အခန်း ၃၅၀။ ကျိုးပဲ့နေသော လမ်းမ၏ ဟိုဘက်ဆီသို့
ထိုချိုင့်ဝှမ်းတွင် အမည်သုံးမျိုးရှိသည်။
နဂါးတို့က ထိုနေရာကို ခေါ်ဝေါ်သည့် အမည်ကို အာဗက် မှတ်မိနေသည်။ နယ်ရစ်ကတော့ ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းများတွင် ရေးသားထားသည့် အမည်ကို သိထားသည်။ မေရီက ကောင်စီခန်းမထဲသို့ ခေါ်လာသော ပြည်နယ်မြေတိုင်းစာရေးမှာမူ ထိုအမည်နှစ်မျိုးစလုံးကို မသိရှိပေ။
ထို့နောက် သူသည် ပုံကြမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဘဲလ်ကျောက်မိုင်းပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။
အီလီဇာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ဒါကို သိလို့လား"
"ကျွန်တော့်အဖေက အဲဒီနေရာကနေ ကျောက်တုံးတွေ သယ်ဖူးတယ်။ လမ်းဟောင်းက အက်ကွဲနေတဲ့ ခေါင်းလောင်းတစ်ခုရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းဘေးမှာ နှစ်ခွကွဲသွားတာ"
သူသည် အာဗက်၏ ပုံကြမ်းကို ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"အောက်ဘက်က လုပ်ငန်းခွင်တွေ ရေလွှမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ ကျောက်ထုတ်တာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ ဒီတောင်ကြော ဟိုဘက်မှာ ရေလှောင်ကန်တစ်ခု ရှိရမယ်"
နယ်ရစ်က ထိုနေရာအတိအကျကိုပင် လိုင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုဖြင့် မှတ်သားထားခဲ့သည်။
"ကုန်တင်ယာဉ်တွေက ရေကို ဖြတ်သွားရတာ" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ကားမောင်းသူတွေက လမ်းကြောင်းပြင်ဆင်ခအတွက် ပိုက်ဆံတောင်းကြတယ်"
အမည်သုံးမျိုးသည် နေရာတစ်ခုတည်း ဖြစ်လာသည်။
အီလီဇာသည် မြေပုံပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဝိုင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲဒီထဲမှာ တိုက်ခိုက်မည့် အမှတ်အသား မပြုလုပ်ရသေးပေ။
ထိုချိုင့်ဝှမ်းသည် ဩဆယ်လ်၏ အရှေ့ဘက်တွင်ရှိသော အငြင်းပွားနေသည့် လမ်းမများ၏ ဟိုဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ စစ်တပ်တစ်ခုအနေဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ မြေပုံမဆွဲရသေးသော စစ်ရေးအနေအထားများကို တိုက်ခိုက်ဖြတ်ကျော်မှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုဆိုလျှင်တော့ ပို၍ နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ပေမည်။
သို့သော် ထိန်းသိမ်းခံထားရသူများကို ပြန်လည်ခေါ်ထုတ်လာရန်မှာမူ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"နဂါး ဘယ်လောက်ရှိသလဲ" ဟု သောရ်က မေးသည်။
"အာဗက်လည်း အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ အဲဒီမှာရှိတုန်းက အနည်းဆုံး နောက်ထပ်နှစ်ကောင်ရဲ့ အသံကို ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒါက သူ့ကို ကမ်းရိုးတန်းကို မရွှေ့ပြောင်းခင်က အခြေအနေပဲ"
ဗေးလ်လစ်သည် ဖွင့်ထားသော ဝင်းတံခါးအနီးရှိ အော်ရီသာ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် ကျွန်တော့်မွေးနေ့ပြီးသည့်နောက်တွင်လည်း ဆက်နေခဲ့ပြီး အင်ကလေဗ်မှ ကုသသူနှစ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူမ၏ လက်များမှာမူ မတူတော့ပါ။
သူမသည် ဤဆွေးနွေးပွဲအတွက် လူသားပုံစံကို ရွေးချယ်ထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ စားပွဲအစွန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ပုံကြမ်းကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
"လည်ပင်းပတ် (collars) တွေ တပ်ဆင်ဖို့အတွက် အဆောက်အအုံတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ကိရိယာတွေလည်း ရှိနေနိုင်တယ်"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနေရာမှာ မျက်စိစုံမှောက်ဖို့ လိုအပ်ပြီ" ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
ပြည်နယ်မြေတိုင်းစာရေးက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"ကျောက်မိုင်းလမ်းဟောင်းတစ်ခုတည်းကနေပဲ သွားရတာ မဟုတ်ပါဘူး"
လူတိုင်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူက ရေလွှမ်းနေသော လုပ်ငန်းခွင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"အရင်တုန်းက လူတွေက အဲဒီရေလှောင်ကန်မှာ ငါးဖမ်းကြတယ်။ မြောက်ဘက်က လယ်ယာတွေဆီကနေ သွားလို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်"
မေလ ၂၉ ရက်၊ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပထမဆုံးသော ကင်းထောက်အဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုဒေသကို ကျွမ်းကျင်သည့် ကင်းထောက်နှစ်ဦးက ဦးဆောင်မည်။ ဗားဒါးက လုပ်ငန်းခွင်ဟောင်းများတွင် အတွေ့အကြုံရှိသူ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ပေးသည်။ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သစ်က ခေါ်ဆောင်လာသည့် အဲလ်ဗင်ကင်းထောက်တစ်ဦးလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် နဂါးများ ရှိမနေပါ။
ထိုချိုင့်ဝှမ်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှာတွေ့သွားကြောင်း သတိပေးမည့် ဘုရားသခင်၏ ပြယုဂ်လည်း မရှိပါ။
ဗေးလ်လစ်သည် အစီအစဉ်ကို ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
အပြီးတွင် သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ဝင်းထဲတွင် တွေ့သွားသည်။
"ညမကျခင်မှာ ကျွန်မ အဲဒီနေရာကို ရောက်အောင် သွားနိုင်တယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"အကယ်၍ ကျွန်မအစ်ကို အဲဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်..."
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမနှင့် စတွေ့ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် စကားလုံးများကို ရွေးချယ်နေသူတစ်ယောက်လိုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ထိုစကားလုံးများကို ထိန်းချုပ်ထားရန် ရုန်းကန်နေရသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
"ကျွန်တော် ဘာပြောမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိတယ်မလား"
"သိတာပေါ့"
"ကျွန်မက အဲဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို သူ့အပေါ် ပြိုကျအောင် လုပ်လိုက်နိုင်တယ်လို့ ပြောမှာမလား"
ကျွန်တော် နံရံနိမ့်နိမ့်ကို မှီလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က ကင်းထောက်တွေ မထွက်ခွာခင်မှာ မြေပြင်အနေအထားကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ မေးမလို့ပါ"
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ဒီပုံကြမ်းက အာဗက်ဆီက ရလာတာ။ နဂါးတစ်ကောင်အနေနဲ့ သိသာထင်ရှားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကင်းထောက်တွေ သတိမထားမိနိုင်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်လေ"
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမှမပြောပါ။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ပုံကြမ်းကို ယူလာခဲ့ပါ"
ကုသသူနှစ်ဦးမှာ ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
တစ်ဦးမှာ အသက်အရွယ်ကြောင့် အစွန်းများတွင် အဝါရောင်သန်းနေသော အကြေးခွံများရှိသည့် ပိန်သွယ်သော နဂါးဖြူတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဦးမှာမူ အရွယ်ငယ်ပြီး အစိမ်းရင့်ရောင်ရှိကာ အီလီနော်ကို သူမ ပြောနေသည့် စကားပင် မေ့သွားလောက်အောင် ထူးခြားသော ကြိုးသိုင်းအိတ်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။
သူမသည် သူတို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမလက်အောက်ရှိ ဒိုရီဗန်၏ နောက်ဆုံးပေါ် ကြိုးသိုင်းပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ပယ်ရင်"
"ပြောပါ"
"တိုင်းတာတဲ့ ကြိုးကို ယူလာခဲ့"
အသက်ကြီးသော ကုသသူက သူမကိုယ်သူမ အီလီယာဟု မိတ်ဆက်သည်။ သူမ၏ အပေါင်းပါမှာ တပည့်ဖြစ်သူ ဆိုဗန် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အာဗက်ကို ကုသရန်နှင့် လည်ပင်းပတ်များက သူတို့မျိုးနွယ်စုအပေါ် မည်သို့သက်ရောက်မှုရှိသည်ကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
အော်ရီသာက သူတို့ကို ကြိုဆိုပြီး ကမ်းရိုးတန်း ကျောက်မိုင်းသို့ မည်သို့သွားရမည်ကို ရှင်းပြသည်။
အီလီယာက သူပြောသမျှကို နားထောင်နေသည်။
"ပြီးတော့ လည်ပင်းပတ်ကို ဖြုတ်ပေးခဲ့တဲ့သူကရော"
"ကယ်လ်ဒရစ်ပါ"
"ကျွန်မတို့ မသွားခင် သူ့ကို စကားပြောချင်တယ်"
ကယ်လ်ဒရစ် ရောက်လာသောအခါ သူမသည် သူယူလာသော ကိရိယာများကို စစ်ဆေးရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ကျန်သူများ နောက်ဆုတ်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုမှာ ကြာရှည်စွာ ဆက်ဖြစ်နေသည်။
နောက်ထပ် အခက်အခဲတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ဘက်ခြမ်း မြစ်ကမ်းပါးမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ပြည်နယ်အရာရှိတစ်ဦးက အခြားခရိုင်တစ်ခုအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော စပါးလှည်းလေးစီးကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူလိုက်သည်။
သူ့စစ်သည်များမှာ ဆာလောင်နေကြသည်။ သူ ထောက်ပံ့ပေးရမည့် ရွာများမှာလည်း ဒုက္ခသည်များကို လက်ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။
အခြားခရိုင်မှာလည်း အလားတူ အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးက ဂရေးကိပ်သို့ စာရေးသားပြီး ကျွန်တော်တို့ဘက်မှ တစ်ဖက်ကို အကျိုးအကြောင်းပြ ပြောဆိုပေးရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။
မေရီက စာများကို ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ချပေးသည်။
"ဒါကြောင့်မို့လို့ နိုင်ငံတစ်ခုထဲ ပေါင်းစည်းဖို့ဆိုတာ အလံတစ်ခုတင်တင်ပြတာထက် ပိုလိုတာပေါ့"
ကျွန်တော်တို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို ဂိုဒေါင်စာရင်းကို ကိုင်တွယ်သူများနှင့် တွေ့ဆုံစေခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့အား အရင်ဆုံး ကျွေးမွေးရမည့် လူဦးရေကို အခြေခံပြီး စတင်ရန် ပြောသည်။
သူတို့ ပုံမှန်တင်ပြနေကျ ခွဲတမ်းများဖြင့် မဟုတ်ပါ။
တစ်ဖက်က ဖွက်ထားသည်ဟု သူတို့ ထင်နေသည့် ပမာဏများဖြင့်လည်း မဟုတ်ပါ။
လူများ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ လက်ရှိရှိနေသည့် စပါး၊ လမ်းပေါ်တွင်ရှိနေသည့် စပါးများကိုသာ မေးမြန်းသည်။
အဖြေများရရန် အချိန်ယူရသည်။
အဆုံးသတ်တွင် လှည်းလေးစီးအနက် တစ်စီးမှာ မူလရည်ရွယ်ထားသည့် နေရာသို့ ချက်ချင်း ဆက်သွားနိုင်သည်။ နှစ်စီးမှာ ဒုက္ခသည်ရွာများကို ထောက်ပံ့ပေးမည်။ နောက်ဆုံးတစ်စီးမှာမူ ကွန်ကော့ဒီယာမှ စပါးအသစ်များ ရောက်မလာခင်အထိ စောင့်ကြည့်ထားသည့် ဂိုဒေါင်တွင် ထားရှိမည်။
ထိုအရာရှိမှာ သူ၏လူများအတွက် ရရှိထိုက်သည့် ပမာဏအတွက် စာဖြင့် အတည်ပြုချက် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် နောက်ထပ် လှည်းများကို ထပ်မံမသိမ်းယူရန်လည်း အမိန့်ပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲမှ လူများ ထွက်သွားသောအခါ အက်ဒရီယာနာသည် ကုလားထိုင်တွင် မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
"တော်တော် ပင်ပန်းသွားတယ်"
မေရီက စာရွက်များကို သိမ်းလိုက်သည်။
"ဒီနည်းလမ်းက ဒေါသတကြီး ရေးထားတဲ့ စာတွေကို ရက်အတော်ကြာ မလာအောင် တားဆီးပေးနိုင်မှာပါ"
"ရက်အတော်ကြာပဲလား"
"ကျွန်မက အားပေးနေတာပါ"
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့သွားပြီး အစာစားရန် အတင်းတိုက်တွန်းသည်။
အက်ဒရီယာနာက ငြင်းဆန်သေးသော်လည်း ပန်းကန်ကို သူမရှေ့ချပေးလိုက်မှသာ သူမ ဆာနေမှန်း သိသွားတော့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအကြောင်းကို ဘာမှမပြောတော့ပေ။
ကျွန်တော်တို့သည် ဂျူလီယန်၏ ဗန်းကိုပင် ထပ်သုံးလိုက်သည်။
သူသည် ကလေးငယ်များကို လာခေါ်စဉ်က ထိုဗန်းကို မြင်သွားပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ သုံးနေတာပဲ"
"ခွက်တိုင်းက မလဲဘဲ တည်ငြိမ်နေတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "အောင်မြင်မှုတစ်ခုပါပဲ"
သူသည် မျက်နှာပြင်ကို စစ်ဆေးရန် ပိုနီးကပ်စွာ လာကြည့်သည်။
"အဘိုးက ဒီမျက်နှာပြင်က ဆေးသားကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်"
"သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူသိပုံရပါတယ်"
ဂျူလီယန် ပြုံးလိုက်သည်။
ကာရိုက ဥယျာဉ်သို့ သွားချင်လွန်း၍ သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲနေသည်။
မထွက်ခွာခင် သူက ကျွန်တော့်ကုလားထိုင်ဘေးရှိ စာရွက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါတွေက ပြည်နယ်သစ်တွေက လာတာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"သူတို့မှာ စားစရာ လုံလောက်ရဲ့လား"
"နောက်ထပ် လှည်းတွေကို ဘယ်ကို ပို့ရမလဲဆိုတာ စီစဉ်နေတယ်"
သူ ခဏစဉ်းစားသည်။
"အဘိုးက တိုင်းတာပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို စာရင်းဇယားတွေ သင်ပေးမလား"
အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။
"သတိထားနော်၊ မေရီ ကြားသွားလိမ့်မယ်"
စင်္ကြံလမ်းထဲမှ မေရီက "ကြားပြီးသားပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဂျူလီယန် ကြောက်သွားပုံရသည်။
ထို့နောက် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့နောက်မှ ပေါ်လာပြီး သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
"စာရင်းကိစ္စက မနက်ဖြန်၊ ဒီနေ့တော့ ဥယျာဉ်ကစားမယ်"
ကလေးများအားလုံးက ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူလိုက်ကြသည်။
မေလ ၃၀ ရက်နေ့တွင် ရန်းနစ်၏ တပ်ဖွဲ့များက စလေးတ်ဖို့ဒ်ရှိ အနောက်ဘက်စက်ရုံကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုစက်ရုံမှာ ကျွန်တော်တို့ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိသော်လည်း ရန်သူ့လေးသမားများကြောင့် ချဉ်းကပ်ရန် အလွန်အန္တရာယ်များနေခဲ့သည်။
အစ္စထရန်၏ လူများက မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ရန်သူ့ပစ်မှတ်များကို ရှင်းလင်းပေးပြီး အင်ဂျင်နီယာများက စက်ရုံဘေးတွင် အကာအကွယ်များ တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။
ညနေပိုင်းတွင် စက်ရုံလုပ်သားများမှာ စက်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။
မြေပုံပေါ်တွင်တော့ ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ၎င်းမှာ ဂျုံမှုန့်ကို ဆိုလိုသည်။
၎င်းမှာ ကုန်းလမ်းရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းရသည့် လှည်းအရေအတွက် လျော့နည်းသွားမည်ကို ဆိုလိုသည်။
ထိုအချက်က ဆာလောင်နေတဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့အတူ ရှိနေတဲ့ ပြည်နယ်အရာရှိအတွက် နောက်ထပ် စာတစ်စောင်ထက် ပိုကောင်းမွန်တဲ့ အဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်နိုင်စေပါလိမ့်မယ်။
ညစာ မစားခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ခွဲတမ်းစာရင်းကို လက်မှတ်ထိုးပြီး ပြန်ပို့လိုက်ပါတယ်။
ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့က နောက်တစ်ရက် ညမှာ ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့က ဩဆယ်လ်ရဲ့ တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် နှစ်ယောက်တစ်တွဲနဲ့ ဝင်လာကြတာပါ။ ရွှံ့တွေပေကျံ၊ ခြစ်ရာတွေနဲ့ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ဖယောင်းစက္ကူနဲ့ ကာကွယ်ထားတဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခုကိုတော့ သယ်လာခဲ့ကြတယ်။
ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ နဂါးတွေ ရှိနေပါတယ်။
နှစ်ကောင်ကိုတော့ သူတို့ အသေအချာ မြင်လိုက်ရတယ်။
ကာရံထားတဲ့ ခြံဝင်းနောက်ဘက်မှာ နောက်ထပ် တစ်ကောင် ရှိနေနိုင်သေးတယ်။
ရေလှောင်ကန်နဲ့ အလုပ်ရုံတွေနားမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူသားအကျဉ်းသားတွေလည်း ရှိနေတယ်။
အပြင်ဘက်က ကင်းစခန်းက ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးမားနေတယ်။
မြောက်ဘက်လမ်းကတော့ ပိတ်မထားပေမဲ့ နောက်ဆုံးချဉ်းကပ်ရမယ့်လမ်းက ကင်းစောင့်စင်မြင့်အောက်ကနေ ဖြတ်သွားရတဲ့ မြေပြင်လွတ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။
သော်က ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေတယ်။
"အကျဉ်းသားတွေဆီ အရောက်သွားလို့ ရမလား"
"တချို့ဆီကိုတော့ ရပါတယ်" လို့ ထောက်လှမ်းရေးခေါင်းဆောင်က ဖြေတယ်။ "အားလုံးဆီတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့မမြင်အောင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
သူက ပုံကြမ်းကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
"မနက်ဖြန် ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်မယ့် လှည်းတစ်စီး ရှိတယ်။ သူတို့ ကြိုးတပ်တာနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ ပြင်ဆင်နေတာကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်"
"နဂါးတစ်ကောင်အတွက်လား" အော်ရီသာက မေးလိုက်တယ်။
ထောက်လှမ်းရေးက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"အကောင်သေးသေးလေးပါ။ သူက ကောင်းကောင်း မလမ်းလျှောက်နိုင်ဘူး"
ဗေးလ်လစ်က လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
"ပုံစံကို ပြောပြစမ်းပါ" သူမက ပြောတယ်။
ထောက်လှမ်းရေးက အော်ရီသာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ဆက်ပြောဖို့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"အကြေးခွံတွေက မီးခိုးရောင်။ ကျောဘက်မှာ ပိုရင့်တယ်။ ဘယ်ဘက်ဦးချို အရင်းနားမှာ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိတယ်"
ဗေးလ်လစ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။
"မဟုတ်ဘူး" သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးမှာ အဲဒီနေရာမှာ အမှတ်အသား မရှိဘူး"
ထောက်လှမ်းရေးက စောင့်နေတယ်။
သူမ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အဲဒီကောင်ကို ရှာနေလိမ့်မယ်"
သော်က လမ်းမြေပုံကို ပိုနီးအောင် ဆွဲယူလိုက်တယ်။
လှည်းက ချိုင့်ဝှမ်းကနေ အနောက်ဘက်ကို ခရီးနှင်ပြီးမှ ခံတပ်စခန်းတစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားမှာပါ။ ခရီးစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဝေးကွာသွားမယ့် နေရာ ဖြစ်နေတယ်။
အချိန်တိုအတွင်း လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် စစ်ဆင်ရေး။
ကယ်ထုတ်ရမယ့် လူဦးရေ နည်းနည်း။
လက်ရှိ လူအင်အားနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်နိုင်မယ့် နေရာ။
ကယ်လ်ဒရစ်က လည်ပင်းပတ် ပုံကြမ်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေတယ်။
"ကျွန်တော် ဖြုတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ကတိမပေးခင် တစ်ချက်လောက် အသေအချာ မြင်ဖူးဖို့ လိုတယ်"
"မင်း မြင်ရပါလိမ့်မယ်" သော်က ပြောတယ်။ "အရင်ဆုံး ဒီလှည်းကို ရပ်တန့်အောင် လုပ်ရမယ်"
ဇွန်လ ၁ ရက်နေ့ အရုဏ်မတက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
သော်က ကွင်းဆင်းတာဝန်အတွက် ခွင့်ပြုချက် ရထားပေမဲ့ အက်ဗလင်ကတော့ လက်မောင်းမှာ အားနည်းချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရင် ချက်ချင်း အစီရင်ခံရမယ်လို့ သူမကို မှာထားခဲ့တယ်။
သူမ၊ ကယ်လ်ဒရစ်၊ မီရိုဗာ၊ ပြီးတော့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနိုင်တဲ့ လူအင်အား အနည်းငယ်နဲ့အတူ ကျွန်တော် လိုက်သွားခဲ့တယ်။
အော်ရီသာက တောင်ကုန်းနောက်ဘက်ကနေ လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေမှာပါ။ ဗေးလ်လစ်က သူ့ဆီ သွားပူးပေါင်းတယ်။
လက်ဇန်ဒါကတော့ အရန်တပ်ကို ထိန်းထားတယ်။ ဘော်လ်ဒါက ဩဆယ်လ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဆာရက်သ်နဲ့ ဒိုရီဗန်တို့လည်း ကမ်းရိုးတန်းကနေ မထွက်လာခဲ့ကြဘူး။
ဒီနေ့တော့ ချိုင့်ဝှမ်းကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ရန်သူ့လက်ထဲကနေ အကျဉ်းသား တစ်ကောင်ကိုပဲ ကယ်ထုတ်မှာ ဖြစ်တယ်။
လှည်းက နေ့လယ်ခင်းလောက်မှာ ရောက်လာတယ်။
သူက မြင်းခြောက်ကောင်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာပြီး ဘီးတွေကို သံတွေနဲ့ ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားတယ်။ ကင်းဗတ်စကတ်အုပ်က ဝန်အများစုကို ဖုံးအုပ်ထားတယ်။
အစောင့်တွေက ရှေ့နဲ့နောက်မှာ စီးလာကြတယ်။
ထိန်းကျောင်းသူ နှစ်ယောက်ကတော့ လှည်းဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာကြပြီး ကယ်လ်ဒရစ်ရဲ့ မျက်နှာကို တင်းမာသွားစေတဲ့ ကိရိယာရှည်တွေကို ကိုင်ထားကြတယ်။
"အဲဒါတွေပဲ" သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
သော်က လေးသမားတွေကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
လှည်းက သစ်တောဘေးနဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြောင်းကြားက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းပိုင်းကို ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေခဲ့ကြတယ်။
ပြီးတော့ လှည်းရှေ့က လမ်းပေါ်ကို သစ်ပင်တစ်ပင် လဲကျလာတယ်။
မြင်းတွေ ရပ်သွားတယ်။
မီရိုဗာရဲ့ လူတွေက နောက်ဘက်လမ်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။
"လက်နက်ချလိုက်ကြ!" သော်က အော်ပြောလိုက်တယ်။
စီးလာသူ တစ်ယောက်က ချက်ချင်း နာခံတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အနီးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ထိန်းကျောင်းသူက သူ့ကိရိယာကို လှည်းဆီ ဦးတည်လိုက်တယ်။
မြှားတစ်စင်းက သူ့လက်မောင်းကို ထိမှန်သွားတယ်။
ကိရိယာက မြောင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။
လှည်းထဲကနေ ကင်းဗတ်စတွေ ပေါက်ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် မမြင်ရခင်ကတည်းက နဂါးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
မြင့်မြတ်ပြီး အားနည်းနေတဲ့ အော်သံ။
ပြီးတော့ မီးခိုးရောင် ခေါင်းတစ်ခုက လှည်းဘောင်ပေါ်ကို ထွက်လာတယ်။ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်ပြီး ဘာမှ မစူးစိုက်နိုင် ဖြစ်နေတယ်။
မီးတောက်တွေ လမ်းပေါ်ကို ကျရောက်လာတယ်။
ကျွန်တော်က မီးတောက်နဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မြင်းတွေကြားထဲ ရေခဲပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သော်ရဲ့ စစ်သည်တွေကတော့ လှည်းမောင်းသမားတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြတယ်။
ဘီးတစ်ခု မြောင်းထဲ ကျသွားတယ်။
လှည်းက စောင်းသွားတယ်။
လှည်း မှောက်မသွားအောင် ကျွန်တော် ရေခဲတုံးတစ်ခုနဲ့ အောက်ကနေ ထောက်ထားလိုက်တယ်။
နဂါးက သူ့အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ကြိုးတွေက တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားတယ်။
သူ ထပ်အော်ပြန်တယ်။
"အခုချက်ချင်း မဖြတ်ပါနဲ့ဦး!" ကယ်လ်ဒရစ် အော်ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒါတွေက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ အတောင်ပံကို နေရာမှန်မှာ ရှိနေအောင် ထိန်းထားပေးတာ!"
စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဓားကို ကျွန်တော် လက်နဲ့ ဖမ်းဆီးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ဘက်မှာ အတောင်ပံတွေက လမ်းကို မည်းမှောင်သွားစေတယ်။
အော်ရီသာနဲ့ ဗေးလ်လစ်တို့ ရောက်လာပြီ။
ဗေးလ်လစ် သူတို့နောက်မှာ ဆင်းသက်လာတဲ့အခါ တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အစောင့်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျသွားတယ်။
သုံးယောက်က သစ်တောထဲကို ထွက်ပြေးသွားတယ်။
မီရိုဗာက သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လက်နက်ချတဲ့ လူတွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်တယ်။
သော်ကတော့ သူ့အင်္ကျီအောက်မှာ တစ်ခုခုကို ဖွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဒုတိယမြောက် ထိန်းကျောင်းသူဆီ တန်းသွားတယ်။
သူမက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
ခဏတာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူ ဒူးထောက်လိုက်ရပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြင်အောင် ပြထားရတယ်။
ကျွန်တော် သိပ်မကြည့်ဖြစ်ပါ။
နဂါးငယ်လေးက ပေါက်ပြဲနေတဲ့ ကင်းဗတ်စကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
သူ့မေးရိုးအောက်မှာ အလင်းတန်းတွေ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေတယ်။
ကျွန်တော် မမြင်ရတဲ့ ကွင်းဆက်တစ်ခုခုနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆွဲထားသလိုပဲ သူ့ခေါင်းက ဘေးကို ရုတ်တရက် ရွေ့သွားတယ်။
ဗေးလ်လစ်က လှည်းဘေးမှာ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။
"ကျွန်မကို ကြည့်ပါ" သူမ ပြောတယ်။
နဂါးရဲ့ မျက်လုံးက သူမဆီကို ရွေ့လာတယ်။
"ဒီမှာ ရှိတယ်နော်။ ကျွန်မ အသံကိုပဲ နားထောင်ပါ"
ကယ်လ်ဒရစ်က အော်ရီသာရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ကာပေးထားတဲ့ လှည်းပေါ်ကို တက်သွားတယ်။
လည်ပင်းပတ်က ပုံစံအဟောင်း ဖြစ်နေတယ်။
သူက ချက်ချင်းပဲ မှတ်မိလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အလုပ်ကတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ မပြီးခဲ့ဘူး။
နဂါးက ခေါင်းကို ငြိမ်အောင် မထားနိုင်သလို၊ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ဘက်တစ်ဖက်ကလည်း ရောင်ရမ်းနေတဲ့ အကြေးခွံတွေနဲ့ ဖိမိနေတယ်။
ဗေးလ်လစ်က စကားပြောပေးနေတယ်။
သူမ ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်သူက သူ့ကို ကိုင်တွယ်နေတာလဲ၊ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာတွေကို နဂါးကို ပြောပြနေတယ်။
ကျွန်တော်က လှည်းကို မယိုင်အောင် ထိန်းထားပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်တွေက မြင်းတွေကို ချော့မော့ကာ ပျက်စီးနေတဲ့ ကြိုးတွေကို ပြင်ဆင်နေကြတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကယ်လ်ဒရစ်က လည်ပင်းပတ်နားက လူတွေကို လှုပ်ရှားမှု ရပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။
အလင်းတန်းတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။
ပြီးတော့ ငြိမ်းသွားတယ်။
သူက ချည်နှောင်ထားတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တယ်။
နဂါးက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း ထွက်လာပြီး လှည်းရဲ့ နံရံနားမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှီကျသွားတယ်။
ဗေးလ်လစ်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို နဂါးခေါင်းနားမှာ ကပ်ထားလိုက်တယ်။
"မင်း အခုထိ ရှိနေသေးတယ်" သူမ ပြောတယ်။ "ကျွန်မတို့ မင်းကို ကယ်လိုက်ပြီ"
သူမရဲ့ နာမည်က အီရစ်သ် ဖြစ်တယ်။
လှည်းကို ရွေ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပဲ သူမက ဗေးလ်လစ်ကို ပြောပြတယ်။
သူမရဲ့ ဒဏ်ရာရ အတောင်ပံကို အလွန်ဆိုးရွားစွာ ချည်နှောင်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က လေထဲကို ပျံသန်းဖို့ မကြိုးစားတော့သလို၊ ကောင်းကင်ကနေ တစ်ဆင့် သယ်ဆောင်သွားဖို့လည်း စိတ်ကူးမရှိကြပါ။
ဩဆယ်လ်ကို သွားတဲ့လမ်းက ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုဝေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမ်းကပဲ ကျွန်တော်တို့ဆီ အကူအညီ ရောက်လာနိုင်မယ့် လမ်းလည်း ဖြစ်တယ်။
အော်ရီသာက အီလီယာနဲ့ ဆိုဗန်ကို သွားခေါ်ဖို့ ရှေ့ကနေ ကြိုထွက်သွားတယ်။ ဗေးလ်လစ်ကတော့ လှည်းဘေးမှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။
အီရစ်သ်က သူမကို မောပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ နာမည်တစ်ခုကို ကျွန်တော် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
ဗေးလ်လစ် ရပ်သွားတယ်။
မြောင်းထဲကနေ ဘီးကို မတင်ပေးနေတဲ့ ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
သူမ ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
အီရစ်သ်က ထပ်ပြောတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဗေးလ်လစ်က သူတို့ရဲ့ မျက်ခုံးချင်း ထိလုနီးပါးအထိ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်တယ်။
"သူ ပြောတာကို မင်း ကြားလိုက်ရတယ်ပေါ့"
အီရစ်သ်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
ဗေးလ်လစ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတယ်။
"ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး" သူမ ပြောတယ်။ "သူမက ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ သူနဲ့ စကားပြောခဲ့တာ"
သူက သုံးရက်လောက်အထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။
အီရစ်သ်က အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး မေ့မြောမသွားခင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်ခဲ့တာ ဒါပါပဲ။
ဗေးလ်လစ်က ပိုသိချင်နေတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မေးခွန်းတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက အီရစ်သ်ရဲ့ ဒဏ်ရာရ အတောင်ပံအောက်မှာ ခင်းပေးဖို့ စောင်တစ်ထည်ကိုပဲ တောင်းတယ်။
ကျွန်တော် သွားယူပေးလိုက်တယ်။
ခဏတာ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မပြောဘဲ အလုပ်လုပ်နေကြတယ်။
ပြီးတော့ သူမက "သုံးရက်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဟုတ်တယ်"
"အဲဒါက ကတိတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းတွေကို ငေးကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ လှည်းပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ နဂါးကို ပြန်ကြည့်တယ်။
"ဒါက ကျွန်မ ရှိခဲ့တာထက် ပိုများပါတယ်"
အရိပ်တွေက လမ်းရဲ့ အလယ်ပိုင်းကို မရောက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက်ကို စတင် ခရီးနှင်ခဲ့ကြတယ်။
သော်က ဩဆယ်လ်ကို ကြိုတင် သတိပေးချက် ပို့လိုက်ပြီး ဂရေးကိပ်ဆီကိုလည်း တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် သီးခြား အစီရင်ခံစာ ပို့လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်သည်နှစ်ဦး ဒဏ်ရာ ရခဲ့တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ခရီးဆက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိပါတယ်။
ရန်သူအစောင့် လေးဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အကျဉ်းသားတွေကိုတော့ ထိန်းကျောင်းသူနှစ်ဦးအပါအဝင် အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြတယ်။
အီရစ်သ်ကတော့ ပထမဆုံး မိုင်ဝက်ကျော်တဲ့အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်။
ဗေးလ်လစ်က သူမဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လိုက်ပါလာပြီး လှည်းဘီးတွေရဲ့ တကျွီကျွီမြည်သံနဲ့အညီ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ချိန်ညှိပေးနေတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ ကျောခိုင်းခဲ့တဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းအကြောင်း၊ အဲဒီနေရာမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်အကြောင်းနဲ့ သူတို့နောက်ကွယ်က ကွယ်ကာထားတဲ့ ခြံဝင်းအကြောင်းတွေကို တွေးတောနေမိတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ နေရာတစ်ခု ရှိနေပြီ။
ကျွန်တော်တို့မှာ သက်သေတစ်ယောက်လည်း ရှိနေပြီ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ လှည်းဘေးမှာ လိုက်ပါလာတဲ့သူက သူမ အချစ်ဆုံးသူဟာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းစကားကို နောက်ဆုံးတော့ ကြားသိလိုက်ရပြီ။
လှည်းက နောက်ထပ် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို တက်လာချိန်မှာ ကျွန်တော် ပခုံးနဲ့ အားပြုပြီး တွန်းပေးလိုက်တယ်။
နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိလာဦးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ အီရစ်သ်ကို အိမ်ပြန်ရောက်အောင် ပို့ပေးရဦးမယ်။