အခန်း ၃၃၀ - ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခရီးလမ်း
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရရှိလာသည့် ပထမဆုံး သတင်းစကားမှာ နာမည်စာရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စစ်သည်များ တောင်းခံထားခြင်း မဟုတ်။
နောက်ထပ် သတိပေးချက်တစ်ခုလည်း မဟုတ်။
နာမည်များသာ ဖြစ်သည်။
ဒါရန်းမြို့၏ နယ်စပ်မြို့လေးမှ မြို့စားသည် အနောက်ဘက်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသူတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမှတ်တမ်းမိတ္တူတစ်စောင်ကို နံနက်ခင်း စာပို့သမားနှင့်အတူ မြောက်ဘက်သို့ ပေးပို့လိုက်သည်။
မင်းသမီး ရန်းနာသည် ပျောက်ဆုံးသူများစာရင်း ပျဉ်ပြားဘေးတွင် ရပ်၍ ထိုစာရွက်ကို ဖတ်နေသည်။
စာမျက်နှာ ဒုတိယပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် ဘုရင်မကြီး အီဆာဘက်၏ အဆောင်မှူးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။
နံနက်စာ စားချိန်ရောက်သောအခါ မိသားစု သုံးစုသည် သူတို့ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် နှမြောတသနေခဲ့ရသည့် လူများ အသက်ရှင်နေကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင်မူ မိသားစု ခုနစ်စုအထိ သိရှိသွားကြသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လက်ခံဧည့်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက သူမကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
ဟယ်လီနာသည် သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အနီးအနားတွင် ထိုင်ခုံများ ရှိနေသော်လည်း။
နှစ်ယောက်စလုံး ထိုထိုင်ခုံများကို အသုံးမပြုကြပေ။
ကျွန်တော်သည် စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် ရပ်နေရင်း လက်ထဲတွင် ဒဏ်ရာရရှိသူများ၏ အစီရင်ခံစာကို ကိုင်ထားမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင်တစ်ထည်အောက်တွင် ထုပ်ပိုး၍ အိမ်သို့ ပြန်သယ်လာခဲ့သော လူတစ်ယောက်တွင်လည်း နာမည်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သူ့နာမည်က အီဒန်။
လှည်းဘီးပြုလုပ်သူတစ်ဦး။
သူ့အစ်ကိုသည် ကျောက်မိုင်းတွင်းမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မေရီသည် ထိုနာမည်နှစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။
ဆေးရုံဆောင်သို့ မသွားမီ ကျွန်တော် ထိုနာမည်များကို တစ်ခေါက်ပြန်ဖတ်လိုက်သည်။
ဗေရာသည် အကျွေးအမွေးခံရခြင်းကို မနှစ်မြို့ပေ။
ဇွန်းကို ပြုတ်ကျအောင် လုပ်မိခြင်းကိုမူ ပို၍ပင် မနှစ်မြို့။
ကျွန်တော် အခန်းထဲ ဝင်သွားသောအခါ မီရယ်လ်သည် ဗေရာ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အစားအစာကို ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေပုံကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“မနေ့ကတော့ သူက ကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်သေးတာကို” ဗေရာက ပြောသည်။
“မနေ့က မင်းက မီးဖိုတစ်ခုရဲ့ အရှိန်ကို ဒိုင်းနဲ့ ခုခံထားခဲ့တာလေ။”
“အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။”
“မင်းရဲ့ လက်ကတော့ အခု အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြန်ပြောနေပြီ။”
ဗေရာသည် ဇွန်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မီရယ်လ်ကို ယူခိုင်းလိုက်တော့သည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင် တိုဗန်သည် ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကို ခေါင်းအုံးဖြင့် ထောက်ပံ့ထားရင်း လှဲလျောင်းနေသည်။ ကက်ဆီယာသည် နောက်ထပ် ကုတင်တစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး မပါတော့သည့် ဖိနပ်များမှလွဲ၍ ကျန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ အကောင်းဆုံး လူနာတွေတော့ မဟုတ်ကြဘူးနော်” ဟု မီရယ်လ်က ပြောသည်။
“ကျွန်မ ဘာမှ မပြောသေးပါဘူး” ဟု ကက်ဆီယာက ပြန်ပြောသည်။
“မင်းက ပြတင်းပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေတာလေ။”
တိုဗန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘက်မှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် တံခါးအနီးတွင် ကျွန်တော့်ဆီသို့ လာရောက် ပူးပေါင်းသည်။ နံနက်ခင်း ကုသမှုများ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင်အရိပ်အယောင်လေးများ ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။
“ဗေရာကို အချိန်ပေးဖို့ လိုတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒဏ်ရာက သူမရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပုံမှာလည်း ရှိနေတာ။ ကြွက်သားတွေကို ကုသပေးရုံနဲ့ အရာအားလုံး ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ပြီးတော့ တိုဗန်ကော။”
“သူက စစ်တိုက်ဖို့ ထက် အရင်ဆုံး လမ်းလျှောက်နိုင်လာပါလိမ့်မယ်။”
တိုဗန်သည် ထိုစကားကို ကြားသွားသည်။
“ကျွန်တော် ကြားနေရပါတယ်ဗျာ။”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒါဆို မင်းသိသွားပြီပေါ့။”
အပြင်ဘက်တွင် သောရ်သည် နံရံကို မှီ၍ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူမသည် လုံလောက်အောင် ကြားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ထက် ပိုလိုတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“မနေ့ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ သိပြီးသားပါ။”
“မနေ့ကတော့ ဒါက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းလောက်ပဲ။ ဒီနေ့တော့ ကုတင်နှစ်လုံး ဖြစ်သွားပြီ။”
သူမသည် ဆေးရုံဆောင် တံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုပေါ့။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး မြေပုံအခန်းသို့ ချက်ချင်း မသွားဖြစ်ကြပေ။
အရင်ဆုံး အီဒန်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို သွားရှာကြသည်။
သူသည် ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမည်လဲဟု ကျွန်တော်တို့ကို မေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့က သူ ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံချင်သလဲဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်၏ နောက်သင်ခန်းစာမှာ ကြက်တစ်ကောင်နှင့် ပတ်သက်သည်။
သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြက်ကလေး။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် ကျိုးနေသော တောင်ပံကို ပြုပြင်ရန်အတွက် သစ်သားစပ်၊ အပေါက်ငယ်တစ်ခုနှင့် ကျွန်တော့်သမီးထက် ပိုမိုသည်းခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် စိတ်ရှည်မှု လိုအပ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ကာရိုသည် အလုပ်စားပွဲဘေးတွင် ရပ်၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်။
“ပြီးပြီလား။”
“မပြီးသေးဘူး” ဟု ဂျူလီယန်က သူမကို ပြောသည်။
“အခုရော။”
“မပြီးသေးဘူးလို့ ဆိုနေမှ။”
ကျွန်တော့်သားလေးသည် တူးစက် လည်ပတ်နေပုံကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် လုပ်မယ်။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် ကိရိယာကို အစွန်းနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
“မင်း ကြီးလာမှ လုပ်ရမယ်။”
“ကြီးပြီ။”
“မင်း အရင်ကထက်တော့ ကြီးလာတာပေါ့။”
ဂယ်ရစ်က ထိုစကားကို ချီးမွမ်းစကားဟု မမှတ်ယူပေ။
ဂျူလီယန်သည် ချောမွေ့သော သစ်သားအပိုင်းအစ နှစ်ခုကို သူ့ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။
“ငါ ရေတွက်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်း ဒါတွေကို တွဲကိုင်ထားပေးနိုင်မလား။”
ကလေးငယ်က နာခံစွာ လုပ်ဆောင်သည်။
ကာရိုကလည်း ချက်ချင်းပင် နှစ်ခု ကိုင်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။
တောင်ပံကို ပြုပြင်ပြီးချိန်တွင် အမြွှာနှစ်ယောက်စလုံး သူတို့ကိုယ်တိုင် အရေးပါသည်ဟု ယူဆသည့် အလုပ်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ခွင့် ရသွားကြသည်။
ဂျူလီယန်က ကာရိုကို သူမ၏ သစ်သားကြက်ကလေးကို ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ကြက်ကလေးကို ဖက်ထားသည်။
ထို့နောက် ဂျူလီယန်၏ ဒူးကိုပါ ဖက်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်သည် ဂျူလီယန် လက်ချောင်းများမှ ကော်များကို သုတ်ဖယ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“မင်း ကလေးတွေကို ကောင်းကောင်း ရှင်းပြတတ်တာပဲ။”
ဂျူလီယန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က အမြဲတမ်းတော့ နားမထောင်ပါဘူး။”
“ကောင်စီဝင်တွေလည်း အတူတူပါပဲ။”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်လို လုပ်လဲ။”
“ကျွန်တော်က သူတို့ကို သစ်သားအပိုင်းအစလေးတွေ ပေးလို့မှ မရတာ။”
ကျွန်တော်တို့ ကောင်စီနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုအမြင်ကို သဘောမတူသော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာသည် အမြွှာနှစ်ယောက်ကို လက်ဆေးရန် ခေါ်သွားချိန်တွင် ဂျူလီယန်မှာ အလုပ်စားပွဲမှာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ့ဖခင်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းသည် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
သူသည် စကားမပြောမီ ထိုဦးထုပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံရဲ့ ချိတ်ကို ပြင်ပေးတတ်တယ်။”
ဂယ်ရစ်သည် လက်ထဲမှ အဝတ်စကို ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်လား။”
“နန်းတော်က အပ်ချုပ်သမားက ချိတ်ကို သေးအောင် ချုပ်ပေးတယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်တော် စိတ်မရှည်လို့ ဆွဲဖြဲလိုက်တာလို့ ပြောတယ်။”
“နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
ဂျူလီယန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက သူ ဘာပြောသွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး။”
ဂယ်ရစ်သည် ထိုင်ခုံကို နီးကပ်အောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
“မင်း အဖေ လုပ်ပေးနေတာကိုတော့ မှတ်မိနေတာပဲလေ။”
“စကားသံတွေကိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။”
“မင်း အဖေကို ဆက်ပြီး ချစ်မြတ်နိုးနေဖို့ စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်မိနေစရာ မလိုပါဘူး။”
ဂျူလီယန်သည် အလုပ်စားပွဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက “ကျွန်တော်တို့ မှတ်မိသလောက်လေးတွေကို ရေးထားလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။
“မင်း မှတ်မိသမျှတွေကိုလား။”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂယ်ရစ်သည် ဂျူလီယန်၏ ကျောင်းစာအုပ်ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အလွတ်စာရွက်များကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“မင်း ဝတ်ရုံအကြောင်း ပြောပြပါဦး။”
ဇာတ်လမ်း မစတင်မီ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ညစာစားချိန်တွင် မီရယ်လ်သည် သူမ၏ ပန်းကန်ဘေးတွင် ထိုစာရွက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ရိုဒရစ်တစ်ယောက် စင်္ကြံလမ်းတွင် မြင်းပုလေးကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ဘာပြောခဲ့သလဲဆိုတာကို ဂျူလီယန်ကို ကြားချင်သလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကက်ဆီယာက သူမ၏ ထိုင်ခုံမှနေ၍ ကန့်ကွက်သည်။
ဂျူလီယန်သည် နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို သွားယူလိုက်သည်။
ကျောက်မိုင်းတွင်းမှ ပြန်လာပြီး နှစ်ရက်မြောက် နံနက်ခင်းတွင် ဘုရင်မကြီး အီဆာဘက်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းထံမှ စာတစ်စောင် ရရှိခဲ့သည်။
မြို့တော်သည် တည်ရှိနေဆဲပင်။
တောင်ဘက် ကာကွယ်ရေးစခန်းများ ပျက်စီးသွားသည်။ အပြင်ဘက် ခရိုင်နှစ်ခုကို လူများ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ရသည်။ စပါးသိုလှောင်ရုံများကို အတွင်းဘက် တံတိုင်းများနောက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းနေကြသည်။
ဘုရင်ကြီးက စစ်ရေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို အရင်ဆုံး ရေးသားထားသည်။
စာရွက်အောက်ခြေတွင်မူ စာလုံးသေးသေးလေးဖြင့် သမီးဖြစ်သူတွင် အပြာရောင် ပဝါလေး ရှိသေးသလားဟု မေးမြန်းထားသည်။
အီဆာဘက်သည် ထိုစာရွက်ကို သူမ၏ ပါးစပ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာသည် သူမ စကားပြောနိုင်သည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးသည်။
ထို့နောက် လစ်ဘက်က “သူမမှာ ရှိနေသေးလား” ဟု မေးသည်။
အီဆာဘက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူမက အဲဒီ ပဝါလေးကို ပိုက်ပြီး အိပ်တာ။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအကြောင်းကို အရင်ဆုံး စာပြန်ရေးလိုက်ပါ။”
မီရယ်လ်သည် မှင်ရှာပေးသည်။
ဆယ်လက်စတင်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရွှေ့ပေးသည်။
အယ်လစ်ဆန်းသည် အီဆာဘက်၏ သမီးငယ်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေစဉ် ဘုရင်မကြီး စာရေးနေသည်။
စာပြန်ရေးပြီးသောအခါ အမျိုးသမီးများသည် အတူတူပင် ဆက်ရှိနေကြသည်။
စီစဉ်ရမည့် ပေးပို့ရမည့် စာများ ရှိနေသည်။ စီစဉ်ရမည့် အခန်းများ ရှိသည်။ မေရီ နောက်ဆုံးတွင် တာဝန်ယူရမည့် အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အငြင်းပွားမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။
တစ်နာရီခွဲခန့်အထိ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ထိုအလုပ်များကို မလုပ်ဖြစ်ကြပေ။
လစ်ဘက်သည် မိသားစုစားသောက်ပွဲတစ်ခုကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ဖြစ်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် မအောင်မြင်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအကြောင်း ပြောပြသည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်၏ ငယ်ဘဝအကြောင်း တစ်ခုကို ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အက်ဗလင်သည် အချိန်အခါ မသင့်တော်ဆုံးအချိန်တွင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“အမေ။”
“မင်းက တော်တော်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာတဲ့ ကလေးပဲ။”
“ကျွန်မက ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို။”
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက စည်းမျဉ်းတွေထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့တာလေ။”
မီရယ်လ်သည် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါကတော့ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းကို အများကြီး ရှင်းပြသွားတာပဲ။”
ကျွန်တော်သည် အီဆာဘက်၏ စာကို လာယူရန်အတွက်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘုရင်များက အဘယ်ကြောင့် သံတမန်များကို စေလွှတ်ရသလဲဆိုသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်စပြုလာသည်။
နောက်တွင် ရောက်လာသည့် အစီရင်ခံစာများမှာမူ အားတက်စရာ မကောင်းလှပေ။
ဆာ့ထ်၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် စစ်သည်များသည် ကျောက်မိုင်းတွင်းကို စွန့်ခွာသွားကြသည်။ သူ၏ နောက်ထပ် တပ်ဖွဲ့သည် ဒါရန်းမြို့လမ်းသို့ မရောက်မီ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး စက်ယန္တရားများကို ရိက္ခာသယ်သည့် လှည်းများနှင့် ခွဲထုတ်သွားသည်။
ကင်းထောက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ အသုံးပြုခဲ့သည့် တောင်ကြောကို စောင့်ကြည့်နေသော လေးသမားများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
နောက်ထပ် ကင်းလှည့်တပ်တစ်ခုကမူ စခန်းအလွတ်တစ်ခုကို ဝန်းရံထားသည့် မီးလောင်ထားသော ကျောက်တုံးဝိုင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
အော်ဒယ်သည် ထိုပုံဆွဲချက်ကို လေ့လာသည်။
“သူတို့က ဒါကို ကျွန်တော်တို့ သိစေချင်တာ။”
“မီးဖိုတစ်ခုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“မီးဖိုပုံစံမျိုး တစ်ခုခုပေါ့။”
သောရ်သည် ထိုပုံ၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့လည်း စခန်းအလွတ်ကြီးကို စောင့်ကြည့်နေရတဲ့ အရသာကို ခံစားပါစေတော့။”
တိုဗန်သည် အစည်းအဝေးသို့ ခြေထောက်ကို ထောက်ပံ့ထားရင်း ထိုင်၍ တက်ရောက်သည်။ ဗေရာသည်လည်း သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ပတ်တီးစည်းထားရင်း သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
နှစ်ယောက်စလုံးမှာ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းကို မနှစ်မြို့ကြပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အသုံးဝင်တဲ့ အကြံဉာဏ်များ ရှိကြသည်။
ဗေရာက ဒန်ရန်းမြို့တော်၏ မြောက်ဘက်ရှိ ရွာများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အဲဒီလမ်းတွေက ဒီနေရာမှာ ဆုံတယ်။ သူက မြို့တံခါးကို မီးမရှို့နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် မြို့ကို အစာရေစာပြတ်လပ်အောင် လုပ်လို့ရတယ်။”
အယ်လစ္စတားကေးလ်က ရိက္ခာပို့ဆောင်ရေး အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဘုရင်ကြီးက အစောင့်အရှောက်တွေ တောင်းဆိုထားတယ်။”
“ပြီးတော့ နယ်စပ်မြို့နဲ့ မြို့တော်ကြားမှာ လှုပ်ရှားခွင့် ပေးထားတယ်” ဟု မေရီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာက အကွာအဝေးကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ယာဉ်တန်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိတဲ့ လူအင်အားနဲ့တော့ တစ်မိုင်ချင်းစီတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရဘူး။”
“ဒန်ရန်းမှာ စစ်သည်တွေ ကျန်နေပါသေးတယ်” ဟု အီဆာဘက်က ဆိုသည်။
သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းထံမှ စာကို လက်တွင်ကိုင်လျက် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“သူတို့ကို သူတို့လမ်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။”
ကျွန်တော်တို့သည် သူတို့အပေါ် အခြေခံ၍ အစီအစဉ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဒန်ရန်းတပ်ဖွဲ့များက ရွာများကို လုံခြုံအောင်ထားပြီး သတ်မှတ်ထားသည့် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုတွင် ယာဉ်တန်းကို လက်ခံယူမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တပ်ဖွဲ့ကမူ ရန်သူများ လှုပ်ရှားနေကြောင်း ကင်းထောက်များ အတည်ပြုထားသည့် နေရာကို တာဝန်ယူရမည်။
သောရ်က ဦးဆောင်မည်။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာနှင့် ဘရူနီတို့က သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားမည်။ ယာဉ်တန်းများ မရောက်မီ အော်ဒယ်က ပျက်စီးနေသည့် ဖြတ်လမ်းကို စစ်ဆေးပေးမည်။ ကွင်းပြင်တပ်ဖွဲ့ (Field Company) မှ အဖွဲ့ခွဲတစ်ခုက ကုသပေးသူများကို အစောင့်အရှောက်လိုက်ပါပြီး သတင်းစကားများ ပို့ဆောင်ပေးမည်။
အယ်လစ္စတားကေးလ်က ကွန်ကော်ဒီယာတွင် ကျန်ရစ်မည်။
ကျွန်တော်က ဟေဗင်ရီးချ်တွင် ကျန်ရစ်မည်။
နောက်ဆုံး စီစဉ်ချက်ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် သဘောမကျပေ။
သောရ်က သတိထားမိသွားသည်။
“မင်းက အလှည့်ကျစနစ်ကို သဘောတူထားတာလေ။”
“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။”
“ဒါက အလှည့်တစ်ခုပဲ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
ဘရူနီက စားပွဲပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာမှာပါ။”
၎င်းမှာ လောကကြီးက သူတို့ကို ဘေးမဖြစ်စေရဟု ပေးသော ကတိမျိုး မဟုတ်ပေ။
သူက ကျွန်တော့်ကို အစီအစဉ်ကို ပြန်သတိပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဖြတ်လမ်းကို ရောက်ရင် သတင်းပို့လိုက်ပါ။”
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ထိန်းသိမ်းထားသည့် ခရိုင်အောက်မှ သတင်းစကားမှာ သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသည်။
လီသန်က အက်ဗလင်ကို တောင်းဆိုထားသည်။
အက်ဗလင်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ။
သူမသည် အပြင်ဘက်ဆုံး တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဆစ်ဗရန်နှင့် မေးလင်တို့ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ အော်ရီလီယာက လမ်းကြောင်း၏ အဝေးတစ်နေရာတွင် အသင့်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အပေါ်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ရွှေ့စရာ ကျောက်တုံးများ ရှိနေသေးသည်။
လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ရှုပ်နေစေချင်သည့်အခါတိုင်း ရွှေ့စရာ ကျောက်တုံးများ ပေါ်လာတတ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက အီလီနော်အား ထိန်းသိမ်းရေး အခန်းသစ်များနှင့် ဆေးခန်းကြားရှိ လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးရာတွင် ကူညီပေးသည်။ အစောင့်တစ်ဦးက တာဝန်ကျရာနေရာတွင် စေတနာအလျောက် သွားရောက်နေရာယူသည့်အခါတိုင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ငွေရောင် အရိပ်များ ယှဉ်တွဲလာတတ်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ကျောက်တုံးကို ချလိုက်ချိန်တွင် သူမ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ရှင် ကောင်စီခန်းကို သွားလို့ရပါတယ်။”
“ဒီမှာပဲ ကျွန်တော် အသုံးဝင်ပါတယ်။”
“ရှင်က အဲဒီ တံခါးပေါက်ကို ကြည့်နေတာ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် ရှိပြီ။”
“ကျွန်တော် နှစ်ခုစလုံး လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အတူတူ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အက်ဗလင် ထွက်လာချိန်တွင် သူမ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
ကြောက်ရွံ့နေပုံတော့ မဟုတ်။
သူမ စကားမပြောမီတွင် ၎င်းအဓိပ္ပာယ်ကို ကြိုတင်မဆုံးဖြတ်မိစေရန် ကျွန်တော် ကြိုးစားသည်။
“သူက မြစ်က အဲဒီမှာ ရှိနေသေးလားလို့ သိချင်နေတယ်။”
ကျွန်တော် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တဲ့ မြစ်ကို ပြောတာလား။”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူက အဲဒါ ပျက်စီးသွားတာကို မှတ်မိနေတယ်။ မှတ်ဉာဏ်တွေ လှုပ်ရှားလာတိုင်း သူ အဲဒီအသံကို ကြားနေရတယ်။ တိုက်ပွဲတွေက တစ်နေရာရာမှာ ဆက်ဖြစ်နေသေးတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ။”
သူ့ဘဝ၏ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်တွင် တစ်ရာစုကျော်ကြာအောင် ပိတ်မိနေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများက အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမက ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“မင်း သူ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ။”
“ကျွန်မတို့ ရှာဖွေပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။”
“သူ အဲဒီမြစ်နာမည်ကို မှတ်မိသေးလား။”
“သူ ကျွန်မအတွက် ရေးပေးခဲ့တယ်။”
မေးလင်က စာရွက်ငယ်လေးတစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာသည်။
၎င်းပေါ်တွင် စကားလုံး တစ်လုံးသာ ပါရှိသည်။
ဗေယား (Veyr)။
ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပေ။
ညမရောက်မီတွင် မေရီက ရှေးဟောင်း နယ်စပ်စာရင်းတစ်ခုထဲတွင် ၎င်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
နာမည်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မြစ်ကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။
ကုန်သွယ်ရေး မြေပုံတစ်ခုတွင် လီသန် မှတ်မိနေသည့် နေရာအနီး၌ ရေစက်နှစ်ခု၊ ကူးတို့ဆိပ်တစ်ခုနှင့် ဈေးရွာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။
ဆာ့ထ်၏ စစ်ပွဲက သူတို့ဆီ ရောက်သွားသလားဆိုသည်ကို ကျွန်တော်တို့ မသိရပေ။
သူတို့ လုံခြုံကြောင်း လီသန့်ကို ကျွန်တော်တို့ မပြောပြခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်က မြေပုံတွင် ပြထားသည့်အတိုင်း ပြောပြပြီး ၎င်းမြေပုံမှာ မည်မျှဟောင်းနွမ်းနေကြောင်းကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက နောက်ဆုံးရ သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေပေးရမလားဟု မေးမြန်းသည်။
နှင်းခဲများက သတိကြီးစွာဖြင့် အဖြေတစ်ခုကို ပုံဖော်ပေးသည်။
ဟုတ်ကဲ့။
ခုနစ်ခုမြောက် အခန်းကို ခွဲထုတ်ခြင်းသည် စားပွဲပေါ်သို့ ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်သည့်အသံမျိုးနှင့် စတင်သည်။
ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲမှနေ၍ ကြားလိုက်ရသည်။
ဘာမျှ တုန်ခါသွားခြင်း မရှိ။
လမ်းကြောင်းထဲမှ အလင်းရောင်များလည်း ပေါက်ကွဲထွက်မလာပေ။
ဆစ်ဗရန်သည် လီသန့်၏ အခန်းကို သူ့ကို ဝန်းရံထားသည့် လူဆယ့်ခြောက်ယောက်အပေါ်သာ မမှီခိုစေဘဲ အခြားအရာတစ်ခုခုပေါ်တွင် တည်ရှိနိုင်မလား စမ်းသပ်ရန်အတွက် ယာယီ ထောက်တိုင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
သူ့ကို နိုးထလာစေရန်တော့ မလုံလောက်သေးပေ။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှင်းပြထားပြီးဖြစ်သည်။
လီသန်ကတော့ သူတို့ကို စမ်းကြည့်ပေးရန် ထပ်မံတောင်းဆိုခဲ့သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက သီးခြားခွဲထားသည့် နယ်နိမိတ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ မေးလင်က မှတ်ဉာဏ်စွမ်းအားကို ဝင်မရောက်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။ မီရယ်လ်နှင့် အီလင်တို့က အက်ဗလင် တောင်းဆိုထားသည့် ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်၍ စောင့်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာက လီသန် ခွင့်ပြုထားသည့်အတိုင်း သူမ နေထိုင်နိုင်သည့် နေရာတွင် ထိုင်နေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် အက်ဒရီယာနာက ကာကွယ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းကြောင်းထဲမှ ထွက်လာသမျှ လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
တစ်နာရီကြာသည်အထိ မည်သူမျှ ထွက်မလာကြပေ။
ထို့နောက် သောရ်ထံမှ ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာ ရောက်လာသည်။
ယာဉ်တန်းသည် ပျက်စီးနေသည့် ဖြတ်လမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
အော်ဒယ်က တံတား၏ အလယ်ဗဟို တိုင်မှာ ရေမျက်နှာပြင်အောက်တွင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဘရူနီက ၎င်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရာတွင် ကူညီပေးနေသည်။
ကျွန်တော် ထိုသတင်းကို နှစ်ကြိမ်ဖတ်လိုက်သည်။
“တိုက်ခိုက်မှု မရှိဘူးလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“မရှိသေးဘူး။”
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် ကျောက်တုံးများ တအိအိ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ရပ်တန့်ရန် မပြောခဲ့ပေ။
နေ့လယ်နှောင်းပိုင်းတွင် ဆစ်ဗရန် အပေါ်သို့ တက်လာသည်။
သူ့လက်မှာ တံတောင်ဆစ်အထိ စိုရွှဲနေသည်။
“ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ခုနစ်ခုမြောက် အခန်းက သူ့အလေးချိန်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းထားနိုင်ပြီ။”
“ဘယ်လောက်ထိလဲ။”
“သူ စကားပြောတဲ့အခါ ဘေးက အခန်းတွေ မတင်းကျပ်တော့လောက်အောင်ထိတော့ ရောက်သွားပြီ။”
ကျွန်တော် အနီးဆုံး အုတ်မြစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဆစ်ဗရန်က ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ရှင် ဒဏ်ရာရထားတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့—”
အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်ပြီးနောက် အလုပ်ရုံဘက်သို့ ဆက်ထွက်သွားသည်။
အက်ဗလင်က နောက်မှ လိုက်လာသည်။
သူမသည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်ချပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ မှီလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်မတို့ကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ဒါနဲ့ မင်းတို့လည်း ရပ်လိုက်တာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲဒီ ထောက်တိုင်က မနက်ဖြန်အထိ ခံနိုင်ပါ့မလား။”
“ဆစ်ဗရန်ကတော့ ခံနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်။ ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူကလည်း စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ပုခုံးဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်တော် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုမျှ မမေးဘဲ သူမကို ဖက်ထားပေးလိုက်သည်။
သောရ်၏ ဒုတိယမြောက် သတင်းစကားမှာ နေဝင်ပြီးနောက် ရောက်လာသည်။
တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဖြတ်လမ်းကို ကျော်လွန်ပြီးမှ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
မြင်းစီးစစ်သည်အချို့က ဘဲလ်ဝဲလ်သာကို အာရုံလွှဲရန် ကြိုးစားနေစဉ် အခြားအဖွဲ့တစ်ခုက သစ်ပင်များကြားမှနေ၍ စပါးသယ်ယာဉ်များဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
သူက ယာဉ်တန်းနှင့်အတူ ဆက်နေခဲ့သည်။
သောရ်က ဘေးတိုက်တိုက်ခိုက်မှုကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဘရူနီက အလွတ်ယာဉ်တစ်စီးကို ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတွင် မှောက်ချလိုက်သဖြင့် ဒန်ရန်းစစ်သည်များ ၎င်းနောက်တွင် ခံစစ်ပြင်ရန် အချိန်ရသွားခဲ့သည်။
ယာဉ်တန်းသည် သတ်မှတ်ထားသည့် အကူအညီပေးမည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အစောင့်လေးဦး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။
မည်သူမျှ ပျောက်ဆုံးခြင်း မရှိပေ။
စပါးများမှာ ဒန်ရန်းတပ်ဖွဲ့၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် မြို့တော်ဆီသို့ ဆက်လက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ကြေညာလောက်သည့် ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲမျိုး မဟုတ်ပေ။
ရန်သူ့ခံတပ်လည်း ကျဆုံးသွားခြင်း မရှိ။
ယာဉ်တန်းများက အချိန်မှန်တွင် လမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လက်နက်ကိုင်လူများက ၎င်းတို့ကို စွန့်မသွားခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ လူများ အစာစားနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။
မေရီက ကွန်ကော်ဒီယာနှင့် ဘုရင်မကြီး အီဆာဘက်တို့ထံ မိတ္တူများ ပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို တတိယမြောက် စာရွက်တစ်ရွက် ပေးသည်။
အော်ဒယ်က တံတားအောက်ရှိ ပျက်စီးမှုကို ပုံဆွဲပြထားသည်။
တံတားတိုင်မှာ ရေအောက်ဘက်ရှိ ကာကွယ်ထားသည့် နေရာမှနေ၍ အားနည်းသွားအောင် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှာ ကမ်းပါးမှနေ၍ မမြင်နိုင်သည့်နေရာဖြစ်သည်။
ပုံဆွဲချက်ဘေးတွင် သူက မှတ်စုတိုလေး ရေးထားသည်။
“ဒါကို လုပ်ဖို့ အချိန်ယူရတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ယာဉ်တန်းတွေ ဘယ်ဖြတ်လမ်းကို သုံးမလဲဆိုတာ ကြိုသိနေတယ်။”
ကျွန်တော် ထပ်ဖတ်ကြည့်သည်။
ထိုလမ်းကြောင်းမှာ ဒန်ရန်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ မသဘောတူညီကြမီကတည်းက ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ရန်သူ့ကင်းထောက်တစ်ယောက်က ခန့်မှန်းမိသွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကုန်သည်တစ်ယောက်က ပြောမိတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
တစ်ယောက်ယောက်က သတင်းကို ရောင်းစားလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပေ။
“အီလီဇာကော။”
“အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “ဒန်ရန်းက ဘုရင်ကြီး သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ ဆက်သွယ်သူကတစ်ဆင့် ဒီပုံကို လက်ခံရရှိပါလိမ့်မယ်။”
“စွပ်စွဲချက်တွေတော့ မပါဘူးပေါ့။”
“သက်သေက အရင်ပါ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဆာ့ထ်က ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားမိသွားပြီ။
အခုတော့ သူ ဘယ်လောက်အထိ မြင်နိုင်စွမ်းရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ လေ့လာရတော့မည်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မိသားစုအခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကာရိုလိုင်းက မီရယ်လ်ကို မှီလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်တော့်သားလေးက ဂျူလီယန်ရဲ့ စာအုပ်ပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက်တင်လျက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။
ဟယ်လီနာနှင့် လစ်ဘက်သ်တို့က မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။ ဘုရင်မကြီး အီဆာဘက်က ယာဉ်တန်းအစီရင်ခံစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူတို့နှင့် လာရောက်ပူးပေါင်းသည်။ သူမ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်ကစ၍ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို သူမ ပေါင်ပေါ်တွင် မတင်ထားတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ဂျူလီယန် ရေးထားသည့် စာမျက်နှာများကို ဖတ်ရှုနေသည်။
“မင်း အများကြီး ရေးထားတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က မော့ကြည့်သည်။
“အမေက ပိုပြီး မှတ်မိနေလို့ပါ။”
“ကက်ဆီယာလား။”
“အချို့အချက်တွေက မမှန်ဘူးလို့ သူက ပြောတယ်။”
မီးဖိုနှင့် အနီးဆုံး ကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ ကက်ဆီယာက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
“မမှန်ဘူးလေ။”
မီရယ်လ်က ကာရိုကို မနိုးစေဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်ကို စာအုပ်အောက်တွင် ထည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ရွက်က ဒီနေရာအကြောင်း။”
“ဒီနေရာအကြောင်း ဟုတ်လား။”
“မြင်းအကြောင်းနဲ့ ကြက်အကြောင်းလေ။”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က စာရွက်များကို သေချာစွာ ပြန်ပေးသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့ဖခင်၏ ဇာတ်လမ်းများကို အရင်ဆုံး ရေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူ့ဇာတ်လမ်းတွေဘေးမှာ တခြားသူတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေလည်း ရှိနေပြီ။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်၊ အက်ဒရီယာနာတို့နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်အောက်ရှိ လမ်းမတစ်လျှောက် မီးအိမ်များ ရွေ့လျားနေသည်ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်နေရသည်။ အလုပ်သမားများက အရှေ့ဘက်နယ်မြေမှ ပြန်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်စုက လမ်းဖြတ်ကူးနေချိန်တွင် ကယ်ဆယ်ရေးယာဉ်တစ်စီးက ခဏ စောင့်ပေးနေသည်။
ထိုလမ်းပိုင်းတွင် မည်သည့်အရာမျှ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း မရှိပေ။
ဒီညအတွက်တော့ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုပင်။
ကလေးတွေကို အိပ်ရာမသိမ်းခင်မှာပင် သတင်းပေးပို့သူတစ်ဦးက ကျွန်တော်တို့ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
စာလွှာက မေလင်ထံမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
လီသန်က ထပ်ပြီး ရေးလိုက်ပြန်ပြီ။
သတိပေးချက် မဟုတ်။
ရပ်တန့်ပေးရန် တောင်းဆိုချက်လည်း မဟုတ်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ညီမက ကူးတို့ဆိပ်အနီးမှာ နေခဲ့တယ်။
ထိုစာကြောင်းအောက်တွင် စာလုံးအသေးလေးများဖြင့် ရေးထားသည်။
သူမရဲ့ နာမည်က အန်နက်။
အက်ဗလင်က စာသားများကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
ဘာတွေ ထပ်တွေ့ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ခန့်မှန်းမပြောကြပေ။
ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ မှတ်တမ်းဟောင်းတွေ ရှိကောင်းရှိနေနိုင်မည်။
သားသမီးတွေ။
မြေးတွေ။
မြစ်နားက အိမ်တစ်အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရ နာမည်တစ်ခု။
“ကျွန်တော်တို့ ကူးတို့ဆိပ်ကနေ စတင်ကြမယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ့ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စာရွက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူက စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်ဆီသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လှန်လိုက်သည်။