အခန်း ၃၄၃ - ကျွန်ုပ်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော ကတိစကားများ
မေလ (၁၄) ရက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ထက် စောပြီး နိုးနေသည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို လူကြီးအကူအညီမလိုဘဲ ဘီစကွတ်မုန့်ကို ကောင်းကောင်းစားနိုင်ကြောင်း ပြောနေသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
"ဒါဆိုလည်း စားလေ" ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မင်း ဒါကို သဘောကျနေတာပေါ့လေ"
"နည်းနည်းပါပဲ"
ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းအုံးကိုမှီလျက် ဘေးမှာ ခွက်တစ်လုံး၊ ပေါင်မှာ ပန်းကန်ပြားအသေးလေးတစ်ခုနှင့် ထိုင်နေသည်။ အက်ဗလင်ကတော့ ညအိပ်ဝတ်စုံအတိုင်းပင် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။
သူတို့နောက်မှာတော့ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာဆီသို့ ရောက်နေသည်။
မိုးမရွာပါ။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ကြည့်နေတာကို မြင်သွားသည်။
"ရှင် လုပ်လိုက်တာလား"
"မဟုတ်ဘူး"
"ကောင်းလိုက်တာ။ ကက်ဆီယာက ကျွန်မကို ဖဲကြိုးတစ်ချောင်း ပေးရတော့မယ်"
ကျွန်တော် သူမလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
သူမက ထိုမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားသည်။
"စိတ်လှုပ်ရှားတယ်။ နည်းနည်းတော့ မူးဝေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလွန်ပျော်တယ်"
အက်ဗလင်က ကိုင်းညွှတ်ပြီး သူမနဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
"အစပျိုးဖို့ဆိုရင် ဒါလောက်ဆို ရပါပြီ"
ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကိုတောင် မရှာရသေးခင်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
ဟယ်လီနာက မီရယ်လ်နှင့်အတူ ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဘေးခန်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ဂယ်ရစ်က ရှင် ဝတ်စားဖို့ စောင့်နေတယ်"
"ကျွန်တော် အရင်ကလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ဝတ်နိုင်တာပါပဲ"
"ဒီနေ့တော့ အကူအညီနဲ့ ဝတ်ရပါလိမ့်မယ်"
အက်ဗလင်က သူမလက်ထဲက ခွက်ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။
ကျွန်တော် မထွက်သွားခင် အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲထားသည်။
ခဏတာ သူမ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် ကိုင်းညွှတ်ပြီး သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
"ဘုရားကျောင်းမှာ တွေ့မယ်နော်"
"နေရာမှန်မှာပေါ့" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဒါကို တစ်သက်လုံး မှတ်ထားကြဦးမှာပေါ့"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေသည်။
သူမက ပြုံးလျက် ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီ၊ တောက်ပြောင်နေသော ဖိနပ်များနှင့် တိုဘင်၏မိခင်ပေးထားသော အဝတ်ပန်းလေးကို ပြင်ဆင်ထားပေးသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
"မင်း တည်ငြိမ်နေသားပဲ" ဟု သူက ပြောသည်။
"ကျွန်တော် ဘာမှ မပြင်ဆင်ရသေးလို့ပါ"
အဲဒီစကားက မှန်နေသည်။
အင်္ကျီကြယ်သီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တပ်ဖို့ နှစ်ခါလောက် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။
ဒုတိယအကြိမ်ကိုတော့ ဂယ်ရစ်က ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဝင်ကူပေးသည်။
လက်ဇန်းဒါးက နောက်မှ အသုံးချဖို့အတွက် အချက်အလက်များကို စုဆောင်းနေသည့် လူတစ်ယောက်လို အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"မင်းကို ထွက်သွားခိုင်းရမလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ခိုင်းနိုင်ပါတယ်"
သူက ထိုသို့ပြောပြီး ပန်းလေးကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးသည်။
ဂယ်ရစ်က ဂရုတစိုက် တပ်ပေးပြီးနောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
သူ့အသံက ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မမြင်ရသည့် ဖုန်မှုန့်လေးကို ခါချပေးသည်။
"အက်ဗလင် ပျော်နေတယ်။ အက်ဒရီယာနာလည်း ပျော်နေတယ်။ မင်း ဝန်မခံခဲ့တဲ့အရာတွေထက် ပိုကြောက်ရွံ့ခဲ့ရတဲ့ အလုပ်တွေအတွက် မင်း အလွန်ကြိုးစားခဲ့တာကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်"
ကျွန်တော် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီတွေ ရှိခဲ့လို့ပါ"
"အဲဒီအကူအညီတွေကို ဆက်လက် လက်ခံထားပါ"
ထို့နောက် သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို တစ်ချက်ညှစ်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီကို ပြန်စစ်ဆေးသည်။
ကျွန်တော့်အသံ ပြန်တည်ငြိမ်လာသည်အထိ လက်ဇန်းဒါးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေပေးသည်။
ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ်ကို လာခေါ်သည်။
သူက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ ပြင်ဆင်ထားရတဲ့ တရားဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ဆံပင်တွေကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်လာသလို ရှုပ်ပွနေသည်။
သူ့လက်ထဲမှာတော့ မိသားစုမှတ်တမ်းစာအုပ် ရှိနေသည်။
"မေမေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒါဆိုရင် သွားကြတာပေါ့"
ဂျူလီယန်က တံခါးဝမှာ ရပ်နေသေးသည်။
"ယူရီယာ?"
"ပြောလေ"
သူက စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"အက်ဒရီယာနာက သူမ ပျော်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်သိအောင် ပြောခိုင်းလိုက်တယ်"
ကျွန်တော့်လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့သွားပြန်သည်။
"ငါလည်း ပျော်နေတယ်လို့ သူ့ကို ပြန်ပြောပေးပါ"
သူက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ပန်းလေးကို ကြည့်သည်။
သူ့အပြုံးက ပိုပြီး ပေါ့ပါးလာသည်။
"မှတ်မိနေတာပဲ"
"သေချာတာပေါ့"
သူနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ ထွက်သွားသောအခါ ကျွန်တော် စားပွဲဘေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။
လက်ဇန်းဒါးက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
"အဆင်သင့်ပဲလား"
ကျွန်တော် အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ပြီးမှ နောက်တစ်ချက် ထပ်ရှူသည်။
"အင်း"
ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ အပင်စိမ်းတွေနဲ့ နွေးထွေးတဲ့ သစ်သားရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေသည်။
ခုံတန်းလျားတွေရဲ့ ဘေးတစ်လျှောက်မှာ ဖဲကြိုးတွေ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လူတွေ သွားလာဖို့ နေရာကျန်အောင် ရိုးရှင်းတဲ့ ပန်းအိုးတွေထဲမှာ ပန်းတွေ ထိုးထားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်နေရသည်။
မေရီက မယ်လိုဒီဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ မယ်လိုဒီကတော့ ပင်ပန်းခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတောင် မယုံနိုင်လောက်အောင် နားလည်သလို ရုပ်ရည်ရှိနေသည်။ သောရ်က သူတို့အနီးက လမ်းကြားဘေးခုံမှာ ထိုင်နေသည်။
ဘုရင် အီဒရစ်နှင့် မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းတို့က သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို အနားမှာ ခေါ်ထားသည်။ သူတို့နောက်မှာတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သမျှကို ထုပ်ပိုးပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးပေါက်ဆီ ရောက်လာကြတဲ့ တခြားမိသားစုတွေ ထိုင်နေကြသည်။
လစ်ဘက်သ်က ကလေးတွေကို ထိန်းပေးနေသည်။
အခြေအနေကတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။
ဆာရာဖီနာက မတ်တပ်ရပ်ချင်နေသည်။
အစ်ဂနേഷျပ်ကတော့ ဆာရာဖီနာ ကိုင်ထားတဲ့အရာကို လိုချင်နေသည်။
ကဲရိုးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ လက်နှစ်ဖက်လုံး ဝှေ့ယမ်းပြသည်။
ဂယ်ရစ်က သူမဆီ သွားဖို့ ကြိုးစားရင်း ထိုင်ခုံကနေ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း ပြန်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ရှေ့ဆုံးမှာ စောင့်နေသည်။
သူမမျက်နှာမှာ ဒီနေ့တော့ ဘုရားတရားဆန်တဲ့ ခပ်ခွာခွာ အမူအရာ မရှိတော့ပါ။
မိသားစုတွေ စုစည်းလာတာကို မြင်ရလို့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လိုပဲ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သူမဆီ ရောက်တဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ခဏတာ ကိုင်ထားသည်။
"အသက်ရှူပါဦး" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ရှူနေပါတယ်"
"ဆက်ရှူပါ"
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ မိဘတွေနဲ့အတူ ဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဒီမနက်ကပဲ တွေ့ခဲ့တာပါ။
လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ရယ်မောနေတာကို ကြည့်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက အခု သူမ ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာတာကို မြင်ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို မပေးနိုင်ပါဘူး။
သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူမရဲ့ ဝတ်စုံက အလင်းရောင်ကို ဖမ်းယူထားသည်။ အဝတ်ပန်းလေးတစ်ပွင့်က သူမရဲ့ ရင်ဘတ်နားမှာ ရှိနေသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ဆီ မရောက်ခင်ကတည်းက ပြုံးနေသည်။
ဂယ်ရစ်က သူမပါးကို နမ်းသည်။ ဟယ်လီနာက သူမကို ခဏတာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ရယ်မောစေမယ့် စကားတစ်ခုခု တိုးတိုးလေး ပြောကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ နေရာယူလိုက်သည်။
နေရာမှန်မှာပေါ့။
ကျွန်တော် သူမကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက လှမ်းကိုင်သည်။
"မင်း ဒီနေ့ အရမ်းလှတယ်" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်လည်း ကြယ်သီးတွေ အကုန်တပ်ထားတာပဲ"
"မင်းအဖေ ကူညီပေးလို့ပါ"
"သိပါတယ်"
ထို့နောက် သူမရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး နူးညံ့သွားပြီး ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို ညှစ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း ပျော်ပါတယ်"
ကျွန်ုပ်တို့ အက်ဒရီယာနာကို စောင့်နေလိုက်ကြသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ မီရယ်လ်က ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက် အခန်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ဂျူလီယန် ရေးသားထားတာကို ဖတ်ခဲ့ရသည်။
ရိုဒရစ်က ဘယ်မှာရပ်ရမှန်း မေ့သွားတဲ့အကြောင်း။
သူမက သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တဲ့အကြောင်း။
ကက်ဆီယာက အရင်ဆုံး ရယ်မောပြီးနောက် မင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရမယ်ဆိုတဲ့ သတိပေးချက်ကို မေ့ပြီး ငိုချလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို လက်ကိုင်ပုဝါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက စာအုပ်ကို မပိတ်ခင် အဲဒီစာမျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည်။
သူတို့က အဲဒီစာအုပ်ကို လုံခြုံတဲ့နေရာမှာ ထားခဲ့ကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာကြသည်။
မီရယ်လ်က သူမသမီးဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကက်ဆီယာနဲ့ ဂျူလီယန်က နောက်တစ်ဖက်မှာ ရှိနေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်ဆီ။
သူမက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။
အဲဒီနောက်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်က ပန်းတွေကို ကျွန်တော် ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပါ။
သူမ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်တဲ့အခါ ရှူလိုက်တဲ့ အသက်ရှူသံလေးကို မှတ်မိနေသည်။
မီရယ်လ်က သူမပုခုံးပေါ်က အဝတ်စလေးကို ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ပြင်ပေးနေတာကို မှတ်မိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဂျူလီယန်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ ဂျူလီယန် ပိုပြီး မတ်မတ်ရပ်လိုက်တာကို မှတ်မိနေသည်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က အရင်ဆုံး လက်ကမ်းပေးတာကို မှတ်မိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမလက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ကို။
အော်ရီလီယာက စကားမပြောခင် ခဏတာ အချိန်ပေးသည်။
"ကျွန်ုပ်တို့ဟာ လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ထားတဲ့ ကတိစကားတွေကို သက်သေခံဖို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြတာပါ"
သူမအသံက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
"ယူရီယာနဲ့ အက်ဗလင်တို့က ဒီနေရာမှာ လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ သူတို့အတူတကွ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘဝဟာ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ တာဝန်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ရှိတဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူ ဆက်လက် တည်ရှိနေမှာပါ"
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်မက ကျွန်တော့်လက်ဆစ်ပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေသည်။
"ဒီနေ့မှာတော့ သူတို့က အက်ဒရီယာနာကို သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးထဲကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး တစ်ဦးစီက သူမကို ကတိစကားတွေ ပေးကြပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီကတိတွေဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ စောင့်ထိန်းရမယ့် ကတိတွေ ဖြစ်ပါတယ်"
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေသည်။
"သူတို့ကို ချစ်တဲ့ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးမှာလည်း မှတ်မိနေရမယ့် ကိုယ်ပိုင်ကတိစကားတွေ ရှိပါတယ်" ဟု အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောသည်။ "လိုအပ်တဲ့အခါ အကူအညီပေးဖို့၊ သင်ယူဖို့ နေရာပေးဖို့၊ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်ပေးဖို့ပါ"
သူမက ခုံတန်းလျားတွေဘက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။
"ဒီနေ့တော့ ဒီနေရာမှာ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေပုံပါပဲ"
ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ရယ်သံလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော့်ပုခုံးတွေ ပြေလျော့သွားသည်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်စွပ်က ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေအောက်မှာ နွေးထွေးနေသည်။
"ကျွန်တော် မင်းကိုပဲ ထပ်ပြီး ရွေးချယ်မှာပါ" ဟု ကျွန်တော် သူမကို ပြောလိုက်သည်။
အဲဒီစကားလုံးတွေက စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတာထက် ပိုပြီး ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေကို သိရက်နဲ့၊ စကားများရတာတွေကို သိရက်နဲ့၊ ကျွန်တော် မှားလိမ့်မယ်လို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် မှန်နေတတ်သလဲဆိုတာကို သိရက်နဲ့ပေါ့။”
သူမ မျက်ရည်တွေကြားကနေ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးတွေ၊ ပြီးတော့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မနက်ခင်းတွေကိုပဲ ရွေးချယ်မှာပါ။ ရှင်နဲ့ ပေးထားတဲ့ ကတိတွေကို ကျွန်မ စောင့်ထိန်းပါ့မယ်။ ရှင်ဟာ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်နိုင်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက်လည်း ကျွန်မ ဆက်လက် သင်ယူနေပါ့မယ်။”
အက်ဗလင်က အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ရှင်ကိုပဲ ထပ်ပြီး ရွေးချယ်မှာပါ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အမှန်အတိုင်းပဲ အမြဲ ပြောပြသွားပါ့မယ်။ ရှင့်ကို ခန့်မှန်းခိုင်းနေမယ့်အစား လိုအပ်တာတွေကို တိုက်ရိုက်ပဲ တောင်းဆိုသွားပါ့မယ်။”
သူမရဲ့ အပြုံးက တုန်ယင်နေသည်။
“ကျွန်မ ရှင်အပေါ် မှီခိုလို့ရတယ်ဆိုတာကိုလည်း မမေ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစု တိုးပွားလာတဲ့အခါမှာလည်း ရှင့်ဘေးမှာ နေရာဖယ်ပေးသွားပါ့မယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး ခဏတာ ငြိမ်သက်နေလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာက မျက်ရည်တွေ ကျနေတာကို တွေ့ရသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေတာပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အခုလည်း အကောင်းဆုံးပါပဲ။”
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ကိုင်ကာ သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာအတွင်းမှာ သူမ စရောက်လာတုန်းက အခြေအနေတွေကို ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ တံတိုင်းဆီ မရောက်ခင်က သူမတို့မိသားစု ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကိုပေါ့။
ပြီးတော့ အခု ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မင်းကို ချစ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဂျူလီယန် တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အခါ ရှင် သတိထားမိတာလေးကို ကျွန်မ ချစ်တယ်။ ကက်ဆီယာနဲ့ စကားများပြီး ငါးမိနစ်အကြာမှာပဲ သူမလက်ကို လှမ်းကိုင်တာလေးကိုလည်း ချစ်တယ်။ ကျွန်မတို့အခန်းထဲမှာ ရှင် ရယ်မောသံကို ကြားရတာကိုလည်း ချစ်တယ်။”
ကျွန်တော့်အသံက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားသည်။
“ကျွန်တော် မင်းစကားကို နားထောင်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အိမ်ရဲ့ အလုပ်တွေကို ဝေမျှမယ်၊ မိသားစုကို အတူတူ စောင့်ရှောက်မယ်။ မင်းရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို အလေးအနက်ထားမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကိုလည်း မင်းကို ပြောပြမယ်။ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေအတွက် နေရာပေးသွားမယ်၊ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေရင်တောင်ပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ပြီးတော့ ခက်ခဲတဲ့နေ့တွေ ရောက်လာရင်လည်း” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ နူးညံ့မှုတွေကို ရဖို့အတွက် ဘာမှ ကြိုးစားစရာ မလိုပါဘူး။”
သူမ မျက်လုံးတွေကို ခဏတာ ပိတ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ သူမ တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ကျွန်မလည်း ရှင်ကို ချစ်ပါတယ်။ ရှင်က ကျွန်မမိသားစုအတွက် လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်ဟာ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။”
သူမ ဂျူလီယန်နဲ့ မီရယ်လ်တို့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ရိုးသားစွာ ပြောဆိုမယ်၊ နားမလည်တဲ့အခါ မေးမြန်းမယ်၊ ပြီးတော့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အခါ တောင်းဆိုဖို့ ရှက်မနေဘဲ ရှင်ပြုစုစောင့်ရှောက်တာကို ခံယူပါ့မယ်။”
မျက်ရည်တစ်စက်က သူမပါးပြင်ပေါ်ကနေ လိမ့်ကျလာသည်။
“ရှင် အကောင်းကြီး ဖြစ်နေတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောနေရင်တောင် ကျွန်မ ရှင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးသွားမှာပါ။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်က တစ်နေရာကနေ သောရ်က သဘောကျတဲ့အသံမျိုး ပြုလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ရယ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့အတူ ရယ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ အက်ဗလင်ဘက်ကို လှည့်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမလက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“စစချင်းတုန်းကတော့ ရှင်က ကျွန်မကို ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ” ဟု သူမ ပြောသည်။
အက်ဗလင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်လား။”
“ရှင်က ဘယ်နေရာမှာ နေရမလဲဆိုတာကို သိနေပုံပေါက်တယ်။ ကျွန်မတော့ အဲဒီလိုမျိုး ပြန်ခံစားရပါ့မလားဆိုတာ မသေချာခဲ့ဘူး။”
ဘုရားကျောင်းထဲမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ပြီးတော့ ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ လာထိုင်တယ်။ ရှင် နားထောင်ပေးတယ်။ ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာတဲ့အခါမျိုးတွေမှာ ကျွန်မကို မြင်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ ရဲရင့်မှုကို ချစ်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ချစ်တယ်။ ရှင်က ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မညီဘူးလို့ ထင်နေတဲ့ အရာတွေကိုတောင် ရယ်မောနေတတ်တာကို ချစ်တယ်။”
အက်ဗလင်က မျက်ရည်စိုနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင်တို့ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “တစ်နေ့တာလုံး တခြားသူတွေကို စောင့်ရှောက်ပြီး ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ ရှင့်ကို ကျွန်မ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ရှင်နဲ့အတူတူ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမယ်။ ရှင့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဝမ်းမြောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ရှင့်လက်ထဲ အပ်နှံပါ့မယ်။”
အက်ဗလင်ရဲ့ အဖြေက အစပိုင်းမှာ တိုးတိုးလေးသာ ဖြစ်သည်။
“မင်းက ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ရှိနေသင့်တာပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ မင်းကို ချစ်လို့ပါ၊ ပြီးတော့ မင်းက ကျွန်မတို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့လို့ပါပဲ။”
သူမ အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်တွေကို ပိုနီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“မင်းအတွက် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ပြောပိုင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ မင်းစကားကို ကျွန်မ နားထောင်ပေးမယ်။ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့တဲ့အခါ မင်းကို ပြောပြမယ်၊ မင်းရဲ့ အကူအညီကို ရယူနိုင်လောက်အောင်ထိ မင်းကို ယုံကြည်သွားပါ့မယ်။”
သူမရဲ့ အသံက ပိုပြီး ခိုင်မာလာသည်။
“ကျွန်မက ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေမှာတင်မကဘဲ အချိန်တိုင်းမှာ မင်းရဲ့ ဇနီး ဖြစ်နေပါ့မယ်။ မင်းနဲ့အတူ ရယ်မယ်၊ ဝမ်းနည်းမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့အတူ ဘဝတစ်ခုကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တည်ဆောက်သွားပါ့မယ်။”
အက်ဒရီယာနာ ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းချင်းဆိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေရင်း သူတို့ဘေးမှာ စောင့်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လက်တွေက မတည်ငြိမ်ကြပေမဲ့ လက်စွပ်တွေကို လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အရင်ကတည်းက ဝတ်ထားတဲ့ လက်စွပ်တွေကို ဆက်ဝတ်ထားသည်။ လက်စွပ်အသစ်တွေကိုတော့ အဲဒီလက်စွပ်တွေဘေးမှာ ဝတ်လို့ရအောင် ကျဉ်းကျဉ်းလေး ပြုလုပ်ထားသည်။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်စွပ်ကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ လက်ထဲကနေ ဖြတ်ပြီးမှ သူမလက်ထဲကို အတူတူ ဝတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် လက်ချင်းတွဲလိုက်ကြသည်။
နောက်ဆုံး ကတိစကားကို ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါပဲ လေ့ကျင့်ထားခဲ့ဖူးသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကို အတူတူ တည်ဆောက်သွားပါ့မယ်။ အတူတူ စောင့်ရှောက်မယ်၊ ရိုးသားစွာ ပြောဆိုမယ်၊ ပြောင်းလဲမှုတွေကို သည်းခံစိတ်နဲ့ ရင်ဆိုင်သွားပါ့မယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဒီလွတ်လပ်ခွင့်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး မေတ္တာတရားနဲ့ပဲ ဆက်လက် ရွေးချယ်သွားပါ့မယ်။”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ လက်တွေပေါ်မှာ အသာအယာ တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေဆီ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ရောက်လာသည်။
“ဒီကတိစကားတွေကို စောင့်ထိန်းဖို့အတွက် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေ။”
သူမက ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ လက်ထပ်ခြင်းကို ငါ သက်သေခံပါတယ်၊ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ပြီး ပွင့်လင်းစွာ ကြေညာလိုက်ပါပြီ။”
ခဏတာလောက်တော့ အက်ဒရီယာနာရဲ့ အသက်ရှူသံကိုပဲ ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ယူရီယာ၊ မင်းရဲ့ ဇနီးတွေကို အနမ်းပေးနိုင်ပါပြီ။”
ကျွန်တော် မလှုပ်ရှားခင်မှာ ကာရိုးက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျန်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ စတင်တော့သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ အနမ်းတွေကို အပိုင်းအစလေးတွေလိုပဲ မှတ်မိနေတော့သည်။
ကျွန်တော့်ပါးပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်ရဲ့ တိုးတိုးလေး ရယ်မောသံ။
လက်ခုပ်သံတွေ မြည်ဟည်းလာတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်နေတာတွေကိုပေါ့။
ထို့နောက် ကလေးတွေ ရောက်လာသည်။
ဂယ်ရစ်က အရင်ဆုံး ရောက်လာပြီး ကာရိုးက နောက်ကပ်လျက်ပါလာသည်။ ဆာရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂနേഷျပ်တို့ ရောက်လာကြပြီး သူတို့နောက်မှာတော့ အီယိုက သိက္ခာရှိရှိနဲ့ လိုက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်က ကာရိုးကို ပွေ့ဖက်ဖို့ ချက်ချင်း ကူညီပေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လာသည်။
သူတစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့အတိုင်း ကလေးလေးယောက်ကို တခြားသူတစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဂျူလီယန်အတွက် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
သူ သူမရဲ့ လက်ထဲကို ဝင်လာသည်။
မီရယ်လ်က ခဏအကြာမှာ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံးကို တစ်လှည့်စီ ပွေ့ဖက်သည်။
“သူသာဆိုရင် အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာ” ဟု သူမက အက်ဒရီယာနာကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမပုခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်နိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ ကျွန်တော် ရပ်နေသည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဘရူနီက ဘုရားကျောင်းတံခါးတွေကို မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတဲ့အခါ သူ တစ်ချက် လက်ခုပ်တီးသည်။
ငှက်အချို့ အမိုးပေါ်ကနေ ပျံထွက်သွားကြသည်။
“မင်္ဂလာဆောင် ကောင်းတယ်” ဟု သူ ကြေညာသည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်” ဟု ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်သည်။
ဒေါရီဗန်နဲ့ ဆာရက်သ်တို့က ခြံဝင်းရဲ့ လူအများဆုံးနေရာရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နားနေကြပြီး သူတို့ဘေးမှာတော့ လူ့ပုံစံနဲ့ အော်ရီသာ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ဆာရက်သ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“မင်းတို့လူတွေက ပျော်တဲ့အခါ အရမ်းကို ဆူညံတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း အခုပဲ သိလိုက်ရတာ။”
သူမ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကနေ ကြားနေရတဲ့ အားပေးသံတွေကို စဉ်းစားနေသည်။
“သင်ယူရတာ အသုံးဝင်တဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုပဲ။”
စားသောက်ပွဲက နေ့လယ်ပိုင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
မေရီ ဝန်ခံထားတာထက် ပိုများတဲ့ ပန်းတွေ ရှိနေပြီး ကျွန်တော် စားနိုင်မယ်လို့ ထင်ထားတာထက် ပိုများတဲ့ အစားအစာတွေ ရှိနေသည်။
ကင်းသမားတွေက အလှည့်ကျ စားကြသည်။ အစားအစာဗန်းတွေကို ဆေးခန်းဆီ ပို့ပေးလိုက်ပြီး အဖော်လိုချင်သူတွေက သူတို့အတွက် သီးသန့် အသေးစား ပျော်ပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ စားပွဲမှာတော့ မယ်လိုဒီက သိုးထိန်းတဲအကြောင်းကို အမိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသေးစိတ် ညည်းညူရင်း ကက်ဆီယာကို ပြောပြနေသည်။
မေရီကတော့ မယ်လိုဒီ ဘယ်လောက်တောင် ခြောက်သွေ့နေခဲ့လဲဆိုတဲ့ အချက်ကိုပဲ ပြင်ပေးနေသည်။
သောရ်ကတော့ လူတွေကို ရေတွက်နေပုံရသည်။
ဘုရင် အီဒရစ်က တေးဂီတ စတင်တဲ့အခါ သူ့မိဖုရားနဲ့အတူ ကနေသည်။ သူတို့ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ဘုရင့်နိုင်ငံတိုင်းက ကလေးတွေလိုပဲ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။
ဟယ်လီနာက မီရယ်လ်ကို လစ်ဘက်သ်နဲ့ စကားပြောဖို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ သူတို့သုံးယောက်လုံး ရယ်မောနေကြသည်။
ဂျူလီယန်က အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကနေသည်။
သူ အစပိုင်းမှာတော့ သူ့ခြေထောက်တွေကိုပဲ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ တစ်ခုခု ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကွင်းအစွန်းမှာ သူ့ကို လာတွေ့တဲ့အခါ သူ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ လေးလေးစားစား လက်ကမ်းပေးတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ ထိုလက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အက်ဗလင်နဲ့ အရင်ဆုံး ကလိုက်သည်။
သူမက သူမရဲ့ လက်ကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ တင်ထားရင်း အဝတ်ပန်းလေးကို မထိမိအောင် သတိထားနေသည်။
“ရှင် တော်တော် လုပ်နိုင်တာပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဘယ်နေရာမှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာတော့ မှတ်မိလိုက်တယ်လေ။”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း မှတ်မိသွားတာပဲ။”
ကျွန်တော် သူမကို ပိုပြီး နီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဘာအတွက်လဲ။”
ကျွန်တော် သူမကို ခဏတာ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီဘဝအတွက်ပေါ့။”
သူမရဲ့ မျက်နှာထားက နူးညံ့သွားသည်။
“ဒီဘဝကို တည်ဆောက်ရာမှာ ရှင်လည်း ပါဝင်ကူညီနေတာပါပဲ။”
တေးသွား ပြောင်းသွားတဲ့အခါ သူမက အက်ဒရီယာနာကို ကျွန်တော့်ဆီ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာပေးသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးအသစ်က သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အရာအားလုံးက တကယ်ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်နေသယောင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟယ်လို” ဟု သူမက နှုတ်ဆက်သည်။
“ဟယ်လို၊ ဇနီးသည်ရေ။”
သူမ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်တွေ ပြန်ကျလာပြန်သည်။
“အဲဒါတော့ မတရားဘူးနော်။”
“ကျွန်တော် အဲဒီစကားကို မကြာခဏ ပြောဖြစ်ဦးမှာပါ။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ညနေစောင်းတဲ့အခါ ကလေးတွေကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကုန်ကြပြီ။
ကာရိုးက ဟယ်လီနာရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဂယ်ရစ်ကတော့ သူ့အဘိုးဆီမှာ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ ဆာရာဖီနာနဲ့ အစ်ဂနേഷျပ်တို့ကတော့ သူတို့ မအိပ်သေးကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အတင်းငြင်းဆိုပြီးနောက် အီယိုနဲ့ လက်ဇန်ဒါတို့နဲ့အတူ ပြန်သွားကြသည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ သူ့စာအုပ်ထဲက စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြဖို့အထိတော့ စောင့်နေခဲ့သည်။
သူက စာရွက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ နေ့စွဲကို ရေးထားသည်။
အဲဒီအောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ရေးထားသည်။
“ကျွန်တော် မပြီးသေးဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
“ငါတို့လည်း မပြီးသေးပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သူ ခဏလောက်တော့ နားမလည်သလို ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူ့နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အပိုင်းတွေကိုလည်း ရေးထားလိုက်ဦး။”
“ကျွန်တော် ရေးနေပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ အခန်းဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တံခါးကို ပိတ်ပြီး ခဏလောက် ငြိမ်နေလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ လာမခေါက်ကြပါ။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်စွပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဆံပင်မှာ ထိုးထားတဲ့ ဆံထိုးတွေကို စတင်ဖြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်လောက်မှာတင် လက်လျှော့ကာ ကျွန်တော့်ဆီ လှည့်လာသည်။
“ကူညီပေးပါဦး။”
ကျွန်တော် ကူညီပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ အဝတ်ပန်းလေးကို ဂရုတစိုက် ဖြုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ စားပွဲပေါ်မှာ အဝတ်ပန်း သုံးပွင့် ပြန်ရောက်နေပြီ။
ခဏလောက်တော့ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
ကာရိုးရဲ့ လက်ခုပ်သံ။
ငှက်တွေကို ဘရူနီ ခြောက်လှန့်လိုက်ပုံ။
ကက်ဆီယာကို မငိုခဲ့ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်ခိုင်းဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့ ဂျူလီယန်အကြောင်း။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နေမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ” ဟု သူမက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား။”
“နည်းနည်းတော့ပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော်တို့ အတူတူ နေထိုင်နေကြတဲ့ အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဓိကကတော့ ကျွန်မ ဒီလောက်အထိ ပျော်ရွှင်ခွင့် ရှိမရှိဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ တွေးတောနေစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ခံစားရတာပါပဲ။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းမှာ အဲဒီအခွင့်အရေး ရှိပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ဆီ မှီလိုက်ပြီး အက်ဗလင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်ဟာ ညဉ့်ယံထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ကင်းသမားတွေကတော့ သူတို့နေရာမှာပဲ ရှိနေဆဲပါ။ ဆေးခန်းက မီးအိမ်တွေကလည်း ဆက်လက် ထွန်းညှိနေဆဲဖြစ်သည်။
အခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးသည်နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီ တိုးကပ်လာကြပြီး ကျွန်တော်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။