အခန်း (၃၄၉) - စားပွဲဝိုင်းတွင် နေရာတစ်နေရာ
မေလ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ရက်နေ့တွင် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်ထိုင်ခန်းထဲသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရသည့် ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်။
ဂျူလီယန်သည် တံခါးဝတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် ရပ်နေသည်။
သူ့နောက်တွင်မူ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို သယ်လာသည်။
“ငါ့စာအုပ် လိုချင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်စာအုပ်လဲ”
“စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတဲ့ဟာလေ”
ဂျူလီယန်က သူ့နောက်ဘက်သို့ ငဲ့ကြည့်သည်။
“အဲဒီမှာ စာအုပ်တွေ အများကြီးပဲ”
“အပြာရောင် စာအုပ်”
သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် တံခါးကို ပိတ်ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
သစ်သားပွတ်တိုက်သံ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးသံများနှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြယ်ပုံစံများ ပိုထည့်ပေးရမည်ဟု တောင်းဆိုနေသည့် ကလေးအသံငယ်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
တံခါးကို ဂျူလီယန်က စာအုပ်ကို ပေးနိုင်ရုံလောက်သာ အနည်းငယ် ဖွင့်ပေးသည်။
“ကျေးဇူးပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
တံခါးက ပြန်ပိတ်သွားပြန်သည်။
မေရီက ထောင့်ချိုးမှ ထွက်လာပြီး ကျွန်ုပ် ရပ်နေသည်ကို မြင်သွားသည်။
“မနက်ခင်းက ခက်ခဲနေတာလား”
“ငါ့အာဏာက မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေလို့ပါ”
“အဲဒီအခန်းထဲမှာပဲလား”
ကျွန်ုပ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမကတော့ လမ်းဆက်လျှောက်သွားသည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးကတော့ ပို၍ စိတ်မောစရာ ကောင်းသည်။
ဩဒယ်လ်၏ နောက်ဆုံးအစီရင်ခံစာအရ ရန်သူတပ်များသည် စလိတ်ဖို့ဒ်မှ မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ဆန်တက်လာနေကြောင်း သိရသည်။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လေးသမားများရှေ့ရှိ တံတားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုသော်လည်း သူတို့သည် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရန် လက်လျှော့သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
“သူတို့က ကျွန်ုပ်တို့ မကာကွယ်နိုင်တဲ့ နေရာကို ရှာနေတာပါ” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
ရန်နစ်၏ ကင်းထောက်များသည် အနောက်ဘက်ကမ်းမှ နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသည်။ ပြည်နယ်ကောင်စီများကလည်း စပါးများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ရန်သူများ လာနိုင်ခြေရှိသည့် လမ်းကြောင်းများမှ ရွှေ့ပြောင်းပေးနေကြပြီဖြစ်သည်။
ဩဆယ်လ်တွင်မူ ဘောလ်ဒါက ပြည်တွင်းခံစစ်ကို အားဖြည့်နေပြီး ဒိုရီဗန်နှင့် ဆာရက်သ်တို့က ကျန်ရှိနေသေးသော ရန်သူ့နဂါးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
အာဗက်ကတော့ ကျောက်မိုင်းတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုမနက်က အော်ရီသာကို ဘေးတွင်ထား၍ ခေတ္တပျံသန်းပြီးနောက် အနားယူရန် ပြန်လာသည်။
“သူ တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်မသင့်သေးဘူးလို့ ပြောပါတယ်” ဟု မေရီက အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မတိုက်ပါစေနဲ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူမက ဆက်ဖတ်သည်။
“သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားခဲ့တဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းတွေအကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောချင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်”
အီလီဇာက စက္ကူအလွတ်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“သူ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါပေါ့။ ဩဆယ်လ်ကနေတစ်ဆင့် မှတ်တမ်းတင်မယ့်သူ တစ်ယောက်လောက် လွှတ်ပေးလို့ ရပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို မှတ်သားထားပြီးနောက် မြစ်ကြောင်းအခြေအနေသို့ ပြန်လှည့်လိုက်ကြသည်။
ညနေခင်းတွင် သောရ်သည် ဒဏ်ရာရထားသော သူမ၏ လက်ကို အက်ဗလင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရလောက်အောင်ပင် ကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် သက်သာလာခြင်းကို လက်ကို တူဖြင့် အပြည့်အဝ စမ်းသပ်ရန် ခွင့်ပြုချက်ဟု အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူလိုက်ပုံရသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ ထိုသို့ မထင်ပေ။
ဆွေးနွေးနေကြစဉ် အလယ်လမ်းလျှောက်လမ်းတွင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မနာပါဘူး” ဟု သောရ်က ပြောသည်။
“လုပ်နေတုန်းကတော့ မနာမှာပေါ့”
“အရေးကြီးတဲ့ ကွာခြားချက်ပါပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါက ပြောတာ”
သောရ်က ကျွန်ုပ်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ လမ်းဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အချို့သော တိုက်ပွဲများသည် မုန်တိုင်းဘုရားသခင်ပင် မတတ်သာသည့် အခြေအနေမျိုး ရှိတတ်သည်။
ထိုညတွင် အက်ဒရီယာနာသည် မီရဲလ်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူတို့သည် ကလေးအဝတ်အစားများအကြောင်း ပြောနေကြသည်။
မီရဲလ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ပိတ်စကို ကြည့်ရသလောက် အလွန်သေးငယ်သော အဝတ်အစားများ ဖြစ်သည်။
“အခုကတည်းကလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
မီရဲလ်က မော့ကြည့်သည်။
“ရှိပြီးသား အဝတ်စတွေကို ပြင်နေတာပါ။ ဒါက ကျွန်မကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးတယ်လေ”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်ကို ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”
“ကျွန်မရဲ့ ကလေးတွေ ဒီအဝတ်အစားတွေကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ဝတ်လို့မရတော့တာလဲဆိုတာကိုပေါ့” ဟု မီရဲလ်က ပြောသည်။
သူမက ပိတ်စကို ပြန့်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အခုရှင်တို့ရဲ့ ကလေးတွေကလည်း ဒီထက် ပိုမြန်မြန်ကြီးလာဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူမ၏ ဝတ်စုံအောက်တွင် သိသာထင်ရှားသည့် ပြောင်းလဲမှုမျိုး မရှိသေးပေ။
“ကျွန်မတော့ အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး”
“အချိန်ရှိပါသေးတယ်” ဟု မီရဲလ်က သူမကို ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တွဲထားသော လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ စကားပြောဆိုမှုကို အလျင်စလို လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
မေလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့ မနက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်၏ နှာခေါင်းကို လာထိသဖြင့် နိုးလာသည်။
ကာရယ်လ်က အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အက်ဗလင်က သူမကို လက်ဖြင့် ထိန်းထားပေးသည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ တစ်ဖက်တွင် စောင့်နေပြီး အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို လုံခြုံအောင် ဖက်ထားသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေဖို့ အတော်လေး ကြိုးစားနေကြသည်။
သို့သော် မအောင်မြင်ကြပေ။
“မွေးနေ့” ဟု ကာရယ်လ်က နာရီခေါင်းလောင်းသံလောက် ကျယ်သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား”
ဂယ်ရစ်က အက်ဒရီယာနာ၏ ထိန်းထားမှုကိုပင် ပြန်ပြင်ရလောက်အောင် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြိမ့်ပြသည်။
“ဖေဖေ့မွေးနေ့လေ”
“ဘယ်သူ့မွေးနေ့ ဖြစ်မလဲလို့ တွေးနေတာ”
အက်ဗလင် ပြုံးသည်။
“သူတို့ မနက်စာ စားကတည်းက စောင့်နေတာပါ”
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နေက ကျွန်ုပ်ထင်ထားသည်ထက် ပိုမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို အိပ်ခိုင်းထားတာကိုး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာက ဂယ်ရစ်ကို ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ဂရုတစိုက် ချပေးသည်။
ကာရယ်လ်ကလည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအတိုင်း လုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကျွန်ုပ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကလေးတစ်ယောက်စီ ရှိနေပြီး လှုပ်ရှားရန် နေရာမရှိသလောက် ဖြစ်သွားသည်။
“ညှိနှိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်တာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ဂျူလီယန်က စီစဉ်ပေးတာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
ဒါဆိုရင်တော့ အသေးစိတ် ပြည့်စုံရခြင်း အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်ပြီ။
ကတိပေးထားသည့် အခမ်းအနားလေးကို မိသားစု စားသောက်ခန်းတွင် ကျင်းပသည်။
ကိတ်မုန့် ရှိသည်။
ပန်းများ ရှိသည်။
စားပွဲ၏ အဆုံးတစ်ဖက်တွင် စားပွဲမပေစေရန် ခင်းထားသော အဝတ်စပေါ်၌ အပြာရောင် ဆေးသုတ်ထားသည့် အစွန်းအထင်းများစွာ ရှိနေသည်။
“ဆေးတွေက သစ်သားပေါ်မှာပဲ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သက်ပြင်းချသည်။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်ပါပဲ”
ဂျူလီယန်က အဝတ်ဖြင့် အုပ်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုဘေးတွင် ဆာရာဖီနာနှင့် အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်တို့နှင့်အတူ ရပ်နေသည်။
ကာရယ်လ်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆွဲသည်။
“ကြည့်ပါဦး”
“ကြည့်နေပါတယ်”
“နောက်ထပ် ကြည့်ပါဦး”
ကျွန်ုပ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သေချာကြည့်ပေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က အဝတ်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အတူတူ လုပ်ထားတာပါ”
သူက ဂယ်ရစ်ဘက်ကို ငဲ့ကြည့်သည်။
“ခက်ခဲတဲ့ အပိုင်းတွေကိုတော့ အဘိုးက ကူညီပေးတယ်”
“ဂျူလီယန်က သူဝန်ခံတာထက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့တာပါ” ဟု သက်ကြီးရွယ်အိုက ပြောသည်။
အဝတ်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
၎င်းသည် သစ်သားဗန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
နံဘေးတွင် ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် အပေါက်များ ဖောက်ထားပြီး အနားကွပ်ထားသော ထိုဗန်းသည် မနက်စာ သုံးယောက်စာလောက် တင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည်။
အောက်ခြေကို အပြာရောင် သုတ်ထားသည်။
ဗန်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် ဘယ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်နေသော ရဲတိုက်တစ်ခု၊ ပုံမှန်ထက် ခြေထောက် ပိုများနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ကြယ်ပုံစံ မညီမညာတန်းအောက်တွင် ရုပ်ပုံငယ်အချို့ ရှိသည်။
ထောင့်လေးခုတွင် ကလေးငယ်လေးများ၏ လက်ရာ လက်ဝါးရာလေးများ ရှိသည်။
အလယ်တွင်မူ သုံးယောက်သား အတူရပ်နေသည့် ရုပ်ပုံကြီး သုံးခုကို သေချာ ရေးဆွဲထားသည်။
“ဒါက ဖေဖေလေ” ဟု အဖြူရောင် ဆံပင်နှင့် ရုပ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“အဲဒီလို ထင်သားပဲ”
“ပြီးတော့ အက်ဗလင်၊ အက်ဒရီယာနာတို့လေ”
ကာရယ်လ်က ပိုသေးငယ်သော ရုပ်ပုံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးသည်။
“သမီးလေ”
ဂယ်ရစ်က နောက်တစ်ခုကို သူပိုင်ကြောင်း ပြောသည်။
ဆာရာဖီနာက နဂါးကို သူမ ဆေးသုတ်ပေးထားကြောင်း ကြွေးကြော်ပြီး အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က ချက်ချင်းပင် နဂါး၏ ခြေထောက်များထဲမှ တစ်ခုကို လာထိသည်။
“ကူညီပေးတာ”
“မြင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ချောမွေ့သော သစ်သားအနားကွပ်များကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်သည်။
အဆစ်များကို သပ်ရပ်စွာ ဆက်ထားသည်။ လက်ကိုင်အောက်တွင် အမှားအယွင်းတစ်ခုကို ဆေးဖြင့် ဖုံးမထားဘဲ ဖြည့်စွက်ပြီး သဲဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂျူလီယန်က ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို မှားဖြတ်မိလို့ပါ”
“ပြီးတော့ ပြင်လိုက်တာပေါ့”
သူ ခေါင်းငြိမ့်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
ရုပ်ပုံသုံးခုဘေးတွင် လွတ်နေသော နေရာလေးတစ်ခု ရှိသေးသည်။
ကျွန်ုပ် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက အသံကို လျှော့လိုက်သည်။
“ကလေးလေးအတွက်လေ၊ နောက်မှပေါ့”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ လက်ကို ပါးစပ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ပခုံးဖက်ထားသည်။
“ဘာရေးရမလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး” ဟု ဂျူလီယန်က ထပ်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဘာမှ မသိရသေးဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ဗန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် သေချာ တင်လိုက်ကာ ဂျူလီယန်ကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။
သူသည် သူက ကြီးနေပြီဟု ဟန်ဆောင်ခြင်း မရှိဘဲ ပွေ့ဖက်မှုထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ကလေးငယ်များကလည်း ချက်ချင်းပင် ကျွန်ုပ်၏ ဒူးခေါင်းပတ်လည်တွင် လာရောက် ဝိုင်းရံကြသည်။
“ကျေးဇူးပဲ” ဟု ဂျူလီယန်၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။
ကိတ်မုန့် မလှီးခင်မှာပင် မေရီ ရောက်လာသည်။
ဗန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ တံခါးဝ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်ဆောင်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မေရီလည်း လက်ဆောင် ယူလာတာလား”
“အချိန်ဇယား အသစ်လေ”
လက်ဇန်ဒါးက အခန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
မေရီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကျွန်ုပ်ဆီ ကမ်းပေးသည်။
မနက်ခင်း၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ၎င်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် လူများထံသို့ အပ်နှံထားပြီး ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အတိုချုံး အစီရင်ခံစာ နှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။
ကျန်သည့် အချိန်အားလုံးမှာတော့ ဗလာဖြစ်နေသည်။
“အရေးပေါ် ကိစ္စတွေကတော့ မင်းဆီ ရောက်လာဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောက်ရိုးလှည်းဘီး ပြဿနာမျိုးတွေကတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ကောက်ရိုးလှည်းဘီး ပြဿနာ ဆိုတာ ရှိလို့လား”
“မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
ကျွန်ုပ် ထပ်မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားစဉ်မှာပင် သူမက စာရွက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကိတ်မုန့်ကို လှီးလိုက်ကြသည်။
ကလေးတွေက ကိတ်မုန့်အလှဆင်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေကြပုံရပြီး မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ အကြံပြုချက်အားလုံးကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
သကြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းများ၊ မိုးတိမ်ပုံစံနှင့် မြင်းတစ်ကောင်ဟု ထင်ရသော ပုံစံမျိုးစုံ ပါဝင်နေသည်။
ဘရူနီကတော့ သူ့အတွက် အသားတင် ပမာဏကို အများအားဖြင့် လူအများစားသည့် ပန်းကန်ပြားကြီးဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ရရှိသွားသည်။
“မွေးနေ့က သေးသေးလေးပဲ” ဟု သူက သဘောကျဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
သော် က ထိုပန်းကန်ပြားကို ကြည့်သည်။
“မင်းအတွက်လေ”
သူ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမအတွက် သီးသန့်ပန်းကန်တစ်ခု လိုအပ်လောက်သည့် အရွယ်အစားရှိသော မုန့်အပိုင်းအစကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက ဒဏ်ရာမရသေးသော လက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
အက်ဗလင် မြင်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း မြင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ မပြောခဲ့ကြပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ခြံဝင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော ဘက်ခြမ်းသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။
စားသောက်ခန်းထဲမှ ရယ်မောသံများက ဖွင့်ထားသော တံခါးမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်နောက်သို့ ပါလာသည်။
နံရံအပြင်ဘက်တွင် လှည်းများက ကုန်ပစ္စည်းလက်ခံရာ နေရာများဆီသို့ ဆက်လက် သွားလာနေကြသည်။ စစ်သည်နှစ်ဦးက လက်အောက်တွင် သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးများ ပေါ်နေလျက် အောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သွားကြသည်။
သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ် ကြည့်နေမိသည်။
“ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး”
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
သူမက ခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ် တစ်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။
ခဏတာ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာစကားမျှ မပြောကြ။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ် ဝန်ခံလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်တဲ့ လူတွေကိုပဲ ကျွန်ုပ် တွေးနေမိတယ်”
သူမက တံခါးဘက်သို့ ကြည့်သည်။
အတွင်းခန်းထဲတွင် ကာရယ်လ်က သူမ၏ လက်ဝါးရာလေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား ထပ်ကြည့်ခိုင်းနေသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“တစ်ခါတလေကျရင် ဒါက မှားနေသလိုပဲ”
“သူတို့ အဖေက မြစ်ကို ထိန်းချုပ်နေရလို့ ရန်နစ်ရဲ့ သမီးတွေကို မွေးနေ့ပွဲ မလုပ်ပါနဲ့လို့ မင်း ပြောမလား”
“မပြောပါဘူး”
“ဟာလန်ရဲ့ အစ်ကိုကို ဘယ်တော့မှ မရယ်ပါနဲ့လို့ မင်း တားမလား”
ကျွန်ုပ် ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မတားပါဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ကို ကျွန်ုပ်လက်မောင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ၊ လူတွေကို လွမ်းဆွတ်နေရင်းနဲ့ပဲ မိသားစုနဲ့အတူ ထမင်းစားလို့ ရပါတယ်”
သူမ၏ အသံသည် နူးညံ့သည်။
“သူတို့က ဒီဗန်းကို မင်းကိုပေးဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့ကြတာပါ”
ကျွန်ုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရယ်မိသည်။
“ကျွန်ုပ် သတိထားမိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် သွားလိုက်ပါ၊ သူတို့ကို ပေးခွင့်ပြုလိုက်ပါ”
ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာက ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းသော သတင်းကို ယူဆောင်လာသည်။
စလိတ်ဖို့ဒ်ရှိ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့က ပျက်စီးနေသော စက်နှစ်လုံးကို အရှေ့ဘက်လမ်းအတိုင်း နောက်ပြန်ဆုတ်ခွာရန် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသော ခြေလျင်တပ်က ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မြစ်ကူးနေရာအတွက်လည်း အငြင်းပွားမှုများ ရှိနေဆဲပင်။
သို့သော် အစ်စ်ထရန်၏ သူလျှိုများက မြစ်အထက်ပိုင်းမှ လှုပ်ရှားမှုမှာ စိုးရိမ်ထားသည်ထက် ပိုနည်းကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး ရန်နစ်ကလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရေတိမ်ပိုင်းနေရာများသို့ အချိန်မီ ကာကွယ်ရေးတပ်များ ပို့ထားလိုက်သည်။
မည်သည့် ရေကူးဖြတ်ခြင်းမျှ အောင်မြင်မှု မရခဲ့ပေ။
ဩဒဲလ်၏ အစီရင်ခံစာက လွှအသစ်များ လိုအပ်ကြောင်း တောင်းဆိုချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။
“ကြိုး မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
မေရီက ဒုတိယစာမျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“ကြိုးလည်း ပါပါတယ်”
ဟုတ်မှာပေါ့။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာသည်။
ဗေးလ်လစ်သည် အရှေ့ဘက် လယ်ကွင်းတွင် ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏ အတောင်ပံမှ အမာရွတ်ဟောင်းသည် နေရောင်အောက်တွင် ဖျော့တော့နေသည်။
သူမက အရင်ဆုံး ဩဆယ်လ်ဆီ သွားခဲ့သည်။
သူမ အာဗက်ကို တွေ့ခဲ့သည်။
အော်ရီသားက သူမကို ဂရေးကိပ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး ကျောက်မိုင်းမှ ဆရာဝန်များနှင့် အစောင့်များကို လိုအပ်ပါက အကြောင်းကြားရန် မှာကြားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က လက်ဇန်ဒါးနှင့် သော် တို့နှင့်အတူ သူတို့ကို သွားတွေ့သည်။
ဗေးလ်လစ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို သေချာ မြင်ရသည်အထိ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“သူက သူ့လည်ချောင်းကို ပြတယ်”
ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း မဖြေကြပေ။
“လည်ပတ် တပ်ထားတဲ့နေရာကို ကျွန်မကို ထိခိုင်းတယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့ သတ္တုကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ”
ကယ်လ်ဒရစ်က ကူးယူထားသော ပုံကြမ်းများကို ကိုင်လျက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
ဗေးလ်လစ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိတဲ့ ဆရာဝန်နှစ်ဦးကို စေလွှတ်ဖို့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက သဘောတူလိုက်ပြီ။ တစ်ယောက်ကတော့ ဒီမြို့ စတင်တည်ထောင်ကတည်းက အကြေးခွံနဲ့ အတောင်ပံ အဆစ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးလာခဲ့တာပါ”
အော်ရီသား၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
“ဒါက သူ့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
“သူတို့က အပူလောင်တာတွေကို ကုသဖို့ ဆေးဝါးတွေကိုလည်း ယူလာကြမှာပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ထဲက တချို့ကလည်း ကင်းလှည့်ဖို့ ဆွေးနွေးဖို့ စိတ်ဝင်စားနေကြပြီ”
သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“အပြီးသတ် ကတိကဝတ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး”
“ကျွန်ုပ်တို့ ဆရာဝန်တွေကို ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြည့်က ကာရယ်လ်က အစောပိုင်းက တပ်ပေးထားသော အပြာရောင် ဖဲကြိုးရှိရာ ကျွန်ုပ်၏ ကုတ်အင်္ကျီပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။
“ဒါက ရာထူးတစ်ခုလား”
သော် က မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
လက်ဇန်ဒါးကတော့ ဂရုမစိုက်။
“မွေးနေ့အတွက် အမှတ်အသားတစ်ခုပါ” ဟု သူက ပြောသည်။
ဗေးလ်လစ်က ကျွန်ုပ်ကို စိတ်ဝင်တစား ပြန်ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မက အသုံးဝင်တဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ ရောက်လာတာပေါ့”
သူမ၏ အစ်ကိုအကြောင်း သတင်းတော့ မရသေးပေ။
အခြားသူများက အော်ရီသားနှင့် စကားပြောနေစဉ် ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဗေးလ်လစ် ခေါင်းခါသည်။
“အာဗက်က သူ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ နေရာက အသံတစ်ခုကို မှတ်မိနေတယ်။ ဘယ်သူ့အသံလဲဆိုတာတော့ သူ မပြောနိုင်ဘူး”
“သူ အနားယူပြီးရင် ပိုမှတ်မိလာနိုင်ပါတယ်”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူမက ဝေးလံသော တောင်ကုန်းများဆီသို့ ကြည့်သည်။
“ကျွန်မက သူ့ကို ပိုကြိုးစားပြီး မှတ်မိခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“ပင်လယ်ဘက်ကို ထွက်သွားတဲ့ လမ်းကို ခင်ဗျား ပွင့်နေအောင် ထားခဲ့တယ်လို့ သူ ပြောတယ်”
“သူ ထွက်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ သိစေချင်လို့ပါ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ နားလည်ပါတယ်”
ကျန်ရှိသော နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်များကို မိသားစုနှင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာနှင့် လစ်စ်ဘက်တို့က ဥယျာဉ်ထဲတွင် ကစားနည်းတစ်ခုကို စီစဉ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကလေးငယ်များ ပါလာချိန်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ကက်ဆီယာက နည်းလမ်းကို ကန့်ကွက်လိုက်သည့်အခါ မီရယ်လ်က အမှတ်စာရင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်လုံး ရယ်မောကြတော့သည်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဂရေးကို စည်းကမ်းချက်များ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။
ဂယ်ရစ်က သေချာ နားထောင်ပြီးနောက် ဘောလုံးကို သွားယူရန် သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
“အဲဒါက မဟုတ်—” ဟု ဂျူလီယန် စပြောသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ခုံတန်းပေါ်မှနေ၍ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန် ရပ်သွားသည်။
ပြီးနောက် ပြုံးသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ စည်းကမ်းအသစ်နဲ့ ကစားကြတာပေါ့”
လက်ဇန်ဒါးက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး အစ်ဂ်နേഷျပ်စ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
“ခင်ဗျား ပျော်နေပုံရတယ်” ဟု သူက မှတ်ချက်ပြုသည်။
“ထင်ပါတယ်”
“အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အစပျိုးမှုပဲ”
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး သစ်ပင်အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် ကြည့်နေမိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသစ်က သူမ ဝန်ခံချင်သည်ထက် ပိုမို ပင်ပန်းနေပုံရသည်။ အက်ဗလင်က သူမကို စကားမများစေဘဲ အရိပ်ရသော ထိုင်ခုံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်စွန့်စားကြည့်ဦးမယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
နေဝင်ခါနီးတွင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျူလီယန်က ကလေးများကို ကစားစရာ သစ်သားတုံးများ သိမ်းခိုင်းနေသည်။
“ဗန်းက လုံလောက်အောင် အသုံးဝင်ရဲ့လားလို့ သူ မေးတယ်” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာအတွက် လုံလောက်အောင် အသုံးဝင်ရမှာလဲ”
“ခင်ဗျားအတွက်လေ”
မြက်ခင်းပြင်တစ်ဖက်တွင် ဂျူလီယန်က ကာရယ်လ်ပေးသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို လေးလေးစားစား လက်ခံယူနေသည်။
“ဂရုတစိုက် လုပ်ထားတဲ့အရာတစ်ခုဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခုပါပဲလို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်”
“ကျွန်ုပ် သုံးမှာပါ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
ဂယ်ရစ်က ခုံတန်းကို မှီလိုက်သည်။
“သူ အရင်ကထက် အိပ်ပျော်တာ ပိုကောင်းလာတယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ စကားပြောပြီးကတည်းကလား”
“အနည်းငယ်တော့ ဟုတ်တယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးကတည်းကလည်း ဟုတ်တာပဲ။ သူ နိုးလာတဲ့အခါ လူတွေက ဒီမှာပဲ ရှိနေဦးမယ်လို့ စတင် ယုံကြည်လာကတည်းကပေါ့”
စဲရဖီးနားက ကစားစရာတွေကို တစ်ခါတည်း အများကြီး သယ်ဖို့ ကြိုးစားစဉ် ဂျူလီယန် ရယ်မောနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ကြည့်နေမိသည်။
“ကျေးဇူးပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်ုပ် ကြည့်ရာဘက်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“သူက ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်ချင်စိတ် ပေါက်အောင် လုပ်တတ်တယ်”
နေ့တာ၏ နောက်ဆုံး သတင်းစကားက ကျောက်မိုင်းမှ ရောက်လာသည်။
အာဗက်က သူ အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည့် ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် လည်ပတ်ကိုင်တွယ်သူများ ဖြတ်သန်းသွားသည့် လမ်းအကြောင်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။
အီလီဇာက မနက်ဖြန်တွင် နဲရစ်၏ မှတ်တမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်အလက်များ အောက်တွင် မှတ်တမ်းတင်သူက နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
*သူက မီးလောင်ထားသော လယ်ကွင်းများမှ မိသားစုတွေမှာ နေစရာ ရှိ၊ မရှိ မေးပါတယ်*
ကျွန်ုပ် နှစ်ခါ ပြန်ဖတ်သည်။
ပြီးနောက် မေရီကို ကျွန်ုပ်တို့ သိထားသလောက်နှင့် ဆက်လက် စစ်ဆေးနေဆဲအရာများကို ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေပေးရန် ပြောလိုက်သည်။
သူက လူတွေအကြောင်း မေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်သည့် နှစ်သိမ့်စကားထက် ပို၍ ထိုက်တန်ပါသည်။
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ထိုဗန်းကို သုံးခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က ထိုဗန်းပေါ်တွင် ခွက်သုံးခွက်နှင့် မီးဖိုချောင်မှ ချန်ထားပေးသော ကိတ်မုန့် အနည်းငယ်ကို တင်၍ ကျွန်ုပ်တို့အခန်းသို့ ယူလာသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်ဘေး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ပန်းချီကားထဲမှ လွတ်နေသော နေရာကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ရောင် ရွေးတဲ့အခါ သတိထားရတော့မယ်”
“ဂျူလီယန်မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“အစီအစဉ်တွေ အများကြီးပါပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကလေးလေးက နဂါးတွေကို ကြိုက်၊ မကြိုက်ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်နေပုံရတယ်”
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်သည် ဗန်းပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မသိသေးသည့်အရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို သူမလက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်သည်။
“အရွယ်အစားက သင့်တော်ရဲ့လား” ဟု သူမက မေးသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဆေးရေးပန်းချီဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ရဲတိုက်၊ စောင်းနေသော ကြယ်များ၊ ထောင့်တိုင်းတွင် ဖိနှိပ်ထားသည့် လက်ရာများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အတိအကျပဲ၊ လုံလောက်ပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်၏ ပါးပြင်ကို နမ်းသည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ ယူရီယာ”
ကျွန်ုပ်သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ထိုနေ့တာကို ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။