အခန်း (၃၄၁) - လမ်းမပေါ်မှ တောင်ပံများ
နဂါးများ မေလ (၁၀) ရက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ ကြိုတင်သတိပေးချက် ရထားပြီးဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကင်းစခန်းသို့ သတင်းစကား ပေးပို့ထားသလို၊ မေရီကလည်း လက်ခံမည့်နေရာများသို့ လူလွှတ်၍ အကြောင်းကြားထားပြီးဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကလည်း မြင်းများကို အရှေ့ဘက်ကွင်းပြင်မှ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် သတိရလိုက်သေးသည်။
ဘရူနီက ထိုနောက်ဆုံးအလုပ်တွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
မြင်းများကတော့ ဤသို့ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမွန်သွားသလားဆိုသည်ကို မသေချာသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
တောင်ကုန်းများအထက်တွင် ပုံရိပ်သုံးခု ပေါ်ထွက်လာစဉ် ကျွန်တော် သော် (Thor) ဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေမိသည်။
အော်ရီသတ် (Aurethar) က ရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းလာသည်။
သူ့နောက်တွင် ရင်အုပ်ကျယ်ပြန့်၍ လေးလံသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ကြေးနီရောင် နဂါးတစ်ကောင်နှင့်၊ နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် တောင်ပံများက အရောင်တောက်နေသည့် ဖျော့တော့တော့ အစိမ်းရောင် အကြေးခွံရှိသော နဂါးတစ်ကောင်တို့ ပါလာသည်။
သူတို့သည် အချက်ပြအလံများ ညွှန်ပြရာနေရာတွင် မဆင်းသက်မီ တစ်ပတ်ခန့် ပျံဝဲလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်မှ မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားသည်။
သော်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အလံတွေကိုတော့ နားလည်ကြသားပဲ။”
“မင်းပြောပုံက ဒါကို ရှားရှားပါးပါး အောင်မြင်မှုတစ်ခုလို ပြောနေတာပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း စကားမဆက်တော့ဘဲ ထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခြားနဂါးများ အဆင်ပြေသွားပြီးနောက် အော်ရီသတ်က လူ့ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသည်။
သူက ထိုသို့ပြသလိုက်ပြီဆိုလျှင် တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိထားပြီးဖြစ်သည်။
“ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီစကားကို ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ကြေးနီရောင်နဂါးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“သူက ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဒီနေရာကို သူ့အိမ်လို့ ခေါ်နေခဲ့တာ။”
“မင်းအတွက်တော့ ဒါက ပျင်းစရာကောင်းနေမှာပေါ့” ဟု အော်ရီသတ်က ပြောသည်။
“မင်း ရေပိုက်စနစ်တွေအကြောင်း စပြောတဲ့အချိန်လောက်ကမှ ပျင်းစရာကောင်းတာပါ။”
သော်က ရယ်မောလိုက်သည်။
အော်ရီသတ်က ထိုနဂါးကို ဒိုရီဗန် (Dorevan) ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။ အစိမ်းရောင်နဂါးမှာ ဆာရက် (Sareth) ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နဂါးအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုပြောဆိုခြင်း မဟုတ်သလို၊ အကြီးအကဲများက ခရီးသွားခွင့်ပြုလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဒီမှာ ဆက်နေရန် ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိကြပေ။
ဆာရက်က မြို့ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဗေးလစ်သ် (Vaelith) က မင်းတို့ဆီက ကတိတစ်ခုခု မတောင်းဆိုခင်မှာ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အရင်ကြည့်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်။”
“ဒီနေ့ပဲ အဲဒီလုပ်ငန်းအတွက် လူတွေ ထွက်ခွာကြတော့မှာ။ မင်းတို့ အဲဒီရှင်းလင်းချက်ကို နားထောင်နိုင်ပါတယ်” ဟု သော်က ပြန်ဖြေသည်။
ဒိုရီဗန်က သူ့၏ ဧရာမ ရှေ့ခြေတစ်ဖက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဒီမှာလား။”
မေရီက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဘုတ်ပြားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လက်ထောက်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။
ထိုဘုတ်ပြားပေါ်တွင် မီတာအနည်းငယ်အကွာမှပင် ဖတ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် မြေပုံတစ်ခု ရှိသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီမှာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဟာရွန် (Harun) ၏ တောင်ကုန်းခံတပ်မှ ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းမှုမှာ စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
လူပေါင်း (၂၁၆) ဦးက ပထမအသုတ်တွင် လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုထားကြသည်။ လမ်းကြောင်းများ ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ထားပြီး သူတို့သာ သွားလိုကြပါက နောက်ထပ်လူများလည်း ထပ်မံလိုက်ပါလာဦးမည်။
ဝက်စ်မီးယား (Westmere) က လူဦးရေ (၈၀) ကို ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကွန်ကောဒီးယား (Concordia) က လူ (၉၆) ဦးအတွက် နေရာပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိသည့် (၄၀) မှာမူ ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach) သို့ သွားရောက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများက စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဤလူဦးရေစာရင်းကို အပြီးသတ်ရန် မေရီနှင့် စတီးဝပ် အီဒရစ် (Edric) တို့ နှစ်ရက်ကြာ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရသည်။
“မိသားစုတွေ အတူတူပဲ ရှိနေမှာပါ” ဟု မေရီက သီးခြားစာရင်းများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။ “ဒါတွေက သဘောတူထားတဲ့ ဦးတည်ရာတွေပါ။ လမ်းမှာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားရင် လူတွေကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး တွက်ချက်ရတာ လွယ်အောင် မလုပ်ခင် ကျွန်မတို့ကို အရင်လာပြောပါ။”
မီရိုဗာ (Merova) ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမက တိုင်းပြည်နှစ်ခုစလုံးမှ စစ်သည်များနှင့်အတူ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများကို ဦးဆောင်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အစ္စထရန် (Istren) က ရှေ့ပြေးကင်းထောက်များနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်။ ဟာရွန်၏ လမ်းပြများက ချောက်ကမ်းပါးများကြားမှ နောက်ဆုံးဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ပေးလိမ့်မည်။
သော်က ဂရေးကိပ်တွင် ဆက်နေမည်ဖြစ်ပြီး ကွန်ကောဒီးယားတွင် ဘောလ်ဒါ (Baldr) ကို အဆင်သင့်ထားရှိမည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်တော် လိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်အမှတ်အသားကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများစာရင်းဘေးတွင် ထားလိုက်စဉ် ကျွန်တော် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မှာစရာ ရှိသေးလား။”
“ရှိတာပေါ့၊ အများကြီးပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မှာကြားစရာများ ပြောပြသည်။
ဆာရက်က ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
သော် ပြောပြီးသွားသောအခါ နဂါးက မြေပုံဆီသို့ ပို၍ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတောင်ကြောကို လမ်းမပေါ်ကနေ မြင်ရမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မီရိုဗာက ဆိုသည်။ “လှည်းတွေ အကွေ့ကို မရောက်ခင် ကင်းထောက်တွေက အဲဒီအပေါ်ကို အရင်တက်ကြလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်မကတော့ မတက်ဘဲနဲ့တောင် မြင်နိုင်တယ်။”
သော်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကူညီပေးမလို့လား။”
“ဒီခရီးစဉ်အတွက်တော့ ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် ရန်သူကို တွေ့ခဲ့ရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သဘောတူညီချက် ယူထားရမယ်။”
ဆာရက်၏ အကြည့်များက အမှတ်အသားလေးများကြားတွင် ရွေ့လျားနေသည်။
“မင်းတို့ကို သတိပေးမယ်။”
“ပြီးရင်ကော။”
“အဲဒါကတော့ ကျွန်မ ဘာတွေ့သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။”
သော်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်ထပ်တစ်နာရီကြာ အချက်ပြစနစ်များအတွက် ဆွေးနွေးကြသည်။
ဒိုရီဗန်က ထိုဆွေးနွေးမှုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသော်လည်း ခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်ရန် ကမ်းလှမ်းခြင်း မရှိပေ။
သူက လက်ခံမည့် ကွင်းပြင်များကို စစ်ဆေးလိုပြီး ဒဏ်ရာရ ခရီးသည်များကို တင်ဆောင်လာသည့် နဂါးများအတွက် ဆင်းသက်ရမည့် လမ်းကြောင်းများအကြောင်း အီလီနော် (Eleanor) နှင့် ဆွေးနွေးလိုနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့က လှည်းတွေ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု သူမ ရောက်လာသောအခါ ဒိုရီဗန်က ပြောသည်။
“သိပါတယ်၊ သတိထားမိပါတယ်” ဟု အီလီနော်က ပြန်ပြောသည်။ “လှည်းတွေကတော့ တံခါးတွေအများကြီးထဲက ဝင်လို့ရတာကိုး။”
အော်ရီသတ်က လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဆာရက်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့မှ ပျံသန်းပေးနိုင်သော်လည်း လက်ရှိပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် ဝက်စ်မီးယားတံခါးမှ ဝင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အော်ရီသတ် သတ်မှတ်ပေးသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းသွားပြီး ခံတပ်အလွန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ပြန်ဆုံမည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က ကင်းထောက်များ မြင်နိုင်စေရန်အတွက် သူမကို အပြာရောင် အဝတ်စတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
သူမက ထိုအဝတ်စကို လက်သည်းနှစ်ခုကြားတွင် ညှပ်၍ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
မေရီက ထိုအဝတ်စကို ယူလာပေးသည့် လက်ထောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုကြီးတဲ့ အဝတ်စတစ်ခု ယူခဲ့ပေးပါ။”
မထွက်ခွာမီ ကျွန်တော် အက်ဗလင် (Evelyn) နှင့် အဒရီယာနာ (Adriana) တို့ကို သွားတွေ့သည်။
သူတို့သည် ကျွန်တော့်အခန်းတွင် မီရဲလ် (Mirelle) နှင့်အတူရှိနေပြီး မင်္ဂလာဆောင်တွင် ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ဝက်စာလောက် ကုန်ကျမည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အဒရီယာနာ၏ ဝတ်စုံတွင် မတပ်ဆင်ဘဲ မည်သည့်မိသားစု အမှတ်တရပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်မည်ဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“လေးရက်ပဲ လိုတော့တယ်” ဟု ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဒရီယာနာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
အက်ဗလင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လည်ပင်းအောက်ရှိ ကြယ်သီးကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။
“မီရိုဗာ ပြောတာကို နားထောင်နော်။”
“အားလုံးက ဒါပဲ ပြောနေကြတာပဲ။”
“ရှင်က အားလုံးရဲ့ အချစ်တော်လေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အဒရီယာနာက တစ်ပတ်ကထက် ပို၍ သတိထားကာ ထလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
“သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပေးပါ။”
“ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထွက်သွားစဉ် မီရဲလ်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲထားသည်။
“ရှင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
အပြင်ဘက်တွင် ဂျူလီယန် (Julian) က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) ဘေးတွင် စာတစ်စောင်ကို ကိုင်လျက် စောင့်နေသည်။
“တိုဘင် (Tobin) အတွက်ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူနဲ့ တွေ့ရင် ပေးလိုက်ပါ။”
ဂယ်ရစ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မဟုတ်ရင်လည်း စတီးဝပ်ကို ပေးလိုက်ပါ။”
ကျွန်တော် ထိုစာကို ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါတော့ ကတိပေးပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ ဆာရက်မရောက်မီ ဝက်စ်မီးယားအလွန်ရှိ တွေ့ဆုံမည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမ၏ အရိပ်က လမ်းမပေါ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လှည်းမောင်းသမားတစ်ဦးက အလိုအလျောက် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
သူမက ထိုအရာကို မြင်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ဆင်းသက်မည့်အစား လှည်းတန်းများနှင့် အတော်လေးဝေးသည့် ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မီရိုဗာ စီးလာသည်အထိ စောင့်နေသည်။
သူတို့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စကားပြောကြသည်။
ထို့နောက် ဆာရက် ပြန်ပျံတက်သွားပြီး မြင်းများ စိတ်ငြိမ်သွားစေရန် အမြင့်ကြီးတွင် ပျံသန်းသွားသည်။
ဟာရွန်က သူမ တောင်ကြောအလွန်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“တစ်ကောင်က တောင်ဘက် ဂိုဒေါင်ကို မီးရှို့သွားတာ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခံတပ်မှာလား။”
“ကျွန်တော်တို့ အဲဒီကို မဆုတ်ခွာခင်က၊ ရွာထဲမှာပါ။”
သူက မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီကောင်နဲ့ ဒီကောင် မတူဘူးဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သူ့မြင်းက သူ၏အောက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့နေသည်။
“ကျွန်တော့်စိတ်ကတော့ အဲဒီလို မယူဆနိုင်သေးဘူး။”
“ကျွန်တော့်စိတ်လည်း တစ်ခါတလေ အချိန်ယူရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်ကြသည်။
ပထမဆုံး မိသားစုများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ရေခန်းနေသည့် ချောင်းရိုးတစ်ခုအနားတွင် တွေ့ဆုံကြသည်။
သူတို့သည် အရုဏ်မတက်မီကတည်းက လမ်းလျှောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဟာရွန်က သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လျက် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
သူမက ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်ကို နားထောင်ကာ ငိုဖို့တောင် အားမရှိတော့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
လှည်းများတွင် လူများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြည့်လာသည်။
လူများက တက်ရန် အကူအညီ လိုအပ်သည်။ ပစ္စည်းအထုပ်အပိုးများကို ရွှေ့ပေးရသည်။ အဖိုးအိုတစ်ဦးက သူ့သမီး၏ စပါးအိတ်ကို မထားခဲ့ဟု ငြင်းဆန်နေသဖြင့် သမီးဖြစ်သူက အိတ်ကို ဖွင့်ပြကာ ယခုအခါ စပါးအစား စောင်များသာ ရှိတော့ကြောင်း ပြသလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် ထိုအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ မြင်နိုင်မည့်နေရာတွင် ထားပေးလိုက်သည်။
သူက ပထမဆုံး မိုင်ဝက်ခန့်အထိ ထိုအိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်တွင် ဆာရက် ပျံဝဲနေသည်။
ထို့နောက် သူမက အနောက်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ကွေ့လိုက်သည်။
အစ္စထရန်က ကျွန်တော့်ထက် အရင် မြင်လိုက်သည်။
“အချက်ပြပြီ။”
မီရိုဗာက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
လှည်းတန်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဆာရက်က အကွေ့အလွန်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တောင်ပံများကို ခေါက်ကာ တိုးတိုးပြောနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးအထိ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“မြင်းစီးစစ်သည်တွေ။ အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်တယ်။ အပေါ်ဘက် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လာနေကြတာ။”
“အလံတွေ ပါသလား” ဟု မီရိုဗာက မေးသည်။
“ဆာ့တာ့ (Surtr) ရဲ့ အမှတ်အသားတွေ။”
“ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ။”
“သူတို့ နောက်ထပ် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ရောက်တာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖုန်မှုန်တွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်။”
မီရိုဗာက မြေပြင်ကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
ဟာရွန်က အရှေ့ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အောက်ဘက်မှာ လမ်းသွယ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျဉ်းတော့ ကျဉ်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လှည်းတွေ တစ်စီးချင်းစီ ဖြတ်ရင်တော့ ရနိုင်တယ်။”
“အဲဒီလမ်းက ပင်မလမ်းနဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ပြန်ဆုံတာလဲ။”
သူက သူမကို ပြသလိုက်သည်။
မီရိုဗာက လမ်းဝကို စစ်ဆေးရန် စီးနင်းသူအချို့ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး လှည်းတန်းများကို စတင် ရွေ့လျားစေသည်။
“ယူရီယာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ တူကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဆာရက်သည် မိသားစုများ သစ်ပင်များကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ အပေါ်လမ်းကြောင်းကို မီးရှို့ပစ်လိုက်ရမလား။”
ကျွန်တော် တောင်စောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မီရိုဗာက ခေါင်းခါသည်။
“လေက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို တိုက်လာလိမ့်မယ်။”
ဆာရက်က ခေါင်းမော့ကာ လေကို အကဲခတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ငြင်းခုံနေစရာ မလိုပေ။
“သူတို့ကို ခင်ဗျားကို ကြည့်နေရအောင် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်မလား” ဟု မီရိုဗာက မေးသည်။
နဂါးမလေး၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ဟသွားသည်။
“ကျွန်မ လုပ်နိုင်မယ် ထင်တယ်။”
ရန်သူများ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ လမ်းကို ပိတ်ရပ်ထားသည့် ဆာရက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက တောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်သည်။
သူတို့၏ မြင်းများက စီးနင်းသူများ ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်က မီရိုဗာ၏ နောက်တန်းတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ အောက်ဘက်တွင် စောင့်နေပြီး အစ္စထရန်နှင့် လေးသမားနှစ်ဦးက ကျောက်တုံးများကြားတွင် နေရာယူထားကြသည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ထို့နောက် အရာရှိတစ်ဦးက အမိန့်ပေးလိုက်သဖြင့် စီးနင်းသူအချို့သည် ဘေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ဆင်းလာကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရှိရာဘက်သို့။
မီရိုဗာက ကျွန်တော်တို့နေရာနောက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းဝမှ နောက်ဆုံးလှည်း ဖြတ်သွားသည်အထိ စောင့်နေသည်။
“အခုပဲ။”
ကျွန်တော် တူကို မြေပြင်ထဲသို့ အားနှင့် ထုချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးနှင့် တစ်တုံးကို ဆက်သွယ်လျက် ရေခဲနံရံတစ်ခု ထိုးထွက်လာသည်။
စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို တားဆီးနိုင်လောက်အောင် မမြင့်သော်လည်း...
မြင်းများကို ရပ်တန့်စေရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ စီးနင်းသူက မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲတင်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က လေးမြားတစ်စင်း လွှတ်လိုက်ရာ ကျွန်တော့်ပခုံးအနီးရှိ ရေခဲနံရံကို စိုက်ဝင်သွားသည်။
အစ္စထရန်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုလူ၏ လက်ထဲမှ လက်နက် လွတ်ကျသွားသည်။
“နောက်ဆုတ်ကြ” ဟု မီရိုဗာက အမိန့်ပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အောက်ဘက်လမ်းသွယ်ဆီသို့ နောက်ဆုတ်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အနောက်မှ လက်သည်းများ မြေပြင်ကို ခြစ်ခြစ်သံနှင့်အတူ နံရိုးများအထိ တုန်ခါသွားစေမည့် နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဆာရက်က ရန်သူများဘက်သို့ ကိုယ်ကို ယိမ်းလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့ ဘာကို မြင်လိုက်သည်မသိ၊ သူမအတွက် နေရာပိုပေးလိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အကွေ့သို့ ရောက်သည်အထိ သူမ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် တောင်ကုန်းမှ ခုန်ထွက်ကာ ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ လိုက်လာသည်။
သူတို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို အဝေးကြီးအထိ လိုက်မလာကြပေ။
သူတို့၏ ကင်းထောက်များက အပေါ်လမ်းမပေါ်တွင် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေသေးသော်လည်း အစ္စထရန်က သူတို့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထားပြီး သူတို့ အနီးကပ်ဆုံး ရောက်လာတိုင်း ဆာရက်က ပြန်ရောက်လာသည်။
ခမ်းနားသော တိုက်ပွဲမျိုး မဖြစ်ခဲ့ပါ။
ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြိုးတစ်ချောင်း ပြတ်သွားခြင်း၊ ဘီးတစ်ခု ရွံ့ထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်ခြင်းနှင့် ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို ကြောက်သင့်၊ မကြောက်သင့် မဆုံးဖြတ်ရသေးမီ အိပ်ပျော်သွားသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ပွေ့ချီထားရသည့် မိနစ်သုံးဆယ်သာ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေရာတွင် ရောက်သောအခါ လူအားလုံးကို ပြန်ရေတွက်သည်။
နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်။
မီရိုဗာက မိသားစုစာရင်းများနှင့် ထပ်မံ တိုက်စစ်သည်။
နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်။
ထိုအခါမှသာ ဟာရွန် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဆာရက်က အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင် ဆင်းသက်ပြီး တောင်ပံများကို ခေါက်လိုက်သည်။
မြင်းများ ရေသောက်နေစဉ် ကျွန်တော် သူမထံ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကျော်၍ လှည်းများဆီသို့ ကြည့်သည်။
“သူတို့က အခုထိ ကြောက်နေတုန်းပဲ။”
“တချို့ကတော့ပေါ့။”
“ကျွန်မ ဘာကိုမှ မီးမရှို့ခဲ့ပါဘူး။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သူမ၏ လက်သည်းများက မြေပြင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။
“ဗေးလ်လစ် (Vaelith) က ဒါလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ သတိပေးခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ခဏတာ ရပ်နေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဟာရွန်သည် ချောင်းထဲမှ ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်၍ ရောက်လာသည်။
သူက ရေပုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုသေးနေတယ်။”
ဆာရက်က ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ကြိုးစားပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူက ရေပုံးကို သူမ လက်လှမ်းမီမည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ ထပ်မပြောကြတော့ပါ။
နောက်ဆုံးလှည်းတန်းများ ဝက်စ်မီးယားသို့ ရောက်သောအခါ မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။
စတီးဝပ် အီဒရစ်က လက်ခံမည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးအိမ်များ ထွန်းထားပြီး စောင်များ ကိုင်ဆောင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသူများ ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒဏ်ရာရသူများကို အရင်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းပေးပြီးမှ ဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဆက်လက် သွားမည့် မိသားစုများကို ပို့ဆောင်ပေးသည်။
ထိုညက ဘယ်သူ့ကိုမှ နောက်ထပ် အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်ခိုင်းခြင်း မရှိတော့ပါ။
ဆာရက်သည် ခံတပ်အပြင်ဘက်တွင်ပင် နေခဲ့သည်။ ဂရေးကိပ်သို့ သူမ နားပြီးမှ လေကြောင်းမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းစကား ပို့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စတီးဝပ်ကို လှည်းနှစ်စီးကြားတွင် တွေ့လိုက်ရပြီး ဂျူလီယန်၏ စာကို ပေးလိုက်သည်။
သူက စာအိတ်အပြင်ဘက်ရှိ သေသပ်သော လက်ရေးကို ကြည့်သည်။
“အရေးကြီးလား။”
“အားကစားဆိုင်ရာ ဥပဒေနဲ့ ပတ်သက်နိုင်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဂရုတစိုက်နဲ့ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။”
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွင် ဂရေးကိပ်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အက်ဗလင်က အခြားတစ်ဖက်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အားလုံး ရောက်လာကြပြီလား။”
“ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ထွက်လာတဲ့သူ အားလုံး ရောက်လာပါပြီ။”
သူမ မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကာ နောက်ထပ် မိသားစုများ ဝင်လာနိုင်စေရန် ဂိတ်တံခါးမှ ခပ်ခွာခွာသို့ ခေါ်သွားသည်။
မယ်လိုဒီ၏ သတင်းစကားသည် မေရီ၏ ရုံးခန်းတွင် ရောက်နေသည်။
ပန်းပဲသမားများ၏ ကောင်စီက ဒဏ်ရာရ ကလေးငယ်များအတွက် အစောင့်အရှောက်များကို လက်ခံရန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းပြများက ထိုအဖွဲ့ကို ဝက်စ်မီးယားမှ ကျွန်ုပ်တို့တပ်ဖွဲ့များ သွားရောက်နိုင်သည့် လမ်းမတစ်ခုအထိ ခေါ်ဆောင်လာပေးလိမ့်မည်။
ခရီးစဉ်မှာ ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက လူလွှဲပြောင်းပေးသည့်အချိန်အထိ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
သော် (Thor) စာကို ဖတ်နေစဉ် မေရီက စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“သူမ မင်္ဂလာဆောင်ကို လွဲသွားနိုင်တယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
သော်၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။
“သူမ မလွဲအောင် ကြိုးစားပါလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ လိုအပ်တာတွေကို ပို့ပေးလိုက်ပါ။ သူမအတွက် နေရာတစ်ခု ကျွန်တော်တို့ ချန်ထားပေးပါ့မယ်။”
မေရီ ခေါင်းညိတ်ပြီး စာရွက်အသစ်တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင် စားဖို့ လိုတယ်။”
“ကျွန်တော် ခုနကမှပဲ ထွက်လာတာ။”
“ပြီးတော့ အိပ်ဖို့လည်း လိုတယ်။”
“အဲဒါလည်း လိုတာပေါ့။”
သော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှံ့ပေနေတဲ့ ဖိနပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ရေချိုးဖို့လည်း လိုမယ်ထင်တယ်။”
အဒရီယာနာသည် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ပွင့်လျက်ရှိပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက စာမျက်နှာကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အင်္ကျီချွတ်နေစဉ် အက်ဗလင်က စာအုပ်ကို ယူပေးလိုက်သည်။
ထိုအဝတ်ပန်းလေးသည် ခရီးစဉ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ပန်းပွင့်ချပ်တစ်ခုတွင် ဖုန်မှုန်များ ပေကျံနေသည်။
ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ သေသေချာချာလေး သုတ်လိုက်သည်။
သူမဘေးတွင် ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သောအခါ အဒရီယာနာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အဆင်ပြေခဲ့လား။”
“ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တယ်။”
သူမ မျက်လုံးကို အပြည့်မဖွင့်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူမကို ကျွန်ုပ်တို့ကြားတွင် အိပ်ပျော်စေလိုက်သည်။
မင်္ဂလာဆောင်ရန် လေးရက်သာ လိုတော့သည်။
မနက်ဖြန်တွင် စာတွေ ထပ်ရောက်ဦးမည်။ လေ့လာရမည့် လမ်းကြောင်းများလည်း ရှိဦးမည်။ တစ်နေရာရာမှာတော့ ဆာရက်သည် သူမနှင့် ပထမဆုံးရက်တွင် သူမကို မြင်လျှင်ပင် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည့် လူများကို ကာကွယ်ပေးရင်း မရင်းနှီးသော ကြယ်တာရာများအောက်တွင် အနားယူနေလောက်ပြီ။
ကျွန်တော် ပန်းပွင့်ကို ကျန်ပန်းပွင့်နှစ်ပွင့်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် မှီထိုင်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အဒရီယာနာ နိုးလာသောအခါ ကျွန်တော့်ကို တွေ့နိုင်သည့်နေရာတွင် စောင့်နေလိုက်သည်။