အခန်း (၃၆) - စိတ်တူကိုယ်တူ
မင်္ဂလာဆောင်မယ့် မနက်ခင်းမှာ အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်စီး ဘူတ်ဖိနပ်တွေကို သိမ်းသွားခဲ့တယ်။
သူ အဲဒီဖိနပ်တွေကို အခန်းအပြင်မှာ သွားထားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိ၏။
"ဒါက မလိုအပ်ပါဘူးကွာ"
"အဲဒီဖိနပ်တွေမှာ ဘိလပ်မြေစတွေ ပေနေတယ်လေ"
"ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတော်တော်များများမှာ ဘိလပ်မြေ ပေနေတာပဲကို"
"မင်းရဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာတော့ မပေရပါဘူး"
သူက ပြောင်လက်နေအောင် တိုက်ထားသည့် အနက်ရောင် ဘူတ်ဖိနပ်တစ်ရံ ကိုင်ပြီး ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီဖိနပ်တွေကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
"အဲဒီဖိနပ်နဲ့ ငါ ပြေးလို့ရရဲ့လား"
အယ်လစ္စတား ခဏတန့်သွားသည်။
"ဘာလို့လဲ"
"ထွေထွေထူးထူးတော့ မရှိပါဘူး"
"အရှင်မင်းကြီး..."
"ငါ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ပါ"
"ကြည့်ရတာ သိသာပါတယ်"
သူက ဖိနပ်ကို ကုလားထိုင်ဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားအောင်ပဲ သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး နိုးထလှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ စ္စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ခြေသံတွေ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြ၏။ အောက်ထပ်တစ်နေရာမှာတော့ ဂီတပညာရှင်တွေက သီချင်းတစ်ပိုဒ်တည်းကို အကြိမ်နှစ်ဆယ်မြောက်လောက်အထိ ထပ်ခါထပ်ခါ တီးခတ်နေကြသည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်၏ ခေါင်းလောင်းသံတွေက နံနက်ခင်းအချိန်နာရီကို ထိုးအသိပေးနေသည်။
'ဟာဗက်စ်ဝိန်း' လ၏ ၂၁ ရက်နေ့။
ဒီနေ့ကို ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ၁၈ ရက်လုံးလုံး စားပွဲတွေ တိုးလာတာ၊ ပန်းတွေ ရောက်လာတာ၊ ဧည့်ခန်းတွေ ပြည့်သွားတာနဲ့ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ရွှေရောင် ကြိုက်သလား၊ ငွေရောင် ကြိုက်သလားဆိုပြီး မေးဖို့ အကြောင်းပြချက်အသစ်တွေ ရှာနေကြတာကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသည်။
ငွေရောင်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါ ဖြေခဲ့ဖူးသည်။
အဲဒီအခါ ဟယ်လင်နာက ကျွန်တော့်အဓိပ္ပာယ်က နှစ်မျိုးလုံးကို ပြောချင်တာပါဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသိပေးခဲ့၏။
ခုတော့ ဆုံးဖြတ်စရာတွေ မရှိတော့ပါ။
ကတိကဝတ်တွေပဲ ကျန်တော့သည်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။
"မင်း စစ်တပ်တွေကို ရင်ဆိုင်တုန်းကတောင် ဒီလောက် မစိုးရိမ်ခဲ့ပါဘူး"
"စစ်တပ်တွေက ငါ့ဆီကနေ မင်္ဂလာအခမ်းအနားဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်တွေကို မှတ်မိနေဖို့ တောင်းဆိုလေ့မှ မရှိတာ"
"မင်း ပြောရမယ့် စကားတွေကို သိနေတာပဲ"
"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို အဲဒါတွေ ပြောဖို့ မတောင်းဆိုမချင်းတော့ သိတာပေါ့"
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သူ့ကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်"
"ဘာပြောတာလဲ"
"ခန်းမကြီးက မနိုင်မနင်း ကျယ်လွန်းနေပြီး လူတွေလည်း အများကြီး ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရရင် အက်ဗလင်ကိုပဲ ကြည့်ပါ။ သူ့ကိုပဲ စကားပြောပါ"
သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးထဲမှာ ရှိနေသည့် လက်စွပ်ကို ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဖျော့တော့တော့ ရွှေရောင်။
အလယ်ဗဟိုမှာ ငွေရောင်မျဉ်းပါးပါးလေး ရစ်ပတ်ထားသည်။
ပန်းထိမ်ဆရာက ရတနာကျောက်မျက်တွေ ထည့်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သေးသည်။
ဒါပေမဲ့ အက်ဗလင် အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာပါ ဝတ်ထားနိုင်မယ့် လက်စွပ်မျိုးပဲ ကျွန်တော် တောင်းဆိုခဲ့၏။
"ငါ ဒါကို သေချာကောင်းမွန်အောင် လုပ်ချင်တာ"
"လုပ်နိုင်မှာပါ"
"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
"မင်းက သာဓုခေါ် လက်ခုပ်သံတွေထက် ပေးရမယ့် ကတိကဝတ်ကိုပဲ ပူပန်နေလို့လေ"
သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကျွန်တော့် အင်္ကျီကော်လံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
သူ့လက်တွေက တည်ငြိမ်နေ၏။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ထိုမျှ မတည်ငြိမ်လှပေ။
"မင်း မိသားစုသာ ရှိရင် မင်းကို ဂုဏ်ယူနေကြမှာ" ဟု သူက ပြောလိုက်၏။
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကာရိုလိုင်းအကြောင်း တွေးမိသွား၏။
ကျွန်တော့်အဝတ်အစားကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကြရမယ့်၊ ပန်းတွေအကြောင်း ငြင်းခုံကြရမယ့်၊ သို့မဟုတ် အချိန်အခါ မဟုတ်သည့် အခိုက်အတန့်မှာ ရှက်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေကို ထပြောကြရမယ့်၊ ဒီမှာ ရှိနေသင့်သည့် လူတွေအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။
အသက်ရှူ လေးငါးကြိမ်မျှ သူတို့ မရှိတော့တာကို သတိရပြီး ရင်ထဲမှာ နာကျင်သွားခဲ့ရ၏။
အဲဒီနောက် အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့လက်ပေါ် ကျွန်တော့်လက်ကို ထပ်တင်လိုက်၏။
"ကျေးဇူးပါပဲ"
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ မယ်လိုဒီက "သူ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" ဟု လှမ်းမေး၏။
"မဖြစ်သေးဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ" ဟု အယ်လစ္စတားက ပြောလိုက်၏။
"ငါကတော့ အယ်လစ္စတားကိုပဲ ယုံတယ်" ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။
အဲဒါကတော့ ဉာဏ်ရှိသည့် ရွေးချယ်မှုပါပဲ။
မေရီက စ္စင်္ကြံမှာ စောင့်နေသည်။
သူမက လက်မောင်းစအနားတွေမှာ ငွေရောင်နူးညံ့သော ချည်ထိုးထားသည့် အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မေရီ၏ ဆံပင်များသည် မျက်နှာဘေးဘက်တွင် သပ်ရပ်စွာ ကျဆင်းနေပြီး ကြောင်နားရွက်လေးများကို ပေါ်လွင်စေကာ၊ မင်္ဂလာမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထား၏။
မယ်လိုဒီကတော့ သူမဘေးမှာ ကွက်တိကျသော အခမ်းအနားသုံး ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
သေချာ ကျစ်ထားသည့် ဆံထုံးထက်တွင် သူမ၏ ယုန်နားရွက်များ ထောင်နေ၏။
သူမက ဓားတစ်လက်ပဲ သိုင်းထားသည်။
ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
"အီလီဇာ နိုင်သွားတာလား"
"သူကတော့ အမြဲ အဲလိုပဲ ပြောတာပဲ"
"နင် ဘယ်နှလက်တောင် ယူလာဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလဲ"
"သုံးလက်"
မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
"နင် ငါ့ကို နှစ်လက်လို့ ပြောခဲ့တာလေ"
"ငါက ဈေးဆစ်နေတာကိုး"
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားကြသေးပါ။
သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြသည်။
"ဘာလို့လဲ"
မေရီက ပြုံးလိုက်၏။
"ရှင် ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ တူနေပြီပဲ"
"တော်သေးတာပေါ့၊ ငါကတော့ မနက်စာ စားတဲ့အခါ ဘာမှ မဖိတ်စင်ဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့သူ ရုပ်မျိုး ပေါက်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်နေတာ"
မယ်လိုဒီက ရှေ့တိုးလာပြီး ကျွန်တော့် အင်္ကျီပေါ်က ငွေရောင် ချိတ်တစ်ခုကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းက ယူရီယာနဲ့ တူပါတယ်"
အကြောင်းရင်း မသိပေမယ့် အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။
သူမက ချိတ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တင်းအောင် ဆွဲလိုက်၏။
"ကဲ ရပြီ"
မေရီက သူမလက်ကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"မှတ်တမ်းဝင်အောင် ပြောရရင်တော့" ဟု မေရီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရှင့်အတွက် အများကြီး ဝမ်းသာပါတယ်"
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်းကို ရှာရတာ ပိုခက်သွားစေဦးတော့"
"ငါ ကောင်စီမှာ ရှိနေမှာပါ"
"မေရီ ရှာချင်တာ အဲဒီနေရာလေ"
မေရီ၏ နားရွက်များ စောင်းသွား၏။
"ဒါဆို နင်ကော သု့ကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာချင်လို့လဲ"
"ဒီထက် ပျင်းစရာ မကောင်းတဲ့ တစ်နေရာရာပေါ့"
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူတို့ ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်လိုက်ကြ၏။
ထို့နောက် မေရီက အသက်ကို ဂရုတစိုက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မှတ်သားထားသော စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"လာပါ" ဟု မေရီက ပြောလိုက်၏။ "သူမ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်"
ဒီခန်းမကြီးသည် တစ်ချိန်က ကျွန်တော် မိုးယိုနေသည့် ခေါင်မိုးတွေအကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့ဖူးသော အခန်းနှင့် စိုးစဉ်းမျှ မတူတော့ပေ။
နံရံကင်းလမ်းအောက်မှာ အပြာရောင် ဖန်မီးအိမ်တွေ တွဲလောင်းချထားသည်။ တိုင်လုံးကြီးတွေမှာ ပန်းဖြူတွေနဲ့ သစ်ခက်စိမ်းတွေ ရစ်ပတ်ထားပြီး အကြားထဲမှာ ရှေးဟောင်း ကျောက်ဆစ်လက်ရာများကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်၏။
ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသည့် ပြတင်းပေါက်တွေကနေ နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေသည်။
ဂရေးကိပ်၏ သရဖူသည် ခန်းမ၏ အစွန်ဆုံးအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထား၏။
ဗေးလ်ဝုဒ်၏ ငွေရောင်သစ်ပင်က အဲဒီဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်တည်ရှိနေသည်။
ပွင့်ဟနေသည့် တံခါးကြီးတွေ၏ အပြင်ဘက် စတုရန်းကွင်းပြင်ကြီးထဲမှာတော့ လူတွေ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။
မင်္ဂလာလမ်းကြောင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ လူတွေ တိုးဝှေ့နေကြပြီး စစ်ဆေးပြီးသား လသာဆောင်တွေကနေ ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ ကလေးငယ်တွေက လူကြီးတွေ၏ ပုခုံးပေါ်မှာ ထိုင်နေကြ၏။ ကုန်သည်တွေက ကျောက်ဆစ်သမားတွေနှင့် ယှဉ်တွဲရပ်နေကြသည်။ ဝက်စ်မီးယားနှင့် လိုးဖီးလ်မှ မိသားစုများသည် နံနက်စောစော လှည်းများနှင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ခန်းမအတွင်းမှာတော့ ဂရေးကိပ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအကြား သတ်မှတ်ပေးထားသော ခုံတန်းတွေပေါ်မှာ တော်ဝင်သံတမန်အဖွဲ့တွေ နေရာယူထားကြ၏။
သိုမတ်စ်နှင့် သူ၏ဇနီးကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အဘီဂေးလ်က ဆရာတွေ၊ စာရေးတွေနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။
ခုဆို ချိုင်းထောက်မပါဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီဖြစ်သည့် ပီတာသည် ပွင့်နေသော တံခါးကြီးများအနီးမှာ ရပ်နေ၏။
အယ်လီနို၏ အင်္ကျီလက်စအနားတွေက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။
အဲဒါဟာ ဒီအခမ်းအနားအတွက် မည်သူမဆို ပေးအပ်နိုင်သည့် အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ပြုမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဘီထရစ်က စ္စင်္ကြံလမ်းဘေး ခုံတစ်နေရာမှာ ထိုင်နေ၏။
သူမက လိုအပ်ရင် မီးဖိုချောင်ဘက်ဆီ ထွက်ပြေးလို့ရအောင် ဒီနေရာကို ရွေးခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် သံသယဝင်မိသည်။
အရှေ့ဘက်မှာတော့ မင်္ဂလာအခမ်းအနားမှူး ရောက်နေပြီး၊ သူသည် မေရီက အရည်အချင်းစစ်ဆေးပြီး အခမ်းအနားကို နားလည်လွယ်အောင် ပြုလုပ်ပေးလိုသည့် သူ၏ဆန္ဒကို ကြည့်ကာ ရွေးချယ်ထားသော ဆံပင်ဖြူဖြူ အော်ရီလီယာ၏ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်သည်။
သူ့နာမည်က ဘုန်းတော်ကြီး ကောလင်း ဖြစ်၏။
မေရီက အဲဒီနောက်ဆုံး စည်းကမ်းချက်ကို ရှင်းပြတုန်းက သူက ပြုံးခဲ့သည်။
"နတ်ဘုရားမက ခက်ခဲတဲ့ စကားစုတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ တောင်းဆိုခဲ့တာ မရှိပါဘူး" ဟု သူက ပြောခဲ့ဖူး၏။
ကျွန်တော် သူ့ကို ချက်ချင်း သဘောကျသွားခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ နေရာယူလိုက်သည်။
မေရီက မှတ်တမ်းစာအုပ်အနီးမှာ ရပ်နေ၏။
မယ်လိုဒီက စ္စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အခမ်းအနားသုံး အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေဆီ ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
တီးခတ်နေသည့် ဂီတသံက ငြိမ့်ညှောင်းသွား၏။
စကားပြောသံ မှန်သမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အစွန်ဆုံးမှ တံခါးကြီးများ ပွင့်သွား၏။
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ဖခင်လက်ကို တွဲကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ခဏမျှ အယ်လစ္စတား၏ အကြံပြုချက်သည် မလိုအပ်တော့ပေ။
ကျွန်တော် အခြားမည်သည့်နေရာကိုမျှ မကြည့်နိုင်တော့ပါ။
သူမ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံသည် နူးညံ့သော အစိမ်းရောင်အထက်တွင် ဆင်စွယ်ရောင် အဆင်တန်ဆာ ဖြစ်ပြီး၊ ရင်ဘတ်နှင့် အင်္ကျီလက်များတစ်လျှောက် ငွေရောင်သစ်ရွက်ပုံ ပန်းထိုးထားသည်။ မင်္ဂလာစကတ်ရှည်ကြီးက သူမလျှောက်လှမ်းရာ ကျောက်ပြင်ထက်မှာ စွဲလျက်ပါလာပြီး စကတ်ပေါ်က ပန်းထိုးလက်ရာများသည် အလင်းရောင်နှင့် ထိတွေ့ကာ တောက်ပါနေ၏။
သူမ၏ ဆံပင်များကို တချို့ကို စည်းနှောင်ထားပြီး တချို့ကိုတော့ လွှတ်ချထားကာ ပန်းဖြူလေးများ ထိုးစိုက်ထားသည်။
သရဖူ ဆောင်းမထားပါ။
မဆောင်းရသေးပေ။
သူမမှာ သရဖူ မလိုပါဘူး။
ဂဲရစ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလျှောက်လာ၏။
သူ ခက်ခဲသော ညှိနှိုင်းမှုတွေကို မတွန့်တိုဘဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့တာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးသည်။
ဒီနေ့မှာတော့ သူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို သေချာ တိုင်းတာလှမ်းနေပုံ ရသည်။
လမ်းတစ်ဝက် ရောက်တော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၏။
သူမ၏ တည်ငြိမ်လှသော မင်္ဂလာမျက်နှာပေး ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်၏။
ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။
ခန်းမကြီးက ပိုမို သေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူတို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်သောအခါ ဂဲရစ်က သူမ၏ လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူက လက်ကို ချက်ချင်း မလွှတ်လိုက်ပေ။
"တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ကြပါ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
"စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာ၏။
"စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဟု ကျွန်တော်ပါ အတည်ပြုလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
သူ ဟယ်လင်နာဆီ ရောက်သွားသောအခါ ဟယ်လင်နာက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
သူသည် တံခါးများဘက်ဆီ နောက်ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပိုနီးအောင် တိုးလာ၏။
"မင်း ကြည့်လို့ သိပ်ကောင်းနေတယ်" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကူညီပေးတဲ့သူတွေ ရှိလို့ပါ"
"ငါ ထင်သားပဲ"
"မင်းကတော့..."
စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ထံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
သူမ၏ မျက်လုံးများ နွေးထွေးသွားသည်။
"အဲဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"
ဘုန်းတော်ကြီး ကောလင်းသည် အဝတ်အစားများမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသံ နောက်ဆုံးတစ်စအထိ တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ စောင့်လိုက်၏။
"လူနှစ်ယောက် မိသားစုတစ်ခု တည်ဆောက်တာကို သက်သေပြုဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ စုစည်းရောက်ရှိနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
သူ့အသံက ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရှေးဟောင်းအသံလွှင့် မြောင်းများမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် စတုရန်းကွင်းပြင်ဆီသို့ပါ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။
"နောင်အခါမှာ သူတို့ဟာ ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားအဖြစ် စကားပြောကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခုချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ ယူရီယာနဲ့ အက်ဗလင်အဖြစ် စကားပြောကြပါလိမ့်မယ်။"
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စား မည်သည့် အိမ်တော်ကမှ အဖြေမပေးနိုင်ပါ။ မည်သည့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးကမျှ သူတို့ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုနိုင်ပါ။"
သူက အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
"မင်း သဘောတူ စိတ်တူကိုယ်တူ လာခဲ့တာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ စိတ်တူကိုယ်တူ လာခဲ့တာပါ"
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၏။
"မင်း သဘောတူ စိတ်တူကိုယ်တူ လာခဲ့တာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
အနီးဆုံး ခုံတန်းတွေဆီမှ သဘောကျရယ်မောသံ သေးသေးလေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။
သူ မေးလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်မိတာကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။
ဘုန်းတော်ကြီး ကောလင်း ပြုံးလိုက်၏။
"ဒါဆိုရင် ကတိကဝတ်တွေကို မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် ပေးကြပါတော့"
ကျွန်တော့် ကတိတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့သည်။
ပြန်ပြင်ရေးခဲ့သည်။
စကားတွေ ရူးကြောင်ကြောင် ဆန်နေသလားလို့ မေရီကို မေးခဲ့ဖူး၏။
မေရီက စာတစ်လုံးမှ မပြင်ဘဲ အဲဒီစာရွက်ကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။
ခုတော့ ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
"မင်းကို အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်တဲ့ ဘဝမျိုး ပေးမယ်လို့ ငါ ကတိမပေးနိုင်ဘူး"
သူမ၏ အပြုံးလေး တုန်ယင်သွားသည်။
"အဲဒါကိုတော့ ငါတို့ သဘောပေါက်ထားပြီးသား ထင်ပါတယ်"
ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ သာယာသော ရယ်မောသံများ လွှမ်းမိုးသွား၏။
ကျွန်တော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘေးမှာ မင်းအတွက် သီးသန့် နေရာတစ်ခု ရှိနေမယ်လို့တော့ ငါ ကတိပေးပါတယ်။ စားပွဲမှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ကို ပုံဖော်မယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းမှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ သာယာတဲ့နေ့တွေမှာရော၊ ငါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့တဲ့ နေ့ရက်တွေမှာပါ အမြဲ ရှိနေမှာပါ။"
သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပါသွား၏။
"မင်း ငါနဲ့ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်တဲ့အခါ နားထောင်ပါမယ်။ ငါ ပိုသန်မာရမယ်လို့ ထင်လို့ လျှို့ဝှက်ထားချင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ အပါအဝင် မင်းကို အမှန်အတိုင်း အကုန်ပြောပါမယ်။"
ကျွန်တော် တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်းကို ချစ်တယ်ဆိုတာ မင်းကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားတာထက် ပိုတယ်ဆိုတာကို မှတ်ထားပါ့မယ်။ အဲဒါက မင်းကို ယုံကြည်တာ၊ မင်းအတွက် နေရာပေးတာနဲ့ ငါ့ဘေးမှာ မင်းကို ရပ်တည်ခွင့် ပေးတာတွေပါ ပါဝင်ပါတယ်။"
သူမ၏ လက်မလေးက ကျွန်တော့်လက်ပေါ်မှာ ပွတ်သပ်သွား၏။
"ငါ မင်းကို ရွေးချယ်တယ် အက်ဗလင်။ ဒီနေ့မှာရော၊ လူတိုင်း အိမ်ပြန်သွားကြပြီးတဲ့နောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံမှန်နေ့ရက်တွေမှာပါ ရွေးချယ်သွားပါမယ်။"
ခဏမျှ သူမ ပြန်မဖြေနိုင်ဖြစ်သွား၏။
အဲဒီနောက် အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်လို ဘုရင်မျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သိချင်လို့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ"
သူမက သူမ၏ မိဘတွေဘက်ဆီ ခဏမျှ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ငါ ပြန်လာချင်တဲ့ အိမ်ကလေး ဖြစ်လာမယ့်သူကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး"
ဂဲရစ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ဟယ်လင်နာ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် တောက်ပါနေ၏။
"ငါ ရိုးရိုးသားသား စကားပြောဖို့၊ မင်းဘေးမှာ စိတ်တူကိုယ်တူ ရပ်တည်ပေးဖို့နဲ့ သရဖူအောက်က အမျိုးသားလေးအတွက် နေရာပေးဖို့ ကတိပေးပါတယ်။"
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။
"မင်းကို အနားယူဖို့ ငါ သတိပေးပါမယ်။ မင်း မှားနေတယ်လို့ ငါ ယူဆတဲ့အခါ ငြင်းခုံပါမယ်။ မျှဝေထမ်းဆောင်လို့ ရတာတွေကို ကူညီ ထမ်းဆောင်ပေးမှာ ဖြစ်ပြီး ငါကိုယ်တိုင် အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အခါ မင်းကို ပြောပြနိုင်လောက်အောင် မင်းကို ယုံကြည်ပါမယ်။"
သူမ၏ အသံလေးက နူးညံ့သွား၏။
"နေ့စဉ်ရက်ဆက် နာရီတိုင်းမှာ အသုံးဝင်နေပြမှ ငါ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရရှိမယ်ဆိုတာမျိုး မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
အနီးအနားမှာ မေရီ သက်ပြင်းရှူလိုက်တာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရ၏။
အက်ဗလင်က နည်းနည်း ပိုနီးအောင် တိုးလာသည်။
"ငါ မင်းကို ရွေးချယ်တယ် ယူရီယာ။ လူတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခန်းမတွေထဲမှာရော၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတွေမှာပါ ရွေးချယ်ပါတယ်။ မြို့ကြီး ပွဲတော်ကျင်းပနေချိန်မှာရော၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုကိုပဲ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပါ ရွေးချယ်သွားပါမယ်။"
ဘုန်းတော်ကြီး ကောလင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ခဏမျှ အချိန်ပေးလိုက်၏။
ထို့နောက် အယ်လစ္စတားက လက်စွပ်များကို ရှေ့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းထဲ လက်စွပ် စွပ်ပေးနေစဉ် ကျွန်တော့်လက်တွေ နည်းနည်း တုန်ယင်နေခဲ့၏။
သူမ သတိထားမိသွားသည်။
သူမက အအားရနေသည့် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျွန်တော့်လက်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းပေးလိုက်၏။
သူမက ကျွန်တော့်လက်မှာ လက်စွပ်စွပ်ပေးပြီးချိန်မှာ ခဏမျှ ရပ်ပြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်၏။
အခမ်းအနားမှူးက ကျွန်တော်တို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များပေါ်တွင် အဖြူရောင် ဖဲကြိုးပါးပါးလေးကို တင်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြတဲ့ သူတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်၊ အော်ရီလီယာရဲ့ အလင်းရောင်အောက်နဲ့ လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ ကတိကဝတ်တွေအရ ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ကျွန်တော် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါတယ်။"
ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။
ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။
"ယူရီယာ... မင်းရဲ့ ဇနီးကို နမ်းရှိုက်နိုင်ပါပြီ။"
ကျွန်တော့်ဇနီး...
နှလုံးခုန်သံ တစ်ဝက်မျှ အချိန်အတွင်းမှာ အဲဒီစကားလုံးလေးကပဲ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။
အဲဒီနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်၏။
ကျွန်တော်လည်း သူမဆီ ရှေ့တိုးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မခွာမီမှာပဲ လက်ခုပ်သံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဲဒီလက်ခုပ်သံများသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး အပြင်ဘက် စတုရန်းကွင်းပြင်ကြီးဆီသို့ပါ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ ဂီတပညာရှင်များ၏ တီးခတ်သံပင် မြုပ်သွားသည်အထိ အားပေးကြွေးကြော်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးမှာ မှီပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ခဏမျှ ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။
မည်သူမျှလည်း စိတ်ထဲထားပုံ မရကြပါပေ။