အခန်း (၃၅၁) - ကျွန်ုပ်တို့ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသော အမည်နာမများ
လှည်းတန်း ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် အီရစ်သ် နိုးလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး လယ်ကွင်းများနောက်ကွယ်မှ ဩဆယ်လ်၏ မီးအိမ်ရောင်များကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။
သူမ ခေါင်းကို မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ဗေးလစ်သ်က ချက်ချင်းပင် သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
"မြင်းတွေကို လဲဖို့အတွက် ခဏရပ်တာပါ"
အီရစ်သ်က သူမ၏ ပခုံးကျော်၍ မီးအိမ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်လာသော အရိပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။
"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
"အနာပျောက်ဆေးဆရာတွေပါ"
အီလိုင်ရာက နဂါးငယ်လေး သေချာကြည့်နိုင်စေရန် အရှိန်ကို လျှော့၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
"ကျွန်မနာမည် အီလိုင်ရာပါ။ ဆိုဗန်လည်း ကျွန်မနဲ့အတူ ပါလာတယ်။ အော်ရီသသာက ကျွန်မတို့ကို လာဖို့ ပြောထားလို့ပါ"
သူမသည် ဒဏ်ရာရထားသော အတောင်ပံကို ချက်ချင်း မထိတွေ့ဘဲ လှည်းဘေးတွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အီရစ်သ်က ဗေးလစ်သ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့က ကျွန်မကို တခြားနေရာတစ်ခုခု ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မြို့ရဲ့ ဟိုဘက်နားက တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာတစ်ခုကို သွားမှာပါ" ဟု ဗေးလစ်သ်က ပြောသည်။ "အာဗက် အဲဒီမှာ ရှိတယ်"
အီရစ်သ်၏ ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ပို၍ မော့တက်လာသည်။
"ကြေးနီရောင် နဂါးလေးလား"
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်ုပ်တို့ သူမကို မြောင်းထဲက ဆယ်ယူခဲ့ချိန်ကစပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုမှလွဲ၍ အခြားခံစားချက်မျိုး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
"သူ လွတ်လာတာလား"
အီလိုင်ရာက သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို လှည်းဘောင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ လွတ်လာခဲ့ပြီ။ အခုတော့ ဒီခရီးက မင်းရဲ့ အတောင်ပံကို ဘာတွေဖြစ်စေခဲ့သလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"
ထိုညနှောင်းပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ကမ်းရိုးတန်းရှိ ကျောက်မိုင်းသို့ ရောက်ရှိကြသည်။
အာဗက် နိုးနေသည်။
သူသည် လှည်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထရပ်လိုက်သော်လည်း အီလိုင်ရာ၏ သတိပေးသည့် အကြည့်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူကိုယ်တိုင်၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ပျောက်ကင်းဆဲပင် ရှိသေးသည်။
"ကျွန်တော် သူမကို မှတ်မိတယ်" ဟု သူက အော်ရီသသာကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သို့သော် အီရစ်သ်က ကြားလိုက်ရသည်။
သူမသည် အသံလာရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
"မင်း သေသွားပြီလို့ သူတို့ ပြောကြတယ်"
အာဗက်က သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဆေးဆရာများ ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် နေရာဘေးတွင် သူ ကိုယ်တိုင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"သူတို့က အဲဒီလိုမျိုး အများကြီး ပြောကြတာပါပဲ"
ကျွန်ုပ်တို့သည် အီလိုင်ရာနှင့် ဆိုဗန်တို့ အီရစ်သ်ကို လှည်းပေါ်မှ ပြောင်းရွှေ့ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ နူးညံ့သော အထောက်အပံ့များဖြင့် ဂရုတစိုက် မတင်ရသလို သူမ နာကျင်ကြောင်း ပြောသည့်အခါတိုင်း အကြိမ်ကြိမ် ရပ်တန့်ပေးခဲ့ရသည်။
ပြီးစီးသွားသည့်အခါ အာဗက်သည် သူမ မြင်နိုင်သည့် နေရာတွင် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
ဗေးလစ်သ်က နောက်ဆုံးတွင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမ လူသားပုံစံ ပြောင်းလိုက်ချိန်တွင် လက်များ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ရေတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမသည် စကားမပြောမီ ရေတစ်ဝက်ခန့် သောက်လိုက်သည်။
"ကေးရွန်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အစ်ကိုရဲ့ နာမည်ပါ။ ကျွန်မတို့ ပြန်မသွားခင် ဒီနာမည်ကို သိထားသင့်တယ်"
ဇွန်လ (၂) ရက်နေ့တွင် အီရစ်သ်က သူမ ပြောနိုင်သမျှ အချက်အလက်များကို ပြောပြသည်။
အီလိုင်ရာက စကားပြောချိန်ကို အတိုချုပ်သာ ခွင့်ပြုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အီရစ်သ်အနေဖြင့် လူတိုင်းကို မြင်နိုင်ရန် ခေါင်းလှည့်စရာ မလိုသည့် နေရာတွင် ထိုင်နေကြသည်။
ကေးရွန်သည် အပေါ်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် အချုပ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အစောင့်များ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားသည့် ညများတွင် သူသည် ကန့်လန့်ကာ နံရံမှတစ်ဆင့် သူမနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။
အောက်ဘက်တွင်လည်း အခြားနဂါးတစ်ကောင် ရှိနေသေးပြီး အီရစ်သ် တစ်ခါမျှ သေချာ မမြင်ဖူးသည့် အနီရောင် အမတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
အကာအရံများဖြင့် ကာထားသည့် ခြံဝင်းထဲတွင် နဂါးများကို ထိန်းချုပ်သည့် ကိရိယာများ ရှိသည်။
"သူတို့ တစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲချင်တဲ့အခါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားတယ်" ဟု အီရစ်သ်က ပြောသည်။
သူမ၏ အကြည့်များမှာ ကျွန်ုပ်တို့နောက်က ကျောက်တုံးများဆီသို့ ရောက်နေသည်။
အီလိုင်ရာက သူမ၏ အကြည့်အောက်သို့ ရောက်လာအောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
"မင်း အခု လွတ်မြောက်လာပြီ"
အီရစ်သ် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဗေးလစ်သ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက မင်းရဲ့ အတောင်ပံပေါ်က အမာရွတ်အကြောင်း ပြောပြတယ်"
ဗေးလစ်သ် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
"မင်းကို ပြန်မတွေ့ရဘဲ သူ သေသွားရင် မင်း ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်လို့ သူ ပြောတယ်"
"ပန်းပုရုပ်လေးတစ်ခုလေ" ဟု ဗေးလစ်သ်က ပြောသည်။
သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးလျသည်။
"သူ အဲဒါကို ငှားသွားတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ"
အီရစ်သ် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။
"မင်း မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ ပြောတယ်"
ဗေးလစ်သ် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
အီလိုင်ရာက စကားဝိုင်းကို အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်သည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည် ဘဲလ်ကျောက်မိုင်းသို့ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် တူညီသော ချဉ်းကပ်လမ်းကြောင်းများကို တစ်ပတ်လုံး ထပ်မံ လေ့လာနေ၍ မရတော့ပေ။
ဗေးလစ်သ်တွင် နောက်ဆုံး၌ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ရလာရုံမျှဖြင့် စောဒကတက်၍လည်း မရနိုင်ပေ။
သောရ်သည် ထိုနေ့လည်တွင် ဩဆယ်လ်၌ တပ်မှူးများကို စုစည်းခဲ့သည်။
ပြန်လာသော ကင်းထောက်များက လမ်းပေါ်တွင် အစောင့်များ ပိုများလာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အကျဉ်းသားများမှာတော့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။ လုပ်သားအဖွဲ့များက ရေလှောင်ကန်ဘေးရှိ လမ်းကြောင်း၏ ပျက်စီးနေသော အပိုင်းကို ပြုပြင်နေကြသည်။
"သူတို့ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေး လှည်းတွေက ဒီနေရာမှာ အရှိန်လျှော့ရလိမ့်မယ်" ဟု မဲရိုဗာက မြေပုံကို ထောက်ပြရင်း ပြောသည်။ "ခြံဝင်းအလွန် လမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ပိတ်ဆို့လိုက်ရင် အင်အားဖြည့်တပ်တွေက လှည်းပေါ်က ဆင်းလာရလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရေပြင်ကို ပတ်သွားရလိမ့်မယ်"
"ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ထွက်မယ့် လမ်းကြောင်းကော" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းပါ။ လူနာတင်စင်တွေ သွားလို့ရအောင် ချဲ့ထားမယ်။ လေးလံတဲ့ လှည်းတွေတော့ မဝင်နိုင်ဘူး"
အော်ရီသသာက ခြံဝင်းနှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိဘူးဆိုရင် ဒါက ပြဿနာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
"ဒါဆိုရင် လူတိုင်းကို အန္တရာယ်ထဲ မထည့်ခင် အရင် စုံစမ်းရမယ်" ဟု သောရ်က ပြောသည်။ "ပထမအဖွဲ့က အပေါ်ဘက် နံရံကို ရောက်ရမယ်။ ဒုတိယအဖွဲ့က လူသားအကျဉ်းသားတွေဆီ ရောက်ရမယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ပြိုင်နက် စတင်ကြမယ်"
ကယ်လ်ဒရစ်က ကျွန်ုပ်တို့ သိထားသည့် လည်ပတ်ပုံစံများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ကိရိယာများကို ချပြသည်။
ဒီတစ်ခါတွင် သက်စ်ရာလည်း သူနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်။
လည်ပတ်နှစ်ခုအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းကိရိယာများကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည် ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယခု လိုအပ်သည်မှာ နဂါးများက ကျွန်ုပ်တို့ကို အနားကပ်ခွင့်ပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။
အစည်းအဝေး မပြီးဆုံးမီ လက်ဇန်းဒါး တံခါးမှ ဝင်လာသည်။
သူသည် ဘောလ်ဒါ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ စေလွှတ်မည့်သူများအစား အစားထိုးရန် တပ်သားသစ်များ ခေါ်လာခဲ့ပြီး ဂရေးကိပ်၏ ကာကွယ်ရေးကို အီလီဇာနှင့် ရော့သ်တို့လက်အောက်တွင် စနစ်တကျ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် ဘောလ်ဒါနဲ့အတူ ဩဆယ်လ်ကို ထိန်းထားလိုက်မယ်" ဟု သူက ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကမ်းရိုးတန်းကို စိုးရိမ်ပြီး နောက်ပြန်ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး"
သူ သောရ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ"
"အဲဒါပဲ ကျွန်တော့် ရည်ရွယ်ချက်ပါ"
ဗေးလစ်သ်က တံခါးပေါက်နားတွင် ရပ်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းကို နားထောင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမ သောရ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
"သူ ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သူ့ဘေးမှာပဲ နေခဲ့မယ်"
သောရ် သူမ၏ အကြည့်ကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် အဲဒီဖြစ်နိုင်ခြေအတွက် အခုကတည်းက စီစဉ်ရမယ်။ သူ ဘာတွေ လိုအပ်နိုင်မလဲဆိုတာ မဲရိုဗာကို ပြောပြထားပါ။ တိုက်ပွဲ စဖြစ်ပြီးမှ အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့ မရဘူး"
ဗေးလစ်သ် စောဒက တက်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မိသည်။
သို့သော် သူမသည် စားပွဲဆီသို့ ကုလားထိုင်တစ်ခု ဆွဲယူလိုက်သည်။
"သူက အော်ရီသသာထက် ပိုသေးတယ်" ဟု သူမ စတင် ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ဂရေးကိပ်သို့ အဝတ်လဲရန်၊ အစာစားရန်နှင့် မိသားစုကို တွေ့ရန်အတွက် ခဏတာ ပြန်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ထွက်ခွာရမည့်အချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်အကြောင်း မမေးမြန်းမီ ဆေးဆရာများအကြောင်း အရင် မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဩဆယ်လ်ကို ကာကွယ်ရန် ဘယ်သူတွေ ကျန်ခဲ့မည်နည်းဟု မေးသည်။
ကျွန်ုပ် နှစ်ခုလုံးကို ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ထိုင်ပြီး အခန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်သွားစေလိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ဂျူလီယန်၏ ဗန်းထဲ၌ ခွက်သုံးခွက်နှင့် တိုဘင်ထံမှ ပေးစာတစ်စောင် ရှိနေသည်။
"သူက ဂျူလီယန်ကို ပဲစိုက်ဖို့ ကူညီပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်" ဟု အက်ဒရီယာနာက ခဏအကြာတွင် ပြောသည်။
"တော်ဝင်လုပ်အားကို အန္တရာယ်များတဲ့နေရာမှာ သုံးတာပဲ"
အက်ဗလင် ပြုံးသည်။
"ဂယ်ရစ်က သူ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်"
ကျွန်ုပ် ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဥယျာဉ်အကြောင်း၊ ကလေးများ၏ နောက်ဆုံး ငြင်းခုံမှုအကြောင်းနှင့် မီရယ်လ်က ဟယ်လီနာကို သင်ပေးနေသော သီချင်းအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်ုပ် ထလိုက်သောအခါ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထားသည်။
"ဗေးလစ်သ်ကို ကျွန်မတို့ သူ့အကြောင်း တွေးနေတယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ"
"ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်"
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို နမ်းပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်ုပ်၏ နဖူးပေါ်တွင် မှီထားလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ထဲမှာ လူတိုင်းပါဝင်သလို မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့"
ဇွန်လ (၃) ရက်နေ့တွင် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ မရောက်မီ မိုးစက်များ စတင် ရွာကျလာသည်။
အချို့မှာ ကျွန်ုပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကင်းစောင့်စင်မြင့်များကို ဝေဝါးသွားစေပြီး ခြေသံများကို တိုးသွားစေရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော် မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မတက်နိုင်သည့် ရွှံ့နွံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန်တော့ မလုံလောက်ပေ။
ထိုမျှတမှုမျိုးကို ထိန်းထားဖို့ ကျွန်ုပ် ဘယ်လောက် အာရုံစိုက်နေရသလဲဆိုတာ ခံစားမိသည်။
သောရ် သတိပြုမိသွားသည်။
"တိုက်ပွဲ စရင် မင်း အဲဒါတွေကို လွှတ်ချထားလို့ ရပါတယ်"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်"
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကင်းထောက်များက ရေလှောင်ကန်အထက်ရှိ သစ်ပင်များကြားမှ လမ်းပြပေးသည်။ ဗာဒါ၏ စေတနာ့ဝန်ထမ်းများက လမ်းပေါ်မှသာ မြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်အနိမ့်များဖြင့် အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာများကို မှတ်သားထားပေးသည်။
ရေပြင်၏ တစ်ဖက်တွင် အလုပ်ရုံများ၌ မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။
ထို့နောက် သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံး ထိခတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
တစ်ကြိမ်။
ထပ်ပြီး တစ်ကြိမ်။
ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လူသားပုံစံဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသော အော်ရီသသာသည် အသက်ရှူပင် ရပ်သွားသည်။
"သံကြိုးသံ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ပထမအဖွဲ့သည် သတိပေးချက် မပေးမိဘဲ သူတို့နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
အဲဒါကတော့ နောက်ဆုံး လွယ်ကူတဲ့ အပိုင်းပါပဲ။
အပေါ်ဘက် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အစောင့်တစ်ယောက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကင်းထောက်တစ်ဦး အောက်ခြေရှိ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအကြိမ် မအော်မီမှာပင် သောရ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လျှပ်စီးကြောင်းသည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်း ချိတ်ဆွဲထားသည့် နေရာကို ထိမှန်သွားပြီး ခေါင်းလောင်းကို ဘေးဘက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။
ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး တိုတောင်းလှသည်။
ထိုအခါ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး နိုးထလာတော့သည်။
တံခါးပေါက်အလွန် လမ်းမပေါ်တွင် ရေခဲပြင်များကို ကျွန်ုပ် ဖန်တီးလိုက်စဉ် မဲရိုဗာ၏ တပ်သားများက အောက်ဘက်ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အော်ရီသသာနှင့် ဗေးလစ်သ်တို့သည် လူသားပုံစံဖြင့် တောင်ကုန်းကို တက်သွားကြပြီး ခြံဝင်းအပေါ်ရောက်မှ ပုံစံပြောင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အရိပ်များက မိုးရေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။
အပေါ်ဘက် နံရံနောက်ကွယ်မှ နာကျင်မှုနှင့် အဆုံးသတ်သွားသည့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဗေးလစ်သ်က သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကယ်ရွန်သည် သံကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ကျောက်တုံးတစ်ခုတွင် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး အမိုးစောင်းတစ်ခုအောက်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင်အသားအရည်ရှိပြီး ဖုန်မှုန့်များကြောင့် သူ၏ အကြေးခွံများမှာ အရောင်မှိန်နေသည်။ သူ၏ တောင်ပံတစ်ဖက်မှာ မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဗေးလစ်သ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တောင်ပံကို ကိုယ်နှင့်ကပ်လိုက်ပြီး ထရပ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သူ့လည်ပင်းရှိ ကော်လာက တောက်ပသွားသည်။
သူသည် မြေပြင်ကို အားဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သဖြင့် ကျောက်ခင်းလမ်းပင် အက်ကွဲသွားသည်။
"မလာနဲ့" ဟု သူက ပြောသည်။
ဗေးလစ်သ်က သံကြိုး လှမ်းမီသည့် အကွာအဝေးအပြင်ဘက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"ငါပါ"
"ငါ မြင်ပါတယ်"
သူ့အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ "မင်း ပြန်သွားရမယ်"
ကယ်လ်ဒရစ်နှင့် သက်စ်ရာတို့သည် ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပျက်စီးနေသည့် ဘေးဘက်တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာကြပြီ။ အလုပ်ရုံခေါင်မိုးပေါ်မှ ပစ်ခတ်လိုက်သည့် မြားများမှ ကာကွယ်ပေးရင်း ကျွန်ုပ် သူတို့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
"ငါတို့ အကူအညီ ခေါ်လာတယ်" ဟု ဗေးလစ်သ်က ပြောသည်။
ကယ်ရွန်သည် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အစောင့်များ ပြေးလာနေသည့် တံခါးပေါက်ဘက်ကို ကြည့်ပြန်သည်။
"သူတို့ဆီမှာ ပင်မထိန်းချုပ်ကိရိယာ ရှိတယ်"
သောရ်က အစောင့်များထံသို့ အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။ တစ်ယောက်မှာ သူမ၏ တူလက်ကိုင်ဖြင့် ရိုက်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ယောက်မှာ သူကိုင်ထားသည့် တုတ်တံကို ပစ်ချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ တတိယမြောက်လူကမူ အလုပ်ရုံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
သောရ်က တပ်သားနှစ်ဦးနှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။ အတွင်းဘက်တွင် သတ္တုချင်း တိုက်မိသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြံဝင်းနှစ်ခုလုံးရှိ ကော်လာများ တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပလာသည်။
အောက်ဘက်ခြံဝင်းမှ အော်ရီသသာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အနီရောင်နဂါးမကြီးသည် သံကြိုးကို ဆွဲဖြုတ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သဖြင့် နံရံထိပ်တွင် မီးတောက်များ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လူများကို ဖုံးကွယ်ရန် အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်ပေးလိုက်ရာ အပူရှိန်ကြောင့် ထိုအကာအကွယ်မှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
"ကယ်လ်ဒရစ်!"
"ကျွန်တော်တို့ လုပ်နေပါတယ်!"
ကယ်ရွန်က သူ၏ မေးရိုးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အောက်ရှိ မိုးရေများထဲတွင် သွေးများ စီးကျလာသည်။ ဗေးလစ်သ်သည် သူမထံမှ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အသံမျိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ကြည့်" ဟု သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ "ကယ်ရွန်။ ဒီမှာ"
သူ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ ကယ်လ်ဒရစ်သည် သူ၏ လည်ပင်းအနီးသို့ တက်လာစဉ် သူမက စကားဆက်ပြောနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အချိတ်အဆက်ကို ဖြုတ်ရာတွင် ကူညီပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ လေးသမားများ အနားမကပ်လာနိုင်အောင်သာ တားဆီးပေးနိုင်မည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလုပ်ရုံနံရံတစ်လျှောက် ရေခဲတောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သဖြင့် သူတို့မှာ အစွန်းဘက်မှ နောက်ဆုတ်သွားကြရသည်။ မြားတစ်စင်းက ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို ထိမှန်သော်လည်း အင်္ကျီအောက်ရှိ သံချပ်ကာကြောင့် လွင့်စင်သွားသည်။
အောက်ဘက်တွင် မဲရိုဗာ၏ ခရာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမအဖွဲ့ စတင် ရွေ့လျားနေပြီဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသည့် လူတစ်ယောက်သည် တံခါးပေါက်တွင် ယိုင်နဲ့သွားသည်။ ဗာဒါ၏ တပ်သားတစ်ဦးက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် လမ်းမပေါ်ရှိ တံခါးပေါက်မှာ တုန်ခါလာသည်။
ရန်သူ့အင်အားဖြည့်တပ်များ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရေခဲအကာအရံမှာ အချိန်အကြာကြီး ခံနိုင်မည်မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်သည် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ကယ်ရွန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်သည် ထိန်းချုပ်ကိရိယာအိမ်ကို ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သက်စ်ရာက ကော်လာကို ထိန်းထားသည့် ပြားကို ဖိထားပေးသည်။ ဗေးလစ်သ်က သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို သူ ငှားထားပြီး ပြန်မပေးရသေးသည့် ပန်းပုရုပ်လေးအကြောင်း ပြောပြနေသည်။
သူ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ နာကျင်နေပုံရသည်။
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကယ်လ်ဒရစ်က ချိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
ကယ်ရွန်သည် ခေါင်းကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ မလိုက်သဖြင့် ချောင်နေသော ကော်လာသည် ချည်နှောင်ထားသည့် သံကြိုးနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။ ဗေးလစ်သ်က ထိုအလေးချိန်ကို သူ မထိမိခင် ကြားကနေ ဖမ်းလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ၏ နဖူးကို သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် မှီထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ချိုင့်ဝှမ်းက သူတို့ကို ပေးအပ်သည့် အချိန်မှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။
"မင်း ထနိုင်မလား" ဟု သူမ မေးသည်။
ကယ်ရွန်သည် သူ၏ ခြေထောက်များကို ခန္ဓာကိုယ်အောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နာခံသည်။
အောက်ဘက်ခြံဝင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသည်။ အနီရောင်နဂါးမကြီး၏ ကော်လာကို ခေါင်းကို ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အနေအထားဖြင့် ဖိထားသည့် ခိုင်မာသော ဘောင်တစ်ခုတွင် ချိတ်ထားသည်။ အော်ရီသသာသည် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေရန် တားဆီးပေးထားပြီး ဆေးကုသပေးသူအဖြစ် အကူအညီပေးရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းလာသည့် ဆိုဗန်က သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ဖိအားကို စစ်ဆေးနေသည်။
ကယ်လ်ဒရစ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်စ်ရာကို ဒုတိယကိရိယာကို ယူလာခိုင်းသည်။
သောရ်သည် သူမ၏ စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံဖြင့် ပတ်ထားသည့် သတ္တုတုတ်တံကို ကိုင်ကာ အလုပ်ရုံထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် တပ်သားများက ချည်နှောင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာကြပြီး ထိုသူက သူတို့ ဘာကို နှောင့်ယှက်နေမှန်း နားမလည်ကြောင်း အော်ဟစ်နေသည်။
"ငါတော့ လုံလောက်အောင် နားလည်တယ်" ဟု သောရ်က ပြောသည်။
သူမသည် ထိုတုတ်တံကို အပေါ်ယံ အမှတ်အသားများကို မထိမိစေဘဲ ကယ်လ်ဒရစ်လက်ထဲသို့ ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုတုတ်တံကို ကြည့်ပြီးနောက် ကော်လာကို ကြည့်သည်။
"သူ့ကို အသက်ရှင်အောင် ထားထားပေးပါ။ ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာတွေ ရှိတယ်"
"ငါလည်း အတူတူပဲ"
သူတို့ အလုပ်လုပ်နေစဉ် လမ်းမပေါ်ရှိ အကာအရံ ပျက်စီးသွားသည်။ အပိုင်းတစ်ခု မပြိုကျခင်ကပင် အက်ကွဲသံကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုက်ရသည်။ ရန်သူ့တပ်သားများက အကာအကွယ်ပါသည့် လှည်းတစ်စီး နောက်ကွယ်မှတစ်ဆင့် အပေါက်ဝမှ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
သောရ်သည် အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ချန်တပ်နှင့်အတူ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်လည်း သူမနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် နဂါးများကို ကျွန်ုပ် မမြင်ရတော့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းတွင် ဒိုင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ဓားတစ်ချောင်း လျှောကျသွားသည်။ လဲကျရင်း ခြေထောက်ညပ်သွားသည့် တပ်သားတစ်ဦးနှင့် သူ့ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် နောက်ထပ်တပ်သားတစ်ဦး။
ကျွန်ုပ်သည် ရေခဲမြေပြင်ကို ပေါက်ကွဲစေခြင်းဖြင့် စစ်ကြောင်းကြားတွင် နေရာဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
သောရ်က ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒဏ်ရာရသူကို ဆွဲခေါ်လာသည်။
"မဲရိုဗာ!" သူမ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ခရာသံဖြင့် အဖြေပြန်ရသည်။ အကျဉ်းသားများမှာ အောက်ဘက်ခြံဝင်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်မှ အော်ရီသသာ အော်ခေါ်သည်။
အနီရောင်နဂါးမကြီး လွတ်မြောက်သွားပြီ။
သူမ ပျံသန်းနိုင်သည်။
ဝေးဝေးတော့ မဟုတ်၊ မြန်မြန်လည်း မဟုတ်ဟု ဆိုဗန်က သတိပေးသည်။ သို့သော် ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာနိုင်ပြီး မြောက်ဘက် တောင်ကုန်းအလွန်ရှိ လုံခြုံသော နေရာသို့ ရောက်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာဖြစ်သည်။
ကယ်ရွန်လည်း ထိုနည်းတူပင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
အော်ရီသသာက လမ်းရှင်းရန် ရှေ့ဆုံးမှ သွားသည်။ ဆိုဗန်က အနီရောင်နဂါးမကြီးနှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။ ဗေးလစ်သ်က သူမ၏ အစ်ကိုဘေးတွင် ကျန်ရစ်သည်။
သူတို့ နံရံကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို သိရုံမျှဖြင့် ကျွန်ုပ် သူတို့ ပျံတက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်နက်ချသည့် အကျဉ်းသားများ၊ သိမ်းဆည်းရမိသည့် ကိရိယာများနှင့် တပ်သားများက အလုပ်ရုံဝင်ပေါက်မှ စုဆောင်းရရှိသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ကိရိယာ အများစုကိုမူ ထားခဲ့ရသည်။
လုံခြုံစွာ ဖျက်ဆီးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းတွင် ကျွန်ုပ် ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားစဉ် သောရ်က နောက်ဆုံးကျန်သည့် တပ်သားများကို ရေတွက်လိုက်သည်။ သူမ ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို တို့ထိလိုက်သည့်အခါ ကျွန်ုပ် သူမနှင့်အတူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
မိုးရေက ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။
လူသားအကျဉ်းသား ၄၃ ဦး ပထမဆုံး လုံခြုံသည့် စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နဂါးနှစ်ကောင်လည်း ရောက်လာကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ တပ်သား နှစ်ဦး ကျဆုံးသည်။ ၁၁ ဦး ဒဏ်ရာရရှိပြီး သုံးဦးမှာ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် အခြားသူများ အစာမစားမီ ဆေးကုသပေးသူများက သူတို့ကို အရင် ကုသပေးခဲ့ရသည်။
မဲရိုဗာက သူမရှေ့ရှိ လူများနှင့် နာမည်များကို စစ်ဆေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကင်းထောက်များ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် နေရာများတွင် အခြားသူများ ပုန်းအောင်းနေနိုင်သေးကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိသည်။
ဖမ်းဆီးရမိသည့် အစောင့်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းမည်။ ပုံကြမ်းများပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိခဲ့သမျှနှင့် မရောက်ရှိခဲ့ရသေးသည့် နေရာအားလုံးကို မှတ်သားထားမည်။
လောလောဆယ်တွင် စောင်များကို လူတန်းရှည်အတိုင်း ဝေပေးလိုက်သည်။ ရေနွေးများ တည်ထားသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အိပ်ပျော်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ချီလာခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဆေးကုသပေးသူတစ်ယောက်ကို ကလေးကို ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခြေထောက်များက အလုပ်လုပ်ရန် မေ့လျော့သွားသလိုမျိုး ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်ချကာ ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမသည် လက်များ တုန်ယင်မှု ရပ်သွားသည်အထိ ထိုခွက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားသည်။
ဗေးလစ်သ်နှင့် ကယ်ရွန်တို့သည် စခန်းအထက်ရှိ သစ်ပင်များအောက်တွင် အနားယူနေကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံး ပုံစံမပြောင်းကြသေးပေ။ ဆိုဗန်က ကျွန်ုပ်ကို အနားသို့ ခေါ်မှသာ ကျွန်ုပ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ကယ်ရွန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
"မင်းက ယူရီယာပဲ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"သူ မင်းအကြောင်းတွေ ပြောပြနေတယ်"
ဗေးလစ်သ်က ကျွန်ုပ် မဖတ်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် အခြားတစ်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အများစုက မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေပဲ ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
သူ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် မီးပုံငယ်လေးများပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြသည့် လူများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း သူတို့အတွက်လည်း လာခဲ့တာပဲ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သူ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
"ကောင်းပြီ"
ဗေးလစ်သ်က သူမ၏ ခေါင်းကို သူ့ပခုံးပေါ် မှီထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် နောက်ထပ် ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ သူတို့ဆီကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဩဆယ်လ်သို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒဏ်ရာရသူများက ခရီးအရှိန်ကို သတ်မှတ်ထားပြီး ကယ်တင်ခံရသူများထဲတွင် အကူအညီမပါဘဲ အနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်နိုင်သူများ ပါဝင်နေသည်။
သောရ်က အစီရင်ခံစာကို ကြိုတင် ပေးပို့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာအတွက် အတိုချုပ် မှတ်စုတစ်ခုကို ထည့်လိုက်သည်။
အသက်ရှင်လျက်ရှိသည်။ ကျန်သူများနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာနေပြီ။ နဂါးနှစ်ကောင်စလုံး လွတ်မြောက်သွားပြီ။
ထို့နောက် စခန်းအတွင်း အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ ထိုင်နေလိုက်သည်။
ကွင်းပြင်တစ်ဖက်တွင် ကယ်ရွန်က ကျွန်ုပ် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းစွာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
ဗေးလစ်သ်က ပြန်ဖြေသည်။
သူ ထပ်ပြောပြန်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပင်စည်ကို မှီချလိုက်ပြီး ခဏတာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။
အစောင့်များက မိမိတို့နေရာတွင် တာဝန်ယူနေကြပြီ။ ဆေးကုသပေးသူများမှာလည်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေဆဲပင်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ဆိုဗန်၏ တပ်သားများက နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်နေကြပေလိမ့်မည်။
သို့သော် အနီးဆုံး မီးပုံအလွန်တွင်မူ အစ်မဖြစ်သူက သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ရှေးဟောင်းထွင်းလက်ရာတစ်ခုအကြောင်း ညည်းညူနေသည်ကို နားထောင်ပေးနေသည်။
သူမက ထိုပစ္စည်းကို ပြန်ပေးရန် သူ့တွင် တာဝန်ရှိနေသေးကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်အထိ ကျွန်ုပ် နိုးကြားနေခဲ့သည်။