အခန်း (၃၄၂) - မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်မီ အချိန်
မေလ (၁၁) ရက်နေ့တွင် ဒိုရီဗန်က အီလီနော်အား လူသားတို့၏ တီထွင်မှုတိုင်းတွင် ကြိုးပတ်တီးများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ များပြားနေရသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“လူတွေကို လေထဲမှာ သယ်ဆောင်သွားတဲ့ တီထွင်မှုမျိုးတွေမှာပဲ ဒီလိုမျိုး လိုတာပါ” ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ခေါက်ထားသော စောင်များဖြင့် အုံ့မိုးထားသည့် သစ်သားဘောင်တစ်ခုဘေး၊ အရှေ့ဘက်ကွင်းပြင်တွင် ရပ်နေကြသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဆင်းသက်မည့် နေရာအကြောင်း ဆွေးနွေးကြလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ရောက်သွားသောအခါ ပယ်ရင်က ထိုသစ်သားဘောင်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အီလီနော်က သူ့ပခုံးနားရှိ ခါးပတ်တစ်ခုကို ဆွဲစစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာလို့ အဲဒီထဲမှာ ထိုင်နေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမေးခွန်းကို အကြိမ်ကြိမ် မေးနေတာပါပဲ”
“သူက စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်တာပါ” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
“အတိုင်းအတာ တိုင်းဖို့အတွက်ပါ”
ဒိုရီဗန်က သူ၏ ကြေးရောင်ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးကို ပယ်ရင်နှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်အောင် ထားလိုက်သည်။
“မင်း အမြင့်ကို ကြောက်လား”
“ဒီအမြင့်လောက်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ မကြောက်ပါဘူး”
ထိုသစ်သားဘောင်သည် ဒဏ်ရာရထားသူတစ်ဦးကို နဂါးကျောပေါ်တွင် အတင်းတွယ်ကပ်နေစရာမလိုဘဲ သယ်ဆောင်သွားနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆင်သင့်ဖြစ်ရန် ဝေးပါသေးသည်။ အီလီနော်လည်း သိသည်။ ဒိုရီဗန်လည်း သိသည်။ ပယ်ရင်ကတော့ အားလုံးကို သိစေချင်နေပုံရသည်။
ပြဿနာမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို တပ်ဆင်ရုံမျှနှင့် မပြီးဆုံးခြင်းပင်။ ဒိုရီဗန် ပျံသန်းသည့်အခါ သူ၏ ပခုံးများ လှုပ်ရှားသည်။ ကြွက်သားများပေါ်တွင် အကြေးခွံများ ရွေ့လျားသည်။ ဒိုရီဗန် အနားယူနေစဉ် အဆင်ပြေနေသည့် ကြိုးပတ်တီးသည် သူ ပျံတက်လိုက်သည်နှင့် တောင်ပံရင်းတွင် တင်းကျပ်သွားနိုင်သည်။ သူသည် တပ်ဆင်ပုံနှစ်မျိုးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အီလီနော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တတိယမြောက် တပ်ဆင်ပုံကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ပစ္စည်းတွေကို အရင်စမ်းမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဝန်ကို ပစ္စည်းတွေနဲ့ပဲ အရင်စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်”
“ကျောက်တုံးတွေ ထည့်မလား” ဟု ပယ်ရင်က အကြံပေးသည်။
“အလေးချိန်ပါတဲ့ အိတ်တွေပေါ့”
“အကောင်းဆုံး ခရီးသည်တွေပဲ။ ဘာညည်းညူသံမှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဒိုရီဗန်က သဘောကျဟန်ဖြင့် အသံတိုးတိုးလေး ပြုသည်။ ကျွန်တော်သည် အော်ရီသာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူက သားရေလုပ်သားတစ်ဦးနှင့်အတူ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“သူ ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဒီပြဿနာက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ သူ ယူဆသွားပုံရတယ်”
ကွင်းပြင်တစ်ဖက်တွင် ဒိုရီဗန်က အကွေ့အကောက်များ ပြုလုပ်စဉ် ဝန်သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမည်ကို ပြသပေးရန် အီလီနော်အား တောင်းဆိုနေသည်။ အော်ရီသာက ပြုံးလိုက်သည်။
“လက်ရှိအနေအထားအရတော့ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်”
နေ့လယ်မတိုင်မီ ဆာရက် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမသည် အလုပ်လုပ်နေသည့်နေရာနှင့် အဝေးကြီးတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ရေခွက်ကြီးတစ်လုံးစာလောက် သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟာရွန်၏ မိသားစုဝင်များ သူတို့၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီလားဟု မေးမြန်းသည်။ မေရီက နောက်ဆုံးလက်ခံရရှိသည့် စာရင်းများကို ယူလာပေးသည်။
“စုစုပေါင်း (၂၁၆) ယောက်ပါ” ဟု မေရီက သူမအား ပြောပြသည်။ “ဆွေမျိုးတွေ အတူတူရှိနေနိုင်ဖို့အတွက် ဦးတည်ရာနေရာကို နှစ်နေရာ ပြောင်းလဲလိုက်ရပါတယ်။ အားလုံး စာရင်းအတိုင်းပါပဲ”
ဆာရက်က သူမ၏ ရှေ့ခြေထောက်များကို ခေါက်ပြီး မေးစေ့ကို တင်ထားလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူမသည် သောဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း နောက်ထပ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုအကြောင်း ပြောခဲ့သေးတယ်နော်”
သောက မြေပုံဘုတ်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“မယ်လိုဒီတို့အဖွဲ့လေ။ သူတို့က တောင်ပေါ်ကျေးရွာတွေက ကလေးတွေကို ခေါ်လာနေတာ”
ဆာရက်က အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ လှည်းတွေထက်စာရင် ငါက သူတို့ဆီကို ပိုမြန်မြန် ရောက်နိုင်တယ်”
“အစောင့်အရှောက်တွေကတော့ သွားနေကြပြီ” ဟု သောက ပြောသည်။ “သူတို့ ပြန်လာဖို့ အလုံခြုံဆုံးလမ်းကြောင်းကို ရှာပေးဖို့ သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”
“ငါ အနားယူပြီးရင် သွားလိုက်မယ်”
အော်ရီသာက အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
“ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်။ အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော် သိတယ်”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘာတွေးနေမှန်း သူ သိသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်”
“ဖြစ်နိုင်ရင် မယ်လိုဒီကိုပါ ခေါ်ခဲ့ပါ”
“အဲဒါကတော့ ကလေးတွေကို ထားခဲ့ဖို့ သူ သဘောတူမလားဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တယ်”
သောက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကလေးတွေကိုပါ ခေါ်လာခဲ့လိုက်”
ထိုနေ့လယ်တွင် အော်ရီလီယာက မင်္ဂလာအခမ်းအနားအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာသည်။ သူမ ရောက်လာချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သည် ထိုင်ခန်းထဲတွင် ကတိသစ္စာပြုစာသားတစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားကြသည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ ဖျက်ပစ်ထားလိုက်သည်။
“ပြဿနာရှိလို့လား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ယူရီယာ ရေးထားတာက နယ်စပ်သဘောတူစာချုပ်လို ဖြစ်နေလို့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“တစ်ကြောင်းတည်းပါပဲ”
အက်ဒရီယာနာက စာရွက်ကို အော်ရီလီယာဘက် လှည့်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ဘိုးဘေးက စာကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကျွဲနွားကျောင်းခွင့်အတွက် သက်သေတွေ လိုအပ်လို့လား”
အက်ဗလင်က အလွန်အမင်း ရယ်မောလိုက်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပင် ချထားရသည်။ ကျွန်တော် စာရွက်ကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
“ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုက အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
“အရေးကြီးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲဆိုတာကို သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ အပြုံးသည် ဖျက်ထားသည့် စာကြောင်းများကို ကြည့်ရင်း မှေးမှိန်သွားသည်။
“သူတို့ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေကရော ဘာဖြစ်သွားမလဲ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီကတိတွေက အတိုင်းပဲ ရှိနေမှာပါ”
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီကိစ္စမှာ အပြင်လူလိုမျိုး မခံစားစေချင်ဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် စကားလုံးတွေကို ဂရုတစိုက် သုံးကြတာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။ “ယူရီယာနဲ့ အက်ဗလင်က သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို အတည်ပြုနိုင်တယ်။ မင်းနဲ့ ယူရီယာက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကတိပေးကြမယ်။ မင်းနဲ့ အက်ဗလင်လည်း ကတိပေးကြမယ်။ ပြီးရင်တော့ သုံးယောက်လုံး အတူတူ ထိန်းသိမ်းသွားမယ့် ကတိစကားတွေကို ပြောကြတာပေါ့”
အက်ဒရီယာနာက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူမရဲ့ ကတိစကားတွေကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြောချင်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ လိုချင်တယ်”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ချလိုက်သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်အပေါ် မှီခိုနိုင်တယ်ဆိုတာ သိစေချင်တယ်။ သူတို့ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်တဲ့အခါ ကျွန်တော် နားထောင်ပေးမယ်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် စိတ်ဆိုးနေရရင်တောင် နားထောင်ပေးမယ်။ တတ်နိုင်သမျှ အိမ်ကို ပြန်လာမယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ သူတို့ကို တောင်းပန်နေရတဲ့အထိ မဖြစ်စေရဘူး”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ခေါင်းတင်လိုက်သည်။ အော်ရီလီယာက ဖျက်ပစ်ထားသည့် စာမျက်နှာကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီကနေပဲ စလိုက်ကြတော့”
မေလ (၁၂) ရက်နေ့တွင် မိုးရွာသည်။ မိုးစက်များသည် ပြတင်းပေါက်များကို တဒုန်းဒုန်း ထုရိုက်နေပြီး အိမ်ရှေ့ကွင်းပြင်ကို ရွှံ့ဗွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် မိုးလေဝသကို စီစဉ်ပေးနိုင်သင့်သည်ဟု ယူဆနေသူများစွာ ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် ပို၍ သတိပြုမိလာသည်။
“မင်း စီစဉ်ပေးနိုင်လား” ဟု ကက်ဆီယာက နံနက်စာစားရင်း မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်”
“အားတက်စရာ စကားပဲ”
“ဒီက မိုးကို ရွှေ့လိုက်ရင် တခြားနေရာမှာ ရွာသွားမှာပေါ့”
သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှာ အမိုးရှိပါတယ်”
“ကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ”
စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ကာရိုက ဂယ်ရစ်ကို သူ ကိုင်ထားသည့် ပေါင်မုန့်ကင်ကို အလေးအနက်ထား၍ ကျွေးနေသည်။ အစ်ဂနေရှပ်က ကြည့်နေရင်း ဆီရာဖီနာကို ထိုနည်းအတိုင်း လုပ်ကြည့်ရာ ပေါင်မုန့်ကင်ကို ဆုံးရှုံးသွားရသည်။ ဂျူလီယန်က ပြဿနာမတက်မီ နောက်ထပ် ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ခွဲပေးလိုက်သည်။
“မင်း အရာအားလုံးကို ဝင်ဖြေရှင်းပေးစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ထိုလေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါလေးကတော့ လွယ်ပါတယ်”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို ထောပတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ မနက်စာကို မင်းကိုယ်တိုင် ရှင်းလိုက်တော့”
ဂျူလီယန်က စကားနားထောင်လိုက်သည်။
မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် တောင်ပေါ်မှအဖွဲ့ နောက်ကျသွားသည်။ ညနေခင်းတွင် သူတို့သည် တောင်ကြားလမ်းအောက်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော သိုးထိန်းတဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ သိရသည်။ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းသွားပြီဖြစ်သော်လည်း လှည်းတစ်စီး၏ဝင်ရိုး ကျိုးသွားသည်။
ကလေး (၁၉) ယောက်၊ ဆွေမျိုး (၆) ယောက်၊ လူပုလမ်းပြ (၃) ယောက်နှင့် တိုက်ပွဲကြောင့် အပေါ်လမ်းမှ ဆုတ်ခွာလာပြီးနောက် အဖွဲ့နှင့်အတူ ဆက်လက်လိုက်ပါလာသည့် အယ်လ်ဗင် ကုသသူတစ်ဦး ပါဝင်သည်။ မယ်လိုဒီ၏ သတင်းစကားမှာ တိုတောင်းသည်။
*ကျွန်မတို့မှာ နေရာရပြီ။ နောက်ထပ်လှည်းတစ်စီး လိုတယ်။ ကလေးတွေက နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိကြပါတယ်။ ဒါကို မေရီက ကျွန်မ အအေးမိနေတယ်လို့ ထင်သွားအောင် မလုပ်ပါနဲ့။*
မေရီက နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသွားပေ။ ထို့နောက် သူမသည် အစားထိုးလှည်းနှင့်အတူ စောင်များကို ပိုမိုပေးပို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သောက ဘာမျှ မပြောပေ။ သူမသည် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ရာတွင် ကူညီပေးသည်။
ထိုညတွင် ကျွန်တော် ဂျူလီယန်ကို ထိုင်ခန်းငယ်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ရိုဒရစ်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းသည် သူ၏ရှေ့စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ခဏမျှ ရပ်လိုက်သည်။ ဂျူလီယန်က ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်လာပါဘူး”
ကျွန်တော် ဝင်သွားပြီး သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အင်းပါ”
သူက ဦးထုပ်ဆောင်း၏ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အစွန်းတစ်လျှောက်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့နေရာကို ဒါကို ယူသွားမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ”
“မင်း ယူသွားချင်လို့လား”
“မသိဘူး”
သူ့ပခုံးများ မြောက်တက်သွားပြီးနောက် ပြန်ကျသွားသည်။
“အဖေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေရင် အက်ဒရီယာနာ သဘောကျမယ်ထင်လို့ပါ”
ကျွန်တော် ဦးထုပ်ဆောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင် ချထားသည့် စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီလား”
သူ ခေါင်းခါပြသည်။
“မေးကြည့်လို့ ရတာပေါ့”
ဂျူလီယန် ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူမ ငိုလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား”
“ငိုကောင်း ငိုလိမ့်မယ်”
“သူမရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ ကျွန်တော် သူမကို ဝမ်းနည်းစေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“သူ့ကို လွမ်းတဲ့စိတ်က သူမအတွက်တော့ ဒီနေ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီးသားပါ”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
လူကြီးလူကောင်းဖြစ်သူ ဂယ်ရစ်က ဦးထုပ်ဆောင်း၊ စာအုပ်နှင့် ဂျူလီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခွက်တစ်ခွက်ကို သူ့ဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။
“နွားနို့နွေးနွေးလေး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မင်း မမေးခင် ကြိုပြောထားမယ်၊ မင်းက ဒီလိုသောက်ဖို့ အသက်ကြီးလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး”
ဂျူလီယန်က ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန် သူ့အစ်မဆီ သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပေးခဲ့ကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက စာအုပ်ကို ရွေးလိုက်သည်။
သူမက ဦးထုပ်ဆောင်းကို မီရယ်လ်နှင့်အတူ ခဏတာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂျူလီယန်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီဟာကို ငါ့အတွက် လုံခြုံအောင် သိမ်းပေးထားနိုင်မလား”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမက သူမ၏မိဘများ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ရေးသားထားသည့် စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းထဲ မသွားခင် အမေ့ကို ဒါလေး ဖတ်ပြစေချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ပဲ ရှိတဲ့အချိန်မှာပေါ့”
မီရယ်လ်က စာမျက်နှာကို လက်နှင့် တို့ထိလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့”
ဂျူလီယန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက သူ့လက်စွကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းလည်း မင်္ဂလာဆောင်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တက်စေချင်တယ်။ မင်း ရယ်မောခွင့် ရှိပါတယ်။ အမေနဲ့ ကျွန်မ ငိုရင်တောင်မှပေါ့”
“ကက်ဆီယာ ငိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
တံခါးဝမှနေ၍ ကက်ဆီယာက လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ မင်းက မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ ထားရှိရမယ့် တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ပြသရမှာပေါ့”
ဂျူလီယန် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဘိုးကို ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“အန္တရာယ်များတဲ့ စကားလုံးပဲ” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
မေလ (၁၃) ရက်နေ့ နေ့လည်ခင်းတွင် အော်ရီသာထံမှ ပထမဆုံး သတင်းပို့ချက် ရောက်ရှိလာသည်။
သူနှင့် ဆာရက်တို့သည် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကို တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အောက်ဘက်လမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေနေသည့် စစ်သားများကိုလည်း တွေ့ခဲ့သည်။
နဂါးများသည် အပေါ်စီးမှ စောင့်ကြည့်နေစဉ် လမ်းပြများက ကလေးများကို သစ်တောချိုင့်ဝှမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ ဆာရက်သည် ထောက်ပံ့ရေးလှည်းမှ စောင်များနှင့် အစားအစာများကို အမိုးအကာရှိရာသို့ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး အစားထိုးလှည်း ရောက်ရှိလာစဉ်အတွင်း နှစ်ခေါက်တိတိ သွားလာခဲ့သည်။
သူမသည် ခရီးသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ တင်ဆောင်မလာခဲ့ပေ။
ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှ စာကို လိုက်ဖတ်နေသည့် အီလီနော်က ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရန်သူများသည် ကလေးများထံ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။
သူတို့၏ ကင်းထောက်များ စွန့်ပစ်ထားသည့် အမိုးအကာဆီ ရောက်ရှိချိန်တွင် အဖွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီသာ၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှာမူ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။
*မယ်လိုဒီက တတိယမြောက်ဝတ်ရုံကို မဝတ်ရသေးဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါက နည်းပညာအရတော့ အမှန်ပါပဲ။ အခုတော့ အဲဒါကို ကလေးနှစ်ယောက်ကို လွှမ်းခြုံပေးထားလို့ပါပဲ။*
မေရီက စာကို ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ ယူလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ပြုံးသည်။
ထိုညနေခင်းက မင်္ဂလာဆောင် လေ့ကျင့်မှုသည် လူတိုင်းထင်ထားသည်ထက် ပို၍ တိုတောင်းခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဘယ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်ရမည်ကို သိသည်။
မီရယ်လ်က ဘယ်နေရာတွင် ရပ်ရမည်ကို သိသည်။
ကက်ဆီယာက ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ရမည်ကို သတိရပြီး ဂျူလီယန်က လူတိုင်း၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်နေစရာ မလိုကြောင်း သတိရသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်၏ ဘက်မှားသော အခြမ်းသို့ တစ်ကြိမ် ရောက်သွားသည်။
သူမ ဘာမျှ မပြောပေ။
သို့သော် သူမ၏ အကြည့်ကပင် လုံလောက်နေသည်။
“ကျွန်တော် ပြင်လိုက်ပါပြီ” ဟု ကျွန်တော် သူမကို ပြောလိုက်သည်။
“ကျွဲနွားကျောင်းခွင့်တွေ မလဲလှယ်ခင်ကတည်းကပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်နေပြီး အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေပုံရသည်။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်း၏ နောက်ဘက်တွင် ဟယ်လီနာနှင့် လစ်စဘက်တို့သည် မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းနှင့် မိဖုရား အယ်လစ်ဆန်တို့နှင့်အတူ ထိုင်နေကြပြီး ချည်နှောင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသည့် နောက်ဆုံး ဖဲကြိုးများကို စီစစ်နေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ပြီးသည့်အခါ မီရယ်လ်က သူတို့နှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းသည်။
သူတို့၏ စကားဝိုင်းသည် ပန်းများအကြောင်းမှ ကလေးများအကြောင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် သတိလစ်သွားခဲ့သည့် အကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိလိုက်ရပေ။
ကျွန်တော် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် ခုံတန်းပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးသည် သူတို့၏ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ ညစာစားနေစဉ် ဂိတ်တံခါးမှ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မေရီက သူမ၏ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
သော်က ထိုင်နေရာမှ ထပြီးသားဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားပြီး ဧည့်ခံခန်းမဆီသို့ ဆင်းသွားသည်။
ပထမဆုံး ဝင်လာသူများမှာ လူနာတင်စင်ကို ထမ်းလာသည့် စစ်သားနှစ်ဦးဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပခုံးပေါ်တွင် ပွေ့ချီ၍ အိပ်ပျော်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို လူပုတစ်ဦး ရောက်လာသည်။
နောက်ထပ် လူများစွာ ဆက်ရောက်လာကြသည်။
စောင်များ။ ရွှံ့ပေနေသည့် ဖိနပ်များ။ တံတောင်ဆစ်နားတွင် စုတ်ပြဲနေသည့် အင်္ကျီလက်ပါသော ကုသသူတစ်ဦး။
မယ်လိုဒီသည် အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် ပါဝင်လာပြီး သူမ၏ မေးစေ့အောက်တွင် မျက်နှာကို ဝှက်ထားသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီလာသည်။
မေရီသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သူမကို မြင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောနိုင်ကြ။
ထို့နောက် မယ်လိုဒီက ကလေးမလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကလေးကို ဘယ်သူမဆို လာယူပေးလို့ရမလား။ ကျွန်မ လက်မောင်းက ထုံကျဉ်နေပြီ၊ နောက်ပြီး အမြင်မတော်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဝင်လာတာမျိုးကို မလုပ်ချင်ဘူး”
အက်ဗလင်က ဂရုတစိုက်နှင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ကလေးမလေးက ငြင်းဆန်လောက်အောင် နိုးထလာသဖြင့် မယ်လိုဒီသည် သူတို့ ထိုင်ခုံသို့ ရောက်သည်အထိ ဘေးမှ လိုက်ပါသွားသည်။
ကလေးက သူမ၏အဒေါ်နှင့် အဆင်ပြေသွားမှသာ မယ်လိုဒီ ပြန်လာသည်။
မေရီက သူမကို သူမ ပြောချင်သည့်စကားများ ရပ်တန့်သွားစေမည့်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
မေရီ လွှတ်ပေးသည်အထိ သော်က စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖက်လိုက်ပြန်သည်။
“နောက်ကျလိုက်တာ” ဟု သော်က ပြောသည်။
“မင်္ဂလာဆောင်က မနက်ဖြန်မှလေ”
“ကျွန်တော် ပြောတာက ညစာအကြောင်းပါ”
မယ်လိုဒီ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမှာပေါ့”
အော်ရီသာနှင့် ဆာရက်တို့သည် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိပြီးနောက် လေကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကလေး (၁၉) ယောက်စလုံး အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြသည်။
အချို့မှာ ဂရုတစိုက် ကုသမှု လိုအပ်သည်။ အချို့မှာမူ သူတို့၏ အဖြစ်အပျက်များကို မမေးမြန်းခင် အစားအစာ၊ အိပ်စက်ခြင်းနှင့် အချိန်ပေးခြင်းတို့ လိုအပ်သည်။
လူပုလမ်းပြများက ရေရှည်ကာကွယ်ရေး သဘောတူညီချက်အတွက် ဆွေးနွေးရန် ခွင့်ပြုသည့် သူတို့၏ကောင်စီထံမှ စာတစ်စောင်ကို ယူဆောင်လာသည်။ အယ်လ်ဗင် ကုသသူကလည်း မယ်လိုဒီ တွေ့ဆုံခဲ့သည့် ကိုယ်စားလှယ်များထံမှ စာတစ်စောင်ကို ယူဆောင်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်စောင်စလုံးကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အခန်းများ စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
အသေးစိတ် ဆွေးနွေးမှုများမှာ ခရီးသည်များ အိပ်စက်ပြီးမှသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဆေးခန်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် မယ်လိုဒီသည် မေရီနှင့် သော်တို့ကြားတွင် ထိုင်နေပြီး ဒူးပေါ်တွင် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို တင်ထားသည်။
သူမ၏ နားရွက်များမှာ တုန်ယင်စ ပြုလာသည်။
သူမသည် မင်္ဂလာဆောင် ပြင်ဆင်မှုများတွင် ကူညီပေးနိုင်သေးကြောင်း တောင်းဆိုနေဆဲပင်။
မေရီက သူမလက်ထဲမှ အလွတ်ပန်းကန်လုံးကို ယူလိုက်သည်။
“မင်း အရင်ဆုံး အိပ်ရာဝင်လိုက်တာကနေ စလိုက်ပါ”
ဒီတစ်ခါတော့ မယ်လိုဒီ ဘာမျှ ပြန်မပြောတော့ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းထဲရှိ ပြတင်းပေါက်နားတွင် အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မနက်ဖြန်အတွက် သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို ဂရုတစိုက် ခင်းကျင်းထားပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီသည် အနီးတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပန်းပွင့်လေးမှာလည်း အသင့်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်လာသည်ကို အက်ဒရီယာနာ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာတာလား”
“စားနေတယ်၊ တိုင်တောနေတယ်၊ နောက်ပြီး အနားယူဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့”
ကျွန်တော် သူတို့ဆီ ပြတင်းပေါက်နားသို့ သွားလိုက်သည်။
အောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နောက်ဆုံး မီးအိမ်အနည်းငယ်ကို စစ်ဆေးနေကြသည်။ နံရံအပြင်ဘက်တွင်မူ ကင်းလှည့်ခြင်းများ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးနောက် အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ၏ အသံတွင် အံ့ဩမှုနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို မြှောက်၍ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို နမ်းလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်”
ကျွန်တော် ဘေးတွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးပြီလားဟု လူတိုင်းက ရက်ပေါင်းများစွာ မေးမြန်းနေခဲ့ကြသည်။
ဧည့်သည်များ။ ပန်းများ။ အစားအစာများ။ မိုးရွာပြန်လျှင် လုပ်ဆောင်ရမည့် စီစဉ်မှုများ။
အခုတော့ ကျွန်တော် စစ်ဆေးစရာ ဘာမျှ မကျန်တော့ပေ။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ သမ်းဝေသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီးနောက် အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ကျွန်တော်တို့ကို အိပ်ရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။