အခန်း (၃၄၈) - ရေပြင်အထက်မှ အသံ
မေလ (၂၄) ရက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နီရစ်က မီးသွေးတုံးတစ်တုံးကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အီလီဇာက သူမအတွက် စက္ကူကိုပါ ယူဆောင်လာပေးသည်။
ကျွန်တော်နှင့် ကယ်ဒရစ်တို့ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နီရစ်သည် နဂါးတစ်ကောင်၏ မေးရိုးအောက်ပိုင်းကို ပုံဆွဲပြီးနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်း၏လည်ပင်းတွင် ပတ်ထားသော ကော်လာကို အပိုင်းလိုက် ခွဲခြားတည်ဆောက်ထားသည်။
ထိုအပိုင်းများထဲမှ တစ်ခုကို သူမက ခြစ်ထုတ်ထားသည်။
“ဒီနေရာကနေ ဖွင့်လို့မရဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကယ်ဒရစ်က ပုံဆွဲထားသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုဆိုင်ရာ စာအုပ်မှ မိတ္တူကူးထားသည့် ပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။
“စာအုပ်ထဲမှာတော့ ဒီနေရာမှာ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြထားတယ်”
“ဒါက ပုံစံအဟောင်းအတွက်လေ”
နီရစ်က မီးသွေးများပေကျံနေသော သူမ၏ လက်မကို လက်ဖဝါးနှင့် ပွတ်လိုက်သည်။
“ပုံစံအသစ်တွေမှာတော့ အိမ်အိမ် (housings) နှစ်ခုစီ ပါလာတယ်။ တစ်ခုက လုပ်ဆောင်ချက်အတွက် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ သူ့ကို ဝင်နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူမှန်သမျှကို အပြစ်ပေးဖို့အတွက် ထည့်ထားတာ”
ကျွန်တော်သည် ခြစ်ထုတ်ထားသော အပိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ထောင်ချောက်တစ်ခုပေါ့”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီကော်လာတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာလား”
သူမ၏ အကြည့်သည် အီလီဇာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ကျွန်မက ပြင်ဆင်ချက်တွေကိုပဲ မိတ္တူကူးခဲ့တာပါ။ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက ဘယ်စခန်းကို ရောက်သွားတယ်ဆိုတာကိုပဲ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာပါ”
“ဒါဆို အဲဒီအစိတ်အပိုင်းတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲဆိုတာ မင်းသိခဲ့တာပေါ့”
“အဲဒီအချိန်ကတော့ သိခဲ့ပါတယ်”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ထို့နောက် ကယ်ဒရစ်က သူမမျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုင်ခုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ပြင်ဆင်ချက်ပုံစံကို ပြစမ်းပါ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူမစကားကိုသာ အယုံအကြည်မပြုဘဲ သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ပြန်လည်ရရှိထားသော မှတ်တမ်းများတွင် ပိုကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများဘေး၌ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားထားသည့် မှတ်စုတစ်ခု ပါရှိသည်။ နီရစ်က ၎င်းကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးသည်။
မှန်ဘီလူးဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကက်စတယ်လန် (Castellan) သည် သူမ၏ သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ပြားတစ်ချပ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား အသေးလေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ကယ်ဒရစ်သည် ထိုနေ့လယ်ပိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပုံစံနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရှုရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။
“သူပြောတာ မှန်တယ်၊ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိနေတယ်” ဟု နေ့လယ်တွင် သူက ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အော်ဆယ်လ် (Orselle) မှာရှိတဲ့ နဂါးက ဒီပုံစံအတိုင်း ဝတ်ထားသလားဆိုတာကတော့ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုပဲ”
အော်ရီသလာက မီးသွေးဖြင့် ဆွဲထားသော ပုံကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
“ငါတို့ သူ့လည်ချောင်းအောက်ကို ကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်”
“သူက ငါတို့ကို ခွင့်ပြုမှပဲ ရမှာ” ဟု သက်စ်ရာက ဆိုသည်။
“သူကိုယ်တိုင်လည်း မတတ်နိုင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိုအချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့ အမြဲတမ်း ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်သည် အကူအညီ လိုအပ်နေသော်လည်း မိမိကို ကူညီမည့်လက်ကို ပြန်ရိုက်မိစေရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံထားရနိုင်သည်။
ယခုအခါ ထိုသူသည် လမ်းမတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေပြီဖြစ်သည်။
ဆာရက်သ်က နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
ကော်လာတပ်ထားသော နဂါးသည် ပြင်ပလယ်ကွင်းများ တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် ကမ်းခြေသို့ နှစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် အရှေ့ဘက်မှ လာပြီး တူညီသော ကမ်းပါးစွန်းအထက်တွင် လှည့်ပတ်ကာ ဆိပ်ကမ်းမှ ခုခံကာကွယ်သူများက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားလေ့ရှိသည်။
၎င်းသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။
“ဒါဟာ သူ ငါတို့ကို စမ်းသပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ဘောလ်ဒါက သူ၏ စာဖြင့်ရေးသားပေးပို့သော အစီရင်ခံစာတွင် ဖော်ပြထားသည်။
ဆာရက်သ်ကမူ ထိုသို့မထင်ပေ။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကိုယ်တိုင်ပြောပြရန် ဂရေးကိပ် (Greykeep) သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
“သူ ကျွန်မကို နောက်တစ်ကြိမ် သတိပေးပြန်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မီးမမှုတ်ခင်မှာပေါ့။ ရွှေ့ဖို့ အချိန်ရလိုက်တယ်”
အော်ရီသလာက အရှေ့ဘက်လယ်ကွင်းရှိ မြေပုံဘုတ်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
“သူ ဘာပြောလိုက်လဲ”
“အောက်ကိုလို့”
သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“စကားလုံး တစ်လုံးတည်းပါ။ ကျွန်မ သူ့အောက်ကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မီးတောက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ကျောပေါ်ကနေ ဖြတ်သွားတယ်”
“သူ ခုခံနေတယ်လို့ မင်းထင်တာလား”
“သူ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
ကျွန်တော် ကယ်ဒရစ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ဆာရက်သ်ကို စိုးရိမ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် သူ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရတာ ပိုမခက်ခဲအောင် ငါတို့ လုပ်ပေးသင့်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ရွေးချယ်လိုက်သော နေရာမှာ အော်ဆယ်လ်၏ မြောက်ဘက်လယ်ကွင်းများ ကျော်လွန်သည့်နေရာရှိ ကျောက်မိုင်းဟောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ပင်လယ်ဘက်အခြမ်းသည် ကမ်းပါးများဆီသို့ ဖွင့်ဟနေပြီး ကုန်းတွင်းဘက်တွင်မူ လူသူမနေထိုင်သော ကျောက်နံရံမြင့်ကြီးများက ကျယ်ဝန်းသည့် မြေပြင်ကို ဝန်းရံထားသည်။
နဂါးတစ်ကောင် ဆင်းသက်နိုင်လောက်အောင် နေရာကျယ်သည်။
အမြီးနှင့် ရိုက်ခတ်မိပါက အသက်မရှင်နိုင်သည့် လူများအတွက်လည်း ပုန်းခိုစရာ နေရာရှိသည်။
ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ထွက်ပြေးနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းလည်း ရှိသည်။
“သူ အကျပ်ရိုက်နေတယ်လို့ ခံစားရလို့ မဖြစ်ဘူး” ဟု အော်ရီသလာက ပြောသည်။
သောရ်မှာမူ ဒဏ်ရာ ပြန်လည်သက်သာလာဆဲဖြစ်သဖြင့် ဂရေးကိပ်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လက်ဇန်ဒါးက သူမနှင့်အတူ အရန်တပ်ဖွဲ့ကို စောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ခဲ့ပြီး ဘောလ်ဒါက အော်ဆယ်လ်၏ ခုခံရေးကို ဆက်လက်ကွပ်ကဲလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်သည် ကယ်ဒရစ်၊ သက်စ်ရာနှင့် အစောင့်အနည်းငယ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။
အော်ရီသလာနှင့် ဆာရက်သ်တို့က ကော်လာတပ်ထားသော နဂါးထံသို့ ချဉ်းကပ်မည်ဖြစ်ပြီး ဒိုရီဗန်က ကျောက်မိုင်းနှင့် မြို့ကြားတွင် နေရာယူကာ နဂါးက မြို့ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပါက တားဆီးပေးရမည်ဖြစ်သည်။
မည်သူမျှ ထိုအစီအစဉ်ကို သဘောမကျကြသော်လည်း ဒိုရီဗန်က ငြီးတွားခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။
မထွက်ခွာမီ ကျွန်တော်က ကယ်ဒရစ်အား ကျွန်တော့်ဆီမှ ဘာလိုအပ်သလဲဟု မေးခဲ့သည်။
“အချိန်ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တဲ့အခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပေါ့”
ကျွန်တော် ကျောက်မိုင်းပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီနှစ်ခုစလုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို အင်္ကျီဝတ်နေချိန်တွင် တွေ့သွားသည်။
သူမသည် အစီအစဉ်ကို ဖတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။
“ကော်လာကို အေးခဲအောင် မလုပ်နဲ့နော်” ဟု သူမက မှာသည်။
“ကယ်ဒရစ်က ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးသားပါ”
“ကျွန်မက ထပ်ပြီး သတိပေးချင်ရုံသက်သက်ပါ”
အက်ဒရီယာနာက လက်အိတ်တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမနောက်မှ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် လက်အိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေ မလိုဘူးဆိုတာ မင်းသိသားနဲ့”
“ကယ်ဒရစ်အတွက်ပါ။ သူက အလျင်စလို ထွက်သွားတဲ့အခါ သူ့လက်အိတ်ကို မေ့ကျန်ခဲ့တတ်လို့”
ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကော်လာစကို ပြင်ပေးသည်။
“သူတို့ ကူညီနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ သိမယ်လို့ မင်းထင်လား”
“အခုထိတော့ မသိသေးဘူး”
“ဒါဆိုရင် သူ နားထောင်ပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သူမလက်နှစ်ဖက်ကြား ဆုပ်ကိုင်ကာ နမ်းလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာကလည်း ထိုအတိုင်းပင် လုပ်သည်။
ကျွန်တော် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျွန်တော် အကွေ့သို့ ရောက်သည်အထိ တံခါးဝတွင် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မေလ (၂၅) ရက်နေ့ မိုးမလင်းမီ ကျောက်မိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
အောက်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်သည် မှောင်မိုက်ပြီး လှိုင်းထန်နေသည်။
ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ဆားငန်ရည်များ စုပုံနေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းကြောင်းများကို စစ်ဆေးကာ အလုပ်လုပ်မည့်နေရာမှ အပျက်အစီးများကို ရှင်းလင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အစောင့်များ ပုန်းခိုနိုင်မည့် နေရာများကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ်က သူ၏ ကိရိယာများကို ကင်းဗတ်စကရင်အောက်တွင် စီရီထားသည်။
သူသည် စကားမပြောဘဲ လက်အိတ်ကို စွပ်လိုက်သည်။
သက်စ်ရာက သူတို့နှစ်ဦးအတူတကွ ပြင်ဆင်ထားသည့် ပိုကြီးသော နယ်နိမိတ်ပြားများကို စစ်ဆေးရင်း သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ရရှိထားသော အစိတ်အပိုင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ် စမ်းသပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် အသက်ရှိနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့်မူ စမ်းသပ်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။
ကျွန်တော်သည် ကျောက်မိုင်းအထက်ရှိ မှိန်ဖျော့နေသော ကောင်းကင်ပြင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အနီးကပ် ရှိနေရမည့်သူများအတွက် အကာအကွယ်ကို စတင်အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နံနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး သတိပေးချက်မှာ ကမ်းရိုးတန်းစောင့်တပ်၏ ခရာသံဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ဆာရက်သ်က ကျွန်ုပ်တို့အထက်မှ ပျံသန်းလာပြီး ပင်လယ်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လှည့်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ကြေးနီရောင် နဂါးကြီးတစ်ကောင်က သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
ထိုအကွာအဝေးမှပင် ၎င်း၏ အတောင်ပံခတ်ပုံတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
တစ်ချက်ခတ်လျှင် အားပါသော်လည်း နောက်တစ်ချက်တွင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
အော်ရီသလာက ၎င်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ပျံတက်သွားပြီး ကျောက်မိုင်းနံရံများတစ်လျှောက် တုန်ခါသွားစေမည့် နိမ့်သော အသံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကြေးနီရောင် နဂါးက ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။
မီးတောက်များက ကောင်းကင်ပြင်တွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
ဆာရက်သ်က ၎င်း၏ အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားသည်။
ထို့နောက် သုံးကောင်စလုံး ကမ်းပါးနောက်ကွယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ကယ်ဒရစ်က ပထမဆုံး ပြားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်များသည် အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။
နဂါးက ထပ်မံပေါ်လာချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာသည်။
အော်ရီသလာက ၎င်းနှင့် အတောင်ပံချင်း ထိလုနီးပါးအထိ ကပ်၍ ပျံသန်းလာသည်။
ဆာရက်သ်ကမူ အထက်နှင့် အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။
ကြေးနီရောင်နဂါးက ကျောက်မိုင်းကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သူရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးများက ၎င်း၏ ရှေ့ခြေတစ်ဖက်အောက်တွင် ကွဲထွက်သွားသည်။
၎င်း၏ ခေါင်းက ကျွန်ုပ်တို့ရှိရာ ပုန်းခိုရာနေရာဆီသို့ လှည့်လာသည်။
“နောက်ဆုတ်ကြ!”
စကားသံက ကြည်လင်ပြတ်သားသည်။
၎င်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
၎င်း၏ လည်ချောင်းအောက်တွင် အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
မေးရိုးများ ပွင့်ဟသွားသည်။
ကျွန်တော် နံရံကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
မီးတောက်က ရေခဲပြင်ကို တိုက်မိရာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားမည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရေနွေးငွေ့များ အထက်သို့ တက်လာသည်။ ပထမဆုံး အလွှာက ကွဲအက်သွားသည်။ ကျွန်တော် နောက်ထပ် အလွှာတစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်ပြီး အပူချိန် လျော့ကျသွားသည်အထိ ထိန်းထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပြန်မြင်ရချိန်တွင် နဂါးက ၎င်း၏ခေါင်းကို ကျောက်နံရံဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။
၎င်း၏ လက်သည်းများက ကျောက်မိုင်းကြမ်းပြင်တွင် အမြောင်းလိုက် အစင်းရာများ ထင်ကျန်သွားသည်။
“ငါ ပြောသားပဲ” ဟု နဂါးက ဆိုသည်။
အော်ရီသလာက ၎င်း၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ကြားပါတယ်”
ကြေးနီရောင်နဂါးက တုန်ရီနေသည်။
“ဒါဆိုရင် ထွက်သွားကြတော့”
“သူ့ကို ဖွင့်ပေးနိုင်မယ့်သူတွေ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတယ်”
၎င်း၏ ခေါင်းက အနည်းငယ် မော့လာသည်။
ကော်လာက ထပ်မံ၍ တောက်ပလာသည်။
၎င်းသည် အော်ရီသလာနှင့် နီးကပ်လွန်းသဖြင့် ကျွန်တော် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားမိသည်။
အော်ရီသလာကမူ နောက်သို့ မဆုတ်သွားပေ။
“မင်း လုံးဝ ငြိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “မင်း လုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေကိုပဲ ငါတို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်သွားမှာပါ”
ဆာရက်သ်က တစ်ဖက်တွင် နေရာယူလိုက်ပြီး ပင်လယ်ဘက်သို့ ထွက်မည့်လမ်းကြောင်းကို ပွင့်နေစေသည်။
“မင်း ငါ့ကို သတိပေးထားပြီးသားပါ” ဟု ၎င်းအား ပြောလိုက်သည်။ “ကြိုးစားကြည့်ကြရအောင်”
နဂါး၏ အသက်ရှူသံက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ၎င်း၏ မေးရိုးကို အောက်ဘက်ပိုင်း ပေါ်လာစေရန် လုံလောက်အောင် ရွေ့လိုက်သည်။
“မြန်မြန်လုပ်”
အိမ်အိမ် (housing) နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုက ပိုကြီးပြီး ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူသည်။ နောက်တစ်ခုက သေးငယ်ပြီး လည်ချောင်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အကြေးခွံခေါက်များကြားတွင် ရှိနေသည်။ ကယ်ဒရစ်က နှစ်ခုစလုံးကို မြင်လိုက်သည်။
“နဲရစ်ရဲ့ ပြင်ဆင်ချက်ပဲ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူနှင့် သက်စ်ရာတို့ နေရာယူနေစဉ် ကျွန်တော်က ကျောက်ဆောင် အကွယ်တစ်ခုအနောက်တွင် ရေခဲအကာအကွယ် အနိမ့်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်လိုက်သည်။ ရေခဲများက ကော်လာကို ထိမသွားစေရ။
သက်စ်ရာက ပထမဆုံး နယ်နိမိတ်ပြားကို သေးငယ်သည့် အိမ်အိမ်အနီးတွင် ချထားလိုက်သည်။ ကယ်ဒရစ်က ဒုတိယတစ်ခုကို မချခင် အမှတ်အသားများကို စစ်ဆေးသည်။
နဂါးက တုန်ရီသွားသည်။
“တစ်ခုခု လာနေပြီ”
၎င်း၏ မျက်လုံးက ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လှည့်လာသည်။
“ငါ ခံစားမိတယ်”
“အမိန့်ပေးတာလား” ဟု သက်စ်ရာက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီသလာက နဂါး၏ ပခုံးကို သူ၏ ပခုံးဖြင့် ဖိကပ်ထားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ လည်ချောင်းကို မညပ်မိစေဘဲ ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဆာရက်သ်က သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် ကျောက်တုံးကို မြဲမြဲစိုက်ထားသည်။
ကျွန်တော် ကယ်ဒရစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
သူ ပြန်မဖြေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ လက်အောက်ရှိ အမှတ်အသားများဆီသို့သာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ကော်လာက အဖြူရောင်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။
နဂါးက ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
အော်ရီသလာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။ ဆာရက်သ်က ၎င်း၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူတို့ သုံးကောင်စလုံး ကျောက်မိုင်းနံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်မိသွားသဖြင့် ကျွန်တော်ပင် ခြေမခိုင်တော့ဘဲ လဲကျသွားသည်။
နယ်နိမိတ်ပြား တစ်ခု ကွဲအက်သွားသည်။
လက်သည်းတစ်ခုက သူတို့အပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် သက်စ်ရာက ကယ်ဒရစ်ကို ကျောက်ဆောင်အကွယ်နောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ကျွန်တော်က လက်တစ်ဖက်တွင် တူကိုကိုင်၊ နောက်လက်တစ်ဖက်မှ ရေခဲများ စီးဆင်းစေလျက် ထလိုက်သည်။ ရေခဲတောင်တန်းတစ်ခုအောက်တွင် ကျောက်တုံးများ မြင့်တက်လာပြီး နဂါးအတွက် လူမဟုတ်ဘဲ တိုက်မိစရာ တစ်ခုခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
၎င်းက ထိုအရာ၏ တစ်ဝက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းကို အောက်သို့ ငိုက်စိုက်ကျလျက် ရပ်သွားသည်။
“ငါ ကြိုးစားနေပါတယ်” ဟု ၎င်းက ဆိုသည်။
၎င်း၏ အသံမှာ အလွန်ကြီးမားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အတွက်မူ အလွန်သေးငယ်နေသည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု အော်ရီသလာက ပြန်ဖြေသည်။
ကယ်ဒရစ်က ကွဲနေသော ပြားကို လှမ်းယူသည်။ သက်စ်ရာက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ကိရိယာကို ယူ”
သူက သူမကို ကြည့်သည်။
“နှောင့်ယှက်မှုက ခဏလေးပဲ ရပ်သွားတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တပ်ဆင်ထားတဲ့အပိုင်း ပေါ်နေပြီ”
နဂါးက နံရံကို တိုက်မိချိန်တွင် သေးငယ်သည့် အိမ်အိမ်မှာ ရွေ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း အောက်ရှိ အပေါက်မှာ မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။
ကယ်ဒရစ်က ကိရိယာကို ယူလိုက်သည်။
သူ ရွေ့လျားနေစဉ် ကျွန်တော်က ကျောက်ဆောင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးလိုက်သည်။
နဂါး၏ မျက်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်လုံးနှင့် ဆုံသည်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာတွင် ၎င်းဘာကို မြင်သွားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါ။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်သစ္စာဖောက်တော့မည်ကို စောင့်မျှော်နေမှန်းသာ ကျွန်တော် သိသည်။
“နောက်နည်းနည်းလောက်ပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ်က ကိရိယာကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ တစ်ပတ် လှည့်သည်။ ရပ်သွားသည်။
နဂါးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အသက်ရှူကြပ်သံနှင့်အတူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူက ကိရိယာကို တည်ငြိမ်အောင် ကိုင်ထားသည်။
သက်စ်ရာက ကျွန်တော် နားမလည်သော စကားလုံးတစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသည့် ပြားပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ဝါးဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
အလင်းတန်းက တစ်ကြောင်းတည်းအထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် မှောင်မိုက်သွားသည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
နဂါးက ၎င်း၏ လက်သည်းများကို ကျောက်မိုင်းကြမ်းပြင်တွင် မြှုပ်ထားလျက် လဲလျောင်းနေသည်။ ကယ်ဒရစ်က အမှတ်အသားများကို ကြည့်ရှုရင်း စောင့်နေသည်။ ကမ်းပါးအလွန်မှ ပင်လယ်သံကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက ကိရိယာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး တပ်ဆင်ထားမှုကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
အပိုင်းတစ်ခု ပွင့်သွားသည်။ နောက်တစ်ခု ထပ်ပွင့်သည်။ အော်ရီသလာက အလေးချိန်ကို မနိုင်အောင် ကူညီပေးပြီး ဆာရက်သ်က နဂါး၏ ခေါင်းကို ထိန်းပေးထားသည်။
ကော်လာက ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
၎င်း၏ အသံမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သတ္တုပြုတ်ကျသံ။ အခြားဘာမှ မဟုတ်။
နဂါးက မထလာသေးပေ။ ၎င်းသည် တံတွေးကို အကြိမ်အနည်းငယ် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် လက်သည်းတစ်ဖက်ကို လည်ချောင်းဆီသို့ မြှောက်လိုက်ကာ ပျက်စီးနေသော အကြေးခွံများကို မထိမိခင် ရပ်လိုက်သည်။
“ပျောက်သွားပြီလား”
ကယ်ဒရစ်က ဖြတ်တောက်ထားသော အလုပ်လုပ်သည့် အစိတ်အပိုင်းကို စစ်ဆေးသည်။
“ကော်လာ ပွင့်သွားပြီ။ သူ့ရဲ့ အမိန့်ပေးလမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားပြီ”
နဂါးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ”
ကယ်ဒရစ်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ မင်းကို အမိန့်ပေးလို့ မရတော့ဘူး”
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ နဂါးသည် စကားမပြောဘဲ အသက်ရှူနေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ခေါင်းကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ငိုက်စိုက်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီသလာက ၎င်းဘေးတွင် ဆက်ရှိနေသည်။ ဆာရက်သ်က သူမ၏ အတောင်ပံများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရပ်နေသည့်နေရာမှာပင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
၎င်း၏ နာမည်မှာ အာဗက် ဖြစ်သည်။
ရေသောက်ပြီးနောက်နှင့် အနာကျက်စေသူများက ၎င်း၏ မေးရိုးအောက်ရှိ အပူလောင်ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးခွင့်ပေးပြီးနောက် သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်း၏ အုပ်စုဝင်များကို ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဗေးလ်လစ်၏ ညီမဟုတ်ပေ။ သူသည် အခြားနဂါးများကိုလည်း အကျဉ်းချထားသည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း အားလုံး၏ နာမည်များကိုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ကို မပြောပြနိုင်ခဲ့ပါ။
“သူတို့က ငါတို့ကို ခွဲထားကြတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အိမ်အိမ်တွေကို မတပ်ခင်မှာ ငါတို့ကို ဗိုက်ဆာအောင်၊ ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ထားချင်ကြတာ”
အော်ရီသလာက ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ပေ။
အာဗက်က ပင်လယ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ လယ်ကွင်းတွေကို မီးရှို့ခဲ့တယ်”
“ငါတို့ သိပါတယ်” ဟု ဆာရက်သ်က ဆိုသည်။
“လူတွေ ရှိခဲ့တယ်”
သူမသည် သူမ၏ အတောင်ပံကို သူ၏ အတောင်ပံအနီးတွင် ရှိနေစေသည်အထိ တိုးကပ်သွားသည်။ ထိုအမှတ်တရကို လွယ်ကူသွားစေမည့် စကားလုံးမျိုး မည်သူမျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူက မြို့ထဲသို့ ပြန်သွားရမည်လားဟု မေးသောအခါ ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်း ဒီမှာ နားနေနိုင်ပါတယ်။ မင်း လိုအပ်တာတွေကို ငါတို့ ယူလာပေးမယ်”
သူက ပင်လယ်ဘက်သို့ ထွက်သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါ ထွက်သွားရင်ကော”
“မင်း ထွက်သွားနိုင်ရင် ငါတို့ကို ပြောပြပေးပါ၊ ဒါမှ မင်းထွက်သွားတာကို နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုလို့ ငါတို့ မထင်မိမှာ”
သူက ကျွန်တော့်ကို အကဲခတ်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို တစ်ဖန် ပြန်ငိုက်ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကော်လာကို သီးခြားသယ်ဆောင်ရန်အတွက် လုံခြုံအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ကယ်ဒရစ်သည် တက်ကြွနေသည့် အမှတ်အသားတိုင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင် စစ်ဆေးပြီးမှသာ ဂိတ်တံခါးအနီးသို့ ကပ်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ သက်စ်ရာက သူနှင့်အတူ ရှိနေသည်။
အော်ရီသလာက အာဗက်နှင့်အတူ ကျောက်မိုင်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဆာရက်သ်ကမူ ဒိုရီဗန်ကို ဩဆယ်လ်အား ဖုံးကွယ်ရာတွင် ကူညီပေးရန် ပြန်သွားသည်။ ဒုတိယမြောက် ရန်သူနဂါးမှာ မြို့၏ အရှေ့ဘက် တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေသေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အောင်မြင်မှုက ထိုအချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ ကျောက်မိုင်းမှ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် အာဗက်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်သည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သေးငယ်တဲ့ အိမ်အိမ်အကြောင်းလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မင်းတို့ ဘယ်လို သိခဲ့တာလဲ”
“မှတ်တမ်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတစ်ယောက်က ငါတို့ကို ပြောပြတာပါ”
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူမ မင်းတို့ကို အမှန်တရားတစ်ခု ပြောပြခဲ့တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
သူ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
ဂရေးကိပ်တွင် နဲရစ်သည် စားပွဲအောက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလျက် အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေသည်။ အီလီဇာက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
“သူ အသက်ရှင်နေသေးလား” ဟု နဲရစ်က မေးသည်။
“အသက်ရှင်တယ်၊ ကော်လာလည်း ပြုတ်သွားပြီ”
သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သလား၊ ရှက်ရွံ့နေသလား၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နေသလားဆိုတာ ကျွန်တော် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပါ။
“ကျန်တဲ့ စခန်းတွေကကော” ဟု အီလီဇာက ခဏအကြာတွင် မေးသည်။ “မင်းမှတ်မိတဲ့ ပြင်ဆင်ချက်တွေကို ငါတို့ ပြန်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်”
နဲရစ်က သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးသွေးခဲကို လှမ်းယူသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် မေလ (၂၆) ရက်နေ့တွင် ကျောက်မိုင်းမှ သတင်းစကား ရောက်လာသည်။ အာဗက် အိပ်ပျော်သွားပြီ။ သူ အစာစားပြီးပြီ။ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေသည့် လူများ၏ နာမည်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ အော်ရီသလာက စစ်ပွဲနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာမဆိုထက် ထိုအချက်သုံးချက်ကို အရင်ဆုံး ရေးသားပေးပို့ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် နံနက်စာစားနေစဉ်အတွင်း အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာတို့ထံ ထိုအချက်များကို အသံထွက် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်လိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်။
“ဒါ သတင်းကောင်းပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ဒီတစ်ခါတော့ မှားယွင်းနေသမျှ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ထည့်မပြောတော့ဘဲ စကားလုံးများကို ထိုအတိုင်းပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ထိုနေ့ နံနက်ပိုင်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းခန်းအပြင်ဘက်၌ ဂျူလီယန်က ကျွန်တော့်ကို တားဆီးလိုက်သည်။
“မင်း ဝင်လို့ မရဘူး”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။ တံခါးအနောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသံ ကြားရသည်။
ကာရိုက အလွန်ကျယ်လောင်စွာဖြင့် “မကျိုးဘူး” ဟု ကြေညာသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော် အသေအချာ မကြားလိုက်ရသော စကားတစ်ခွန်း ပြောသည်။ ထို့နောက် ကုလားထိုင်များကို ဆွဲရွှေ့သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ စိုးရိမ်ဖို့ လိုလား”
“မလိုပါဘူး”
သူက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မလိုပါဘူး”
ဟယ်လီနာက ခေါက်ထားသော အဝတ်စတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးတွင် ပေါ်လာသည်။ မီရယ်လ်က သူမဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လာပြီး လစ်ဘက် ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ကြားကာ ပြုံးနေသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို မြင်သောအခါ ရပ်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဆီကနေ ဂျူလီယန်ဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။
“တစ်ခုခု သေးသေးလေးလား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက စိတ်ပါဝင်စားစွာ ပြောသည်။
အခန်းထဲမှ ဆီရာဖီနာက အပြာရောင်ဆေး ပိုလိုချင်ကြောင်း တောင်းဆိုသံ ကြားရသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်ပြီးမှ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“နဂါးက တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်သွားတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူ၏ အပြုံးက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်ကထက် လျှို့ဝှက်ချက် နည်းသွားသည်။
“ကောင်းပြီ”
သူက တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အပြင်ဘက်တွင် ခဏရပ်ကာ ဂယ်ရစ်က ဆေးခြယ်ခြင်းမပြုမီ သစ်သားပေါ်တွင် ဆေးအရင်သုတ်ရမည်ဟု ရှင်းပြနေသည့် အသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် အလုပ်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို သူတို့ဘာသာ ဆက်လုပ်စေခဲ့တော့သည်။