အခန်း (၃၃၃) - မီးမလောင်မီ
သုံးရက်တိုင်တိုင် ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကိုမျှ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
သော့်အတွက်ကတော့ မှားယွင်းတဲ့နေရာကို တိုက်ခိုက်နေတာထက်စာရင် ဒါဟာ တိုးတက်မှုတစ်ခုလို့ ယူဆသည်။
တိုဗန်ကတော့ ဒါဟာ လွန်ကဲလွန်းတယ်လို့ ထင်သည်။
အက်ဗလင်ကတော့ တိုဗန်ရဲ့ အမြင်ဟာ ဆေးပညာအရ ဘာမှအရေးမပါဘူးလို့ သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အားမစိုက်ဘဲ ဆေးရုံဆောင်လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ပြဖို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်တဲ့အခါ အငြင်းပွားမှုဟာ အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။
သူဟာ တတိယမြောက် တံခါးပေါက်ဆီ ရောက်တဲ့အခါ...
ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။
“သုံးရက်ပေါ့လေ” ဟု သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ရှင် အဲဒီသုံးရက်လုံးအတွက် တိုင်တန်းလို့ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သူလည်း တိုင်တန်းပါတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်နေကြသည်။
စက်ရုံက မိသားစုတွေဟာ အရှေ့ဘက် နေအိမ်တွေဆီ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြသည်။ နှစ်စုကတော့ ဝက်စ်မီးယားမှာရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားရောက်ပူးပေါင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ထပ် တစ်စုကတော့ ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင် ကွန်ကော်ဒီယာဆီက သတင်းကို စောင့်နေသည်။
ဘုရင် အီဒရစ်ဟာ လက်မောင်းမှာ ပတ်တီးစည်းလျက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကလေးတွေကတော့ အရိပ်ထဲကနေ ကြည့်နေကြသည်။
မဲရိုဗာက သူတို့ကို တပ်ဆုတ်ဖို့ လေ့ကျင့်ခိုင်းတဲ့အခါ သူ့ရဲ့စစ်သားတွေဟာ အရင်လို မရယ်မောကြတော့ပေ။
သူတို့ဟာ အဲဒီနည်းကို တကယ်တမ်း အသုံးပြုခဲ့ဖူးကြပြီ။
အဲဒီအချက်ကပဲ သင်ခန်းစာကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
ကင်းထောက်တွေဟာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှာဖွေပေးဖို့ အမိန့်ပေးတာထက် အမေးစကားတွေကို သယ်ဆောင်ရင်း ပိုဝေးတဲ့နေရာတွေအထိ သွားရောက်ကြသည်။
သိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ လမ်းတွေက ဘယ်ကို ဦးတည်နေသလဲ။
မီးသတ်စက်တွေကို ဘယ်နေရာမှာ ပြင်ဆင်နေကြသလဲ။
စစ်သားတွေကို အစားအသောက် ဘယ်သူက လာပို့ပေးသလဲ။
အဖြေတွေဟာ စာရွက်တစ်ရွက်ချင်းစီအလိုက် ရောက်ရှိလာသည်။
တတိယမြောက် ညနေခင်းမှာတော့ အဖြေအားလုံးဟာ တစ်နေရာတည်းကိုပဲ ညွှန်ပြနေသည်။
ဩဒယ်က စာရွက်တွေကို ကျွန်ုပ်တို့စားပွဲပေါ်မှာ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
သုံးစွဲခြင်းမရှိတော့တဲ့ ထုံးဖုတ်စက်ရုံတစ်ခု။
မီးဖိုနှစ်လုံး။
ကုန်တင်လှည်းတွေကို လှည့်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းတဲ့ မြေနိမ့်ကွင်းတစ်ခု။
မကျဆုံးသေးတဲ့ ကျေးရွာတွေဆီ ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းသုံးခုကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ကျောက်မိုင်းလမ်းဟောင်းတစ်ခု။
ဆာ့ထရ်ရဲ့ စစ်သားတွေဟာ အမိုးကို မပြင်ခင်ကတည်းက လမ်းကို အရင်ပြင်ထားခဲ့ကြသည်။
အဲဒီအချက်ကပဲ စစ်သားအရေအတွက်ထက် ဩဒယ်ကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။
“သူတို့က လေးလံတဲ့ ဝန်တွေကို သယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ” ဟု သူက ပြောသည်။
“စက်တွေလား” ဟု သော့က မေးသည်။
“ကင်းထောက်တွေက ဘောင်တွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကယ်တင်ခဲ့ရတဲ့ စက်ရုံမိသားစုတွေထဲက လှည်းပြင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကလည်း ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က သူပြင်ပေးခဲ့ရတဲ့ လှည်းတွေမှာ အဲဒီလို အစိတ်အပိုင်းမျိုးတွေ ပါတယ်လို့ ပြောပြတယ်”
အစ်စထရန်က ပထမပုံဘေးမှာ နောက်ထပ် ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ထပ်တင်လိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်က ထွက်ခွာသွားတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ဘယ်ယာဉ်တန်းမှာမှ ခရီးသည် မပါဘူး။ နှစ်ခုစလုံးမှာ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ သတ္တုကန်တွေပါပြီး သီးခြား အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့”
“လောင်စာတွေပေါ့” ဟု ဘုရင် အီဒရစ်က ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဩဒယ်က ပြန်ဖြေသည်။ “အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လှည်းတိုင်းမှာ လောင်စာတွေပဲ ပါတယ်လို့တော့ ကျွန်တော်တို့ မှတ်ယူလို့ မရဘူး”
မေရီက အဲဒီကွာခြားချက်ကို မှတ်သားထားသည်။
ထုံးဖုတ်စက်ရုံဟာ လမ်းကြောင်းသုံးခုကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အနေနဲ့ လမ်းတစ်ခုချင်းစီဘေးမှာ စောင့်နေပြီး စက်တွေမရောက်လာခင် ကြိုရောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါသည်။
သို့မဟုတ်ပါက စက်တွေ မထွက်ခွာနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ပါသည်။
လက်ဇန်ဒါက မြေပုံကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။
“စစ်သားတွေကလွဲရင် အထဲမှာ ဘာတွေရှိသေးလဲ”
“အလုပ်သမားတွေ” ဟု အစ်စထရန်က ပြောသည်။ “တချို့က အစောင့်အရှောက်တွေအောက်မှာ ရှိတယ်။ အနောက်ဘက်က အမိုးအကာအောက်မှာ ညဘက်ဆို လူရှိတယ်။ ဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးဘူး”
“ဒါဆိုရင် မီးဖိုတွေကို သူတို့အပေါ် ပြိုကျအောင် လုပ်လို့ မရဘူးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“လုံးဝ မပြိုကျစေသင့်တာ” ဟု ဩဒယ်က ပြန်ပြောသည်။ “လောင်စာတွေ ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ အတိအကျ မသိရသေးခင်အထိတော့ မလုပ်သင့်ဘူး”
သော့်က တိုက်ခိုက်ရမယ့်နေရာ အမှတ်အသားကို ကွင်းပြင်အလယ်ကနေ ရွှေ့လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့က လမ်းကို အရင်သိမ်းမယ်၊ အလုပ်သမားတွေကို ခွဲထုတ်မယ်၊ ပြီးရင် စက်တွေကို သူတို့ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ အသုံးမပြုနိုင်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”
ဘရူနီက ပုံကြမ်းဆီ အနီးကပ် ကိုင်းညွှတ်ကြည့်သည်။
“ဘယ်အရာတွေကို ဖျက်ဆီးရမလဲ”
ဩဒယ်က နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားအတွက် စာရင်းလုပ်ပေးမယ်”
ဘရူနီက ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နောက်ကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ အီလီနော်က ကျေနပ်နေပုံရသည်။
တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတာက တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ရှိတာထက် ပိုကြာသည်။
ဒါကြောင့်လည်း တခြားကိစ္စတွေအတွက် အချိန်ရသွားသည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ဟယ်လီနာက ကလေးထိန်းခန်းအပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။ ကျွန်တော်က ဂျူလီယန် ရှင်းပြနေတာကို နားထောင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ ဂျူလီယန်က အရုပ်မြင်းတစ်ရုပ်ကို ဖဲကြိုးစည်းထားရုံနဲ့ ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်လို့ မရကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။
“သူ နေ့လယ်စာစားချိန် နားဖို့ လိုတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဂျူလီယန်လေ”
အတွင်းထဲမှာတော့ ကာရိုက ဒုတိယမြောက် ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးနေသည်။
သူမရဲ့ ငြင်းခုံချက်က ပိုပြီး အားကောင်းလာပုံရသည်။
“သူ ပင်ပန်းနေလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“သူက သူတို့ကို ချစ်ခင်လို့ပါ။ အဲဒါက တခြားကိစ္စပါ”
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကြည့်နေမိသည်။
ဆာရာဖီနာနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က ခေါင်းအုံးတွေကို နံရံတွေများလွန်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်အောင် စီနေကြသည်။ အစ်ဂနေရှပ်က မြင်းရုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဂျူလီယန်ကတော့ သူ့ကို ဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ကလေးလေးယောက်စလုံးက တစ်ခုခုဆိုရင် ဂျူလီယန်ကိုပဲ မော့ကြည့်ကြသည်။
သူကတော့ ကလေးတွေ လှုပ်ရှားတိုင်း လေးယောက်စလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“သူ့မှာ သင်ခန်းစာတူတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ဆက်ပြောသည်။ “မနေ့က ဥယျာဉ်ထဲကို လိုက်ခဲ့ဖို့ သူတို့က ခေါ်သေးတယ်”
“လိုက်သွားသလား”
“သူက ကလေးလေးတွေက သူ့ကို လိုအပ်နေလို့တဲ့”
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
အလွန်တရာကို နားလည်နေမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အထဲကို ဝင်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ဂျူလီယန်က ချက်ချင်းပဲ ကလေးတွေကို မျက်လုံးနဲ့ ရေတွက်လိုက်သည်။ သူက အစီရင်ခံစာ ပေးရတော့မယ့်သူလိုမျိုးပေါ့။
“ငါးယောက်” ဟု ဂျူလီယန် မရေတွက်ခင်မှာပဲ ကာရိုက ကြေညာလိုက်သည်။
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးမှ ဟယ်လီနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခုခု လိုလို့လား”
“မင်းရဲ့ သင်ခန်းစာပြီးရင် မင်းအဘိုးက ဥယျာဉ်ထဲ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းသူငယ်ချင်းတွေ စောင့်နေကြတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က ခေါင်းအုံးတွေဆီ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့...”
ကျွန်တော် ကော်ဇောပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဆက်ခံရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားမှု ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားထားတယ်”
အစ်ဂနေရှပ်က မြင်းရုပ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။
ကာရိုက ဖဲကြိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဘုရင်”
“အခက်အခဲရှိမှန်း သိပါတယ်”
ဂျူလီယန် ရယ်မောလိုက်သည်။
ပြီးတော့မှ ပြန်တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
“ဖေဖေ ဒီမှာ နေမှာလား”
“တစ်ယောက်ယောက် လာအစားထိုးတဲ့အထိပေါ့။ မင်းအဘွားလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ”
ဟယ်လီနာက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်သည်။
ဂယ်ရစ်က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်သည်။
“ဂျူလီ”
ဂျူလီယန် ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်သားရဲ့ ဆန့်တန်းလာတဲ့ လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဂျူလီယန်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားဆော့မှာလေ”
“ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေလေ”
“ဟုတ်တာပေါ့။ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ”
ဒီအချက်ကတော့ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်သွားသည်။
ဂျူလီယန်က ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ညစာစားချိန်မှာ ခေါင်းအုံးခံတပ်အကြောင်း ပြန်ပြောပြမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နဲ့အတူ ထွက်သွားသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက်က တံခါးပေါက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဆာရာဖီနာက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းအုံးတစ်လုံး လာပေးသည်။
အက်ဗလင် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ မြင်းထိန်းသူအဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခံရပြီး နံရံတစ်ခုနောက်မှာ ပိတ်မိနေပါတော့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဒီရာထူးနဲ့တော့ သင့်တော်သားပဲ”
“ဘာတိုင်ပင်ညှိနှိုင်းမှုမှ မရှိလိုက်ရဘူး”
ဟယ်လီနာက သူမစာအုပ်ကို စာမျက်နှာလှန်လိုက်သည်။
“တော်တော်လေး တိုင်ပင်ထားပြီးသားပါ။ ရှင်က ရှုံးသွားတာ”
လီသန်က အဲဒီနေ့ နေ့လယ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပန်ကြားချက်ကို ရွှေ့ခိုင်းသည်။
အဝေးကို မဟုတ်ပါ။
အောက်ကိုပါ။
နှင်းခဲတွေ ပြယ်သွားတဲ့အခါ အဲဒီထောင့်က သူ့မျက်လုံးကို ဒုက္ခပေးနေသည်။
အက်ဗလင်က သတ္တမမြောက် အခန်းရဲ့ တင်းအားကို စစ်ဆေးနေချိန်မှာ ဆစ်ဗရန်က ကိုင်တွယ်မှုကို ချိန်ညှိပေးသည်။
ကျွန်တော်က အီလာရာနဲ့အတူ အပေါ်မှာ စောင့်နေသည်။
သူမက အော်ဆာရဲ့ အလုပ်ခန်းကနေ ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အဝတ်ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ယူလာသည်။ အဲဒီပိတ်စတွေက ပျော့ပျောင်းလွန်းလို့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်တစ်ဝိုက်က အမာရွတ်ဟောင်းတွေကို မထိခိုက်စေနိုင်ပါ။
“သူက သာမန်အရာတစ်ခုခုကို တောင်းဆိုတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အီလာရာက လမ်းစင်္ကြံဘက်ကို ကြည့်သည်။
“နာကျင်နေတဲ့သူတွေက ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေတဲ့အနေအထားမျိုးကို မကြိုက်ကြပါဘူး”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“အံ့သြနေတဲ့ပုံပဲ”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမက ခြင်းတောင်းကို ခုံတန်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
“လူတိုင်းက ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့အခါ ကုလားထိုင်ရွှေ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာက ကျေးဇူးကန်းသလို ခံစားရနိုင်တာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အောက်မှာ အက်ဗလင်က တစ်ခုခု ပြောလိုက်သံ ကြားရပေမဲ့ ဘာပြောမှန်း မကြားရပါ။
ဆစ်ဗရန်က ပြန်ဖြေသည်။
ပြီးတော့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အီလာရာက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့ အရမ်းနိမ့်အောင် ထားလိုက်မိပြီ ထင်တယ်”
ဟုတ်လည်း ဟုတ်နေသည်။
ဒုတိယအကြိမ် ချိန်ညှိပြီးမှပဲ သူ ကျေနပ်သွားသည်။
ပြီးတဲ့နောက် အက်ဗလင်က နောက်ထပ် ခွဲထုတ်ခြင်းအပိုင်းကို ဆက်လုပ်မလားလို့ မေးလိုက်သည်။
လီသန်က ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမလဲလို့ မေးသည်။
သူမက ရှင်းပြသည်။
ယာယီပုခက်က သူ့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းမှုကို ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဆစ်ဗရန်က ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး နောက်ထပ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ အဆိုပြုလိုက်ပြီး မေလင်ကတော့ တိုက်ပွဲအမှတ်တရတွေထဲမှာ အနှောင့်အယှက်ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အိပ်ပျော်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။
သူသာ ခိုင်းရင် သူတို့ ရပ်လိုက်ကြပါလိမ့်မည်။
အဖြေရဖို့ မိနစ်အတော်ကြာသွားသည်။
မနက်ဖြန်မှ။
အက်ဗလင်က လက်ခံလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတဲ့အခါ စောင့်ဆိုင်းခြင်းက အန္တရာယ်ကို ပိုများစေမလားလို့ မေးချင်တဲ့ အကျင့်ပါနေတဲ့ စိတ်ကူးမျိုး ပေါ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမက “သူ ဒီနေ့ စာဖတ်ချင်နေတာ” လို့ ဆက်ပြောသည်။
ကျွန်တော် အီလာရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ခြင်းတောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“နေ့လယ်ခင်းအတွက်တော့ သင့်တော်တဲ့ အသုံးပြုမှုပါပဲ”
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်မတက်ခင်မှာပဲ ကျွန်ုပ်တို့ ထုံးဖုတ်စက်ရုံဆီ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
သော့်က ရှေ့ဆောင်သည်။
ဘရူနီ၊ ရော့သ်၊ အော်ဒယ်၊ အစ္စထရန်နှင့် ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့သည် တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။ အော်ရန်ရှဲလ်မှ စစ်သည်များပါဝင်သည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အီဒရစ်၏ အရာရှိတစ်ဦး၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် လမ်းမကြီးဘက်မှ အထောက်အကူပြုပေးသည်။
ဘုရင်ကတော့ ဘောလ်ဒါနှင့် မီရိုဗာတို့၏ အသင့်ရှိနေသည့် တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လက်ဇန်းဒါးကတော့ ကွန်ကော်ဒီယာတွင်သာ ရှိနေသည်။
မည်သူမျှ တာဝန်တိုင်းကို သဘောကျနှစ်သက်ကြသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် အားလုံးကတော့ ထိုတာဝန်များ၏ အရေးပါပုံကို နားလည်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ကျောက်မိုင်းဟောင်းလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မြူများဆိုင်းနေသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ထုံးဖုတ်စက်ရုံ ရှိနေသည်။
အဖြူရောင်ဖုန်မှုန့်များက ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လှည်းဘီးရာသစ်များ ထင်ကျန်နေသည်။ ပထမဆုံး မီးဖိုကြီး၏ အလွန်တွင် အလုပ်သမားများက သံဘောင်ရှည်ကြီးတစ်ခုကို လှည်းပေါ်တင်ရန် ဆွဲငင်နေကြသည်။
စောင့်ကြပ်သူတစ်ယောက်က အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ ပခုံးကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။
ရော့သ်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရွေ့လာသည်။
လက်တစ်သစ်လောက်သာ ကွာတော့သည်။
သော်က သူ့လက်မောင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
“စက်ရုံဝင်းထဲက လူတွေရှင်းသွားရင်”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ငြိမ်သွားသည်။
အစ္စထရန်က သူမြင်နေရသည့် လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်နေသည်။
အော်ဒယ်က လောင်စာဆီ သိုလှောင်ရုံကို သူ၏ ပုံကြမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသည်။
အဖုံးအုပ်ထားသည့် ကုန်သေတ္တာတစ်လုံး ရွေ့သွားပုံရသည်။
“ဟိုမှာ” ဟု အနောက်ဘက်စက်ရုံဘေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူပြောသည်။
အတွင်းထဲကလူတွေနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေသည်။
သော်က ကျွန်တော်တို့၏ စတင်တိုက်ခိုက်မည့် အချက်ပေးသင်္ကေတကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“မီးဖိုကို မတိုက်နဲ့။ ယူရီယာ၊ အဲဒီသေတ္တာဘက်ကနေ စက်ရုံကို ဒိုင်းကာလုပ်ပေး။ ဘရူနီ၊ လှည်းလမ်းကြောင်းဘက်ကို ယူ။ ရော့သ်၊ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့”
ကျွန်တော် အဆောက်အအုံနှစ်ခုကြားက ကွာဟချက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နေရာအလုံအလောက် ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
“အသင့်ပဲ”
သော်က လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြသည်။
ပြီးတော့ ပြန်ချလိုက်သည်။
ဘရူနီက စွန့်ပစ်ထားသော ကုန်တင်ဘောင်တစ်ခုမှ ဖြုတ်ယူလာသည့် သစ်သားတုံးကို ကိုင်လျက် ကျောက်မိုင်းလမ်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ပထမဆုံးလှည်းက ရပ်သွားသည်။
ဒုတိယလှည်းကတော့ လှည့်ထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။
သူက သစ်သားတုံးကို လမ်းပေါ်ဖြတ်ချလိုက်ပြီး အဲဒီအတိုင်း ပိတ်ထားလိုက်သည်။
“မရဘူး”
လှည်းမောင်းသူက ကြိုးများကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
နှိုးဆော်သံ စတင်သည်နှင့် ကျွန်တော် အနောက်ဘက်စက်ရုံသို့ ရောက်သွားသည်။
လူနေအဆောက်အအုံနှင့် အဖုံးအုပ်ထားသော ကုန်သေတ္တာကြားတွင် ရေခဲပြင်တစ်ခု တက်လာပြီး လွတ်နေသော ဝင်းထဲသို့ စောင်းကျသွားသည်။ ကျွန်တော် သူ့အပေါ်ဘက်က လေထုကိုတော့ ပွင့်လျက်ထားလိုက်သည်။ ဖိအားများ ပိတ်မိနေခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အော်ဒယ်က အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှာထားခဲ့သည်။
လှံတစ်ချောင်းက ရေခဲပြင်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
၎င်း၏ပိုင်ရှင် ပြန်မဆွဲထုတ်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ်ဘက်က ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။
“စက်ရုံထဲကနေ ဖယ်ကြ”
သူက ကျွန်တော့်မျက်လုံးကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ရွေ့သွားသည်။
သော်၏ လျှပ်စီးတန်းက အတွင်းဝင်းထဲက သံတံခါးယန္တရားကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
တံခါးက စောင်းသွားပြီး ပွင့်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။
ရော့သ်က အလုပ်သမားတွေကို ဝိုင်းမပိတ်နိုင်ခင်မှာပဲ စောင့်ကြပ်သူတွေဆီ ရောက်သွားသည်။ သူက လေးလံပြီး တိုတောင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေပြီး သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အလွန်ထိရောက်မှု ရှိလှသည်။
လူတစ်ယောက် လက်နက်ကျသွားတဲ့အခါ ရော့သ်က သူ့ကို ကျွန်တော်တို့နောက်က စစ်သည်တွေဆီ လွှဲပေးလိုက်ပြီး ပိတ်ထားတဲ့ စက်ရုံဘက်ကို ဆက်သွားသည်။
ဘယ်သူ့မှာမှ ဒူးထောက်ပြီး မိန့်ခွန်းပြောနေဖို့ အချိန်မရှိပါ။
“သော့က ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူ လှမ်းမေးသည်။
ဖမ်းမိထားတဲ့ စောင့်ကြပ်သူက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ရော့သ်က သူ့ခါးပတ်ကနေ သော့ကို ယူလိုက်သည်။
စက်ရုံတံခါး ပွင့်သွားသည်။
လူတွေက မနက်ခင်းအလင်းရောင်ထဲကို မျက်စိကျိန်းလျက် ထွက်လာကြသည်။
“စစ်သည်တွေနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ” ဟု သော်က လှမ်းအော်သည်။ “လှည်းတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေကြ”
အော်ဒယ်က အနီးဆုံး စက်ယန္တရားအောက်မှာ ရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူအဲဒီမှာ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် မနှစ်မြို့ပါ။
ဘီးတစ်ခု လည်စပြုလာတဲ့အခါ ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
ဘရူနီက သံဘောင်ကို တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။
“ငြိမ်နေ”
စက်ယန္တရားက ငြိမ်သွားသည်။
အော်ဒယ်က သွားဖုံးပါသော သံအပိုင်းအစတစ်ခုကို ကိုင်လျက် ထွက်လာသည်။
“ဒါတစ်ခုတော့ ပြီးသွားပြီ”
“အခု ဖျက်ဆီးမလား”
“ဝင်ရိုးကို။ ဝင်ရိုးတစ်ခုတည်းကိုပဲ”
ဘရူနီ ပြုံးလိုက်သည်။
သစ်သားကျိုးသံ ထွက်လာသည်။
ဝင်းတစ်ဖက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေခဲနံရံဘေးက လောင်စာဆီသေတ္တာရဲ့ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အပူလှိုင်းများ တိုးထွက်လာသည်။
ထိုလူက မီးတောက်နေသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် လေကို သုံးပြီး သူ့ဆီ ရောက်သွားသည်။
အစ္စထရန်၏ မြားကတော့ ပိုမြန်သည်။
မြားက သူ့လက်မောင်းကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး လှည်းရဲ့ တိုင်မှာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ကြိုးက အဖြူရောင်ဖုန်မှုန့်တွေပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ဖိနပ်နဲ့ မီးခဲကို နင်းချေလိုက်သည်။
ထိုလူက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မလုပ်နဲ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူလည်း နောက်ထပ် မလုပ်တော့ပါ။
နောက်ဆုံးအလုပ်သမားတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တံခါးချပ်တစ်ခုပေါ် တင်လျက် ထွက်လာကြသည်။
သော်က ရော့သ်ကို သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပို့လိုက်သည်။
အစ္စထရန်က အရှေ့ဘက်နံရံအပြင်ဘက်မှာ လှုပ်ရှားမှုရှိကြောင်း အချက်ပြသည်။
ရန်သူအင်အားဖြည့်တင်းမှုများ ရောက်လာပြီ။
သော်က အော်ဒယ်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်လောက်ရှိသလဲ”
“စက်လေးလုံး ဖျက်ဆီးပြီးပြီ။ မပြီးသေးတဲ့ ဘောင်နှစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းတွေအတွက် နောက်ထပ် တစ်မိနစ်လောက် လိုတယ်”
“မင်းမှာ အချိန် တစ်ဝက်ပဲ ရှိတယ်”
သူ ပြေးသွားသည်။
ကျွန်တော်က အရှေ့ဘက်လမ်းကြောင်းဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ကုန်းစောင်းတစ်လျှောက် ဆောင်းရာသီ ရေခဲပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တက်လာမယ့် စစ်သည်တွေ ဘာကိုဖြတ်ကျော်ရမလဲဆိုတာ အတိအကျ မြင်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ခိုင်မာတဲ့ ရေခဲပြင်တစ်ခုပါ။
သူတို့ နှေးကွေးသွားသည်။
သူတို့နောက်က အရာရှိတစ်ဦးက အော်ဟစ်နေသည်။
ကျွန်တော်က သူ့နောက်ထပ် အမိန့်ပေးသံကို မကြားရအောင် မိုးခြိမ်းသံကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
အော်ဒယ်က ဘရူနီနဲ့အတူ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီမှာ သေတ္တာတစ်လုံးစီ ကိုင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။
“ဒါတွေလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒီအတိုင်းပဲ ထားတာ ပိုအသုံးဝင်တယ်”
သော်က ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ကျိုးပဲ့နေတဲ့ တံခါးကနေတစ်ဆင့် ရေတွက်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ လမ်းမကြီးဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ထွက်ကြ”
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် အသင့်ရွေ့လျားနေနှင့်ပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ထုံးဖုတ်စက်ရုံကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးမပစ်လိုက်ပါ။
မီးဖိုကြီးတွေကတော့ အတိုင်းသား ရှိနေဆဲပါ။
လောင်စာဆီတချို့ကိုတော့ ချန်ထားခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့ကို ရွှေ့လိုက်ပါက လမ်းပေါ်မှာရှိနေသူအားလုံး အန္တရာယ်ရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ပြီးစီးနေသော မီးစက်ကြီး လေးလုံးကတော့ ဘယ်ကိုမှ ခရီးဆက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ မပြီးသေးသော ဘောင်များမှာလည်း အော်ဒယ် ယူဆောင်လာခဲ့သော အစိတ်အပိုင်းများ လိုအပ်နေပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးမည့် အတင်းအကျပ်စေခိုင်းခံထားရသည့် အလုပ်သမားများလည်း မရှိတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ လူပေါင်း သုံးဆယ့်တစ်ယောက်ကို ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ရန်သူစစ်သည် ခုနစ်ဦး အညံ့ခံခဲ့ပြီး သူတို့ကိုတော့ အခြားသူများနှင့် သီးခြားထားကာ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်က အစောင့်နှစ်ဦး ဒဏ်ရာရသည်။ အလုပ်သမားတစ်ဦးမှာတော့ အဖျားတက်နေပြီး အဲဒီအဖျားက အနာအသစ်တွေထက် ကုသပေးသူတွေကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထောက်ပံ့ရေးလှည်းတွေဆီ ရောက်တဲ့အခါ ကယ်တင်ခံလိုက်ရတဲ့ အလုပ်သမားတွေက နောက်ကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြသည်။
တစ်ယောက်က အော်ဒယ်ဆီ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာသည်။
“သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒါကို ပြန်ဆောက်ခိုင်းလိမ့်မယ်”
ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရေးနတ်ဘုရားက သူစစ်ဆေးနေတဲ့ သံဆက်ကြောင်းကို ချလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့...”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
အော်ဒယ်က စောင့်နေသည်။
ထိုလူက လမ်းဘေးက ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
ကုသပေးသူတွေနဲ့ စကားပြောနေတဲ့ သော်ကို ကြည့်သည်။
အမိန့်ပေးတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရေတိုက်ကျွေးနေတဲ့ စစ်သည်တွေကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလား”
“မလိုတော့ဘူး”
ထိုလူက အနီးဆုံးလှည်းရဲ့ လှေကားထစ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏအကြာမှာတော့ သူ ငိုရှိုက်လာသည်။
အော်ဒယ်က အဖွဲ့လိုက် ရွေ့သွားတဲ့အထိ သူ့ဘေးမှာပဲ ရှိနေပေးသည်။
ဖမ်းမိလာတဲ့ သေတ္တာတွေက ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ စက်တွေလောက်နီးပါး တန်ဖိုးရှိနေသည်။
သတ္တုသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။
တစ်ခုထဲမှာ စက်ရုံစာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အပိုပစ္စည်းတွေ ပါလာသည်။ ၎င်းအောက်မှာတော့ ပို့ဆောင်ရမည့်ရက်စွဲတွေနဲ့ အရေအတွက်တွေ မှတ်သားထားတဲ့ လမ်းကြောင်းစာအုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အီလီဇာက ဘယ်သူမှ ကောက်ချက်မချခင်မှာပဲ အဲဒီစာအုပ်ကို မိတ္တူကူးခိုင်းထားလိုက်သည်။
နောက်တစ်ပတ်အတွက် အချိန်ဇယားမှာ လူနေရပ်ကွက် သုံးခု ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းသုံးခု အတိုင်းပါပဲ။
“ဒါက တိုက်ခိုက်မှုတွေ ရပ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု လက်ဇန်းဒါးက ကွန်ကော်ဒီယာကနေ တစ်ဆင့်ရောက်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရှုချိန်မှာ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သော်က သဘောတူသည်။ “သူတို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ဆုံးရှုံးသွားတာကို ဆိုလိုတာ”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်တွေကို သတိပေးလို့ရပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
မေရီကတော့ စတင်လုပ်ဆောင်နေနှင့်ပြီ။
အော်ဒယ်က စက်ရုံစာရွက်စာတမ်းတွေကို စစ်ဆေးသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“ဒီအဖွဲ့တွေကို သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ရေခဲသွားရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးထားတယ်”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက စာမျက်နှာတစ်ခုကို ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ပေးသည်။
လေဝင်ပေါက်များ။
အပူထိန်းထားသည့် ပိုက်လိုင်းများ။
ရေခဲနေသော လမ်းကြောင်းကို အပေါ်ကနေ အရည်ဖျော်ဖို့ ကြိုးစားမယ့်အစား ရေခဲအောက်မှာ မီးကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ညွှန်ကြားချက်များ။
ကျွန်တော်တို့က ဆာတားလ်အနေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
သာမန်နယ်မြေအဖွဲ့တွေအတွက် ရေးထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို မြင်လိုက်ရတာက အန္တရာယ်ကို ပိုပြီး လက်တွေ့ကျသွားစေသည်။
“အဖွဲ့တိုင်းကို မိတ္တူတစ်စောင်စီ ပေးလိုက်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“လူသားအရာရှိတွေကိုလည်း ပါအောင်ပေး” ဟု ဘုရင်အီဒရစ်က ဖြည့်ပြောသည်။ “သူတို့ကို အထူးသဖြင့် ပေးရမယ်”
သော် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ ရေခဲလမ်းဟာ လုံခြုံတဲ့လမ်းလို့ မထင်မှတ်ကြစေနဲ့”
လီသန်က ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီစားပွဲဝိုင်းမှာ မစုရုံးခင်ကတည်းက အဲဒီသတိပေးချက်ကို ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ လူတွေက အဲဒါကို မှတ်သားထားကြသည်။
အစည်းအဝေးပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့အခန်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေသည်။
သူမက ဆေးခန်းက ဝတ်စုံကို လဲထားလိုက်ပြီ။
သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက လျှော်ပြီးစမို့ စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“သတ္တမမြောက် အခန်းကရော” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ထိန်းထားတယ်”
ကျွန်တော် ရပ်သွားသည်။
“လွှဲပြောင်းမှုကရော”
“ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးနည်းနည်း ပိုလွှဲပေးလိုက်တယ်။ တခြားအိပ်ပျော်နေတဲ့သူတွေဆီမှာတော့ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘူး”
“လီသန်ကရော”
“သူက အဲဒီအသနားခံစာကို အစည်းအဝေးပြီးတဲ့အခါ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်ပြခိုင်းသေးတယ်။”
ကျွန်တော် တံခါးဘောင်ကို မှီလိုက်သည်။
သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ ပခုံးတွေက စပြီး နာကျင်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လက်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ခက်ခဲနေသေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို မမေးခင်မှာ အောင်မြင်ခဲ့တာတွေကို ဝမ်းသာပေးသင့်တယ်လေ။”
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်လိုက်သည်။
“ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
အခန်းထဲမှာတော့ အက်ဒရီယာနာက ဂျူလီယန်၊ ကက်ဆီယာတို့နဲ့ အတူ ထိုင်နေသည်။ သူတို့က ဂျူလီယန်ရဲ့ မိသားစုမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲက စာရွက်တွေကို စားပွဲပေါ်မှာ ဖြန့်ထားကြသည်။
ကက်ဆီယာက ပုံတစ်ပုံကို သဘောမကျကြောင်း ငြင်းခုံနေသည်။
“မြင်းပုလေးက ဒီထက် ပိုကြီးတယ်လေ။”
“အဲဒီလောက်ကြီးရင် လမ်းကြားထဲမှာ ဝင်ဆံ့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ဂျူလီယန်က ပြန်ပြောသည်။
“ကပ်သီရုံပဲ ဆံ့တာပါ။”
အက်ဒရီယာနာက ရယ်မောလိုက်သည်။
မီးဖိုနားမှာတော့ ကလေးလေးယောက်က ကူရှင်တွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်လေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဟယ်လီနာက မြင်းရုပ်လေးရဲ့ သရဖူကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်ရပေမဲ့ ကြောင်ကို အစိုးရရာထူး မပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းချက်ကိုတော့ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုထားသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူမဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အသစ်ပြန်ပြင်နေရတဲ့ သစ်သားဘီးကို ပြုပြင်နေသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ဂျူလီယန်က မော့ကြည့်သည်။
“ဒီနေ့ အပြင်မှာ ကစားကြတယ်။”
“ကြားလိုက်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော် နှစ်ခါနိုင်တယ်။”
“ဘာကစားတာလဲ။”
သူက စရှင်းပြသည်။
ကစားနည်းမှာ ဘောလုံးတစ်လုံး၊ မြေဖြူနဲ့ဆွဲထားတဲ့ စက်ဝိုင်းသုံးခု၊ ပြီးတော့ သစ်မြစ်တစ်ခုက နယ်နိမိတ်ထဲမှာ ပါသလား မပါသလားဆိုတဲ့ အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်ပြီး နားထောင်နေလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက တခြားကလေးငယ်တွေ ဘာလိုအပ်တယ်ဆိုတာနဲ့ စမပြောပါ။
သူ ကိုယ်တိုင် ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြောပြသည်။
သူ့နောက်မှာတော့ ကာရိုက ဖဲကြိုးသရဖူကို သစ်သားမြင်းရုပ်လေးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ သူမကို တားမနေကြပါ။