အခန်း ၃၃၂။ သူတို့ ထိန်းသိမ်းထားချင်ခဲ့ကြသည့် အမည်များ
ဝက်စ်မီးယားမှ ပထမဆုံး တိုင်ကြားချက်မှာ မနက်စာနှင့် ပတ်သက်နေသည်။
ရုံးအဖွဲ့မှူး အီဒရစ် ဗေးလ်က ၎င်းကို နေရာထိုင်ခင်း အစီရင်ခံစာအောက်တွင် ထည့်သွင်းထားသဖြင့် မေရီတစ်ယောက် မုချတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း အိပ်စရာနေရာ ရရှိကြသည်။ မီးဖိုချောင်များလည်း ပုံမှန် လည်ပတ်နေသည်။ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်လာစဉ်အတွင်း မိသားစုတစ်စုမျှ ကွဲကွာသွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သို့သော်လည်း မြောက်ဘက် လက်ခံရေးစခန်းရှိ ဆန်ပြုတ်မှာ ပျစ်လွန်းနေသည်ဟု ဆိုသည်။
“ဒါက တိုင်ကြားချက်တဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“လေးခု ရှိတယ်”
“ဆန်ပြုတ်အကြောင်းနဲ့လား”
“သုံးခုက ဆန်ပြုတ်အကြောင်း။ တစ်ခုကတော့ တံခါးတစ်ချပ် ပိတ်မိနေတဲ့အကြောင်း”
အက်ဗလင်က ထိုစာကို ကြည့်ရန် လက်ဆန့်ပေးသည်။ ကျွန်ုပ် စောင့်နေစဉ် သူမ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့ တိုင်ကြားလို့ ရတယ်ဆိုတာကို စတင် ယုံကြည်လာကြပြီပဲ”
ထိုအချက်က အစီရင်ခံစာ၏ သဘောသဘာဝကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
အောက်ဆုံးတွင် အီဒရစ်က စာလုံးသေးသေးလေးဖြင့် မှတ်ချက်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ထားသည်။ ‘ကလေးတွေက ခြံဝင်းကို တွေ့သွားကြတယ်။ ဘယ်သူမှ မထိခိုက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းတာရေး တိုင်တွေကို ရွှေ့လိုက်ရတယ်။ အီလီနော်ကို ပြောပေးပါ၊ မြေဖြူနဲ့ ဆွဲထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကတော့ သိပ်မခံဘူးလို့’
အီလီနော်က ထိုအပိုဒ်ကို နှစ်ခါဖတ်သည်။
“သူတို့ ဆေးသုတ်သင့်တယ်”
“ကလေးတွေကလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နေရာထိုင်ခင်း စာရင်းများဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
အောက်ဘက်ခြံဝင်းမှာမူ အကြောင်းရင်းတစ်မျိုးကြောင့် လူစည်ကားနေသည်။ အော်ရင်ရှဲလ်ဘုရင် အီဒရစ်က ဓားကို အိမ်ထဲတွင် ထည့်ထားပြီး သစ်သား လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ကိုင်လျက် ဘောလ်ဒါဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူ့စစ်သည်များက အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှားတန်းရှေ့တွင် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ မီရိုဗာက သူတို့၏ နောက်မှ လမ်းလျှောက်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါ”
တန်းစီထားသူများ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ စစ်သည်တစ်ဦးက အလျင်စလို ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ဦးကမူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသဖြင့် ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မီရိုဗာက သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် ထိုနေရာကို ထိုးလိုက်သည်။
“သေပြီ”
စစ်သည်က သက်ပြင်းချသည်။
“နောက်တစ်ခါ”
သောရ်က လှေကားဘေးမှ ကြည့်နေသည်။
“တော်ကြတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် သူမဆီ ရောက်သွားချိန်တွင် သူမက ပြောသည်။
“သူမက သူတို့ထဲက ခြောက်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ”
“လေ့ကျင့်ခန်းထဲမှာပေါ့။ အဲဒါကတော့ အကုန်အကျ အနည်းဆုံးနဲ့ လုပ်လို့ရတဲ့ နေရာပဲ”
ခြံဝင်းတစ်ဖက်တွင် အစ္စထရန်က ကင်းထောက်များကို တာဝန်ပေးထားသည့် နေရာမှ အမှန်တကယ် မြင်နေရသည်များကို ဖော်ပြခိုင်းနေသည်။
တစ်ယောက်က နံရံနိမ့်တစ်ခုနောက်တွင် ရန်သူဆယ်နှစ်ယောက် ရှိသည်ဟု အစီရင်ခံသည်။
“မင်း လေးယောက်ပဲ မြင်ရတယ်မဟုတ်လား” ဟု လေးပစ်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားက မေးသည်။
“ဆယ်နှစ်ယောက် ရှိတယ်”
“ဆယ်နှစ်ယောက် နောက်ကို ဝင်သွားတာကို မင်း မြင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ လေးယောက်ပဲ မြင်ရတယ်”
ကင်းထောက်က ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် အစီရင်ခံစာကို ပြင်ရေးသည်။
ဩဒယ်က ပိုနေသော သစ်သားတုံးများဖြင့် ဖြတ်ကူးရမည့် ပုံစံငယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ထားသည်။ စစ်သည်များ လှည်းတစ်စီးကို ဖြတ်ကျော်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်သည်အထိ ဘရူနီကို စမ်းသပ်ခွင့် မပေးထားပေ။ သူက ၎င်းကို စိတ်ပျက်နေသည်။
ရော့သ်က အကာအကွယ်ပါသော တန်းတစ်ခုကို ကိုင်လျက် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
“ဒီမှာ လေ့ကျင့်လို့ ရတာပဲ”
ဘရူနီ မျက်နှာပွင့်သွားသည်။ အီလီနော် ရောက်လာမှသာ နှစ်ယောက်လုံး ရပ်သွားကြသည်။
“နံရံသစ်နဲ့ ဝေးဝေးသွား”
သူတို့ ရွှေ့သွားကြသည်။
“နောက်ထပ် ဝေးဝေး”
သူတို့ ထပ်ရွှေ့ကြသည်။ သူမ စိတ်ကျေနပ်သည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဟေဗင်ရီးချ်တွင် အီလီနော် ရောက်နေသည့် နေရာတိုင်းသည် အင်အားအကောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးစခန်း ဖြစ်နေသည်ဟု ကျွန်ုပ် သံသယ ဝင်လာမိသည်။
ဘုရင် အီဒရစ်၏ အဖွဲ့က နောက်ထပ် ကွက်လပ်တစ်ခုမျှ မပေါ်စေဘဲ ဆုတ်ခွာခြင်းကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
မီရိုဗာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပိုကောင်းလာပြီ”
ဘုရင်က လက်မောင်းဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
“အခု တိုက်ခိုက်ခွင့် ရှိပြီလား”
“သူ့ကို တိုက်ခိုက်တာ ရပ်ဖို့ သင်ပြီးမှပေါ့”
သူက သောရ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူမက ကူညီပေးမည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။
ဗေရာက ဒဏ်ရာရထားသော လက်ကို ထိန်းထားရင်း ရွက်ဖျင်တဲအောက်တွင် ထိုင်ကာ ဒိုင်းလွှား လေ့ကျင့်မှုကို ကြည့်နေသည်။ အက်ဗလင် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်အထိ တိုဗန်က သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူ ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် အသံမမြှင့်ဘဲနှင့်ပင် အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း အလွန် ထက်မြက်လာခဲ့သည်။
ဂျူလီယန်က လေ့ကျင့်ခန်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ကြည့်ရန် ကလေးများကို ခေါ်လာသည်။ ဟယ်လီနာလည်း သူနှင့်အတူ ပါလာသည်။ အိုင်အိုလည်း ပါလာသည်၊ အကြောင်းမှာ ဆာရာဖီနာက ဆူညံသံ ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကလေးလေးယောက်လုံး နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ထားသော သံတိုင်နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။
မိနစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဂယ်ရစ်က သံတိုင်ပေါ် ထိုင်ချင်လာသည်။ ကာရိုက ဘာကြောင့် ဘယ်သူမှ မနိုင်တာလဲဟု မေးသည်။ အစ်ဂနေးရှပ်က သူကိုင်ထားသော သစ်သားမြင်းရုပ်ကို ပြုတ်ကျစေသည်။ ဆာရာဖီနာကတော့ ဘရူနီက အရပ်ရှည်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
ဘရူနီ ကြားသွားသည်။ သူ လက်ပြလိုက်သည်။ အကာအကွယ်ပါသော တန်းက ရော့သ်၏ ပုခုံးကို ဝင်တိုက်မိသည်။
“လေ့ကျင့်နေတုန်းပဲလေ” ဟု ရော့သ်က သတိပေးသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
ဂျူလီယန်က မြင်းရုပ်ကို ကောက်ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့က အားလုံးကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ သင်ယူနေကြတာလေ” ဟု သူက ကာရိုကို ပြောသည်။
သူမက စစ်သည်များ ဒိုင်းလွှားနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“လမ်းမှားသွားပြီ”
“တစ်ခါတလေကျတော့ အဲဒါကပဲ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်း ဖြစ်နေတတ်တယ်”
လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဘုရင် အီဒရစ်က ထိုစကားကို ကြားသွားသည်။ သူက သံတိုင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာက အဲဒါပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်”
ခဏအကြာတွင် တိုမတ်စ်က ဖခင်အတွက် ခွက်တစ်ခု ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။ သူက ဓားအကြီးကြီးကို အပေါ်ထပ်တွင် ထားခဲ့သည်။ ဘုရင်က အရည်ကို သောက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ နံရံနိမ့်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ တိုမတ်စ်က ပုခုံးချင်း ထိလောက်သည့်အထိ နီးကပ်စွာ ရပ်နေသည်။
ဘယ်သူကမှ အီဒရစ်ကို ကွင်းပြင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်မသွားကြပါ။
ဂျူလီယန်က သူတို့ကို ခဏကြည့်နေသည်။ ပြီးနောက် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က တံခါးပေါက်မှ သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်းရဲ့ ကျူရှင်ဆရာက မင်းကို ရှာနေတယ်”
ဂျူလီယန်က ကလေးလေးယောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူတို့လည်း လိုက်ချင်ကြမှာ”
“မင်းရဲ့ ကျူရှင်ဆရာက အဲဒါကို ကြိုသိထားတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
ဂယ်ရစ်က ရေတွက်ရမည့် သစ်သားအပိုင်းအစများ ထည့်ထားသည့်ခြင်းတောင်းကို မြှောက်ပြသည်။
ဟယ်လီနာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“အဲဒါတွေက မျိုချလို့ မရလောက်အောင် ကြီးရဲ့လား”
သူမခင်ပွန်းက ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်ပြသည်။ ကျွန်ုပ်ပင်လျှင် မျိုချ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။ ဟယ်လီနာ သဘောကျသွားသည်။
တောင်ဘက်လမ်းမှ တောင်းဆိုချက်မှာ ထိုနေ့လယ်တွင် ရောက်ရှိလာသည်။
စက်မှုရွာငယ်တစ်ခုသည် အနီးဆုံး တပ်စခန်းနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်။ ဆာ့တာ၏ စစ်သည်များက အထက်လမ်းမကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး သိုလှောင်ထားသော ဂျုံမှုန့်များကို သယ်ဆောင်သွားရန် လှည်းများကို စုဆောင်းနေသည်။
စက်မှုလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများက မိသားစုများကို အောက်ဘက် အဆောက်အအုံများတွင် ဝှက်ထားကြသည်။
သူတို့ ခဏတာ ပုန်းနေနိုင်သေးသည်။ သို့သော် စစ်သည်များက ဂိုဒေါင်တိုင်းကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေပြီ ဖြစ်၍ ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေ၍ မရတော့ပေ။
အီလီဇာက ကင်းထောက်၏ အစီရင်ခံစာကို မြေပုံခန်းသို့ ယူလာသည်။ ဘောလ်ဒါက အရင်ဖတ်သည်။ သောရ်က သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“မင်းရဲ့ အဖွဲ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူ မော့ကြည့်သည်။
“ယူရီယာနဲ့အတူတူလား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ဘုရင် အီဒရစ်က သူ၏ ပြန်လည်သက်သာလာသော စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကို ခေါ်သွားမည်။ မီရိုဗာက ဆုတ်ခွာမှုကို စီစဉ်ပေးမည်။ အစ္စထရန်နှင့် ကင်းထောက်များက အမြင့်ပိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားမည်။
အထောက်အကူပြု လှည်းများက သိမ်းပိုက်ထားသော လမ်းမ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ကုသပေးသူများနှင့် အိမ်ပြန်လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းထားမည်။
သောရ်က ဟေဗင်ရီးချ်တွင် အသင့်ပြင်ထားသော တပ်ကို ထိန်းထားမည်။ လက်ဇန်ဒါက ကွန်ကော်ဒီယာတွင် ကျန်ရစ်မည်။
ရွာတစ်ရွာကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မြို့တစ်မြို့ကို အင်အား လျှော့ချပစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ဖြစ်နေရုံနှင့် ထိုရွာရှိ လူများကိုလည်း စွန့်ပစ်ထားမည် မဟုတ်ပါ။
ဩဒယ်က ရေလမ်းကြောင်းကို လေ့လာသည်။
“ဒီနားမှာ ကျောက်တံတား ရှိတယ်။ အရှေ့ဘက် အဆောက်အအုံအောက်မှာ ရေကြောင်းလမ်း ရှိတယ်။ အောက်က လူတွေကို မသိရဘဲ ဘယ်အရာကိုမှ မဖျက်ဆီးနဲ့”
ကျွန်ုပ် ဂိုဒေါင်ကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးသည်။
“အဲဒီထဲကို လှည်းတွေ ဝင်လို့ ရမလား”
“အလွတ်တွေဆိုရင် ရတယ်” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။ “ကင်းထောက်က တိုင်းကြည့်ပြီးပြီ”
“ကုန်တင်ထားရင်ကော”
“ဖြည်းဖြည်းချင်းတော့ ရမယ်”
ဘောလ်ဒါက အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို အချိန်ဆွဲခိုင်းရမှာပေါ့”
ကျွန်ုပ် မထွက်ခွာမီ လက်ခံရေးခန်းမတွင် အဒရီယာနာနှင့် သူမ၏ မိခင်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူတို့က ဝက်စ်မီးယားသို့ နောက်ထပ် လိုက်ပါမည့် မိသားစုများ၏ နာမည်ကို စစ်ဆေးနေကြသည်။
အဒရီယာနာ ကျွန်ုပ်၏ သံချပ်ကာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
“ဘယ်အချိန်လဲ”
“အခုပဲ”
“ဘယ်သူက ဦးဆောင်မှာလဲ”
“ဘောလ်ဒါ”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူပြောတာကို နားထောင်နော်”
“အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာပါ”
မီရယ်လ်က စာဆက်ရေးနေသည်။
“ရည်ရွယ်ချက်ဆိုတာကတော့ အစပျိုးဖို့ ကောင်းတဲ့အရာပေါ့”
အဒရီယာနာက ကျွန်ုပ် မတားဆီးနိုင်မီမှာပင် အနမ်းပေးသည်။ ပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်ုပ်၏ နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အမိန့်ပေးတာကို ခံလိုက်ရလို့ ပင်ပန်းပြီး စိတ်တိုရင်း ပြန်လာခဲ့ပါ”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်”
“ကောင်းပြီ”
အက်ဗလင်က ခြံဝင်းလှေကားအနီးတွင် ကျွန်ုပ်နှင့် တွေ့သည်။ သူမက ပုခုံးအောက်ရှိ ချိတ်များကို စစ်ဆေးပေးသည်။ ကျွန်ုပ်၏ သံချပ်ကာပေါ်တွင် ရေခဲပြင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သားရေကြိုးမှာ သိပ်အရေးမကြီးတော့သော်လည်း သူမလုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
“လီသန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းရထားတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့ သတင်းလား”
“အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ မေရီက အက်နက်နဲ့ ပတ်သက်နိုင်တဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားတယ်”
“ကူးတို့ဆိပ်က ကိစ္စလား”
“ဝက်စ်မီးယားရဲ့ ခရိုင်မှတ်တမ်းထဲမှာ ကူးယူထားတဲ့ ပန်ကြားစာအဟောင်းတစ်ခုပါ။ အီလာရာက သူမကို ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေ ဖတ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးနေတယ်”
“ကျွန်တော် ပြန်လာရင် ပြောပြပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူမသည် သားရေကြိုးကို ချည်နှောင်ပြီးစီးသွားသည်။ ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ခဏတာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စက်ရုံအပေါ်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းသို့ ရောက်ချိန်တွင် အလင်းရောင်များ စတင်မှိန်ဖျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖမ်းဆီးထားသော လှည်းများဘေးရှိ ထမင်းချက်မီးဖိုမှ မီးခိုးများ တက်လာသည်။
စက်ရုံ၏ ရေဘီးမှာမူ လည်ပတ်နေဆဲပင်။ လက်နက်ကိုင် စစ်သည်များ ရှိနေသော်လည်း ရေဘီးက ရေကို ရိုက်ခတ်နေသည့် အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေပြီး ထိုနေရာနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်သလို ခံစားရသည်။
အစ္စထရန်က လဲကျနေသော သစ်ပင်လုံးကြီးနောက်တွင် ဝပ်နေသည်။
“လမ်းမပေါ်မှာ လေးယောက်။ လှည်းတွေဘေးမှာ သုံးယောက်။ အနောက်ဘက် ဂိုဒေါင်ထဲကို နှစ်ယောက် ဝင်သွားတယ်။ အခုတော့ သူတို့ကို မမြင်ရတော့ဘူး”
ဘောလ်ဒါ ခေါင်းညိတ်သည်။
“မိသားစုတွေကော”
“အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အောက်ဘက်ပြတင်းပေါက်ကနေ အဖြူရောင် အဝတ်စတစ်ခုကို ပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြန်ဆွဲသွင်းသွားတယ်”
ဘုရင် အီဒရစ်က သူ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းရင်း အကိုင်းအခက်များကြားမှတစ်ဆင့် လမ်းမကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
လှည်းများနောက်မှ အရာရှိတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူက မီးခိုးရောင် သံချပ်ကာအင်္ကျီပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် ခါးစည်းကြိုးကို စည်းထားသည်။
“ငါ သူ့ကို သိတယ်” ဟု အီဒရစ်က ဆိုသည်။
ဘယ်သူကမှ သူ ဘယ်လိုသိသလဲဟု ချက်ချင်း မမေးကြပါ။ သို့သော် ဘုရင်က သူ့ဘာသာ ဖြေလိုက်သည်။
“သူက အိုရန်ရှဲလ်ရဲ့ အနောက်ဘက် စပါးကျီတွေကို မီးရှို့ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တွေကို ကွပ်ကဲခဲ့တဲ့သူပဲ”
သူ့လက်က ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဘောလ်ဒါက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“မင်း စက်ရုံလမ်းကြောင်းကို ထိန်းနိုင်မလား”
အီဒရစ်က ထိုအရာရှိကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခဏမျှ သူ ကြားလိုက်ရသလားဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားရိုးမှ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
“နိုင်ပါတယ်”
ဘောလ်ဒါက အချက်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။
လှည်းများကြားမှ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဂိုဒေါင်တံခါးအနီးရှိ စစ်သည်များကိုပင် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။ အစ္စထရန်၏ မြားတစ်စင်းက သူတို့၏ သတိပေး ခရာမှုတ်သံကို ကျောက်နံရံနှင့် ရိုက်ခတ်ကာ တားဆီးလိုက်ချိန်တွင် ခရာသံမှာ တစ်ချက်သာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘောလ်ဒါက မီရိုဗာနှင့်အတူ စက်ရုံလှေကားထစ်များဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဘုရင် အီဒရစ်၏ စစ်သည်များက ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း အတွဲလိုက် ရွေ့လျားသွားကြသည်။
ပထမဆုံး တံခါးကို အတွင်းဘက်မှ ဖွင့်လိုက်သည်။ ကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်ယောက်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးကို ပွေ့ချီလျက် ထွက်လာသည်။
“ဒီဘက်ကို လာခဲ့” ဟု အီဒရစ်က လှမ်းအော်သည်။
သူ့စစ်သည်များက လမ်းကြောင်းကို မရပ်တန့်စေဘဲ သူမထံမှ ဝန်ကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မုန့်ညက်တင်လှည်းများဘေးတွင် ပထမဆုံး ရောက်လာသည့် စစ်သည်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ တူကြီးက စစ်သည်များရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးများကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် ရေခဲပြင်များ တောင်ကုန်းသဏ္ဍာန် ပြန့်ကားသွားပြီး တံတားနှင့် ရေလမ်းကြောင်းအထိ ရောက်မသွားဘဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ စစ်သည် သုံးယောက် ထိုရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ချော်လဲသွားသည်။ ကျန်သူများက ကျွန်ုပ်ကို မကျော်ဖြတ်ဘဲ မိသားစုများထံ မရောက်နိုင်တော့သည့်အတွက် ကွင်းပြင်ဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။
အနီရောင် ခါးစည်းကြိုး စည်းထားသည့် အရာရှိက အခြေအနေကို သတိပြုမိသည်။ သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စစ်သည် နှစ်ယောက်က ရွှံ့စေးအိုးများ ကိုင်လျက် စက်ရုံရေဘီးဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။
“မီး!” ဟု ကျွန်ုပ် အော်လိုက်သည်။
အစ္စထရန်၏ ပထမဆုံး မြားချက်က စစ်သည်တစ်ယောက်၏ အိတ်ကြိုးကို ထိမှန်သွားသည်။ အိုးမှာ ခြောက်သွေ့နေသော လမ်းမပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဒုတိယလူက ရေလမ်းကြောင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ကျွန်ုပ်က သူ့ဘေးရှိ သံတိုင်ဆီသို့ ကျဉ်းမြောင်းသော စွမ်းအားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူ နောက်သို့ လန့်ဖျားသွားသည်။ သူကိုင်ထားသော အိုးမှာ အပြင်ဘက်နံရံကို တိုက်မိ၍ ကွဲသွားပြီး မီးတောက်စေသော အရည်များမှာ ကျောက်တုံးပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားသည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီးတောက်များမှာ သစ်သားတံခါးနှင့် ဝေးရာသို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီး စတင် ရွေ့လျားလာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပင်။ ကျွန်ုပ် စိတ်တိုင်းကျလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဟုတ်ပေ။ အီလီဇာ ကြိုတင်သတိပေးထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
မီရိုဗာက သူမ၏ ဒိုင်းလွှားကို လမ်းမဘက်သို့ လှည့်ထားရင်း လှည်းဘေးတွင် နောက်ပြန် လျှောက်လာသည်။ သူမနှင့်အတူ ပါလာသော စစ်သည်များမှာ ယနေ့နံနက်က အခက်အခဲဖြစ်နေခဲ့သည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားနေကြသည်။
တစ်လှမ်း။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း။
ကလေးတစ်ယောက်၏ အလေးချိန်ကြောင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ချော်လဲသွားသည်။ သူ ပြန်ထနိုင်သည်အထိ တန်းစီနေသူများက သူ့ကို ဝိုင်းပတ်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ဘယ်သူမှ လမ်းကြောင်းကို ဟာသွားအောင် မလုပ်ခဲ့ကြပါ။
အနီရောင် ခါးစည်းကြိုး စည်းထားသော အရာရှိက သူ၏ မြင်းကို အထက်လမ်းမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ဘုရင် အီဒရစ် မြင်သွားသည်။ ကျွန်ုပ်လည်း မြင်သည်။ တစ်ခဏမျှ ဘုရင်သည် ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် သူ၏ နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကလေးငယ်တစ်ယောက်မှာ စက်ရုံတံခါးဝတွင် အသင့်အတင့် ရပ်နေပြီး အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုအိတ်မှာ အပေါ်မှ အောက်ထိ ပေါက်ပြဲနေသည်။ မုန့်ညက်များက သူ၏ ဖိနပ်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အီဒရစ်က မြင်းရှိရာဘက်မှ အာရုံလွှဲလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပေါက်ပြဲနေသော အိတ်ကို စွန့်ပစ်ကာ လှည်းဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ အရာရှိမှာ ကွေ့ဝိုက်ကျော်လွန်၍ ထွက်ပြေးသွားသည်။
“နောက်ဆုံး အဆောက်အအုံ ရှင်းသွားပြီ!” ဟု ဘောလ်ဒါ လှမ်းအော်သည်။
ကျွန်ုပ် လိုက်ဖမ်းချင်မိသည်။ ထိုအတွေးမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ရေခဲများ ပိုမို တိုးဝင်လာသည်။
“ယူရီယာ။ ပြန်လာခဲ့”
ဘောလ်ဒါ၏ အသံ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် အထက်လမ်းမကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြန်ဆုတ်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မိသားစုများ၊ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော လှည်းသုံးစီးနှင့် လမ်းလျှောက်ရန် အကူအညီ လိုအပ်နေသော စစ်သည် နှစ်ယောက်တို့နှင့်အတူ ကုသပေးသူများ ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ စက်ရုံလုပ်သားများက သူတို့ သယ်နိုင်သမျှကို သယ်လာကြသည်။ မုန့်ညက်အချို့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အများစုမှာမူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လှည်းပေါ်တွင် ရှိနေသူများထဲမှ ဘယ်သူကမျှ ၎င်းအတွက် ပြန်လှည့်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုကြပါ။
ဘုရင် အီဒရစ်သည် ကုသပေးသူတစ်ဦးက သူ၏ လက်ဖျံမှ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးနေစဉ် ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ တံခါးဝမှ ကလေးငယ်မှာ သူ၏ ဒဏ်ရာမရှိသည့် ဘက်တွင် မှီလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။ ကလေး၏ မိခင်မှာမူ အခြားကလေးများကို နေရာချပေးရန် သွားရောက် ကူညီနေသည်။
ကျွန်ုပ် ရောက်လာသောအခါ “သူ လွတ်သွားတယ်” ဟု အီဒရစ်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ငါ သူ့ကို မှီအောင် လိုက်နိုင်ခဲ့မှာ”
ကျွန်ုပ် လှည်းနောက်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ဘုရင်က ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ကလေး၏ ဆံပင်များတွင် မုန့်ညက်အဖြူများ ပေကျံနေသည်။
“ငါ လိုက်ချင်ခဲ့တာ”
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ”
ဘောလ်ဒါက အစ္စထရန်ထံမှ နောက်ဆုံး အစီရင်ခံစာကို ယူဆောင်လာသည်။ တောင်ကုန်းကို ဖြတ်ကျော်လာသော ရန်သူဟူ၍ မရှိတော့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။
အီဒရစ်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“အဲဒါက မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလား”
ဘောလ်ဒါက အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“မင်းကို လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာလေ။ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေ အားလုံး ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ရောက်လာကြပြီ”
ဘုရင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ကုသပေးသူက သူ၏ ပတ်တီးကို စည်းပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်နှင့် ဘုရင် နှစ်ယောက်လုံးကို လှည်းနောက်ဘက်မှ ဆင်းပေးရန် ပြောသည်၊ အကြောင်းမှာ ခြေချင်းဝတ် ဒဏ်ရာရထားသူတစ်ယောက်အတွက် ထိုနေရာ လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း နာခံလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မိသားစုအခန်းမှာ မီးထွန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဝင်လာသောအခါ ဆယ်လက်စတင်း ထလာသည်။ သူမက ပတ်တီးကို အရင်ကြည့်သည်။ ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
သူ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့တယ်”
သူမက သူ့အပေါ်တွင် မှီတွယ်လိုက်သည်။
တိုမတ်စ်က ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပို၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အခြားသူများရှေ့တွင် ဖခင်ကို ပွေ့ဖက်ရန် အသက်ကြီးလွန်းနေပြီလားဟု တွေးတောနေပုံရသည်။ အီဒရစ်က သူ့ကို ဆွဲခေါ်ပွေ့ဖက်လိုက်ခြင်းဖြင့် ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင် ဂျူလီယန်က ကျောင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လျက် ထိုင်နေသည်။ ကာရိုနှင့် ဆာရာဖီနာတို့မှာ ဟယ်လီနာဘေးရှိ ခုံတန်းတွင် အိပ်ပျော်နေကြသည်။ အစ်ဂနေးရှပ်က အိုင်အိုဘေးတွင် ငြိမ်ကျနေသည်။ ဂယ်ရစ်က သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကုလားထိုင်ကောင်းတစ်ခုကို တွေ့ထားသည့်အတိုင်း ဂျူလီယန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ နေရာယူထားသည်။
“မင်းရဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီလား” ဟု ကျွန်ုပ် ဂျူလီယန်ကို မေးလိုက်သည်။
သူက စာမျက်နှာကို ပြသည်။ စာလုံးများမှာ သေသပ်သည်။ ပြင်ဆင်ထားသည့် အချက်အလက် အနည်းငယ် ပါသည်။ တစ်နေရာတွင် စေးကပ်သော အရာတစ်ခု ပေကျံနေသည်။
“အဲဒီအပိုင်းက ကာရိုလုပ်တာ”
“လက်ရေးကလား”
“ပျားရည်က”
ဂျူလီယန် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်ုပ်၏ သားကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“မင်း အိပ်ရာဝင်တော့လို့ ရပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။
ဂျူလီယန်က အခြားကလေးများ ရှိရာသို့ ကြည့်သည်။
“သူတို့ အိပ်ပျော်နေကြပြီ”
“ငါတို့ သတိထားမိပါတယ်”
“သူ့ကို မနှိုးချင်လို့ပါ”
ဂယ်ရစ်က သူ့မြေးကို ပခုံးပေါ်တွင် နေရာချပေးသည်။
“နောက်တစ်ခါဆိုရင် ငါ့ကို အကူအညီတောင်း”
ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။ ပြီးနောက် အိပ်ရာမဝင်မီ ခဏတာ ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ ဘေးတွင် မှီတွယ်နေလိုက်သည်။
မေရီက အက်ဗလင်နှင့် အီလာရာတို့နှင့်အတူ ဘေးအခန်းတွင် စောင့်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်ကြားစာအဟောင်းတစ်ခု၏ မိတ္တူ ရှိနေသည်။ မူရင်းမှာ ဝက်စ်မီးယား၏ မှတ်တမ်းဌာနတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စာရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက စစ်မှုထမ်း ပင်စင်များနှင့် ပတ်သက်သော တောင်းဆိုမှုများ၊ လမ်းဟောင်းတစ်လျှောက် မပေးရသေးသော လျော်ကြေးများအကြားမှ ၎င်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စာသားအများစုမှာ ငွေကြေးနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ တစ်ပိုဒ်မှာမူ ပျောက်ဆုံးနေသူတစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။
လော်န်း။
သူ၏ ညီမ အက်နက်က မြစ်တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သတင်းရရှိရန် ပန်ကြားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်က သူ့ကို ‘House of Sealed Mercy’ ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ထိုနောက်တွင်မူ အဖြေများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“သူမက တစ်ကြိမ်ထက်မက မေးမြန်းခဲ့တယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ပန်ကြားစာတွင် အကြောင်းပြန်ချက် သုံးစောင်၏ မိတ္တူများကိုလည်း ပူးတွဲထားသည်။
ဘယ်သူကမှ သူမကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခွင့် မပေးခဲ့ကြပေ။
အီလာရာက သူမ၏ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဒီစာတွေကို ထုတ်ပေးတဲ့ ရုံးခန်းကို ကျွန်မ သိတယ်”
“အုပ်ထိန်းသူဆီကလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ စာရေးဝန်ထမ်းတွေဆီကပါ။ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို တရားရုံးက လိုသလောက် အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားနေလို့ ရတာကိုး”
နောက်ဆုံးအကြောင်းပြန်စာမှာ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်တင်ပြီး ဆယ့်တစ်နှစ်အကြာတွင်မှ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ထိုအချက်ကို နှစ်ခေါက်ဖတ်ကြည့်မိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ လီသန်ကို မပြရသေးဘူး”
“သူ နိုးနေပြီလား”
“နိုးနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာပဲ အဖြေကို သိချင်ပါ့မလားဆိုတာ ကျွန်မ အရင်မေးကြည့်ချင်သေးတယ်”
“နောက်ထပ်လည်း ရှိသေးတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
သူမက မိတ္တူစာရွက်ကို နောက်ပြန်လှန်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှ လက်ရေးဖြင့် ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသော မှတ်စုတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
အက်နက် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူက တောင်းဆိုချက်ကို ထပ်မံတင်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စာရွက်အောက်ခြေတွင် ကူးတို့ဆိပ်၏ အမည်နှင့် အကြောင်းပြန်စာ ပေးပို့ရမည့် နေရာလိပ်စာကို ဖော်ပြထားသည်။
ထိုနေရာတွင် ယခုတိုင် လူနေထိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုတော့ မှတ်တမ်းက မပြောပြနိုင်ပေ။
သို့သော် အက်နက်သည် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ အမည်ကို သိရှိသည့် သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားနိုင်သည်အထိ အသက်ရှည်ခဲ့ကြောင်းကိုမူ မှတ်တမ်းက ဖော်ပြနေသည်။
အက်ဗလင်က မိတ္တူစာရွက်ကို ဂရုတစိုက် ခေါက်လိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပေးနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုပဲ”
အက်ဗလင်နှင့် မေလင်တို့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်မှာ ထိုမှတ်တမ်းစာရွက်များ ရှိရာနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အီလာရာက သူတို့နှင့်အတူ အပြင်ဘက် စောင့်ဆိုင်းသည့် နေရာအထိ လိုက်ပါသွားသည်။ သူမသည် မိမိအတွက် ထိုင်ခုံတစ်လုံးနှင့် အီရန်အတွက် တစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
လူနာပြုစုသည့် အလုပ်လုပ်နေသူများ ထိုင်ခွင့်ပြုသင့်သည်ဟု သူမက တောင်းဆိုလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို အငြင်းပွားစရာ အကြောင်းပြချက် ဘယ်သူမှ မပေးနိုင်ခဲ့ကြပါ။
အက်ဒရီယာနာက ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးအိမ်များအောက်တွင် ကျွန်ုပ်ထံ ရောက်လာသည်။
“ပင်ပန်းနေပြီလား” ဟု သူမ မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“တခြားတစ်ယောက်က အမိန့်ပေးလိုက်ရလို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား”
“ခဏတာတော့ ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်း တောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း လုပ်ခဲ့တာပဲလေ”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ရေများမှာ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ရေမြောင်းများအတိုင်း စီးဆင်းနေသည်။
ပန်းသီးပင်၏ အပြာရောင် အရွက်များမှာ ညလေအေးတွင် တုန်ခါနေကြသည်။
အက်ဗလင် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ထိုမိတ္တူစာရွက်ကို ပိုက်ထားသည်။
“သူ ကြားချင်တယ်တဲ့” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“အကုန်လုံးလား”
“ကျွန်တော်တို့ သိသမျှ အကုန်လုံးပေါ့”
သူမက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ့ယောက်ျားရဲ့ အင်္ကျီပေါ်မှာ အနီရောင် အစွပ်အကွက်လေး ချုပ်ပေးနေတဲ့ သူ့ညီမကို သူ မှတ်မိနေတယ်။ အဲဒီတောင်းဆိုချက်ထဲမှာ သူ့အကြောင်း ပါသလားလို့ သူ မေးတယ်”
“ပါရဲ့လား”
“သူ့သမီးရဲ့ နာမည်ပဲ ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ သူ တစ်ခုခု ရေးလိုက်တယ်”
သူမက မေလင် ရေးထားသော မှတ်စုတိုလေးကို ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြသည်။
သူမက အမြဲတမ်း မေးမြန်းနေခဲ့တာ။
စကားလုံး သုံးလုံး။
ကျွန်ုပ် လမ်းကြောင်းရှိရာ မှောင်မည်းသော အဝင်ဝဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ရာစုကျော်ကာလအတွင်း လီသန်တစ်ယောက် မြစ်ပြင်ကို သိခဲ့ရသည်။ သတိပေးချက် မအောင်မြင်ခဲ့ပုံကို သိခဲ့ရသည်။ ရေခဲပြင်နှင့် ထိုနောက်ပိုင်းမှ ငြိမ်သက်ခြင်းကို သိခဲ့ရသည်။
ယခုမူ အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က သူ၏ နာမည်ကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုနေကြောင်း သူ သိသွားပြီဖြစ်သည်။
“သူ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“သူ နိုးနေတဲ့အချိန်မှာ မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ဒီမိတ္တူကို ထားပေးဖို့တဲ့။ ဆစ်ဗရင်က ကြည်လင်နေတဲ့ အပိုင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ထားစရာနေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးနေတယ်”
“ကူးတို့ဆိပ်ကော”
“ဆက်ပြီး ရှာဖွေနေဖို့ပဲ”
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်၏ ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
မနက်ဖြန်တွင် မေရီက စုံစမ်းမေးမြန်းချက် နောက်တစ်ခု ထပ်ပို့ပေးလိမ့်မည်။
စတီးဝပ် ဗေးလ်က တွယ်ကပ်နေသော တံခါးကို ပြုပြင်ပေးလိမ့်မည်။
သော်က ဘောလ်ဒါ၏ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီး ဒုတိယအဖွဲ့ ဘာတွေ ဆက်လေ့ကျင့်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်။
ဒီညတွင်မူ လီသန်က ရေခဲပြင်နောက်ကွယ်မှနေ၍ မီးရောင်ကို အနည်းငယ်ပို၍ ကြာကြာလေး ထွန်းထားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ ညီမရေးသားခဲ့သော စကားလုံးများကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ဖတ်ရှုချင်နေသေးသည်။