အခန်း (၃၄၀) - သူတို့ဘေးနားက နေရာတစ်ခု
နောက်ဆုံးပေးခဲ့တဲ့ အမိန့်စက်ကွင်းကနေ ပထမဆုံး လွတ်မြောက်လာသူမှာ အော်ဗင်လို့ခေါ်တဲ့ လူပုလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အဲဒီအဖြစ်အပျက် ဖြစ်တုန်းက ကျွန်တော်က ဆေးရုံဆောင်အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တာပါ။
ပြတင်းပေါက်တွေကနေတစ်ဆင့် ထူးခြားတဲ့ အရောင်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာတာမျိုး မရှိခဲ့သလို၊ အောင်ပွဲခံတဲ့ အော်ဟစ်သံမျိုးလည်း မကြားခဲ့ရပါ။
အက်ဗလင်က တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ဘေးနားက ခုံတန်းလျားမှာ လာထိုင်သည်။
“သူ လွှတ်လိုက်ပြီ” လို့ သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဘာကိုလဲ”
“ကုတင်ဘောင်ကိုလေ”
ကယ်တင်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း အော်ဗင်ဟာ နိုးနေသမျှအချိန်တိုင်းမှာ ကုတင်ဘောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်သည်။ လက်နက်ဆီ လက်လှမ်းမိမသွားအောင် တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာက ပိုပြီး ထိန်းချုပ်ရလွယ်ကူတယ်လို့ သူက ကုသပေးသူတွေကို ပြောပြထားတာပါ။
အဲဒီအကျိုးဆက်ကြောင့် သူ့လက်တွေမှာ သွေးစို့နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
“လက်ပတ်ကော”
“အဲဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတယ်။ အန္တရာယ်ရှိနေတုန်းပဲ”
အက်ဗလင်က နံရံကိုမှီပြီး နောက်ကို လှဲချလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာ သူ့လက်တွေကို သူ ဖြေလျှော့နိုင်သွားပြီ”
ကျွန်တော် အဲဒီစကားကို ခဏလောက် ငေးငိုင်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။
ပြီးတော့မှ သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်မိသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကယ်ဒရစ်က အလုပ်ရုံထဲမှာ ရှင်းပြပေးသည်။
သူတို့ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့တဲ့ တုတ်တံက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ လက်ပတ်နဲ့မတူဘဲ၊ အမိန့်ပေးချက်တစ်ခုဟာ သားကောင်ဆီ မရောက်ခင်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ရေးသားထားသလဲဆိုတာကို ပြည့်စုံတဲ့ နမူနာပုံစံနဲ့ ပြသပေးနေခဲ့သည်။
အဲဒါကပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ပြောပြချက်ကို နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။
သူမရဲ့အဖွဲ့ကို ညွှန်ကြားနေတဲ့သူရဲ့ လက်ကို လှည်းတစ်စီးက တက်ကြိတ်မိတဲ့အခါမှာ သူမ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ တုတ်တံက လှည်းဘီးအောက်မှာ ကျိုးကြေသွားပြီး သူမရဲ့ လက်ပတ်ကလည်း ခဏတာ အေးစက်သွားတဲ့အတွက် သူမ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့တာပါ။
“ဒီမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ယူဆလို့ မရဘူး” လို့ ကယ်ဒရစ်က ပြောသည်။ “ဒီတုတ်တံကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာမျိုးက အမိန့်ပေးချက်ကို ပိုပြီး တည်မြဲသွားစေနိုင်သလို...”
“ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအမိန့်ပေးချက်နဲ့ ဆက်စပ်နေသူအားလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်” လို့ သက်ဆရာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အဲဒီအစား သူတို့က အဲဒီမှတ်သားချက်တွေကို မနိုးထလာအောင် ဂရုတစိုက် လေ့လာခဲ့ကြသည်။
တစ်နေရာမှာ အမိန့်ပေးချက်တစ်ခု ရှိပြီး နောက်တစ်နေရာမှာတော့ အဲဒီအမိန့်ကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ အချက်တွေ ရှိနေသည်။
လက်ပတ်တွေက ခုခံမှုကို ပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့ နာကျင်မှုကို အသုံးပြုကြပေမဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုတည်းကတော့ အလုပ်လုပ်ပုံ အပြည့်အစုံ မဟုတ်ပါ။
“ဖိအားတွေ ပြန်လာတဲ့အခါ အော်ဗင်က ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြတယ်” လို့ သက်ဆရာက ဆိုသည်။ “အဲဒါမှာ စည်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ကယ်ဒရစ်က အဲဒီနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ မှတ်သားချက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ”
အော်ဗင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ သူတို့က လက်ပတ်ကို ပတ်လည်ကနေ ချဉ်းကပ်ပြီး ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ အမိန့်ပေးချက်နဲ့ အဲဒါကို အသက်ဝင်နေအောင် ထိန်းထားတဲ့ အပိုင်းကြားမှာ သီးခြား နယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုကတော့ အောင်မြင်မှု မရခဲ့ပါ။
အော်ဗင်က ရပ်ခိုင်းတဲ့အတွက် သူတို့လည်း ရပ်လိုက်ကြသည်။
အနားယူပြီးတဲ့နောက်မှာ သူကပဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားမှုကတော့ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အခုထိတော့ မသိရသေးဘူး” လို့ ကယ်ဒရစ်က ဖြေသည်။ “သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။ အဲဒီနယ်နိမိတ်သာ အားနည်းသွားရင် ဒါပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ဘယ်သူမှ မပြောခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ သိထားဖို့ လိုတယ်”
ကျွန်တော် ပုံဆွဲထားတဲ့ စာရွက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ကျန်တဲ့ရှစ်ယောက်ကိုကော ကူညီပေးနိုင်မလား”
“သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားခွင့်ပြုမလားဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မေးကြည့်ရမယ်” လို့ သက်ဆရာက ပြောသည်။ “သူတို့ရဲ့ လက်ပတ်တွေကြားမှာ ကွာခြားချက်တွေ ရှိနေတယ်လေ”
သူမက ဒုတိယစာရွက်တစ်ရွက်ကို ပထမစာရွက်ဘေးမှာ ထပ်တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ မှတ်သားချက်တွေကို ဆေးရုံသုတေသနလုပ်တုန်းက မြင်ဖူးသလိုလို ရှိသည်။
“လီသန်လား”
“အဲဒီလို ထပ်တလဲလဲ အသုံးပြုပုံမျိုးကို အီလာရာက မှတ်မိသွားခဲ့တာ” လို့ ကယ်ဒရစ်က ပြန်ဖြေသည်။ “သူမရဲ့ အလုပ်က ကျွန်တော်တို့ကို မှန်ကန်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်က ပိုပြီး ဟောင်းနွမ်းသလို သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့လည်း ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်စပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အခုလုပ်ခဲ့တဲ့ ကုသနည်းအတိုင်းပဲ လုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်တော့ မရသေးဘူး”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လူတစ်ယောက် သူ့လက်ကို သူ ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်တာဟာ တစ်မနက်စာအတွက်တော့ လုံလောက်တဲ့ တိုးတက်မှုပါပဲ။
အော်ဗင်က နံနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့ သဘောတူခဲ့သည်။
သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး စောင်ပေါ်က ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး” လို့ သူက ခေါ်သည်။
“ယူရီယာလို့ပဲ ခေါ်ပါ”
သူက တံခါးဘက်ကို ခဏလှည့်ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူမှ အဲဒီလို အကြာကြီး ပြောလေ့မရှိကြဘူးလေ”
ကျွန်တော် အက်ဗလင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကုတင်ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း နောက်မှ စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်”
အဲဒီစကားကြောင့် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
လက်ပတ်ကတော့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရှိနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့အရေပြားထဲကို ထိုးစိုက်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အကာအကွယ်ပတ်တီးအပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားတဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ မှတ်သားချက်တွေနဲ့ ဝန်းရံထားသည်။
သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဖြန့်လိုက်သည်။
ပြန်ဆုပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ထိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတယ်”
“မင်း အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရတာကို သူ သိပါတယ်”
“တကယ်လား”
“သူ ဒီမနက်တင် မင်းအကြောင်း လာမေးသွားသေးတယ်”
အော်ဗင်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေကို မှတ်မိနေသေးတယ်”
အဲဒီအမှတ်တရတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် အသုံးဝင်တဲ့ အဖြေမျိုး ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိပါ။
“သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ မင်း သူနဲ့ စကားပြောကြည့်ချင်လား”
ခဏအကြာမှာတော့ အော်ဗင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ပြီးတော့ သူက ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေပေမဲ့ သူ လိုချင်တဲ့အတိုင်း ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
သူ အစာစားပြီးတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ပေးခဲ့သည်။
တက်ဆာနဲ့ ဟာရွန်တို့ကတော့ အဲဒီနေ့တစ်နေ့လုံး နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာပဲ ရှိနေခဲ့သည်။
သူတို့ တောင်းဆိုတဲ့ တွေ့ဆုံမှုတွေကို မေရီက စီစဉ်ပေးသည်။ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ တချို့သော စကားပြောဆိုမှုတွေကို နန်းတော်အရာရှိတစ်ဦးမှ မပါဘဲ သီးသန့် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ဟေဗင်ရီးခ်ျမှာရှိတဲ့ မိသားစုတွေ၊ လုပ်ခလစာ ရရှိနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေနဲ့ မရောက်လာသေးတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို စောင့်ဆိုင်းနေသူတွေနဲ့ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်ရက် မနက်မှာတော့ သူတို့ ဝက်စ်မီးယားဆီကို သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်လည်း သူတို့နဲ့အတူ ခရီးစဉ်ရဲ့ အစပိုင်းမှာ လိုက်ပါသွားသည်။
စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး အီဒရစ် ဗေးလ်က ကျွန်တော်တို့ကို လာကြိုသည်။ သူ့လက်မမှာ မင်စွန်းနေပြီး လက်သမားတစ်ယောက်က ခေါင်မိုးအတွက် သစ်သားအကြောင်း လာမေးနေသည်။
သူက လက်သမားကို ဖြေပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
“အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
“တချို့နေရာတွေမှာတော့ ပိုကောင်းလာပါတယ်။ တချို့နေရာတွေမှာတော့ မိုးတွေ ပိုရွာနေတယ်”
သူက ပျက်စီးနေတဲ့ အမိုးပြားတွေကို ဖယ်ရှားနေတဲ့ ခေါင်မိုးတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။
“မိသားစုတွေ မပြောင်းလာခင်မှာပဲ ယိုစိမ့်တဲ့နေရာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့သွားခဲ့တာပါ”
ဟာရွန်က လမ်းတစ်လျှောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလူတွေအားလုံးက တူညီတဲ့ တိုင်းပြည်ကနေ လာကြတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး” လို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြန်ဖြေသည်။ “သူတို့ တောင်းဆိုလာရင် မိသားစုတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေကို တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ထားပေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း တခြားအရာတွေကို တောင်းဆိုကြတာမျိုး ရှိပါတယ်”
စက်ရုံမှာတော့ တက်ဆာက မယ်လိုဒီ ရှာဖွေနေတဲ့ သူမရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
သူက လှေကားထစ်ကနေ အလွန်မြန်မြန်ဆင်းလာတဲ့အတွက် အောက်မှာရှိတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်တောင် ဆဲဆိုလိုက်ရသည်။
တက်ဆာက သူမရဲ့ စာကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်သည်။
သူက ပထမဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်သည်။
ပြီးတော့မှ လှေကားအောက်ဆုံးထစ်မှာ ထိုင်ပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖတ်ပြန်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ကြသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ ဂျူလီယန်ကို တိုဘင်နဲ့ တွေ့ဖို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့ရဲ့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံမှုက ဥယျာဉ်ထဲက ကစားနည်းတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကနေ စတင်သည်။
“မင်း စက်ဝိုင်းကို ရွှေ့လိုက်တယ်” လို့ ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“မိုးရွာလို့လေ”
“သစ်ပင်ကတော့ ရွေ့မသွားဘူး”
တိုဘင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“မင်းမှ အဲဒီမှာ မရှိတာ၊ မင်း မရေးဆွဲခဲ့တာလေ”
ဂါရစ်က ဥယျာဉ်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး မြေဖြူနှစ်တောင့်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကောင်လေးနှစ်ယောက်က အဲဒီမြေဖြူတွေကို ကြည့်နေကြသည်။
“ကိုယ်ဘာသာ ကိုယ် ညှိနှိုင်းကြ” လို့ သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ညှိနှိုင်းမှု စတင်တာကို မြင်ရတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ ဂျူလီယန်က ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတဲ့အခါ သူက ခေါက်ထားတဲ့ အထုပ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“တိုဘင်ရဲ့ အမေ လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ပန်းလေးတွေပါ”
သူက စက္ကူကို ဂရုတစိုက် ဖြေကြည့်သည်။
အထဲမှာတော့ အပိုင်းအစ အမျိုးမျိုးနဲ့ ချုပ်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်ပန်းလေး သုံးပွင့် ရှိနေသည်။
“မင်္ဂလာဆောင်အတွက်ပါ” လို့ ဂျူလီယန်က ဆိုသည်။ “သူမက ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မပေးလိုက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်”
ကျွန်တော် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတစ်ခုရဲ့ အစွန်းကို ထိကြည့်လိုက်သည်။
“အက်ဒရီယာနာ ဒါကို သဘောကျမှာပါ”
“ကျွန်တော် သူမကို အခုပဲ သွားပြောပြရမလား”
“ပြောပြသင့်တာပေါ့”
သူ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အဘိုးကို ရှာဖို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတော့သည်။
ကိုယ်စားလှယ်တွေ ညနေဘက်မှာ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဟာရွန်က လမ်းမြေပုံကို တောင်းသည်။
သူက မဟာမိတ်စာချုပ်အကြောင်း မမေးပါ။
မေရီကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့မျက်နှာမှာ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံတုန်းကထက် ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေပုံရသည်။
“တောင်ကုန်းပေါ်က ခံတပ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့တဲ့ မိသားစုတွေ ရှိနေတယ်” လို့ သူက ပြောသည်။ “ရေက မလုံလောက်ဘူး၊ လူတွေကလည်း သိုလှောင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေထက် ပိုများနေတယ်”
သူ့လက်ညှိုးက သစ်တောလမ်းတစ်ခုပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက သူတို့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေအတွက် လှည်းတွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
တက်ဆာက နောက်ထပ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။
“ကျွန်မတို့ရွာတွေမှာ လှေတွေ ရှိတယ်။ သေးပေမဲ့ မြစ်တစ်လျှောက် ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
သော်က ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ လှေသမားတွေက ဘယ်ဆိပ်ကမ်းတွေက လုံခြုံသေးလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခန့်မှန်းစရာ မလိုဘဲ အစောင့်အရှောက်တွေကို စီစဉ်နိုင်ပြီ”
ဆွေးနွေးမှုက ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
အဆုံးသတ်မှာတော့ တောင်ကုန်းပေါ်က ခံတပ်ကနေ ဆန္ဒအလျောက် ရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့နဲ့ မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူဖို့ သဘောတူညီချက် ရရှိခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးရ လူဦးရေစာရင်းကိုတော့ စာပို့သူကတစ်ဆင့် ပေးပို့လာလိမ့်မည်။ ဝက်စ်မီးယားကတော့ လက်ရှိနေရာ အမှန်တကယ်ရှိတဲ့အတိုင်း အိပ်ရာနေရာတွေကို ပြင်ဆင်ထားမှာဖြစ်ပြီး ကွန်ကောဒီးယားကလည်း သူ့ရဲ့ လက်ခံနိုင်စွမ်းကို ပြန်စစ်ဆေးနေမှာ ဖြစ်သည်။
တက်ဆာက သူမရဲ့ ကောင်စီဝင်တွေကို အပြန်အလှန် ကာကွယ်ရေး သဘောတူညီချက်တစ်ခုအတွက် အကြံပြုပေးလိမ့်မည်။
ဟာရွန်ကလည်း အလားတူ အဆိုပြုချက်ကိုပင် ခံတပ်မှာရှိတဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ စောင့်ရှောက်သူတွေဆီ သယ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘယ်သူမှ အဖြေတစ်ခုကို ကြိုတင် ကတိမပေးနိုင်ကြပါ။
သူတို့ ပေးနိုင်တာက လမ်းပြတွေ ဖြစ်သည်။
သော်ကတော့ အဲဒါကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။
သူမ မထွက်ခွာခင် ဟာရွန်က သူမရဲ့ လက်တူကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက လမ်းမကြီးထက် ချိုင့်ဝှမ်းတွေကို ပိုကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ ခင်ဗျားတို့လူတွေ လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း နားထောင်ရလိမ့်မယ်”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု သော်က ဆိုသည်။ “ကျွန်မကတော့ ချိုင့်ထဲ ပြုတ်ကျရတာကို သိပ်မနှစ်သက်ဘူး”
သူက သူမမျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
ညစာစားချိန်မှာ အက်ဒရီယာနာက အဝတ်ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ပန်ထားသည်။
ဂျူလီယန်က တခြားသူတွေထက် အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်။
“အခုကတည်းက ပန်စရာ မလိုပါဘူး”
“ကျွန်မ ပန်ချင်လို့ပါ”
သူမက ဝတ်ရုံပေါ်မှာ တင်နေတဲ့ ပန်းလေးကို လက်နဲ့ ထိလိုက်သည်။
“တိုဘင်ရဲ့ အမေကို ကျွန်မကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပေးပါဦး”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မီရယ်က သူ ထိုင်ခုံမှာ နေရာယူလိုက်တာကို ကြည့်နေပြီးနောက် အက်ဒရီယာနာနဲ့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။
အဲဒီအကြည့်ကို ကျွန်တော် သိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် သူ မသိခင်ကတည်းက တစ်ခုခုကို တိုင်ပင်ထားကြတာ ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်လည်း သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာလဲ”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်တို့ကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ”
သူ့မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို တည်ကြည်သွားသည်။
“ကလေးတွေကို ကူညီပေးရမလား”
“သူတို့ကို ကူညီပေးမယ့်သူတွေက ရှိပြီးသားပါ”
“ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု သယ်ပေးရမလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူမက စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မနဲ့အတူ ရှင်နဲ့ ကက်ဆီယာတို့ လမ်းလျှောက်ပေးစေချင်တယ်။ အမေလည်း ပါမယ်”
ဂျူလီယန်က မီရယ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အားလုံးပဲလား”
“ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးပဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
ခဏတာတော့ သူ ဝမ်းသာသွားပုံရသည်။
ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဖခင်ရှိရမယ့် နေရာမှာလား”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူ့လက်ကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲပင်။
“သူ ဒီမှာ ရှိနေနိုင်ရင်ကောင်းမှာပဲ”
ဂျူလီယန်က သူတို့ လက်ချင်းယှက်ထားတာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူ ဘာလုပ်ပေးမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး”
“ရှင် သိဖို့ မလိုပါဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ လမ်းလျှောက်ပေးရုံပါပဲ”
ကက်ဆီယာက သူ့ဘေးတစ်ဖက်ကနေ ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ဖို့ သတိပေးပေးဦး”
“မင်းက ဘယ်တော့မှ စကားနားမထောင်တာ”
“ကြီးမားတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ကြရလိမ့်မယ်”
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားသည်။
ပြီးနောက် သူက ကျွန်တော်နဲ့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါ အဆင်ပြေရဲ့လား”
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ အရမ်းသဘောကျပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နေရာရှိပါတယ်”
ဂျူလီယန်က အက်ဒရီယာနာဆီ ပြန်ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် အိုကေ”
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်မှာ လေ့ကျင့်မှု စတင်သည်။
ကလေးတွေ မပါဝင်ခင်အထိ လေးမိနစ်လောက်သာ ကြာလိုက်သည်။
ကာရယ်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လွတ်နေတဲ့လက်ကို လာကိုင်သည်။
ဂါရစ်က ဂျူလီယန်ရဲ့ လက်မောင်းကို တွဲလိုက်သည်။
ဆီရာဖီနာက ကက်ဆီယာကို အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အစ်ဂနေးရှပ်ကတော့ တခြားသူတွေလည်း တစ်နေရာကို သွားနေကြလို့ နောက်ကနေ လိုက်လာသည်။
ဟယ်လီနာနဲ့ မီရယ်ရဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အပ်ချုပ်ခြင်းခြင်းတောင်းဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လစ်ဘက်သ်ကတော့ အဲဒီစစ်ကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ငေးကြည့်နေသည်။
“လမ်းလျှောက်ဖို့ ပိုကျယ်တဲ့နေရာ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော်တို့မှာ ရင်ပြင်ရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ညင်သာစွာ တံတောင်နဲ့ တွတ်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက ပိုးကြိုးဖဲကြိုးတွေ စီစဉ်ဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောပြီး ကလေးငယ်တွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
အစ်ဂနေးရှပ်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက မရမက လိုက်လာကြသည်။ သူကတော့ ခြင်းတောင်းထဲမှာ ချည်လုံးတွေ ရှိနေတာကို တွေ့သွားသည်။
ဘုရင်မ ဆယ်လက်စတင်းက အဝတ်စတစ်ခုကို ခေါက်ပြီး ကိုင်လျက် ရောက်လာကာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ စစ်ကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားခွင့်ပြုဖို့ ရပ်စောင့်နေသည်။
ကက်ဆီယာက သူမရဲ့ ဂါဝန်စကို ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တော့ အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မီရယ်ကို ဂရေးကိပ်ရဲ့ ခန်းမတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ လျှောက်လှမ်းနေတာကို မြင်ဖူးသည်။
အခုတော့ သူမက သူမရဲ့ သမီးတွေဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ဟယ်လီနာနဲ့ လစ်ဘက်သ်တို့ ပန်းတွေအကြောင်း အေးအေးဆေးဆေး ငြင်းခုံနေစဉ် ဂျူလီယန်ရဲ့ ကော်လာကို ပြင်ပေးနေသည်။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေမိသည်။
နေမဝင်ခင်မှာ အော်ရီသာဆီက သတင်းရောက်လာသည်။
ဗေးလ်လစ် အန်ကလေဗ်ကို ဘေးကင်းစွာနဲ့ ပြန်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
နဂါးနှစ်ကောင်က နောက်ထပ် ဆွေးနွေးမှုတွေအတွက် ဂရေးကိပ်ကို သူ့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာဖို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့က အန်ကလေဗ်ဘက်က ဘာကတိမှ မပေးထားပေမဲ့ ရွှေ့ပြောင်းရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဆွေးနွေးရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။
သူတို့က လမ်းတွေကို ကြည့်ရှုချင်သလို သူတို့အောက်က ရွှေ့ပြောင်းမှုတွေကို ဦးဆောင်ရမယ့်သူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံချင်ကြသည်။
သော်က အဲဒီအပိုင်းကို ဖတ်ပြီး သဘောကျဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“စဉ်းစားဉာဏ်ရှိသားပဲ”
အော်ရီသာက မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်ခင် ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်ထားသည်။
သူက “မျှော်လင့်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မျဉ်းသားထားသည်။
မေရီက ဧည့်သည်တွေရဲ့ နေရာချထားမှုကိုတော့ ခေတ္တသာ သတ်မှတ်ထားလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီရဲ့ နောက်ဆုံးပေးစာက အနောက်ဘက်လမ်းတွေဆီက ပေးစာတွေနဲ့အတူ ရောက်လာသည်။
အဲလ်ဗင် ကိုယ်စားလှယ်တွေက ကုသပေးသူတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေအကြောင်း အချက်အလက်တွေကို တောင်းဆိုထားသည်။ ဒွမ်ဗင်မြို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကောင်စီနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ကမ်းလှမ်းထားပြီး ဒဏ်ရာရ ကလေးတွေကို ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကနေ ခေါ်ထုတ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို အစောင့်အရှောက် စီစဉ်ပေးနိုင်မလားလို့ မေးထားသည်။
ဘယ်သူမှ လွယ်ကူတဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခုကို မကမ်းလှမ်းကြပါ။
သူတို့က ဘယ်နေရာမှာ အကူအညီ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို စတင် ပြောပြနေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ မြေပုံတွေကို ပြန်ကြည့်ရင်း ထိုင်နေကြသည်။
ညဉ့်နက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က ဆေးခန်းဆီက နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ယူလာသည်။
ကယ်တင်ထားတဲ့ ကိုးဦးထဲက သုံးဦးမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ အမိန့်ပေးခံရမှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ရဲ့ လက်ပတ်တွေကတော့ ရှိနေဆဲပင်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အနားယူနေကြသလို နောက်ထပ် ကုသမှုအတွက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ တစ်ဦးကတော့ ဒီနေ့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“သူမ ဆန္ဒရှိရင် မနက်ဖြန်မှ လုပ်ပေးမယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အော်ဗင်ကော”
“သူ စစ်သားနဲ့ စကားပြောဖြစ်တယ်”
“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ”
သူမက ဆိုဖာပေါ်မှာ အက်ဒရီယာနာဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“အဆင်မပြေလိုက်တာ”
အဲဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။
“ပြီးတော့ သူတို့ ဖိနပ်တွေအကြောင်း ပြောကြတယ်။ ဘယ်သူမှ ကိုယ်နဲ့ အဆင်ပြေတဲ့ ဖိနပ်မျိုး မရခဲ့ဖူးဘူးတဲ့”
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက အဆင်ပြေသွားလား”
“သူတို့ ညစာ အတူစားဖို့ ပြောကြတယ်”
ကျွန်တော် အသက်အောင့်ထားမိတာကိုတောင် မသိလိုက်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
စားပွဲပေါ်မှာတော့ ဂျူလီယန်ရဲ့ မိသားစုမှတ်တမ်းစာအုပ်အတွက် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာ ရှိနေသည်။
သူက အဝတ်ပန်းလေးတွေ၊ တိုဘင်ရဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဥယျာဉ်နယ်နိမိတ်နဲ့ အက်ဒရီယာနာရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းကိုတော့ တခြားစာကြောင်းတွေထက် ပိုသေသေချာချာ ရေးထားသည်။
ကျွန်တော် မင်္ဂလာဆောင်မှာ ကျွန်တော့်အစ်မတွေနဲ့ အမေနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ပါမယ်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော် ဖတ်နေတာကို မြင်သွားသည်။
“သူ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် ပန်းလေးကို သိမ်းထားလို့ ရမလားလို့ မေးတယ်”
“မင်း ဘာပြောလိုက်လဲ”
“ကျွန်မတို့မှာ သုံးပွင့်ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
သူမက စားပွဲပေါ်က ပန်းလေးကို ကောက်ယူပြီး ကျွန်တော့်အင်္ကျီပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်တစ်ပွင့်စီပေါ့”
အက်ဗလင်က ဒုတိယပန်းပွင့်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ မီးအိမ်တွေအောက်မှာ ကင်းစောင့်တွေ အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲနေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နံရံတွေရဲ့ တစ်နေရာရာမှာတော့ နောက်ထပ် ခရီးစဉ်တစ်ခုအတွက် လှည်းတွေကို ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ပန်းလေးကို တပ်ဆင်ပေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။