အခန်း ၃၅၃ - ကျွန်ုပ်တို့ ဖောက်ထွက်ခဲ့သော လမ်း
ဇွန်လ (၆) ရက်နေ့တွင် အန်ကလေဗ် (enclave) မှ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ပထမဦးဆုံး နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် အရှေ့ဘက်လယ်ကွင်းတွင် ဆင်းသက်ကြပြီး အချက်ပြအလံများကို စစ်ဆေးကာ လူသားတို့သည် အဝတ်စတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ ဖော်ပြနိုင်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်ရန် နောက်တစ်နာရီခန့် အချိန်ကုန်ခံခဲ့ရသည်။
သော (Thor) သည် လေ့ကျင့်ရေးအမှတ်အသားများအနီးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်။”
ငယ်ရွယ်သည့် နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်သော တာရက်သ် (Tareth) ဆိုသည့် အစိမ်းရောင်အထီးသည် သူမဘက်သို့ ဦးခေါင်းလှည့်လာသည်။
“ကျွန်တော် အချက်ပြကို နားလည်ပါတယ်ဗျ။”
“ဒဏ်ရာရသူတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာမှာ ဆင်းသက်ပြီးမှ နားလည်တယ်ပေါ့လေ။”
“အဲဒီမှာ ဒဏ်ရာရတဲ့သူမှ မရှိတာ။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါတို့ လေ့ကျင့်နေကြတာပေါ့။”
သူမ၏ အဖော်ဖြစ်သော အညိုရောင်အမကြီး အိုစီရာ (Ossira) က ရယ်သံနှင့် ဆင်တူသည့် အသံတိုးတိုးတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် အချက်ပြမှုတွင် အမှားလုပ်မိပြန်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ကောင်စလုံး ပို၍အာရုံစိုက်လာကြသည်။
စစ်ဆင်ရေးသည် ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်၏ ခန့်မှန်းချက်ဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။
စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) ရှိ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့သည် နေ့စဉ် ဂျုံမှုန့်မည်မျှ လိုအပ်မည်ကို ရန်နစ် (Rennick) က မေးမြန်းထားသည်။ ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်များက ခန့်မှန်းခြေ ပမာဏတစ်ခုကို ပြောပြပြီး ထောက်ပံ့ရေးအရာရှိများက ၎င်းကို ပြန်လည်ညှိနှိုင်းကာ ကင်းထောက်များက အရှေ့ဘက် ထောက်ပံ့ရေးလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် သွားလာနေသည့် လှည်းတန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်တွက်ချက်ကြသည်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ စစ်တပ်သည် ရွာ၏ နောက်ဘက် တောင်ကုန်းနှစ်ခုအကွာတွင်ရှိသော ခံတပ်သိုလှောင်ရုံမှ စားနပ်ရိက္ခာကို ရရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ လှည်းတန်းများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်။
အခြားလမ်းများ ရှိသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်မှုမလုပ်ဘဲ လေးလံသောဝန်များကို သယ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သော (Thor) သည် မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား နှစ်ခု ထားလိုက်သည်။
“ငါတို့ သူတို့ကို အိမ်တိုင်းကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ မလိုဘူး။ သူတို့ ဆက်နေဖို့ ပိုကုန်ကျလာအောင်ပဲ လုပ်ရမှာ။”
အော်ဒယ် (Ordel) သည် လမ်းကြောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်၏ ပုံကြမ်းများကို ပေးပို့ထားသည်။
၎င်းသည် မြစ်မဟုတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းသော ရေနုတ်မြောင်းကို ဖြတ်ထားသည့် လမ်းဖြစ်သည်။ လမ်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းဖြင့် အနီးအနားရှိ လယ်ယာများသို့ ရေရောက်မသွားစေဘဲ သိုလှောင်ရုံ၏ လှည်းတန်းများကို ပိတ်မိသွားစေမည်ဖြစ်သည်။
“လမ်းကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ ပြန်လိုချင်ဦးမှာနော်။” ဟု မေရီ (Mary) က ပြောသည်။
“ငါတို့ တစ်ပိုင်းပဲ ဖျက်မှာ။” ဟု သော (Thor) က ပြန်ဖြေသည်။ “အော်ဒယ်က ပြန်ပြင်လို့ရမယ့်အပိုင်းကို အမှတ်အသား လုပ်ပေးထားတယ်။”
လက်ဇန်းဒါး (Lexander) သည် ချဉ်းကပ်လမ်းများကို လေ့လာကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒါကို ပြန်ပြင်မယ့် လုပ်သားတွေကော။”
“ငါတို့ အဲဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်နေမှာ။ တကယ်လို့ သူတို့က အတင်းအဓမ္မ ခေါ်လာတဲ့ လုပ်သားတွေကို သုံးရင် အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်မယ်။”
ကျွန်တော်သည် စလိတ်ဖို့ဒ်၏ ကျိုးပဲ့နေသော တံတားကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ နောက်ကနေ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ရန်နစ် (Rennick) က ရှေ့ကနေ ထိန်းထားပေးလိမ့်မယ်။”
သော (Thor) က ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူလည်း နောက်တိုက်ခိုက်မှုကို စောင့်နေရတာ ကြာလှပြီလေ။”
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဘုရားသခင် နောက်ထပ် နှစ်ပါး ဩဆယ်လ် (Orselle) ၏ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာသည်။
သူတို့သည် ဒုက္ခသည်အုပ်စု အနည်းငယ်နှင့်အတူ ရောက်လာကြပြီး မည်သည့်အခမ်းအနားကိုမျှ မျှော်လင့်မထားကြချေ။
တစ်ပါးက အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမသည် သူမ၏နာမည်ကို အရှာရာ (Eshara) ဟု မိတ်ဆက်ပြီး လှံသည် သူမ၏ နယ်ပယ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ တိုက်ခိုက်ချင်လျှင် မည်သည့်နေရာသို့ သတင်းပို့ရမည်နည်းဟု မေးသည်။
နောက်တစ်ပါးဖြစ်သော ဒေဗင် (Daven) သည် ကင်းမျှော်စင်တို့၏ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရန်သူ့တပ်များ မရောက်မီအထိ နောက်ဆုတ်ရင်း ကင်းလွတ်နေသော လူနေရပ်ကွက်များကို သတိပေးခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူ့ရှေ့တွင် လူနေရပ်ကွက်ဟူ၍ မကျန်တော့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သူ၏ အသံမှာ ပျောက်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့၏ အကြောင်းစုံကို မမေးမြန်းမီ အစားအသောက်များ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။
အရှာရာ (Eshara) သည် ဒဏ်ရာရသူများကို ထမ်းစင်ဖြင့် သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ရပ်ကြည့်ရင်း စားသောက်သည်။
“ကျွန်မ ဆက်တိုက်နိုင်ပါသေးတယ်။” ဟု သူမက သော (Thor) ကို ပြောသည်။
“ငါ ယုံပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို သုံးပါ။”
သော (Thor) က ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ထိုင်ပြီး မင်းတို့ ဘာတွေ တွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာ အရင်ပြောပြပါ။”
ညနေပိုင်းတွင် အီလီဇာ (Eliza) သည် သူတို့၏ အစီရင်ခံစာများကို မြေပုံများပေါ်တွင် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
ဒေဗင် (Daven) သည် နားနေပြီးသည်နှင့် ဩဆယ်လ် (Orselle) ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သတိပေးစခန်းများကို ခိုင်မာအောင် ကူညီပေးမည်ဟု သဘောတူသည်။ အရှာရာ (Eshara) သည် တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့ထဲသို့ မဝင်မီ အရံတပ်ဖွဲ့တစ်ခုနှင့်အတူ လေ့ကျင့်မည်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သူတို့ အနိုင်နိုင် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်စေလွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။
အရှာရာ (Eshara) က ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံသည်။
သူမသည် စွပ်ပြုတ် ဒုတိယပန်းကန်ကို သောက်ရင်း ငြင်းခုံနေခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) သည် ကျွန်ုပ်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသော တပ်ဖြန့်ကျက်မှု စာရင်းများဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို လာတွေ့သည်။
“ရှင် အဲဒီမျက်နှာထားမျိုး လုပ်နေပြန်ပြီ။”
“ဘယ်လို မျက်နှာထားလဲ။”
“ရှင် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုခု လုပ်လိုက်တိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင်မလိုလားတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားရတဲ့အခါ ပေါ်လာတတ်တဲ့ မျက်နှာထားလေ။”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) ကို။ သော (Thor) က ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တပ်ကို ဦးဆောင်သွားမယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရန်နစ် (Rennick) နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့မယ်။ ရန်သူတွေက ငါတို့ ဘာလုပ်လိုက်မှန်း သိသွားတဲ့အခါ အတင်းထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာမှာကို စောင့်ကြည့်ဖို့လေ။”
“လက်ဇန်းဒါး (Lexander) ကော။”
“သူက ဒီမှာနဲ့ ကွန်ကောဒီယာ (Concordia) မှာ။ ဘောလ်ဒါ (Baldr) ကတော့ ဩဆယ်လ် (Orselle) မှာပဲ ကျန်ခဲ့မယ်။”
သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ခွက်ကို မမှောက်မိစေရန် စာရွက်များပေါ်မှ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“မေရီ (Mary) က နယ်မြေအလိုက် စားနပ်ရိက္ခာ အစီရင်ခံစာတွေကို မနက်ဖြန် ပြန်စစ်ပေးဖို့ ပြောထားတယ်။”
“မင်း လုပ်ပေးချင်ရဲ့လား။”
“လုပ်ပေးချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက သူတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးဟောင်းတွေအကြောင်း ငြင်းခုံနေမယ့်အစား တကယ်စားသုံးနေတဲ့ လူဦးရေကို ရေတွက်ပေးမယ့်သူ လိုချင်တဲ့အခါ ကျွန်မဆီပဲ လာကြတော့တယ်။”
“ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဂုဏ်သတင်းပဲ။”
သူမ ပြုံးသည်။
“မိခင်ကတော့ သဘောကျနေပုံပါပဲ။”
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကိုယ်လည်း အတူတူပါပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဇွန်လ (၇) ရက်နေ့တွင် စတင်ထွက်ခွာကြသည်။
သော (Thor) ၏ တပ်ဖွဲ့သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် ပြည်နယ်များမှ ကင်းထောက်များ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ကုန်းလမ်းအတိုင်း ညဘက်တွင် ခရီးနှင်ကြသည်။ တာရက်သ် (Tareth) နှင့် အိုစီရာ (Ossira) တို့သည် သီးခြား ပျံသန်းသွားကြပြီး မြေပြင်မှ အချက်ပြသံ ကြားသည်အထိ တောင်ကုန်းများနောက်တွင် စောင့်နေကြမည်ဖြစ်သည်။
ဆာရက်သ် (Sareth) နှင့် ဒိုရီဗန် (Dorevan) တို့သည် ကမ်းရိုးတန်းတွင် ကျန်ခဲ့သည်။
အကျဉ်းဘဝမှ ကယ်တင်ခဲ့ရသော နဂါးလေးကောင်သည် အီလီရာ (Ilyra) နှင့် ဆိုဗန် (Sovan) တို့၏ ကုသမှုကို ဆက်လက်ခံယူနေသည်။ တာဝန်စာရင်းထဲတွင် မည်သူမျှ သူတို့နာမည်ကို မထည့်ကြပေ။
အော်ရီသာ (Aurethar) သည် ဝေဟင်မှ အစီရင်ခံစာများကို ဩဆယ်လ် (Orselle) ၏ ကင်းစခန်းနှင့် ညှိနှိုင်းပေးသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အစီအစဉ်သည် လူတစ်ယောက်တည်းက အချိန်ကိုက်ရောက်ရှိရန်အပေါ်တွင်သာ မူတည်မနေခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် ထိုအတွေးကို ရင်ထဲပိုက်လျက် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) ၏ အနံ့သည် တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။
အဆိုးရွားဆုံး မီးလောင်ကျွမ်းမှုများ ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် စိုစွတ်နေသော ပြာများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ဘက်တွင်မူ ကြိတ်စက်မှာ လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ဘီးသည် မြားများကို ကာကွယ်ရန် တည်ဆောက်ထားသည့် သစ်သားအကာအရံအောက်တွင် လည်ပတ်နေသည်။
ရန်နစ် (Rennick) သည် ကြိတ်စက်အနီးတွင် ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရချိန်ကထက် သူ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ထားသည်။
ထိုအချက်သည် သူ ပြောမည့် မည်သည့်စကားထက်မဆို ပို၍ကောင်းသော လက္ခဏာဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော့်သမီးတွေဆီက စာရောက်တယ်။” ဟု လမ်းလျှောက်နေရင်း သူက ပြောသည်။
“သူတို့ ဘယ်လိုနေကြလဲ။”
“တစ်ယောက်က သူတို့နေတဲ့နေရာကို သဘောကျတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ပြန်လိုချင်နေတယ်။”
သူသည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ရွာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။”
ကျွန်တော်လည်း သူကြည့်သည့်ဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ရန်သူတို့၏ အကာအရံနောက်ဘက်ရှိ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ယခုအခါတွင် အခြားသူတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် ချက်ပြုတ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဇွန်လ (၈) ရက်နေ့ အရုဏ်တက်ပြီး မကြာမီ အချက်ပြသံ ရောက်လာသည်။
တောင်ကုန်းအနောက်ဘက်မှ အပြေးသမားတစ်ဦးသည် ကင်းထောက်များ ပေးပို့လိုက်သည့် အစီရင်ခံစာကို ယူဆောင်လာသည်။
သော (Thor) သည် ကျောက်လမ်းကြောင်းကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
အော်ဒယ် (Ordel) အမှတ်အသားလုပ်ထားသည့် အပိုင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တပ်ဖွဲ့ မဝင်ရောက်မီကပင် သိုလှောင်ရုံကို သတိပေးချက် ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း အထဲတွင် တင်ထားသည့် လှည်းများသည် မှားယွင်းသော ဘက်ခြမ်းတွင် ပိတ်မိနေသည်။
တာရက်သ် (Tareth) နှင့် အိုစီရာ (Ossira) တို့သည် ချဉ်းကပ်လမ်းများအပေါ်တွင် ဝဲပျံနေကြသည်။
သူတို့သည် စပါးကျီကို မီးမရှို့ခဲ့ကြပေ။
ဒါက အရေးကြီးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် လူများကို ထိုရိက္ခာဖြင့် ကျွေးမွေးရန် မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ရန်နစ် (Rennick) သည် ကျွန်တော့်နောက်တွင် ထိုသတင်းစကားကို ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် သူသည် အရှေ့ဘက် အိမ်ခေါင်မိုးများဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“အခု သူတို့ ဆုံးဖြတ်ရတော့မယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေတိမ်ပိုင်းကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
နေ့လယ်မတိုင်မီတွင် သူတို့သည် ကူးတို့လမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။
မြားပစ်သမားများသည် ပျက်စီးနေသော အိမ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ခြေလျင်တပ်များသည် မြစ်ကမ်းပါး နံရံနောက်တွင် စုဝေးကြသည်။ အရာရှိနှစ်ဦးသည် တပ်ဖွဲ့တစ်လျှောက် မြင်းစီးသွားလာရင်း ကြိတ်စက်နှင့် အထက်ဘက်ရှိ ရေတိမ်ပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီသည် ကျွန်ုပ်၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် စုဝေးလာသည်။
ကျွန်တော် မြစ်ကို ရေခဲအောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်သည် ရေတိမ်ပိုင်းသို့ ချဉ်းကပ်ရာလမ်းတွင် ရေခဲတုံးချွန်များကို မြင့်မားစွာ ဖန်တီးလိုက်ပြီး လူများတက်ရန် ကြိုးစားပါက တပ်ဖွဲ့ပုံစံ ပျက်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ထားလိုက်သည်။
ရန်နစ် (Rennick) ၏ မြားပစ်သမားများသည် သစ်သားအကာအရံနောက်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။
ရန်သူ့အရာရှိများသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် တစ်ယောက်သည် သူ့မြင်းကို လှည့်ကာ ရွာထဲသို့ ပြန်စီးသွားသည်။
ခြေလျင်တပ်များသည် ရှိသည့်နေရာတွင်ပင် ဆက်နေသည်။
ခရာသံ မထွက်လာပေ။
မည်သူမျှ မြစ်ကို မဖြတ်ကြပေ။
ကျွန်တော်သည် အသင့်ရှိနေရခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းမှုကြောင့် လက်များ တုန်ယင်နေသည်အထိ ရေတိမ်ပိုင်းတွင် ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
တိုက်ခိုက်မှုမှာမူ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သော (Thor) ထံမှ ပေးပို့လိုက်သော သတင်းစကားအရ သိုလှောင်ရုံမှ တပ်ဖွဲ့များသည် ကူးတို့လမ်းနေရာကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်း သိရသည်။
မေရိုဗာ (Merova) ၏ စစ်သည်များသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ချဉ်းကပ်လမ်းကို ခုခံထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး အော်စီရာ (Ossira) သည် တိုက်ခိုက်သူများ၏ နောက်ဘက်သို့ ဆင်းသက်ကာ သူတို့၏ တပ်မှူး ပြန်ဆုတ်ရန် မျှော်လင့်ထားသည့် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
သူမသည် သူတို့အတွက် အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ချန်ပေးထားခဲ့သည်။
အများစုက ထိုလမ်းမှပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အချို့ကမူ လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။
တာရက်သ် (Tareth) သည် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ ဒုတိယအစုတစ်ခု ခြောက်သွေ့နေသော မြောင်းအတိုင်း ပတ်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သော (Thor) ထံသို့ သူတို့၏ ဘေးဘက်သို့ မရောက်မီ အချိန်မီ သတိပေးနိုင်ခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည့် အလံများသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ဘက်တွင် ဒဏ်ရာရသူများ ရှိခဲ့သလို သူတို့ဘက်တွင်လည်း ရှိသည်။
ကူးတို့လမ်းမှာမူ ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။
ရန်နစ် (Rennick) သည် အစီရင်ခံစာကို မေးရိုးတင်းတင်းဖြင့် ဖတ်ရှုသည်။
“သူတို့က ရွာထဲမှာရှိတဲ့ ရိက္ခာနဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ကျွေးမွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူသည် တစ်ချက်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကင်းစခန်းများကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ထွက်သွားသည်။
ရန်သူတို့သည် ထိုညတွင်ပင် စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) မှ စတင်ထွက်ခွာကြသည်။
အစပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို အထက်ဘက်ရှိ ရေတိမ်ပိုင်းသို့ ဦးတည်သည့် နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကင်းထောက်များက လှည်းများမှာ ပုံမှန်တင်ဆောင်လေ့ရှိသည့် ဝန်များ မပါတော့ဘဲ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နောက်မှ အသုံးပြု၍ရနိုင်သေးသည့် ဝိုင်းတိုက်စက် (siege engine) များကို ဆွဲယူသွားကြသည်။
နောက်တန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များသာ ရွာထဲတွင် ကျန်ရစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူတို့နောက်သို့ အလောတကြီး လိုက်မသွားခဲ့ပေ။
စွန့်ပစ်ထားသော နေရာများနှင့် ပတ်သက်၍ အော်ဒယ် (Ordel) သင်ပေးခဲ့ဖူးသည့် သင်ခန်းစာများကြောင့် မည်သူမဆို ထိုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခြင်းကို သံသယဝင်မိကြသည်။
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စနစ်တကျ ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံးတပ်ဖွဲ့များမှာလည်း မြစ်ကမ်းနံရံမှ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
အစ္စထရန် (Istren) ၏ ကင်းထောက်များသည် သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရန်သူတို့က အတုအယောင် ဆုတ်ခွာခြင်းမျိုး လုပ်လာပါက မည်သည့်အကျိုးမှ မရစေရန် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားသည်။
ရန်နစ် (Rennick) သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ကမ်းပါးပေါ်၌ ရပ်နေသည်။
သူ ဘာမှ မပြောပေ။
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပင်။
ရေပြင်တစ်ဖက်တွင် ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်တစ်ခုသည် အိမ်နံရံကို ခတ်သံမြည်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဇွန်လ (၉) ရက်နေ့တွင် စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
အင်ဂျင်နီယာများက ရှေ့ဆုံးမှ သွားသည်။
သူတို့သည် သိုလှောင်ရုံတံခါးတွင် ထောင်ချောက်ကြိုးတစ်ခုနှင့် ကင်းစခန်းရှိ အားနည်းနေသော လှေကားတစ်စင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရေတွင်းတစ်တွင်းမှာ အဆိပ်သင့်ခံထားရသော်လည်း အခြားတစ်ခုမှာမူ စစ်ဆေးပြီးနောက် အသုံးပြု၍ ရနေသေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တိရစ္ဆာန်ရုံကြမ်းခင်းအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသူ ခြောက်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
နှစ်ဦးမှာ ဆုတ်ခွာသွားသော တပ်ဖွဲ့ထံမှ ထွက်ပြေးလာသည့် အလုပ်သမားများဖြစ်သည်။ လေးဦးမှာမူ ရွာသားများဖြစ်ပြီး ထွက်ခွာသွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တံတားဆီသို့ မသွားနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်ရသူများ ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရန်နစ် (Rennick) က သူမကို ရွာမှ ထွက်ခွာသွားသင့်ကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏ လက်မောင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို ဖက်တွယ်ကာ အင်္ကျီပေါ်တွင် ငိုချလိုက်သည်။
ရန်နစ်သည် ငြင်းခုံနေခြင်းမရှိဘဲ သူမကို ပြန်လည်ဖက်ထားပေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် စစ်သည်များသည် တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှ ထွက်လာကြသော ကြောက်လန့်နေသည့် ရွာသားများအတွက် ရေများ သယ်ဆောင်ပေးနေကြသည်။
ရွာမှာ ပျက်စီးနေသည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
ပထမအကြိမ် စစ်ဆေးမှုပြီးနောက် ရန်နစ် (Rennick) သည် ကျွန်တော့်ကို သူ၏ အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။
တံခါးမှာ ပတ္တာတစ်ခုတည်းဖြင့် တွဲလောင်းကျနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထင်းရှာရင်း ဗီရိုတစ်ခုကို ရိုက်ခွဲထားပြီး ကြမ်းပြင်တွင် ကောက်ရိုးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။
သူသည် အထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်သွားသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော့်ကို အပြင်မှာပဲ စောင့်ခိုင်းတော့မလားဟု ထင်လိုက်မိသည်။
သို့သော် သူသည် မီးဖိုဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အုတ်ခဲတစ်ချပ်နောက်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ထုပ်ထားသော ရွှံ့စေးရုပ်သေးနှစ်ခုကို ထုတ်ပြသည်။
“ကျွန်တော့်သမီးတွေရဲ့ အရုပ်တွေ။” ဟု သူပြောသည်။
သူ့လက်ဝါးပေါ်ရှိ ပုံစံမကျသည့် အရုပ်လေးများကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ လုပ်ထားတာလား။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ အလယ်တွင် ပြတ်တောက်သွားမတတ်ပင်။
“ဒီအရုပ်လေးတွေအတွက် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ သူတို့ကို ကတိပေးထားခဲ့တာ။”
သူသည် အဝတ်စဖြင့် အရုပ်လေးများကို သေသေချာချာ ပြန်ထုတ်ပိုးလိုက်သည်။
သူ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်သည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေပေးလိုက်သည်။
သော (Thor) သည် နောက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာသည်။
သိုလှောင်ရုံသည် ၎င်း၏ တပ်မှူးက ကူးတို့လမ်းကို ပြန်မဖွင့်နိုင်တော့သည့်နောက်တွင် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကင်းထောက်များက မည်သူမျှ မဝင်ရောက်မီ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် စပါး၊ ကိရိယာများ၊ မြင်းကုန်းနှီးများနှင့် အခြားအရှေ့ဘက်နေရာများသို့ ပေးပို့ရမည့် မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။
ရန်သူတို့သည် မထွက်ခွာမီ သိုလှောင်ထားသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ သုံးယောက် ကျဆုံးတယ်။ ၁၄ ယောက် ဒဏ်ရာရတယ်။ နှစ်ယောက်ကတော့ အခြေအနေ ဆိုးနေသေးတယ်” ဟု သော (Thor) က ပြောပြသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ စာရင်းပါသော စာရွက်ကို ယူလိုက်သည်။
“တပ်ဖွဲ့ကကော။”
“သူတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စခန်းဆီကို ဆုတ်ခွာသွားတယ်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းတော့ ရှိနေသေးတယ်။”
သူမသည် ကျိုးကျနေသော တံတားဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အခု ကျွန်မတို့မှာ နေရာလွတ် ရပြီ။ သူတို့ ပြန်မလာခင် အဲဒါကို အသုံးချလိုက်ရအောင်။”
မိသားစုများ ပြန်လာခွင့် မပြုမီမှာပင် လုပ်သားအဖွဲ့များ ရောက်ရှိလာသည်။
သူတို့သည် သစ်လုံးများ၊ ကြိုးများ၊ ရေစည်သန့်များအပြင် တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်နေသည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကိုပါ ယူဆောင်လာကြသည်။
ဩဆယ်လ် (Orselle) မှ လက်သမားများသည် ပြည်နယ်အတွင်းပိုင်းမှ လူများနှင့်အတူ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ကြသည်။ ဝက်စ်မီးယား (Westmere) က ပိုလျှံနေသော ကိရိယာများနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသော စက်ရုံလုပ်သား နှစ်ဦးကို စေလွှတ်ပေးသည်။
အီလီနော် (Eleanor) က ယာယီတံတားအတွက် ပုံစံထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ခွင့်ပြုချက်မတောင်းဘဲ ပြင်ဆင်မွမ်းမံခြင်း မပြုလုပ်ရန် သတိပေးစာပါ ပေးပို့လိုက်သည်။
ဘရူနီ (Bruni) သည် လိုအပ်သည့် သစ်တုံးကြီးများကို သယ်ဆောင်လာသည်။
သူသည် တံတားခင်းထားသည့် နေရာတွင် ဘာမှမရှိတော့သည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘရူနီ ဖယ်ရှားခဲ့တယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းပဲ ဖယ်ခဲ့တာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပထမဆုံး သစ်တုံးကို အလွန်သတိထား၍ ချလိုက်သည်။
“ဘရူနီ ပြန်တပ်မယ်။”
ညနေစောင်းသည့်အချိန်တွင် အလုပ်များ စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
အစားထိုး တပ်ဖွဲ့များ နေရာယူပြီးနောက် ကျွန်တော် ဂရေးကိပ် (Greykeep) သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
မေရီ (Mary) သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရမည့် ကိစ္စသုံးခုနှင့် မလိုတော့သည့် ကိစ္စအချို့ကို တင်ပြရန် စောင့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) သည် ပထမဆုံး ပြန်ရရှိသည့် စပါးများကို မည်သို့ ခွဲဝေမည်ဆိုသည့် အငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းပေးထားသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) သည် အနားမယူဘဲ ရက်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့် ဆေးကုသသူများအတွက် အစားထိုး အင်အားဖြည့်ပေးထားသည်။
ကျွန်တော် မရှိစဉ်ကာလအတွင်း နိုင်ငံသည် ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကပင် ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးချမ်းသာမှု ဖြစ်စေသည်။
ဂျူလီယန် (Julian) သည် ထိုညနေတွင် ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာသည်။
သူသည် နံရံများ စောင်းနေသည့် အိမ်ပုံစံကို သူကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသော ပုံကြမ်းကို ကိုင်ထားသည်။
“အဘိုးက စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) ပြန်ရပြီလို့ ပြောတယ်။”
“ရန်သူတွေ ထွက်သွားပြီလေ။ မိသားစုတွေ ပြန်မလာခင်မှာ အဲဒီနေရာကို လုံခြုံအောင် လုပ်နေတာပါ။”
သူသည် ပုံကြမ်းကို ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ချလိုက်သည်။
“သူတို့ ဒါတွေကို လိုအပ်မလား။”
ဂယ်ရစ် (Garrick) ၏ အကူအညီဖြင့် သူ သေသေချာချာ တိုင်းတာရေးဆွဲထားသည့် ပုံကို ကျွန်တော် လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။
“လက်သမားတွေကတော့ သူတို့ဘာသာ တိုင်းတာရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လက်သမားတွေကို အဲဒီကို လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းက ဒီမှာ ကူညီပေးလို့ ရတာပေါ့။”
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
“ဘယ်လို ပြင်ဆင်မှုမျိုးတွေကို မင်းတို့ အတူတူ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ မင်းအဘိုးကို မေးကြည့်လိုက်လေ။”
သူ ခဏတာ စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကလေးထိန်းခန်းက စင်က စောင်းနေတယ်။”
“ကိုယ်လည်း သတိထားမိတယ်။”
“ကယ်ရယ်လ် (Carol) ကတော့ အဲဒါက အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာလို့ ပြောတယ်။”
“ကယ်ရယ်လ်မှာ ဗိသုကာပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခိုင်မာတဲ့ အမြင်တွေ ရှိတယ်လေ။”
ဂျူလီယန် ပြုံးလိုက်ပြီး စာရွက်ကို ပြန်သိမ်းသည်။
တံခါးဝတွင် သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“တစ်နေ့ကျရင် လိုင်ရာဒွန် (Lyradon) မှာလည်း ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြရအောင်။”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရာတွေကို ပြင်ဆင်တာလား။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
“တစ်နေ့ကျရင်ပေါ့၊ အဲဒီလိုဖြစ်လာဖို့ ကိုယ်လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင် (Evelyn) နှင့် အက်ဒရီယာနာ (Adriana) တို့သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာကြသည်။
သူတို့သည် ရန်နစ် (Rennick) ၏ အိမ်အကြောင်း ကြားပြီး ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်တော့်ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး အက်ဗလင်က အင်ဂျင်နီယာများ၏ နောက်ဆုံးအစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြသည်။
“ပထမဆုံး လူသွားလမ်းကို မနက်ဖြန်ဆို ရနိုင်မယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဘရူနီနဲ့ အီလီနော်ရဲ့ ပုံစံတွေ သဘောတူညီမှု ရရင်ပေါ့။”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး စာရွက်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးသည် ပျက်စီးနေသော ကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ရုံးဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
လုပ်သားများက လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ချနေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ရက်သတ္တပတ်များစွာကြာအောင် လမ်းမများပေါ်တွင် အိမ်မီးလောင်ရာမှ ထွက်ပြေးလာကြသူများကိုသာ မြင်ခဲ့ရသည်။
အခုမူ ထိုလမ်းမများထဲမှ တစ်ခုပေါ်တွင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန်အတွက် သစ်လုံးများကို သယ်ဆောင်လာနေကြပြီ။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံး သစ်တုံးကို ချလိုက်သည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။