အခန်း ၃၅၄။ ငါတို့ဆီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သမျှ
စလေးဖို့ဒ် (Slateford) ရှိ ယာယီတံတားကို ပထမဆုံး ဖြတ်ကူးသူမှာ ဘုရင်တစ်ပါး၊ စစ်သူကြီးတစ်ဦး သို့မဟုတ် အလံကိုင်ဆောင်ထားသူ တစ်ယောက်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူကတော့ ပခုံးပေါ်မှာ မုန့်ညက်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထမ်းထားတဲ့ မုန့်ညက်ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဇွန်လ (၁၁) ရက်နေ့၊ နေမင်းထွက်စအချိန်မှာပဲ အော်ဒယ်လ် (Ordel) ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေက လမ်းလျှောက်လမ်းကို စစ်ဆေးပြီးစီးခဲ့ကြသည်။ ရန်းနစ် (Rennick) က လူတွေကို ဖြတ်ခွင့်မပြုခင်မှာ အကျဉ်းချုပ် ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့၊ အဲဒီမုန့်ညက်သမားကတော့ တံတားဆိုတာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ လူတိုင်း သိပြီးသားလို့ သဘောထားလိုက်ပုံရသည်။
သူ့ကို တားဆီးဖို့ ဘယ်သူမှ မတွေးမိခင်မှာပဲ သူက တံတားတစ်ဖက်ကမ်းကို ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ရန်းနစ်က အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို သူ့ရဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာ ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။
မနက်စာစားနေရင်း မေရီ (Mary) က အဲဒီအကြောင်းကို အသံထွက်ဖတ်ပြသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) က သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“တံတားက ခိုင်ရဲ့လား”
“အကောင်းဆုံးပါပဲ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် အီလီနော် (Eleanor) လည်း သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“အီလီနော်ကတော့ မုန့်ညက်အိတ်အပြည့် ထမ်းထားတာဟာ စနစ်တကျ စစ်ဆေးမှုတစ်ခုကို အစားထိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စာရေးထားတယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က စစ်ဆေးပြီးသားလေ” ဟု အက်ဒရီယာနာ (Adriana) က ထောက်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူမက အဲဒီအောက်မှာ အဲဒီလို ထပ်ဖြည့်ရေးထားတာ”
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ဂျူလီယန် (Julian) ရဲ့ ဆေးခြယ်ထားတဲ့ ဗန်းပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ပန်းကန်ပြားကို မထိမိအောင် သတိထားရင်းနဲ့ပေါ့။
တံတားကိုတော့ ပေါ့ပါးတဲ့ ဝန်ကို သယ်ဆောင်လာသူတွေအတွက် ဖွင့်ပေးထားသည်။ လှည်းတွေကတော့ ပိုမိုလေးလံတဲ့ အထောက်အကူပြုတိုင်တွေကို တပ်ဆင်ပြီးမှသာ ဖြတ်သန်းခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ မိသားစုတွေအနေနဲ့ ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုချက်တွေ တင်နိုင်ပေမဲ့ တည်ဆောက်ရေးသမားတွေက ဘေးကင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အိမ်တွေ၊ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေသောက်သုံးနိုင်တဲ့ နေရာတွေဆီကိုသာ ပြန်လာခွင့်ရှိသည်။
အလုပ်က နှေးကွေးသည်။
ရက်သတ္တပတ်တွေအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီလို နှေးကွေးတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ဂျူလီယန်မှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အိမ်ဆောက်ပစ္စည်း စစ်ဆေးမှု ရှိနေသည်။
မနက်စာစားပြီးတဲ့အခါ သူ့ကို ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) နဲ့အတူ ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က စောင်းနေတဲ့ စင်တစ်ခုဘေးမှာ ဒူးထောက်နေကြသည်။ အရင်က အဲဒီစင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ရောက်နေပြီး ကလေးလေးယောက်က သူတို့ မေ့နေလောက်ပြီဖြစ်တဲ့ အရုပ်တွေကို ပြန်ရှာတွေ့နေကြသည်။
“နောက်ဘက်က ခြေထောက်က ပိုတိုနေတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ဂျူလီယန်က ရှင်းပြသည်။
ဂါရစ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ့စကားကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
“နောက်ခြေထောက်က ကြမ်းပြင်ရဲ့ ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ နေရာမှာ ရောက်နေတာပါ။ ခြေထောက်တွေကတော့ အတူတူပါပဲ”
“ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုပဲ” ဟု ဂါရစ်က ဆိုသည်။
“အရင်ဆုံး မစစ်ဆေးဘဲ ဖြတ်တောက်လိုက်ရင်တော့ ပိုဆိုးမှာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က အသက်ကြီးသူရဲ့ ကိရိယာအိတ်ဘေးက လွှသေးသေးလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာရှုံ့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အရင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ”
ကာရိုလ် (Carol) က သစ်သားငှက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး သူ့ဆီ သယ်လာသည်။
“အခု အိမ်ပြန်မှာလား”
“မပြန်သေးဘူး၊ ဒီစင်ကို ခိုင်အောင် လုပ်ရဦးမယ်”
သူမက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ငှက်ရုပ်ကို သူ့ဒူးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
အစ်ဂ်နേഷျပ်စ် (Ignatius) က နောက်တစ်ခု ထပ်ယူလာသည်။ ဂါရစ် ဂရေး (Garrick Grey) က မြင်းရုပ်ကို တွေ့သွားသည်။ ဆီရာဖီနာ (Seraphina) ကတော့ ဂျူလီယန်ကို ပရိဘောဂအသစ်တစ်ခုလိုမျိုး သဘောထားပြီး ပစ္စည်းတွေကို သူ့ပတ်လည်မှာ စီစဉ်နေတော့သည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ဒူးပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းကို တခြားအလုပ်တစ်ခု ပေးထားပုံရတယ်”
ဂျူလီယန်က စုပုံလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ပြင်ဆင်ရတာ ကြာနေတာလေ”
ဒါပေမဲ့ ကာရိုလ်က သူ့လက်မောင်းပေါ် ငှက်ရုပ်ကို တင်ထားစဉ်မှာ သူကတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးသည်။
စင်အောက်မှာ ယာယီသစ်သားပြားကိုပဲ ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စနစ်တကျ ပြန်ပြင်မလားဆိုတာကို သူတို့ ငြင်းခုံနေတာကို ထားခဲ့လိုက်သည်။ ဂါရစ်က နည်းလမ်းနှစ်ခုလုံးကို သင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး ဂျူလီယန်ကတော့ ကလေးတွေ သူ့ကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်မသွားခင်မှာ အလုပ်ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။
နှစ်ခုလုံးကတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေပါပဲ။
မေလင် (Maelin) က ကောင်စီအခန်းငယ်လေးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေသည်။
သူမကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မေရီက ဒီနေ့အတွက် လျှောက်ထားချက်တွေကို စတင် မရှင်းပြခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။
“လီသန် (Lethan) လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ရှင် လာမလားလို့ သူ မေးနေပါတယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်နောက်ကနေ မနက်စာစားတဲ့နေရာအထိ လိုက်လာခဲ့တာပါ။
သူမလည်း ကျွန်တော် သိသလောက်ပဲ သိသည်။ မေလင်က ကျွန်တော်တို့ကြားက မေးခွန်းကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး “သူ အခြေအနေ တည်ငြိမ်ပါတယ်။ အလုပ်အကြောင်း ပြောချင်နေတာပါ” ဟု ထပ်ပြောသည်။
စစ်ပွဲက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေပုံတွေကို သိမ်းပိုက်ထားစဉ်မှာ အလုပ်တွေကတော့ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အယ်လာရာ (Elara) နဲ့ အီလီနော် (Elianor) တို့က ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ကုသရေးမှတ်တမ်းတွေကို မူလကုသနည်းလမ်းညွှန်ချက်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ဆစ်ဗရင် (Sivren) က လီသန်ရဲ့ အခန်းပတ်လည်မှာ သီးခြား အထောက်အကူပြုစနစ်တွေကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပေးထားသည်။ မေလင်နဲ့ သက်စရာ (Thesra) တို့ကတော့ သူ့ရဲ့ မူလပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ချည်နှောင်ခံထားရတဲ့ အရာတွေကို ခွဲထုတ်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံတာနဲ့တော့ မတူပေ။
“အခုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ရှင် အဆင်ပြေရင်ပေါ့”
မေရီက သူမလက်ထဲက ဖိုင်တွဲကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အက်ဒရီယာနာနဲ့အတူ လျှောက်ထားချက်တွေကို စတင်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သွားလိုက်ပါ၊ သူ့ကို ကျွန်မတို့ အမြဲ သတိရနေတယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် ဆေးရုံဆောင် အပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီစွမ်းအားကို ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။
အခုချိန်ထိတိုင် အဲဒါက အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေချိန်မှာ အအေးဓာတ်က အလွယ်တကူ ထွက်လာတတ်ပြီး လီသန်ရဲ့ ထောင်ချောက်ကလည်း အဲဒီဗီဇကို ကျွန်တော်တို့ဆန့်ကျင်ဘက် သုံးဖို့ သင်ယူထားခဲ့ဖူးသည်။
ငွေရောင်ပန်းသီးပင်အောက်က ခြံဝင်းထဲမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ အယ်လာရာက အတွင်းဘက်တံခါးမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေသည်။ သူမလက်ထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံရပေမဲ့ တည်ငြိမ်နေသည်။
“အနားယူရဲ့လား” ဟု အက်ဗလင်က သူမကို မေးသည်။
“ယူပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက မှတ်စုစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အယ်လာရာ သက်ပြင်းချသည်။
“စာရေးနေချိန်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနှစ်ခုက မတူညီတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေဆိုတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်”
“အသုံးဝင်တဲ့ အသိတစ်ခုပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
လီသန်ရဲ့ အခန်းဆီ ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါ အယ်လာရာရဲ့ အပြုံးက မှေးမှိန်သွားသည်။
“ကိရိယာအသစ်တွေက တရားရုံးရဲ့ နည်းလမ်းတွေမှာ ရှိတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုကို သိမြင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကုသဖို့ နည်းလမ်းတော့ မပေးခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူမှ မလိုအပ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက် မထားမိခင်မှာ ဒါကို သိထားစေချင်တယ်”
“ဘာကွာခြားချက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ညွှန်ကြားချက်က သူ မှတ်မိနေတဲ့အရာနဲ့ သီးခြားစီ ဖြစ်နေတာ။ အဲဒါကို ကျွန်မတို့ သဘောတရားအရ သိထားပြီးသားပါ။ အခုတော့ အဲဒီဆက်စပ်မှုကို ပိုပြီး ခွဲခြားနိုင်လာပြီ”
ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲ ဝင်တဲ့အခါ သူမက တံခါးကို ဖွင့်ပေးထားသည်။
“ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်အထိ စစ်ဆေးခွင့်ရှိမလဲဆိုတာကို သူပဲ ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်”
လီသန်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ ပြသတဲ့ မျက်နှာပြင်က ပွင့်နေသည်။
သူ့ဘေးမှာတော့ အန်နက် (Annet) ရဲ့ လျှောက်ထားချက် မိတ္တူကို သူ မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ထားပေးထားသည်။
သူ့အစ်မက သူ့အကြောင်းကို အမြဲမေးမြန်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ပြောပြခဲ့တုန်းက အကြောင်းကို သတိရမိသည်။
အခန်းထဲမှာ အခုတော့ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စက်ယန္တရားတွေကတော့ နံရံတွေအောက်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အထောက်အပံ့ ရနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ မဖြည်နိုင်သေးတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သတ္တမမြောက် အခန်းကတော့ ကျန်တဲ့ အခန်း (၁၆) ခန်းဆီကနေ ခွန်အားကို ချေးယူဖို့ မလိုတော့ပေ။
အဲဒါက မေလင် ဝင်လာတိုင်းမှာ အရေးပါလှသည်။
ကျွန်တော် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိတဲ့ ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“အက်ဒရီယာနာက သူ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ပေးပို့လိုက်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “တခြားသူတွေလည်း အတူတူပါပဲ”
သူ့လက်ဘေးက အေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မှုန်ဝါးဝါး စာကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
လက်ထပ်လိုက်ပြီလား?
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မေလ (၁၄) ရက်နေ့မှာ”
နောက်ထပ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကောင်းတာပေါ့။
အက်ဗလင်က သူ မြင်နိုင်တဲ့ နေရာမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ မုန့်ယူလာချင်ပေမဲ့ အီလမ် (Ilyen) က ကိရိယာတွေနားမှာ မုန့်အမှုန်တွေ ကျမှာကို တော်တော်လေး စိတ်မရှည်ဖြစ်နေလို့ပါ”
လီသန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်က လှုပ်ရှားသွားသည်။
အဲဒါက အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းလို့ ကျွန်တော် သေချာ မကြည့်ခဲ့ရင်တောင် လွတ်သွားနိုင်လောက်သည်။
မေလင်က သူမ ပေးနိုင်တဲ့ အရာထက် ပိုပြီး ကတိမပေးဘဲ နောက်တစ်ဆင့်ကို ရှင်းပြသည်။
သူတို့က မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုရဲ့ အစွန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ညွှန်ကြားချက်ရဲ့ အသေးငယ်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုပဲ လိုက်ကြည့်ချင်ကြသည်။ သူတို့က တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ပြန်မပြပါဘူး။ သူ့ကို မြစ်ကူးတဲ့နေရာဆီ အတင်းအကျပ် ပြန်မပို့ပါဘူး။
“ရှင်တို့ ချဉ်းကပ်မယ့် အစိတ်အပိုင်းကို ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ရွေးပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ရှင် ရပ်စေချင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ကို ရပ်ခိုင်းပါ”
လီသန်က သူမကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ့လက်ဘေးမှာ စကားလုံးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
ဘာလို့ ထိန်းသိမ်းထားတာလဲ?
မေလင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ညွှန်ကြားချက်ကိုလား”
သူ့မျက်လုံးက တစ်ချက် လှုပ်ရှားသည်။
မဟုတ်ဘူး။
နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မှတ်ဉာဏ်။
အက်ဗလင်က အနည်းငယ် ရှေ့ကို တိုးလိုက်သည်။
“ရှင်က ရှင်သူငယ်ချင်းတွေကို မှတ်မိချင်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို ပြောခဲ့တယ်လေ”
ကျွန်တော် မှတ်မိချင်ပါတယ်။
နောက်တစ်ကြောင်းက ပိုပြီး ကြာသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပိုပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေသင့်ကောင်းပါရဲ့။
သူ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို လာခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလဲဆိုတာကို အဲဒီအခါမှာ ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့သည်။
သူ့အနေနဲ့ စစ်ပွဲအကြောင်း ကြားသိခဲ့ရတာတွေက လူတွေဟာ တခြားနေရာတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ သိဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဖမ်းဆီးခံထားရသူသစ်တွေအကြောင်း ကြားသိရတာကလည်း အချို့ကို နာရီပိုင်း၊ ရက်ပိုင်းအတွင်း ကူညီပေးနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကုသမှုအတွက်တော့ လနဲ့ချီတဲ့ အားထုတ်မှုတွေ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သိဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။
“ရှင် ထိန်းသိမ်းထားချင်တဲ့အရာတစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှပဲ ဒီအခြေအနေက ပိုလွယ်ကူသွားမှာလို့ ရှင် မတွေးပါနဲ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
“ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူတွေက ဒီအလုပ်ကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါဟာ ခက်ခဲတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့လို့ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ကျဉ်းမြောင်းသွားအောင် ရှင် လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော် စကားကို အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ဖြေသိမ့်စကားတွေနဲ့ ဖိနှိပ်ထားပြီး ပြန်ပြောစရာ အခွင့်အရေးတောင် မရှိတော့တဲ့အထိ မလုပ်ချင်ပါ။
နောက်ဆုံးတော့ စာကြောင်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိခဲ့တယ်။
သူက တိုက်ပွဲမဖြစ်ခင် အချိန်လေးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
မြစ်ကမ်းပါးအထက်က စစ်တပ်စခန်းတစ်ခု။ စစ်သည်တွေက သိုင်းကြိုးတွေကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သီချင်းကို တရွတ်ဆိုးနဲ့ ဆိုနေပြီး နောက်စစ်သည်တစ်ယောက်ကတော့ အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေသည်။
မေလင်က သူ့ကို အဲဒီမြင်ကွင်းလေးကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ ပြောလိုက်သည်။
ဆစ်ဗရင်က ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စက်တွေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သက်စရာကတော့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ အမှတ်အသားတွေဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ အယ်လာရာက မူလကုသရေးဆိုင်ရာ အချိန်ဇယားညွှန်ကြားချက်တွေကို အခန်းထဲမှာ ဆူညံမသွားစေဖို့ တိုးတိုးလေး ဖတ်ပြနေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့် ကုလားထိုင်မှာပဲ ထိုင်နေလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အသုံးဝင်ဆုံးအရာက တခြားဘာမှ မလုပ်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းပါပဲ။
အခန်းထဲက အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လီသန်ရဲ့ အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။
မေလင်က သူမလက်ကို ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ရှိသေးတယ်မလား”
မျက်လုံးကို တစ်ချက် ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။
ဆက်လုပ်ပါ။
ခဏတာတော့ ဘာသံမှ မကြားရပေ။
ထို့နောက် အဝေးက အခန်းတစ်ခုခုမှာ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးပိတ်ထားလျက်နဲ့ ညည်းဆိုနေသလိုမျိုး အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီသန်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေ တင်းသွားသည်။
သူ့ဘေးက အေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ နှင်းခဲတွေက ကောက်ကွေးတဲ့ လိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
သက်စရာက သူမလက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်မယ်”
အသံက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ဆစ်ဗရင်က အထောက်အကူပြုစနစ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်က မူလအရောင်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဘယ်သူမှ လီသန်ကို ထပ်ကြိုးစားဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ကြပါ။
အက်ဗလင်က သူ့အသက်ရှူသံ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ကုသသူတွေ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ ကိရိယာမှတစ်ဆင့် ရေတိုက်လိုက်သည်။
မေလင်က သူမ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
အဲဒီအကြောင်းတွေကို နောက်မှပဲ ဆွေးနွေးကြပါတော့မည်။
တခြားသူတွေက ဘေးအခန်းဆီ ပြန်ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေသည်။
မိနစ်အတော်ကြာအောင် လီသန် ဘာမှ မရေးဘဲ အနားယူနေသည်။
ထို့နောက် သူ့လက်အောက်မှာ နာမည်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တရန် (Teren)။
“သီချင်းဆိုတဲ့သူလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
တစ်ချက် မှိတ်ပြသည်။
ဟုတ်တယ်။
နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။
သူ့မှာ သမီး သုံးယောက် ရှိတယ်။
အဲဒီနာမည်ကို မျက်နှာပြင်ပေါ်က အမှတ်အသားတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်တော့တဲ့အထိ ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ကျွန်မတို့ ဒါကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေးရမလား”
ဟုတ်။
အက်ဗလင်က စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက် ထုတ်လိုက်သည်။
သူမက သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ နာမည်ကို ရေးပြီး အောက်မှာတော့ လီသန်က ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရာကို ရေးလိုက်သည်။
သူက သူမ ရေးနေတာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့ကို အနားယူခွင့် ပေးလိုက်ကြသည်။
အခန်းအပြင်ဘက်မှာ မေလင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ သူတို့က အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို သူ့ရဲ့ မူလမှတ်ဉာဏ်နဲ့ ပိုပြီး ခွဲခြားနိုင်တဲ့ အပိုင်းတိုလေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။
သူတို့က အဲဒါကို မဖယ်ရှားခဲ့ပါ။
သူ တောင်းဆိုတဲ့အချိန်မှာပဲ ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဒီနေ့အတွက်တော့ အဲဒီအလုပ်က ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ဩဆယ်လ် (Othellos) တရားရုံးက ကိုယ်စားလှယ် ရောက်လာသည်။
သူက အဖြူရောင်အလံကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အစောင့်လေးယောက်နဲ့အတူ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာကာ လမ်းကြောင်းကနေ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်က ကင်းစောင့်တွေက အီလီဇာ (Eliza) စာရွက်စာတမ်းတွေကို စစ်ဆေးပြီး အစောင့်အရှောက်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ပေးတဲ့အထိ သူတို့အဖွဲ့ကို လက်ခံရာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှာပဲ ထားရှိခဲ့သည်။
သူ့နာမည်က ဆီရီဗန် (Serevan) ဖြစ်သည်။
သူက လည်ပင်းမှာ ငွေရောင်ဆွဲကြိုး ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူကိုယ်စားပြုတဲ့ အာဏာပိုင်အဖြစ် အထင်ခံရလေ့ရှိသူတစ်ယောက်ရဲ့ သတိထားရတဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုးနဲ့ ပြုမူနေထိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ခန်းမငယ်ထဲမှာ လက်ခံတွေ့ဆုံသည်။
ကလေးတွေ မရှိ၊ လူနာတွေ မရှိ၊ သူ့ကို ပြသဖို့အတွက် ခေါ်လာတဲ့ ဒုက္ခသည်သစ်တွေလည်း မရှိပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတစ်ဖက်မှာ ထိုင်ပြီး အက်ဒရီယာနာက နောက်တစ်ဖက်မှာ ထိုင်သည်။ လက်ဇန်းဒါး (Lexander) က ကွန်ကောဒီယာ (Concordia) ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။ မေရီနဲ့ အီလီဇာတို့က စာရေးစာချီစားပွဲဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ဘဲလ်ကျောက်မိုင်း (Bell Quarry) က ပြန်လည်ရရှိတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေဘေးမှာ ကယ်ဒရစ် (Caldris) ရှိနေသည်။
ဆီရီဗန်က သူ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်း တိကျစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က တရားရုံးရဲ့ လျော်ကြေးပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို ယူဆောင်လာတာပါ”
“ဖတ်ပြလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တောင်းဆိုချက်ထဲမှာ ဟားဗက် (Halveth) ကို အရင်ဆုံး နာမည်တပ်ထားသည်။
ပြီးတော့ သိမ်းဆည်းခံထားရတဲ့ ကိရိယာတွေ၊ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ထိန်းချုပ်ကိရိယာတွေ။
နောက်ဆုံးတော့ နဂါးတွေအကြောင်း။
သူတို့အကြောင်း ရောက်လာတဲ့အခါ အသုံးအနှုန်းတွေ ပြောင်းသွားသည်။ သူတို့ကို တရားဝင် ထိန်းသိမ်းမှုကနေ ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့ စစ်ရေးပိုင်ဆိုင်မှုတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ လူသားအကျဉ်းသားတွေကိုတော့ တရားရုံးက တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသူတွေအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
ဆီရီဗန်ရဲ့ အသံက တစ်လျှောက်လုံး တည်ငြိမ်နေသည်။
သူက နောက်ဆုံးရက်သတ်မှတ်ချက်နဲ့အတူ ငြင်းပယ်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို နှောင့်ယှက်ခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်မယ်ဆိုတဲ့ သတိပေးချက်နဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း စကားမဆိုကြပါ။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ မိတ္တူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့ ကော်လာတွေကို လူတွေကို ပြန်တပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား”
“တရားရုံးက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေအနေ သတ်မှတ်ချက်ကို ငြင်းပယ်ပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာက ရှေ့ကို တိုးလိုက်သည်။
“ကော်လာတွေကိုရော ငြင်းပယ်တာလား”
ဆီရီဗန် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ခွင့်ပြုချက်ရထားတဲ့ ထိန်းချုပ်ကိရိယာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိပါဘူး”
“သူတို့က ဒီမှာရှိနေတာ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမရဲ့ အသံက သူ သေချာနားထောင်မှ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းသည်။
“ကျွန်မတို့က အဲဒီကော်လာတွေအောက်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးခဲ့တာပါ”
ကယ်ဒရစ်က ဟားဗက်ရဲ့ အမိန့်စာမိတ္တူကို စာရေးစာချီစားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဒီတံဆိပ်ကို ခင်ဗျား မှတ်မိလား”
ဆီရီဗန်က ချက်ချင်း မချဉ်းကပ်လာပါ။
အီလီဇာက စာရွက်ကို သူနေရာမရွှေ့ဘဲ ဖတ်နိုင်မယ့်နေရာကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးတွေက ခေါင်းစဉ်တစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားသည်။
“တရားမဝင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအတွင်း ရရှိလာတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”
“ဒါတွေကို စစ်ဆေးပြီးသားပါ” ဟု ကယ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ မူရင်းစာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိတယ်။ ဒီစာတွေကို သယ်လာတဲ့လူလည်း ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကွပ်မျက်မှုကို အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်”
ဆီရီဗန်က နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မျက်လုံးကို ပြူးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ်ကတော့ စကားလုံးကို မလျှော့တမ်း ပြောသည်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လက်တွေကို ကုလားထိုင် လက်တင်ခုံပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။
အောက်မှာ နှင်းခဲတွေ မရှိပါ။ ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးသားပါ။
“ဟားဗက်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေဆဲမို့ သူက ထိန်းသိမ်းခံထားရတုန်းပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “သူ့လက်ထဲကနေ ပြန်လည်ရရှိလာတဲ့ လူတွေကတော့ လွတ်လပ်နေဆဲပါ။ ကိရိယာတွေကိုလည်း နောက်တစ်ခါ အသုံးမပြုနိုင်အောင် လုံခြုံအောင် သိမ်းထားပြီးပါပြီ”
“ခင်ဗျားက တရားရုံးရဲ့ အာဏာကို ငြင်းပယ်တာလား”
“ဒီတောင်းဆိုချက်တွေကို ကျွန်တော် ငြင်းပယ်ပါတယ်”
လက်ဇန်းဒါးက သူ့မိတ္တူကို ကျွန်တော့်မိတ္တူဘေးမှာ ချလိုက်သည်။
“ကွန်ကောဒီယာကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ အဖြေပေးပါတယ်”
ကိုယ်စားလှယ်က သူ့ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“မင်းတို့က မင်းတို့နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဒီဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့အတူ ချည်နှောင်လိုက်မှာလား”
“ဒါက ချည်နှောင်ပြီးသားပါ” ဟု လက်ဇန်းဒါးက ပြောသည်။
ဆီရီဗန်က တံခါးတွေကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာပြီး ဒီအဖြေကို ပိုသေချာသွားအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေပုံရသည်။
ဘယ်သူမှ ထွက်မလာခဲ့ပါ။
“တရားရုံးက ဒီပြစ်မှုတွေကို ညွှန်ကြားနေသူတွေနဲ့ ဒီအမှုတွေမှာ ပါဝင်မိအောင် လမ်းမှားရောက်သွားတဲ့သူတွေကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပါသေးတယ်”
မေရီရဲ့ နားရွက်တွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကိုယ်စားလှယ်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျားက ဒီစစ်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ နယ်မြေတွေကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ခင်ဗျား သယ်လာတဲ့အရာတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်တောင် မဖြစ်မိဘူးလား”
သူ့မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ မူဝါဒတွေကို ငြင်းခုံဖို့ အာဏာ မရှိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖြေကို တိတိကျကျ ပြန်သယ်သွားပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က စာဖြင့် အကြောင်းပြန်ကြားဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ကိုယ်စားလှယ်က ဘေးအခန်းမှာ အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ စောင့်နေစဉ်မှာ စာရေးစာချီတွေက စာကို ပြင်ဆင်ကြသည်။
အဲဒီစာထဲမှာ တောင်းဆိုချက်တွေကို ငြင်းပယ်ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားကာ အတင်းအကျပ် အမှုထမ်းရခြင်းကနေ လွတ်မြောက်လိုသူတိုင်းအတွက် လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပေးထားသည်။ လက်နက်ချခြင်း မပြုခင် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုတွေအတွက်တော့ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးမယ်လို့ ကတိမပေးထားပါ။
သက်သေတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထွက်ဆိုချက်တွေကိုတော့ ချန်လှပ်ထားပြီး သက်ဆိုင်ရာ အမိန့်စာမိတ္တူတွေကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
မူရင်းစာရွက်စာတမ်းတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မည်။
ဆီရီဗန်က နေ့လယ်မတိုင်ခင် ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ့အစောင့်တွေက အပြင်ဘက်ကင်းစောင့်တွေကို ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါ ရေ၊ ခရီးအတွက် အစားအသောက်နဲ့ စစ်ဆေးပြီးသား သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ပြန်လည် ရရှိသွားကြသည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားတာကို ကျွန်တော် အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်နေလိုက်သည်။
သော (Thor) က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်သည်။
“သူက ခင်ဗျားကို ဒေါသထွက်စေချင်တာ”
“သူ အောင်မြင်သွားတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ပိုပြီး ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဖော်ပြလို့ရမယ့် အရာတစ်ခုခုကို လိုချင်ခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“အခန်းတွေ ပျက်စီးမသွားဘူး။ ကိုယ်စားလှယ်လည်း အေးခဲမသွားဘူး။ စိတ်ပျက်စရာ ခရီးစဉ်တစ်ခုပေါ့”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိသည်။ ဟာသဆန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
အောက်ဘက်တွင် အဖြူရောင်အလံငယ်လေးသည် ထောက်ပံ့ရေးလှည်းတန်းများနောက်သို့ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
“တရားရုံးက ကျွန်တော်တို့ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ထဲက တချို့ကတော့ သေချာပေါက် ပြောလိုက်ရင် ငြင်းလို့မရတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ”
သူမ ပြတင်းပေါက်ဘက်မှ လှည့်လာသည်။
“အီလီဇာက သူတို့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာသလားဆိုတာ လမ်းမတွေပေါ်မှာ စစ်ဆေးနေတယ်။ သူတို့ပေးတဲ့ စာအပြင် နောက်က ဘာတွေ ပါလာသေးလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ပိုသိချင်တယ်”
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပင်။
ထိုနေ့လယ်တွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော နယ်မြေများမှ ကောင်စီဝင်များကို ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
ကိုယ်စားလှယ်၏ စကားများက နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။ လမ်းဘေးစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ကောလာဟလ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကြားလာသော ကြောက်လန့်နေသည့် ခရီးသွားတစ်ယောက်ထံမှ ကြားရသည်ထက် ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ တိုက်ရိုက်ကြားရတာက ပိုကောင်းပါသည်။
မာရင်က ဩဆယ်လ် (Orselle) မှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။ ပြည်တွင်းမှ ကိုယ်စားလှယ်များကလည်း သူတို့၏ စာရေးစာချီများနှင့်အတူ ရောက်လာကြပြီး ကုန်သွယ်မှု၊ လက်တုံ့ပြန်မှုများနှင့် ဒုက္ခသည်များ ရွှေ့ပြောင်းမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို စာရင်းပြုစုကြသည်။
တစ်ယောက်က ဂရေးကိပ် (Greykeep) နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ခြင်းက သူ့နယ်မြေကို ပစ်မှတ်ဖြစ်လာစေသလားဟု မေးသည်။
သူ ပြောပြီးသည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်နားထောင်လိုက်သည်။
သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ့လက်များ တုန်ရီနေသည်။ သူ့နယ်မြေထဲမှ ရွာနှစ်ရွာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးဖြစ်သလို၊ နောက်ထပ်ပေးမည့် ကတိစကားတစ်ခုက သူတို့ကို ဘယ်လောက်အထိ ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။
“ခင်ဗျားတို့ တောင်းဆိုချက် မပို့ခင်ကတည်းက ခင်ဗျားတို့လူတွေ တိုက်ခိုက်ခံနေရတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အခုလို လက်ခံလိုက်တာက ဘာမှမထိခိုက်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒီအန္တရာယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှန်တရားကို ခင်ဗျားတို့ကို သိခွင့်ရှိသလို၊ ရင်ဆိုင်ဖို့ ရှိနေတဲ့ အင်အားစုတွေအကြောင်းကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူရမှာပါ”
သော (Thor) က လက်ရှိ တပ်ဖြန့်ထားတဲ့ မြေပုံကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နေရာတွေ၊ အနားယူနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အချက်အလက်တွေ အပြည့်အစုံ မရသေးတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို သူတို့ကို ပြသလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူတို့၏ ကင်းထောက်များနှင့် ရွာသူကြီးများ တင်ပြလာသည့် အချက်အလက်များကို နားထောင်ကြသည်။
အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် မာရင်က ကျန်နေခဲ့သည်။
“နောက်တစ်ခါ သူတို့ တောင်းဆိုချက် ထပ်ပို့လာရင် ဩဆယ်လ်ကောင်စီက ငြင်းပယ်တဲ့အထဲမှာ သူတို့နာမည်ကိုပါ ထည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ထည့်ပေးပါမယ်”
ညနေစောင်းသည့်အခါ အိမ်တော်အတွင်းရှိသူများလည်း အခြေအနေအကြောင်းကို အတော်လေး သိရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။
အသေးစိတ်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လုံလောက်သော အချက်အလက်များ သိရှိသွားကြသည်။
ဂျူလီယန်က စာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်တွင် ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်တွင် သစ်သားအချပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ထဲဝှက်ထားခဲ့သည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို နဂါးတွေကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ ခိုင်းနေတာလား”
ကျွန်တော် သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူက ထိုမေးခွန်းကို ကြားပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သစ်သားပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကေးရွန် (Kaerun) ကိုရောလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“မပေးဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်”
သူ ချက်ချင်း မော့ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ပြန်မလွှတ်ပေးဘူး”
သူ့မျက်နှာပေါ်က တင်းမာမှုတွေ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။
ဂယ်ရစ်က အနားတိုးလာပြီး သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“သူ့ကို စင်ကို ပြကြမလား”
ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ မလှုပ်ရှားပါ။
“ခင်ဗျား အဲလိုပြောမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ထင်ထားပြီးသားပါ”
“မင်းက ဘာမဆို အမြဲမေးလို့ရပါတယ်”
သူ့လက်လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး စင်တစ်ခုထက် ပိုအရေးကြီးပုံရသော ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုကို သွားကြည့်ကြသည်။
စင်က ညီညာနေသည်။
ဂျူလီယန်က သစ်သားဘောလုံးတစ်လုံးကို အစွန်းနားမှာ တင်ပြလိုက်ပြီး သူ တင်လိုက်တဲ့နေရာမှာပဲ ငြိမ်နေတာကို ပြသသည်။
ကာရိုက သဘောမတူပါ။
သူမအတွက်တော့ ဘောလုံးလိမ့်သွားတာကပဲ ကြိုက်နှစ်သက်စရာ ဖြစ်နေပုံရသည်။
ဂယ်ရစ် ဂရေးက သူမအတွက် ဘောလုံးကို လိမ့်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။ ဆီရာဖီနာက ဒီသရုပ်ပြမှုမှာ ဘောလုံးတွေ ပိုလိုသေးသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အစ်ဂနေရှပ်စ်က သစ်သားငှက်ရုပ်ကို ကောက်ယူပြီး အောက်ဆုံးစင်ပေါ်သို့ အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။
“အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ” ဟု သူ ကြေညာသည်။
ဂျူလီယန် ပြုံးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က စင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အလုပ်ဖြစ်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ”
“နောက်တစ်ခါ ကျောင်းခန်းထဲက ကုလားထိုင်ကို ပြင်ရမယ်” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“မနက်ဖြန်မှပေါ့”
“အဲဒါလေးက နည်းနည်းလေးပါ—”
“မနက်ဖြန်မှ” ဟု ဂယ်ရစ်က ထပ်ပြောသည်။ စိတ်ပူနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အလုပ်ရှုပ်နေခြင်းက အနားယူဖို့ ရှောင်လွှဲတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်မှန်းသိတဲ့သူတစ်ယောက်လို နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်လည်း လက်ခံလိုက်ပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ ကော်ဇောပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။
တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ပြင်ဆင်ထားသော စင်လေးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ဗလာဖြစ်သွားပြန်သည်။
ဇွန်လ (၁၃) ရက်နေ့တွင် စလိတ်ဖို့ဒ် (Slateford) မှ ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခု ရောက်လာသည်။
ထဲမှာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော စက်ရုံမှ ကြိတ်ထားသည့် မုန့်ညက်များ၊ ရန်းနစ် (Rennick) ထံမှ စာတစ်စောင်နှင့် နားရွက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသည့် မြေစေးရုပ် မြေခွေးတစ်ကောင် ပါလာသည်။
လက်သမားတွေက အိမ်ရှေ့ခန်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်ပေးပြီးနောက် ရန်းနစ်ရဲ့ သမီးတွေကို သူတို့အိမ်ကို လာကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ ရေပေးဝေမှုနဲ့ အမိုးပြင်ဆင်မှုတွေ မပြီးမချင်း သူတို့က တခြားနေရာမှာပဲ နေဦးမှာဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လေးတွေကိုတော့ ပြန်ရသွားကြပြီဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့မှာလည်း မြေခွေးရုပ်လေး ရှိသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပုံရသည်။
ရန်းနစ်ရဲ့ စာထဲမှာတော့ ရုပ်လေးရဲ့ အခြေအနေအတွက် တောင်းပန်ထားသည်။
အက်ဗလင်က အဲဒီအပိုင်းကို ဖတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူက အများကြီး ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာပဲ”
အက်ဒရီယာနာက ပန်းအိုးငယ်ဘေးမှာ ရုပ်လေးကို တင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူက သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာမှာ နေထိုင်ဖို့ ထိုက်တန်တာပေါ့”
ကျွန်တော် ထိုရုပ်သေးရုပ်လေးကို လိုအပ်သည်ထက် ပိုကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ရန်သူတွေက အဲဒီမီးဖိုချောင်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ။
ကလေးတစ်ယောက်က အဲဒီထဲကို ပြန်ဝင်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ။
ရလဒ်အနေနဲ့ နားရွက်တစ်ဖက်ပြတ်နေတဲ့ ရုပ်လေးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးဖိုခန်း အပေါ်စင်မှာ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ထားထားသင့်တဲ့ အစီရင်ခံစာတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လိုက်မိသည်။
ထိုနေ့နံနက် နောက်ပိုင်းတွင် အီလာရာက ဆေးရုံမှ နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု သယ်လာသည်။
လီသန်က တီရန် (Teren) သီချင်းရဲ့ ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။
သူက နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုတွေ မလုပ်ချင်သေးပါ။ သူ မေ့မသွားခင်မှာ စာသားတွေကို တစ်ယောက်ယောက်ကို ချရေးခိုင်းချင်သည်။
မေလင်က ချရေးပေးလိုက်သည်။
အီလာရာ ကျွန်တော့်ကို ပေးသော စာရွက်မှာ သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ကူးယူထားသော မိတ္တူဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ စိုစွတ်နေတဲ့ ဖိနပ်တွေ၊ အစားအသောက် ညံ့ဖျင်းတာတွေနဲ့ သူ့တပ်သားတွေထက် ပိုကောင်းကောင်း စားသောက်နေရတဲ့ မြင်းပိုင်ရှင် အရာရှိတစ်ယောက်အကြောင်း ညည်းညူထားတဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စစ်ချီသီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
စာသားတစ်ပိုဒ်မှာတော့ မပြီးဆုံးသေးပါ။
အောက်ဆုံးတွင် မေလင်က လီသန်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
တီရန်က အဲဒီအပိုင်းကို ညတိုင်း ပြောင်းလဲသီဆိုလေ့ရှိသည်တဲ့။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို အသံထွက် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို သုတ်လိုက်သည်။
“ရှင် နောက်တစ်ခါ သွားဦးမှာလား” ဟု သူမ မေးသည်။
“သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ဂရုတစိုက် ခေါက်လိုက်သည်။
လီသန်အကြောင်း သတင်းတွေက သူ့အတွင်းစိတ်ထဲက တိုက်ပွဲတွေအကြောင်းပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။
အခုတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သီချင်းကို အဆင်မပြေစွာ သီဆိုပြီး သူများကို ရယ်မောစေဖို့ စာသားတွေ ထပ်ဖြည့်တတ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ။
ပိုခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိလာဦးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။
နေ့ရက်က ကမ်းရိုးတန်းမှ ကောင်စီအစီရင်ခံစာဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
အင်ကလေဗ် (Enclave) မှ စေတနာ့ဝန်ထမ်း နောက်ထပ် နှစ်ဦး ရောက်လာပြီး ကတိပေးထားသော ခြောက်ဦးအနက် လေးဦး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့က ကင်းလှည့်မည့် လမ်းကြောင်းများကို တာဝန်မယူမီ အချက်ပေးစနစ်အတွက် လေ့ကျင့်မှုများ စတင်ကြမည်ဖြစ်သည်။
ဒေဗင်က ကင်းစခန်းများအတွက် ပိုမိုရှင်းလင်းသော သတိပေးစနစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရာမှာ ကူညီပေးသည်။ အက်ရှာရာက ရော့သ် (Rauth) ရဲ့ တပ်ဖွဲ့နဲ့အတူ ပထမဆုံး လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးစိုက်ခံရရင်တောင် မသေနိုင်တဲ့သူတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာက ပိုပြီး အာရုံစိုက်မှု လိုအပ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူမက လေ့ကျင့်ခန်းကို ထပ်လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သောကတော့ အဲဒါကို ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုလို့ ယူဆသည်။
ရန်သူက အရှေ့ဘက် ပိုဝေးတဲ့ လမ်းတွေကို ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ကို အတွင်းပိုင်း တောင်ကုန်းများအထက်မှာ တစ်ခါ မြင်လိုက်ရသေးသော်လည်း ကော်လာ တပ်ထားသလားဆိုတာကိုတော့ အဝေးကြီးဖြစ်နေတာကြောင့် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပါ။
ဘယ်သူကမှ ဒီအခြေအနေကို လုံခြုံတယ်လို့ မပြောကြပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းသမားတွေက ပိုပြီး အနားရလာကြသည်။ သတင်းစကားတွေကလည်း အရင်ကထက် ပိုမြန်လာသည်။ စလိတ်ဖို့ဒ်မှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တံတားကလည်း တည်ဆောက်ရေးသမားတွေကို နှစ်ဘက်လုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးနေသည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး အမိန့်စာတွေကို လက်မှတ်ထိုးပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆိုဖာပေါ်မှာ ရှိနှင့်နေပြီး သူမရဲ့ ဖိနပ်တွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချွတ်ထားသည်။ အက်ဗလင်က သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ရန်းနစ်ရဲ့ စာကို ပြန်ဖတ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဘေးမှာ သွားထိုင်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာတွေ ဘာမှ မပါလာပါ။
ခဏလောက်တော့ မီးခွက်တွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ မှောင်ရီပျိုးလာတာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက မီးဖိုအပေါ်စင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်နေ့ကျရင် ကလေးကို ဒီမြေခွေးရုပ်လေးအကြောင်း ပြောပြရမယ်”
ကျွန်တော် သူမကြည့်တဲ့ဘက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာပြောပြမလဲ”
သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူ့အိမ်ကို သူ ပြန်ရောက်သွားတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ဆီက ရလာတာပါလို့ ပြောပြမယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဒီအဖြေကပဲ ပြည့်စုံလုံလောက်နေတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ပိုကောင်းအောင် ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားမနေခဲ့ကြပါ။