ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ ဟားဝစ်ရဲ့ ရှေ့နေက ဝက်စ်မီးယားနယ်ထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သလားလို့ မေးပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“လက်နက်နဲ့ပေါ့လေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အဲဒီနယ်မြေရဲ့ တရားဝင်သခင်ကို ဖယ်ရှားလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပေါ့။”
“အကျဉ်းသားတွေကို ကယ်ထုတ်ဖို့နဲ့ ဂရေးကိပ်ဆီ စစ်တပ်လွှတ်ခဲ့တဲ့လူနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပါပဲ။”
“ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့အာဏာပိုင်မှုကို အထက်စီးကနေ ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်တယ်လို့ ယူဆတာပေါ့။”
“အဲဒီအခန်းတွေထဲက လူတွေက သွားရောက်ခေါ်ထုတ်ရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ကတော့ ယူဆပါတယ်။”
ရှေ့နေ ပြန်မပြောခင်မှာပဲ တရားသူကြီးက လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ စစ်ဆေးနေတာက တရားခံရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေအကြောင်းပါ။ အဲဒီစွဲချက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ဆက်လုပ်ပါ” လို့ ဆိုပါတယ်။
ဟားဝစ်က ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ပြဇာတ် ကပြနေတာပဲ။”
အခန်းထဲမှာ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“ဒီစီရင်ချက်ကို သူကိုယ်တိုင် မညွှန်ကြားခဲ့သလိုလိုနဲ့ ဟန်ဆောင်ပြီး ထိုင်နေတာပေါ့လေ။”
ကျွန်တော်က တရားသူကြီးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ခွင့်ပြုချက်တောင်းတာကို ပြန်မကြည့်ခဲ့ပါဘူး။
“ထိုင်ပါ၊ လော့ဒ် ဟားဝစ်။”
“ကျွန်တော်က ဝက်စ်မီးယားရဲ့ လော့ဒ် ဖြစ်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျားရဲ့ ယခင်နယ်ထိန်းတာဝန်က ဒီကြားနာစစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုင်လိုက်ပါ။”
သူ့ကို စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကစလို့ ဒီတစ်ခါမှသာလျှင် လက်နက်တစ်လက်တလေမှ မကိုင်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အမိန့်ကို ဟားဝစ် နာခံခဲ့ပါတော့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ စီရင်ချက် ချမှတ်ခဲ့ပါတယ်။
တရားမဝင် အကျဉ်းချထားမှု။
တရားမဝင် အခွန်ကောက်ခံမှုနဲ့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ ရိက္ခာပစ္စည်းများကို ဖျက်ဆီးမှု။
နယ်ထိန်းတာဝန်ကို ဖောက်ဖျက်ပြီး စစ်ရေးအရ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှု။
ဝက်စ်မီးယားကိုင့် (Westmere Hold) ရဲ့ နေထိုင်သူများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အန္တရာယ်ကျရောက်စေမှု။
သူ့ရဲ့ နယ်ထိန်းတာဝန်ကို ရုပ်သိမ်းကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ငွေစာရင်းများနှင့် မြေယာများကိုမူ သူ၏အမိန့်ကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရသူများကို လျော်ကြေးပေးရန်အတွက် စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ကျေးရွာများကိုမူ သူ၏ကြွေးမြီများအတွက် သိမ်းဆည်းခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးခြင်း မပြုလုပ်ရပါ။
လုံခြုံစိတ်ချရသော အကျဉ်းစံအိမ်တွင် ထောင်ဒဏ် ၁၂ နှစ် ချမှတ်ခံရပြီး မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်နှင့်အမျှ နောက်ထပ် စွဲချက်များလည်း ဆက်လက်တင်သွင်းခွင့် ရှိစေခဲ့သည်။
သူ့အပေါ် မှီခိုနေထိုင်ရသူများအတွက်မူ သာမန်လိုအပ်ချက်များအတိုင်း ဆက်လက်ထောက်ပံ့ပေးထားခဲ့သည်။
သူ့နာမည်ကို ခံယူထားရုံမျှဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ သီးသန့်စွဲချက်တင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
ဟားဝစ်က တရားသူကြီးကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျား စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အဆုံးသတ်နိုင်တာပဲလေ။”
သူမက ခွင့်ပြုမှသာလျှင် ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီစီရင်ချက်ကို ကျွန်တော် ဆက်လက် အတည်ပြုပါမယ်။”
သူ့မျက်နှာ အရိပ်အယောင် ပြောင်းသွားပါတယ်။
သူက ဒေါสะထွက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပုံရပါတယ်။
သေဒဏ်ပေးလိမ့်မယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့ဟန်တူပါတယ်။
သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့တာကတော့ ဂရေးကိပ်ဟာ သူ့ကို ဗဟိုချက်မအဖြစ် မထားဘဲနဲ့လည်း ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရလို့ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။
အစောင့်တွေက သူ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားချိန်မှာတော့ သောမတ်စ် (Thomas) က သက်သေတွေကြားမှာ ဆက်ပြီး ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ဇနီးက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
မည်သူမျှ အော်ဟစ် ဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိကြပါဘူး။
သူတို့က ခဏတာမျှ အတူတကွ ရှိနေခဲ့ကြရုံပါပဲ။
အဲဒီညနေမှာပဲ မင်္ဂလာဆောင်မယ့်ရက်ကို ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြပါတယ်။
အလီယိုနာက ပြုပြင်ပြီးစီးသွားတဲ့ ခန်းမရဲ့ အချိန်ဇယားကို ယူလာပေးပါတယ်။
ဘီထရစ်က အစားအသောက် ခန့်မှန်းခြေစာရင်းကို ယူလာပါတယ်။
အီလီဇာက အစောင့်တပ် အလှည့်ကျစာရင်းကို ယူလာပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကြီးမားတဲ့ ဖိုင်တွဲကြီးကို ယူလာပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ဖဲကြိုးတွေကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မမေးကြပါဘူး။
“ဟားဗက်စဝိန်း (Harvestwane) လရဲ့ ၂၁ ရက်နေ့ပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
မေရီ စားပွဲပေါ်တင်ပေးထားတဲ့ ပြက္ခဒိန်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငါးပတ်ပဲ လိုတော့တာပေါ့။”
“ခန်းမပြီးဖို့ လောက်ပါတယ်” လို့ အလီယိုနာက ဆိုပါတယ်။ “လူတွေက ဝရန်တာတွေ ထပ်တိုးဆောက်ဖို့ ထပ်မပြောကြဘူးဆိုရင်ပေါ့။”
ဟယ်လီနာက ဘာမှမသိသလို နေနေပါတယ်။
“ဧည့်သည်အရေအတွက်တွေ တကယ်လာမယ့်အရေအတွက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်မယ်ဆိုရင် ရိက္ခာတွေအတွက် လုံလောက်ပါတယ်” လို့ ဘီထရစ်က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
“ဝေးလံတဲ့ တော်ဝင်နန်းတော်တွေဆီကိုပါ ဖိတ်စာတွေ ပို့ဖို့ အချိန်လောက်ပါတယ်” လို့ ဂါရစ်က ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပြီးသား ဖြစ်နေပါတယ်။
“အဲဒီရက်က သင့်တော်သလို ခံစားရရဲ့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ၂၁ ရက်နေ့ပေါ့။”
မေရီက သူမရဲ့ እስክရစ်တံကို မှင်ထဲ တို့လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာမျှတော့ အဲဒီရက်စွဲဟာ မင်ကြောင်လေးတွေနဲ့ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
စားပွဲအောက်ကနေ အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်ပါတယ်။
“မနက်ပိုင်းမှာ လက်ထပ်မင်္ဂလာပြုလုပ်မယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “အဲဒီနောက်မှာ နန်းသိမ်းပွဲ လုပ်မယ်ပေါ့။”
မီးဖိုချောင်အထက်မှာ ကတ်စတယ်လန် (Castellan) ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်း ပေါ်လာပါတယ်။
“အစီအစဉ် အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ခင်ဗျား နားထောင်နေတာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“အချိန်ဇယားက ခန်းမကို အသုံးပြုဖို့အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလို့ပါ။”
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ။”
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
“ရက်ချိန်းအတည်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ ချီတက်ပွဲ အခမ်းအနားအကြောင်း ဆွေးနွေးလို့ရပြီပေါ့။”
“ချီတက်ပွဲ ရှိသေးလို့လား။”
“နှစ်ခု ရှိပါတယ်။”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ တစ်ခုခုကို ထိန်းချုပ်လို့မရတော့ဘူး ထင်တယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
“ဖြစ်နိုင်တာက အများကြီး ဖြစ်မှာပေါ့” လို့ ကန့်တော့ဆန့်ကျင်တဲ့ အပြုံးနဲ့အတူ ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မိခင်က စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
သတင်းကောင်းတစ်ခုခု ပါလာပြီဆိုရင် သတင်းတွေက ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့သွားတတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားဝင် ကြေညာချက်တွေဟာ တော်ဝင်တံဆိပ်နဲ့ ဗယ်လဝုဒ် (Valewood) တံဆိပ်တွေနဲ့အတူ ဂရေးကိပ်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။
နောက်ဆုံးဖိတ်စာ မထွက်ခွာရသေးခင်မှာတင် အချီးကျူးစကားတွေ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။
အချို့က နွေးထွေးကြင်နာကြပါတယ်။
အချို့ကတော့ စကားလုံးတွေကို သေချာ ရွေးချယ်သုံးနှုန်းထားကြပါတယ်။
တချို့ကျတော့လည်း ဂရေးကိပ်ဟာ ဘုရင့်နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုတာကို တိုက်ရိုက် မဝန်ခံဘဲနဲ့ ပျော်ရွှင်ကြောင်း ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီက အဲဒီကွဲပြားချက်တိုင်းကို သတိထားမိပါတယ်။
အက်ဗလင်က ဘယ်သူတွေ လက်မှတ်ထိုးထားလဲဆိုတာကို သတိထားမိပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ ဧည့်စောင့် လိုအပ်တဲ့အထိ ကြီးမားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပို့ပေးတဲ့သူတွေကို သတိထားမိပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဂျုံမှုန့်တွေကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။
လက်သရန် (Lethren) ဘုရင့်နိုင်ငံက ဂျုံစပါးလှည်း တစ်ဆယ့်နှစ်စီး၊ ဆေးရုံအတွက် ပိတ်စတွေနဲ့ ဂျုံနှံပုံဖော် χαထားတဲ့ ငွေပန်းကန်ခွက်ယောက် အစုံလိုက်ကို ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဘီထရစ်က ဂျုံစပါးတွေကို သဘောကျနေပါတယ်။
ဟယ်လီနာကတော့ ငွေထည်ပစ္စည်းတွေကို သဘောကျနေပါတယ်။
နှစ်ယောက်စလုံး ကျေနပ်နေကြပုံ ရပါတယ်။
ကမ်းရိုးတန်း ဘုရင့်နိုင်ငံဖြစ်တဲ့ އော်ဆယ်လီ (Orselle) ကတော့ ပင်လယ်ဆား၊ သစ်သီးခြောက်၊ မီးခွက်ဆီနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ခန်းမအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး အပြာရောင်ဖန်မီးအိမ်တွေကို ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီမီးအိမ်တွေဟာ ገለባတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ကြားကနေ တောင်မှ နေရောင်ခြည်ကို ထင်ဟပ်နေပါတယ်။
ကလေးငယ်တွေက အဲဒီပစ္စည်းတွေ ကားပေါ်က ချတာကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြပါတယ်။
ကဲလ် (Keld) တောင်တန်းနိုင်ငံကတော့ သံထည်ပစ္စည်းတွေ၊ ကိရိယာတွေ၊ ကျောက်ဖြတ်စက်တွေနဲ့ အောက်ခံပြားပေါ်မှာ တော်ဝင်သရဖူနဲ့ ငွေရောင်သစ်ပင်ပုံ ရေးထိုးထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ မီးဖိုပြားကြီး နှစ်ခုကို ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
အလီယိုနာက သူမရဲ့လက်နဲ့ လက်ရာတွေကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သံကောင်းသားပဲ။”
သံတမန်က သက်ပြင်းချနိုင်သွားပါတယ်။
သူက ဘုရင်တစ်ပါးကို လာတွေ့ရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ရာကနေ ဂနိုမ် (dwarf) အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ခံလိုက်ရလို့ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။
အခြားသော နန်းတော်တွေကလည်း ပန်းထိုးအဝတ်အထည်တွေ၊ သိုးမွေးမြူရေးကောင်ရေတွေ၊ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ မြင်းတွေ၊ စာအုပ်တွေ၊ မျိုးစေ့တွေ၊ တီးဝိုင်းအဖွဲ့တွေနဲ့ သံတမန်အဖွဲ့တွေ လာရောက်မယ့်အကြောင်း ကတိပြုစာတွေကို ပို့ပေးခဲ့ကြပါတယ်။
တစ်နေရာကတော့ ပန်းဥယျာဉ်ရေပန်းတစ်ခု ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က ကျောက်စိမ်းထုလုပ်ထားတဲ့ ရေကန်ငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
“ဒါမျိုးကို ဘယ်နားမှာ သွားထားရမှာလဲ။”
“ဥယျာဉ်ထဲမှာပေါ့” လို့ ဟယ်လီနာက ပြောပါတယ်။
“အဝတ်လျှော်တဲ့နေရာကို ဘယ်နားထားရမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော်တို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးလေ။”
“ဒါဆို အဲဒီနားမှာ မထားနဲ့ပေါ့။”
မေရီက လက်ဆောင်ပစ္စည်းတိုင်းကို စာရင်းသွင်းပါတယ်။
ပြည်သူတွေ သုံးဖို့ ပို့လာတဲ့ပစ္စည်းတွေဆိုရင် လိုအပ်မယ့်နေရာကို တန်းပြီး ပို့ပါတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မင်္ဂလာလက်ဆောင်တွေကိုတော့ သီးသန့် စာရင်းလုပ်ထားပါတယ်။ အခွင့်ထူးတောင်းဆိုချက်တွေ ဒါမှမဟုတ် မေတ္တာရပ်ခံချက်တွေ ပါတဲ့ စာတွေကိုတော့ ကောင်စီဆီကို ပြန်လည် ဆွေးနွေးဖို့ ပို့ပေးပါတယ်။
မြောက်ပိုင်းလမ်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးတာနဲ့ ကုန်သွယ်ခွင့် တစ်ဦးတည်း ရရှိဖို့ တောင်းဆိုချက်နဲ့အတူ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာငယ်တစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။
အက်ဗလင်က အဲဒီစာကို တစ်ခေါက်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မရဘူး။”
“သေတ္တာတော့ သိမ်းထားလို့ရတာပဲလေ” လို့ မယ်လိုဒီက အကြံပေးပါတယ်။
“အဲဒီအခြေအနေမျိုး မပါဘဲနဲ့ လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးတာဆိုရင်တော့ လက်ခံမယ်လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါ” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
သံတမန်ကတော့ သေတ္တာကို ပြန်ယူသွားဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သိပ်ပြီး စိတ်မမသာပါဘူး။
သိုးတွေကမှ ပိုပြီး အသုံးဝင်ပါသေးတယ်။
နှစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ ဧည့်သည်တွေ တည်းခိုမယ့် ရေးဝင်းထဲမှာ တော်ဝင်အလံတွေ လွှင့်ထူထားလိုက်ပါပြီ။
ပတ်ဝန်းကျင်က ဘုရင့်နိုင်ငံတွေက ဂရေးကိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ရှာတွေ့သွားကြပါပြီ။
အချို့က ဝမ်းမြောက်နေကြပါတယ်။
အချို့ကတော့ နောက်ဆုံးရောက်တဲ့သူ မဖြစ်ရအောင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပုံ ရကြပါတယ်။
ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားကြီးဟာ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတောင် ကျန်ရစ်နေမယ့် အရာတွေပေါ်မှာ အခြေခံပြီး တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာခဲ့ပါတယ်။
အယ်ဒรင် (Aldren) က ဧည့်သည်တွေ လာမယ့်လှည်းတွေ သုံးမယ့် လမ်းတွေကို ပြင်ဆင်မွမ်းမံပါတယ်။
အလီယိုနာက ပြည်သူ့ရင်ပြင်ကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ပြီး အဲဒီနေရာကို ငေးကြည့်နိုင်မယ့် ဝရန်တာတွေကို စစ်ဆေးပါတယ်။
မီးဖိုအသစ်တွေက မင်္ဂလာမုန့်တွေကို ဖုတ်ပေးမှာဖြစ်ပြီး နယ်မြေတစ်ခုလုံးကိုလည်း ဆက်လက် ကျွေးမွေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အော်ဆယ်လီရဲ့ မီးအိမ်တွေကိုတော့ ခန်းမနဲ့ ပင်မ လမ်းလျှောက်လမ်းတွေမှာ တပ်ဆင်ထားပါတယ်။
ရေရရှိမယ့်နေရာတွေကိုလည်း အသစ် ထပ်တိုးဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
လာရောက်လည်ပတ်မယ့်သူတွေက အမြဲတမ်းနေထိုင်တဲ့သူတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အိမ်ရာတွေထက် ကျော်လွန်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တည်းခိုခန်းတွေမှာ အိပ်စက်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သံတမန်တွေအတွက်နဲ့ ဘယ်မိသားစုမှ သူတို့ရဲ့ အခန်းကို လက်လွှတ်ရတာမျိုး မရှိစေရပါဘူး။
အက်ဗလင်က အဲဒီကိစ္စမှာ အလွန် တင်းတင်းမာမာ ကိုင်တွယ်ပါတယ်။
သူ့အမေကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
“ဧည့်သည်တွေက ဘုရင်တွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” လို့ ဟယ်လီနာက ဆိုပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဧည့်သည်တွေပါပဲ။”
အက်ဗလင် တစ်ချို့သော အရာတွေကို ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာပါတယ်။
သံတမန်အဖွဲ့တွေနဲ့ သက်သေတွေအတွက် ရဲတိုက်ထဲမှာ စားပွဲခံပွဲကြီးတစ်ခု ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
မြို့တစ်ခွင်လုံးမှာလည်း စားပွဲတွေ ခင်းကျင်းထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
နေထိုင်သူတိုင်းက အစားအစာ ရရှိကြမှာဖြစ်ပြီး နယ်မြေတစ်ခုချင်းစီကနေ ခန်းမထဲမှာ ပြုလုပ်မယ့် သစ္စာဆိုပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ရွေးချယ်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရင်ပြင်ကနေ ကြည့်ရှုမယ့်သူတွေအတွက် တံခါးတွေ ဖွင့်ပေးထားမှာဖြစ်ပြီး အခမ်းအနားကို တံခါးတွေအပြင်ဘက်အထိပါ ကြားနိုင်အောင် ရှေးဟတ် ድምံချဲ့စက်ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိုင်းတော်သားတွေက ရေးဝင်းထဲမှာ လေ့ကျင့်နေကြပါတယ်။
အထည်သမားတွေက အလံတွေအတွက် အငြင်းပွားနေကြပါတယ်။
ပန်းဥယျာဉ်မှူးတွေကတော့ ကောင်စီဆွေးနွေးပွဲ အများအပြားထက်ကို ပိုကြာရှည်ခံမယ့် ပန်းတွေအကြောင်း ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေ ရှိနေကြပါတယ်။
မယ်လိုဒီကိုတော့ အခမ်းအနား အစောင့်တပ်တွေကို အီလီဇာနဲ့အတူ ညှိနှိုင်းကူညီဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်။
သူမက သူမရဲ့ဓားကို ဝတ်ဆင်လို့ရမလားလို့ ချက်ချင်းပဲ မေးပါတယ်။
“ရတယ်” လို့ အီလီဇာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
“နှစ်လက်စလုံးလား။”
“မရဘူး။”
မေရီက ရှေးဟတ် မင်္ဂလာမှတ်တမ်းစာအုပ်ဟောင်း တစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့ပြီး အက်ဗလင်ဆီကို အထူးဂရုစိုက်ပြီး ယူလာပေးပါတယ်။
ကျန်ရစ်နေတဲ့ စာမျက်နှာတွေမှာ ရာစုနှစ်များစွာက နာမည်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အတွက်လည်း နေရာလွတ် ရှိနေပါတယ်။
အက်ဗလင်က စာမျက်နှာလွတ်ရဲ့ အစွန်းလေးကို လက်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က သူမဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
အဲဒီတစ်ခါတည်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာဟာသမှ မပြောဖြစ်ကြပါဘူး။
မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ သုံးပတ်အလိုမှာ ကတ်စတယ်လန်က ပလ္လင်ခန်းမရဲ့ အောက်ဘက်က အခန်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားကလည်း လိုက်လာပါတယ်။
မေရီလည်း ပါလာပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ဝင်ခွင့်တောင်းခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအခန်းဟာ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တွေ၊ မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူနဲ့ ကျမ်းကျိန်သက်သေတို့အတွက်သာ ကန့်သတ်ထားကြောင်း ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရပါတယ်။
သူမက အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ လက်ခံခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက် မှတ်ထားပေးဖို့ အက်ဗလင်ကို မှာကြားခဲ့ပါတယ်။
အခန်းထဲမှာတော့ ကျောက်စဥ့်ခုံ နှစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
တစ်ခုပေါ်မှာတော့ ပွင့်လာမယ့် မီးတောက်ပုံစံ ပုံဖော်ထားတဲ့ ပါးလွှာတဲ့ အစွန်းတွေနဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခု တင်ထားပါတယ်။
နောက်တစ်ခုပေါ်မှာတော့ ဗဟိုအလယ်ဗဟိုမှာ ဘာမှမရှိဘဲ အလယ်ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ သေးငယ်တဲ့ အကိုင်းအခက်တွေပါရှိတဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ သရဖူစက်ဝိုင်းတစ်ခု တင်ထားပါတယ်။
နှစ်ခုစလုံးက အရမ်းကြီးလေးနေတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော် အဲဒါကို စိတ်ပူနေခဲ့မိတာပါ။
“အဲဒါတွေက မပြီးပြည့်စုံသေးပါဘူး” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
“နောက်ဆုံး ပုံစံညှိနှိုင်းမှုနဲ့ ပြန်လည်မွမ်းမံမှုအတွက်ကတော့ တရားဝင် သရဖူဆောင်းမယ့်သူတွေ လိုအပ်ပါတယ်” လို့ ကတ်စတယ်လန်က ပြန်ပြောပါတယ်။
အက်ဗလင်က ဒုတိယ ကျောက်စဥ်ခုံဘက်ကို တိုးသွားပါတယ်။
“နောက်ဆုံး ဘယ်သူတွေ ဆောင်းခဲ့တာလဲ။”
ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ အဖြေထွက်လာပါတယ်။
“အရင်တုန်းက ဂရေးကိပ်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တွေပါ။”
အယ်လစ္စတားက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ထပ်မမေးတော့ပါဘူး။
အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့လေ။
အက်ဗလင်က သရဖူစက်ဝိုင်းပေါ်မှာ လက်ကို ထားလိုက်ပြီး မထိဘဲ ကိုင်ထားပါတယ်။
“ကိုင်လို့ရမလား။”
“စစ်ဆေးခွင့်ပြုပါတယ်။ တကယ်တမ်း ဆောင်းပေးတာကိုတော့ အခမ်းအနားအထိ ချန်လှပ်ထားပါတယ်။”
သူမက အဲဒီစက်ဝိုင်းကို မတင်လိုက်ပါတယ်။
သတ္တုက အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်စေပါတယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူမက အဲဒီအရာကို အရင်က ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
အံ့အားသင့်မှု။
ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ပေါ့။
ကျွန်တော် သူမဘေးကို တိုးသွားလိုက်ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဒါက တကယ့်တကယ် ဖြစ်လာတော့မှာ။”
“ဖြစ်ပြီးသားလေ။”
“သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက……”
သူမက သရဖူစက်ဝိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
ကုလားထိုင်တစ်ခုကို ရွှေ့လို့ရပါတယ်။
တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုကို တခြားသူဆီ လွှဲပေးလို့ရပါတယ်။
သရဖူကတော့ လူပြည့်နေတဲ့ ခန်းမရဲ့ နောက်ဆုံးတန်းကနေတောင် မြင်နေရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ပေါ်ကို ကျွန်တော့်လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကိုဇီယာ (caraway) ကို မကြိုက်တာကိုတော့ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး လုပ်ခွင့်ရှိဦးမှာပါ။”
သူမ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
နည်းနည်း တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ပေါ့။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို မုန့်နဲ့ ပစ်ရမလား။”
“သီးသန့်နေရာမျိုးမှာပေါ့။”
“ကတိတော့ မပေးဘူး။”
သူမက သရဖူစက်ဝိုင်းကို ကျောက်စဥ်ခုံပေါ် ပြန်တင်လိုက်ပါတယ်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား စိတ်လှုပ်ရှားနေလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဘုရင့်နိုင်ငံတွေ ကြည့်နေလို့လား။”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“နန်းသိမ်းပွဲကြောင့်လား။”
“တော်တော်လေးကို ဖြစ်ပါတယ်။”
“မင်္ဂလာဆောင်ကြောင့်လား။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ အားအသစ်နဲ့ စောင့်မျှော်နေတာပါ။”
သူမရဲ့ မျက်နှာပေး နူးညံ့သွားပါတယ်။
မေရီက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို လာစစ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှာခင်မှာတင် သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားကတော့ မျက်နှာကြက်ကို တဒင်္ဂမျှ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ခွာလိုက်ကြတဲ့အခါ အက်ဗလင်က သူမရဲ့နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ တို့ထားလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ” လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။ “ကျွန်မလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။”
အဲဒီအပတ်ရဲ့ အဆုံးမှာတော့ ဂရေးကိပ်ဟာ နောက်ထပ်တစ်ရက်ကို အသက်ဆက်ဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့ နေရာတစ်ခုလိုမျိုး လုံးဝ မမြင်ရတော့ပါဘူး။
လူအများရဲ့ အရှေ့မှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။
လယ်ယာအမိုးအသစ်တွေက နေ့လယ်ခင်းအလင်းရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေပါတယ်။
ရင်ပြင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီးပါပြီ။
အလံတွေက ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အထပ်လိုက်တွေနဲ့ ဗယ်လဝုဒ်ရဲ့ ငွေရောင်သစ်ပင်ဘေးမှာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ သရဖူကို ပြသဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်။
ပြင်ဆင်စရာတွေကတော့ ရှိနေပါသေးတယ်။
လာမယ့်နှစ်ပေါင်းများစွာအထိလည်း ရှိနေဦးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်တွေ ရှိလာပါပြီ။
ဆိုင်တွေ ဖွင့်လှူလာကြပါပြီ။
ဘယ်တံခါးက ကိုယ့်အိမ်လဲဆိုတာကို သိတဲ့ ကလေးငယ်တွေ ရှိလာကြပါပြီ။
အဲဒီညနေမှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်မင်္ဂလာပြုမယ့် ခန်းမထဲကို လျှောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အနောက်ဘက် ဝရန်တာက ကျွန်တော့်တို့အထက်မှာ ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေပါတယ်။
ကွဲအက်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ။
အလုပ်သမားတွေက နောက်ဆုံး ကျောက်ထိုင်ခုံတွေကို တပ်ဆင်နေကြပါတယ်။
အနောက်ဘက်စွန်းမှာတော့ ကြီးမားတဲ့ ကျောက်သားသရဖူအောက်မှာ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။
ထိုင်ခုံတစ်လုံးဘေးမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို အဆင်မပြေစွာ ထပ်တိုးထားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
နေရာ နှစ်ခုပါ။
အက်ဗလင် ရပ်သွားပါတယ်။
သူမ အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို အကဲခတ်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပါတယ်။
“ခမ်းနားရဲ့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ ပြုံးပါတယ်။
“ကျွန်မအမေကတော့ တစ်ခုခုတော့ တွေ့မှာပါပဲ။”
“တွေ့မှာပေါ့လေ။”
အပြင်ဘက်မှာတော့ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် သံတမန်အဖွဲ့ကို ကြိုဆိုတဲ့ တံပိုးမှုတ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဧည့်သည်အခန်းစာရင်းကို ကိုင်ပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အပြေးအလွှား သွားနေပါတယ်။
မီးဖိုချောင်ဘက်က ဘီထရစ်ရဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေ ထပ်လိုတယ်ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်မောင်းထဲ ချိတ်လိုက်ပါတယ်။
“နှစ်ဆယ့်တစ်ရက်နေ့ပေါ့” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
“နှစ်ဆယ့်တစ်ရက်နေ့ပေါ့။”
နောက်ထပ် ရက်ပေါင်း പതി여စ် (၁၈) ရက်နေရင် ဒီခန်းမကြီးက ပြည့်နှက်သွားတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘုရင့်နိုင်ငံတွေက ကြည့်ရှုနေကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂရေးကိပ်မှာ ဘုရင်နဲ့ ဘုရင်မ ရှိလာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ အားလုံး မတိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကတိတစ်ခု ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်အရာက အရေးအကြီးဆုံးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် အတိအကျ သိနေခဲ့ပါပြီ။