေးသွားသည်။
ဂါရစ်က ကလေးငါးယောက်လုံးရဲ့ ပခုံးကြားမှာ လက်တစ်ဖက်စီ တင်ပေးပြီး ညစာစားဖို့အတွက် ခေါ်ဆောင်သွားတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာတော့ မေရီက စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။ သောရ်က ကမ်းရိုးတန်းအစီရင်ခံစာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်းဆိုနေသည်။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ရိုးတွေရဲ့ အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာမှာတော့ အော်ရီသာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကတိစကားကို သယ်ဆောင်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကောင်စီစားပွဲဆီ ပြန်သွားလိုက်သည်။
မြေပုံဘေးမှာ စက္ကူအလွတ်တစ်ရွက်ကို ချလိုက်သည်။
စာရွက်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးမှာ နာမည်နှစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ရေးသားလိုက်သည်။
သူတို့နာမည်အောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ တကယ်မြင်ခဲ့ရတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတင်ဖော်ပြနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။