အခန်း ၃၂၈။ မှန်ချပ်များအတွင်း သိမ်းဆည်းထားသော ဆောင်းရာသီများ
ပထမဆုံး ချို့ယွင်းချက်ပါသော ဂိုလမ်သည် ရေချိုးခန်းတစ်ခုလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းသယ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ဒုတိယမြောက် ဂိုလမ်ကမူ ၎င်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြန်သည်။
ပထမဂိုလမ်၏ အပေါ်တွင် တက်ထိုင်လိုက်ခြင်းဖြင့် တားဆီးခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက ဤလုပ်ရပ်သည် ချီးကျူးစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။
ယခုမူ ဂိုလမ်နှစ်ကောင်သည် အောက်ဘက်ခြံဝင်းကို သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။
တစ်ခုမှာ အခြားတစ်ခု၏ အလေးချိန်အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
အပေါ်မှ ဂိုလမ်က အောက်ကောင်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေ၏။
ရေချိုးသူ သုံးဦးက ဘေးလွတ်ရာမှ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
တစ်ဦးမှာ ဆံပင်ပေါ်တွင် ဆပ်ပြာမြှုပ်များပင် ကျန်နေသေး၏။
ပယ်ရင်သည် ကက်စတယ်လန်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဒုတိယကောင်က အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိသွားတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ပြီးတော့ ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းလိုက်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင် သူက အောင်မြင်သွားတာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
အီလီနော်သည် ထိုဂိုလမ်နှစ်ကောင်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ကို ခွဲထုတ်လို့ မရဘူးလား”
“ရတယ်”
“အလုပ်ရုံကို ရွှေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး မပါဘဲနဲ့လား”
ကက်စတယ်လန်၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
“အဲဒီညွှန်ကြားချက်က သူတို့ဆီမှာ မရှိခဲ့ဘူး”
အီလီနော်က ပယ်ရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်မှာ ကြမ်းခင်းကျောက်တုံးများကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေဟန် ရှိသည်။
“မင်း သူတို့ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
“အားလုံး ရေချိုးပြီးသွားရင် ရေချိုးခန်းကို ရွှေ့ရမယ်လို့ ပြောလိုက်တာ”
“ပြီးတော့?”
“အတွင်းထဲကလူတွေ အားလုံး ရေချိုးပြီးပြီလို့ တစ်ကောင်က ကောက်ချက်ချလိုက်တာပေါ့”
ဆံပင်ပေါ် ဆပ်ပြာမြှုပ်များ ကျန်နေသေးသည့် လူက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မပြီးသေးဘူးခင်ဗျ”
ပယ်ရင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီကောက်ချက်က မှားနေတယ်”
ကက်စတယ်လန်က ဂိုလမ်နှစ်ကောင်လုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဘရူနီက အပေါ်မှ ဂိုလမ်ကို မလိုက်သည်။ အလုပ်သမား သုံးဦးက အောက်မှ ဂိုလမ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။
မည်သည့်စက်ရုပ်ကမျှ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ပါ။
သူတို့ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားနိုင်လောက်သည့် အသိစိတ်လည်း မရှိကြပါ။
ပယ်ရင်မှာမူ ထိုသုံးဦးလုံးအတွက် ရှက်ရွံ့မှုများ အလုံအလောက် ရှိနေသည်။
မေရီသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရောက်လာသည်။
“ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသူတွေ ရှိလား”
“မရှိဘူး” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ပစ္စည်းပျက်စီးမှုကော”
“ရေဆင်းပိုက် တစ်ခုတော့ ပျက်သွားတယ်”
“အကြောင်းအရင်းက?”
ပယ်ရင်က ရေချိုးသူများဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာသာစကားမှာ ဝေဝါးမှု ရှိနေလို့ပါ”
ကက်စတယ်လန်က သူ့ကို ပြင်ပေးသည်။
“စီရင်ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းဆိုင်ရာ ဗိသုကာပုံစံ မလုံလောက်ခြင်းကြောင့်ပါ”
မေရီက နှစ်ခုလုံးကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ခွင့်ပြုချက်ရထားသော ဂိုလမ် လေးရာကိုးဆယ့်ရှစ်ကောင်မှာ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်နှစ်ကောင်ကိုမူ ပုံသွင်းခန်းသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
သူတို့၏ ကျောက်သားများကို ပြန်လည် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ရိုးရှင်းသော အူတိုင်များကို စစ်ဆေးကြည့်မည်။
အကယ်၍ တစ်ခုခုက အသိစိတ် တိုးတက်လာသည့် လက္ခဏာ ပြသလာပါက အလုပ်ကို ချက်ချင်း ရပ်ဆိုင်းလိုက်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် မည်သည့်ကောင်မျှ ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ပါ။
သူတို့က မကောင်းသည့် ရွေးချယ်မှုမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါ။
သူတို့က ဘာကိုမှ ရွေးချယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
ဒါကပင် ပြဿနာဖြစ်သည်။
“မင်းဆိုလိုချင်တာကို ကိရိယာတစ်ခုကို ပြောပြလို့ မရဘူး။ သူတို့ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြောပြရမှာ” ဟု အီလီနော်က ပယ်ရင်ကို ပြောသည်။
“ဒါက ကန့်သတ်ချက် များလွန်းသလိုပဲ”
“သူက ကိရိယာတစ်ခုပဲလေ”
ပယ်ရင်က တိတ်ဆိတ်နေသော ဂိုလမ်များဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် နံနက်စာ မစားမီ ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
နှင်းခဲတံခါးက စောင့်ကြိုနေသည်။
တံခါးဘောင်တစ်ခုလုံး နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
သတင်းစကားကတော့ မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ငါတို့ကို မအရည်ပျော်ပါစေနဲ့။
သူ ဆောင်းရာသီများကို စုဆောင်းနေပြီ။
ဆစ်ဗရင်သည် နှင်းခဲများကို မြေပုံဆွဲရင်း တစ်ညလုံး အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။
ပါးလွှာသော စာရွက်အပိုင်းအစများက လမ်းလျှောက်လမ်း၏ နံရံတစ်ခုလုံးတွင် ကပ်ထားသည်။
တစ်ခုချင်းစီတွင် မတူညီသော ပုံဆောင်ခဲပုံစံများ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်ပါ။
သူက တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ၅၃ နှစ်က ဆောင်းရာသီမှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာ”
“ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“အလယ်က အကိုင်းအခက်တွေက ပြာမှုန်တွေကြောင့် ထိခိုက်ထားလို့လေ”
“အဲဒါက ကျွန်တော့်မေးခွန်းအတွက် အဖြေမဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဟုတ်တယ်”
ဟယ်လဝမ်အနီးတွင် အီလီနော် ဘယ်လို ခံစားရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်စပြုလာသည်။
ဆစ်ဗရင်၏ နယ်ပယ်က ရေခဲကို တည်ဆောက်ပုံအဖြစ် ရှုမြင်သည်။
ပုံဆောင်ခဲ။ ပုံစံ။
အေးခဲသွားသည့်အခါ ရေက သူ့ကိုယ်သူ အနားသတ်များဖြင့် စီစဉ်လိုက်သည့် ပုံစံ။
ကျွန်တော့်ဆောင်းရာသီကတော့ ပို၍ ကွဲပြားသည်။
အအေးဓာတ်။ နှင်း။ ထိန်းသိမ်းခြင်း။ ငြိမ်သက်ခြင်း။
ရာသီဥတုကိုယ်တိုင်နှင့် ၎င်းကို ဖြတ်သန်းလာသည့် မုန်တိုင်းများ။
တံခါးပေါ်က ရေခဲပြင်က ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းအားမဟုတ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှန်တရားများ။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဆောင်းရာသီ၏ နမူနာများကို စုဆောင်းပြီး သူတို့အားလုံးတွင် တူညီနေသည့်အရာဖြင့် သော့တစ်ခု တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။
ဆစ်ဗရင်က တည်ဆောက်ပုံကို ဖတ်နိုင်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုရာသီက မှတ်မိနေသည့်အရာကို ကြားနိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ဒီတံခါးကို ဘေးကင်းအောင် ဖွင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
ဒါက တမင်တကာ လုပ်ထားပုံရသည်။
မေလင်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်များ ကိုင်ဆောင်၍ ရောက်လာသည်။
သူမအတွက် တစ်ခွက်၊ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခွက်။ ဆစ်ဗရင်အတွက်တော့ မပါပါ။
သူက သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှေးဟောင်းရေခဲတွေကို စစ်ဆေးနေချိန်မှာ မင်းက မသောက်ဘူးလေ”
“ခင်ဗျားကတော့ သောက်တယ်”
“ကျွန်တော့်ခွက်က လမ်းလျှောက်လမ်းရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ”
သူမက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သူ့ပုံဆွဲထားသည့် စာရွက်များဘေးတွင် ခွက်တစ်ခွက် ရှိနေသည်။
လက်ဖက်ရည်က အစိုင်အခဲ ဖြစ်သွားပြီ။
ဆစ်ဗရင်က ထိုခွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်အချက်ကို ထောက်ခံနေတာပဲ”
မေလင်က ကျွန်တော့်ခွက်ကို ပေးသည်။ လက်ဖက်ရည်က နွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
“မှတ်ဉာဏ်တွေကို ကြားနေရလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တချို့တော့ ကြားရတယ်”
“မထိဘဲနဲ့လား”
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့က ဘာတွေ ပြောနေလဲ”
မေလင်က တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့အားလုံးက မှတ်ဉာဏ်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ”
သူမက ပိုနီးကပ်အောင် တိုးလာသည်။
“တချို့က ညွှန်ကြားချက်တွေ”
“အိုသဲလော့စ်ဆီကလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ တချို့က သတိပေးချက်တွေ။ တချို့ကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်တိုင် ပြန်မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတာ သိထားတဲ့လူတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ”
ဆစ်ဗရင်က စာရွက်ပေါ်ရှိ အကိုင်းအခက်ပုံစံတစ်ခုကို လက်ဖြင့် လိုက်ရေးနေသည်။
“ဒီပုံစံက ၁၇ ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေတယ်”
“လူ ၁၇ ယောက်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ဒါမှမဟုတ် ဆောင်းရာသီ ၁၇ ခု ဖြစ်နိုင်တယ်”
မေလင်က နားစွင့်နေသည်။
“နှစ်ခုလုံးပဲ”
နံနက်ခင်း ကင်းလှည့်ခြင်း အပြီးတွင် အက်ဗလင် ရောက်လာသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများတစ်ဝိုက်တွင် သူတော်စင်တို့၏ အလင်းရောင်များ ရှိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာလည်း သူမနှင့်အတူ ပါလာသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော လမ်းကြောင်းထဲ ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များတွင် ငွေရောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ဒီတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက် စောင့်ကြပ်နေတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အတွင်းထဲကလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“နှစ်ဖက်စလုံးက”
ကက်စတယ်လန်က သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“အပြင်ဘက်က အစောင့်က မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ ဆေးရုံရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုပါ”
“အတွင်းဘက်ကရော”
“မသိရပါဘူး”
အက်ဒရီယာနာသည် လက်တစ်ဖက်ကို ရေခဲအနီးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်တယ်”
တံခါးက တုံ့ပြန်မှု မရှိပါ။ သူမ လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
အော်ရီလီယာက ငွေရောင်ခွက်ကို ယူလာသည်။
အီလာရာ၏ အရိပ်ထင်ဟပ်မှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
အကျဉ်းချခံထားရသည့် သူတော်စင်မလေးက ပို၍ ဝေးကွာသွားသယောင် ရှိသည်။
နာကျင်မှုများက သူမ၏ နောက်တွင် ရေနက်များလို လှုပ်ရှားနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ဆီ မရောက်နိုင်ပါ။ ထိန်းချုပ်ခံထားရသည်။
အက်ဗလင်က ခွက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဒီအခန်းက ဘာအခန်းလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား”
“စောင့်ဆိုင်းရမည့် ရပ်ကွက်တစ်ခု”
“ဘယ်သူတွေအတွက်လဲ”
“ကုသမှုကို မခံနိုင်သေးတဲ့ လူတွေအတွက်”
“သူတို့ကို အေးခဲထားတာလား”
“ထိန်းသိမ်းထားတာ”
ကျွန်တော် ထိုကွဲပြားမှုကို ခံစားမိသည်။
ရေခဲအတွက် ရေခဲသက်သက် မဟုတ်ပါ။
ကုသမှု အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်အထိ အသက်ကို ထိန်းထားပေးရန် ဆောင်းရာသီကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။
ရွေးချယ်ထားပါက ဒါသည် ကရုဏာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မရွေးချယ်ထားပါကမူ အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့မည်။
“လူနာ ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ” အက်ဗလင်က မေးသည်။
အီလာရာက နှင်းခဲတံခါးဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“၁၇ ယောက်”
ဆစ်ဗရင်က သူ၏ စာရွက်ပေါ်ရှိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ထိလိုက်သည်။ သူ မှန်နေသည်။
“သူတို့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“နန်းတော်က ဒီရပ်ကွက်ကို လိုအပ်ခဲ့တယ်”
“ကျွန်တော် မေးတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
အီလာရာ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“ပထမဆုံး ပြောင်းလဲမှုတုန်းကတော့ ကျွန်မ မမှတ်မိဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဆောင်းရာသီ စစ်ဆင်ရေးတွေမှာ ဒဏ်ရာရလာတဲ့သူတွေ ဒီအခန်းထဲ ရောက်လာကြတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်တွေ၊ ကင်းထောက်တွေ၊ ဆေးဆရာတွေ။ စစ်တပ်တစ်ခု ဘာလို့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့လဲဆိုတာ သိတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေပေါ့”
“အိုသဲလော့စ်က သူတို့ရဲ့ ဗဟုသုတတွေကို သိမ်းဆည်းထားတာပဲ” ဟု မေလင်က ဆိုသည်။
အီလာရာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ကျရှုံးမှုတွေကိုလည်းပဲ”
ကျွန်တော် ထိုသတင်းစကားကို ပြန်တွေးမိသည်။
သူ ဆောင်းရာသီများကို စုဆောင်းနေပြီ။
ရာသီဥတု သက်သက် မဟုတ်ပါ။
၎င်းတို့ကို နားလည်သော လူများ။
အေးခဲနေသော တောင်ကြားလမ်းကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည့် တပ်မှူး။
အအေးဒဏ်က ဖုံးကွယ်ထားသော ဒဏ်ရာများကို သိသည့် ဆေးဆရာ။
နှင်းတွေက အကွာအဝေးကို ဘယ်လို လိမ်ညာပြသလဲဆိုတာ နားလည်သည့် ကင်းထောက်။
အေးခဲမှုက အပင်၏ အမြစ်များကို မသတ်ဘဲ ဘယ်လို ကာကွယ်ပေးသလဲဆိုတာ သိသည့် လယ်သမား။
လူတိုင်းကို အသုံးဝင်မည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် လျှော့ချထားသည်။
ဆောင်းရာသီတိုင်းကို ညွှန်ကြားချက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။
“ဆာ့ထ်က သူတို့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ” အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“အောင်ပွဲ” ဟု အီလာရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အိုသဲလော့စ်ကကော”
အီလာရာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူ့ကို ငြင်းပယ်နိုင်မယ့်သူအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု”
ခွက်ထဲမှ ရေများ တုန်ခါသွားသည်။ အော်ရီလီယာက ခွက်ကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
“အီလာရာ၊ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် သူတို့ကို လွတ်မြောက်သွားစေမလား”
“မလွတ်ဘူး”
“အရည်ပျော်သွားအောင် လုပ်ရင်ကော”
“မရဘူး”
“ဘာလုပ်ရမလဲ”
အရိပ်ထင်ဟပ်မှု ဝါးသွားသည်။
“တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်”
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရေများ အေးခဲသွားသည်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
ဘယ်သူ နိုးနေလဲဆိုတာ မေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို နောက်ဆုတ်စေလိုက်သည်။
လူအုပ်ကြီး မဟုတ်ပါ။ မလိုအပ်သော သက်သေများလည်း မလိုပါ။
နှင်းခဲတံခါးသည် လူနှစ်ဆယ်က သူတို့၏ စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ဖိအားပေးရန် မလိုအပ်ပါ။
လိုအပ်သူများသာ ရှိနေရန်ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်။ အော်ရီလီယာ။
မယ်လင်။ ဆစ်ဗရင်။ အက်ဒရီယာနာ။ ကက်စတယ်လန်။ မေရီကတော့ အတွင်းပိုင်းနယ်နိမိတ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ။ အီလီယန်ကတော့ စိုးရန်၊ မီရယ်လ်တို့နဲ့အတူ ခြံဝင်းထဲမှာ စောင့်နေသည်။ သူတော်စင်မလေးက ပန်းသီးပင်အနီးမှာ ရပ်နေသည်။ အီလီဇာကတော့ အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်ထားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ နိုးနေလဲ”
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။ ကျွန်တော့် အသက်ရှူသံက အငွေ့ပျံသွားသည်။ ဆစ်ဗရင်ကတော့ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် သတိထားမိတာကို သူ သတိထားမိသွားသည်။
“ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အသားကျနေလို့ပါ”
“အဆင်ပြေလိုက်တာဗျာ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
တံခါးတစ်လျှောက်ရှိ ရေခဲများ လှုပ်ရှားလာသည်။ မျဉ်းတစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ကြောင်း။ စာလုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ ခုနစ်ခုမြောက်။
မေရီက ထိုစာလုံးကို ချရေးလိုက်သည်။
“ခုနစ်ခုမြောက်မှာ နာမည် ရှိလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
နှင်းခဲများ ပိုထူလာသည်။ ခဏလောက်တော့ ဒီမေးခွန်းကြောင့် ထိခိုက်သွားမလားလို့ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့နောက် စကားလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ “လီသန်”
မယ်လင် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ လီသန်ကို မှတ်မိခွင့် ရှိမလား”
တံခါးက အဖြေပေးသည်။ ရေခဲရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ကြည်လင်သွားသည်။ အခန်းကို မြင်ရလောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါ။ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မြင်ရလောက်တဲ့အထိတော့ ဖြစ်သည်။ ပွင့်နေသည်။
လူတစ်ယောက် ရေခဲနောက်ကွယ်မှာ ရပ်နေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လဲလျောင်းနေတာ ဖြစ်မည်။ သူ့မျက်နှာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်ကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်ရသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် အရေပြားက ဖြူဖျော့နေသည်။ ဆံပင်များက နဖူးတစ်ဝိုက်မှာ တန်းလန်းဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံး လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့သွားသည်။
သူ အသက်ရှင်နေသည်။ နိုးနေသည်။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိပါ။
အက်ဗလင် ရှေ့တိုးလာသည်။
“ကျွန်မနာမည် အက်ဗလင်ပါ။ ကျွန်မက အော်ရီလီယာရဲ့ ဆေးဆရာနဲ့ သူတော်စင်ပါ။ ခင်ဗျားကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မှော်စွမ်းအားကို စစ်ဆေးခွင့် ပြုပါမလား”
မြင်နေရတဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်က တစ်ချက် မှိတ်ပြသည်။ ပြီးတော့ ပြန်ပွင့်သည်။ ခွင့်ပြုချက် ရလိုက်ပြီ။
အက်ဗလင်က ကြည်လင်နေတဲ့ နေရာပေါ် လက်နှစ်ချောင်း တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အလင်းရောင်က ရေခဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ရေခဲကို အရည်မပျော်စေပါ။ ရေခဲကို ဖြတ်ပြီး နားထောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမမျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“သူ တည်ငြိမ်နေတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ” ဟု နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှ မီရယ်လ်က လှမ်းမေးသည်။
“သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲမှု သိပ်မရှိဘူး”
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
အက်ဗလင်က အီလာရာရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ရေကန်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ”
အော်ရီလီယာက ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
“သူ ကျွန်မတို့ ပြောတာကို ကြားနေရတယ်” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။
မျက်လုံးက သူမဘက်ကို ရွေ့သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူ ပြန်ဖြေလို့ ရမလား”
ကြည်လင်နေတဲ့ နေရာအောက်မှာ နှင်းခဲများ ပေါ်လာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမေးရင် တစ်ခုပဲ မေးသည်။ လီသန် ဒီအခန်းထဲက ထွက်သွားချင်သလား။ ဟုတ်တယ်။ အခု နိုးထချင်သလား။ မဟုတ်ဘူး။ အခု နိုးထလိုက်ရင် အန္တရာယ်ရှိမယ်လို့ သူ ယုံကြည်သလား။ ဟုတ်တယ်။ သူ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိတာလား။ အဖြေရဖို့ အချိန်ပိုယူလိုက်ရသည်။ အားလုံးအတွက်။
ကျွန်တော့် ဆောင်းရာသီက မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ပါ။ မှတ်မိခြင်းဖြစ်သည်။
လီသန်ကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့အထဲမှာ တစ်ခုခုကို ထည့်ထားခဲ့သည်။ ဗဟုသုတ သက်သက် မဟုတ်ပါ။ ရေခဲ အရည်ပျော်တာကို စောင့်နေတဲ့ မှော်စွမ်းအားတစ်ခု။
ဆစ်ဗရင်က ခုနစ်ခုမြောက် ပုံစံကို ဝန်းရံထားတဲ့ မျဉ်းတွေကို စစ်ဆေးသည်။
“အိုသဲလော့စ်က အိပ်ပျော်နေတဲ့သူတွေကို ချိတ်ဆက်ထားတာ”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ”
“အခန်းတိုင်းက နောက်တစ်ခန်းကို ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်”
“ဒါဆို တစ်ယောက်ကို နိုးလိုက်ရင်—”
“ကျန်တဲ့ ၁၆ ယောက်အပေါ် ဖိအား ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က ရေခဲပေါ်မှာ လက်ကို ဆက်တင်ထားသည်။
“လီသန်ကို ခွဲထုတ်လို့ ရမလား”
ဆစ်ဗရင် ချက်ချင်း မဖြေပါ။
“ရတယ်”
“အဲဒီစကားက မသေချာသလိုပဲ”
“အဲဒါကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ ပုံစံကို အရင် ပြန်တည်ဆောက်ရလိမ့်မယ်”
အီလီနော်ဆိုရင် ဒီအပြောကို သဘောကျလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မကြိုက်ပါ။
“သူ့အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မှော်က ဘာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ဆစ်ဗရင် မဖြေခင် နှင်းခဲက အဖြေပေးလိုက်သည်။
“ရှုံးနိမ့်မှု”
မယ်လင် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ တံခါးထဲက မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်။
နှင်းတွေ။ စောလွန်းတဲ့အချိန်မှာ အေးခဲသွားတဲ့ မြစ်တစ်ခု။ စစ်သားတွေ ဖြတ်ကူးနေကြသည်။ ရေခဲအောက်မှာ မီးတွေ ပေါ်လာသည်။ မြစ်က ကွဲထွက်သွားသည်။ ဆာ့ထ် မဟုတ်ပါ။ ဓာတုဗေဒ မီးတောက်ကို သုံးနေတဲ့ လူသားစစ်တပ်။
လီသန် ဒါကို မြင်ခဲ့သည်။ သူ့တပ်မှူးကို သူ သတိပေးခဲ့သည်။ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ရာနဲ့ချီတဲ့လူတွေ သေဆုံးခဲ့သည်။ လီသန် အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့သည်။
အိုသဲလော့စ်က အဲဒီရှုံးနိမ့်မှုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ့အတွင်းထဲကို လုံးလုံးလျားလျား ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ လီသန်ကို နိုးလိုက်တာနဲ့ အဲဒီစစ်မြေပြင်က မှော်စွမ်းအားတစ်ခုအနေနဲ့ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ အေးခဲနေတဲ့ ရေအောက်က မီး။ ဆောင်းရာသီ ကျရှုံးသွားတဲ့ အချိန်ကနေ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လက်နက်။
ကျွန်တော် ဒါကို ဆွဲထုတ်ပစ်ချင်သည်။ စိတ်အားထက်သန်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တူတောင် ပေါ်လာသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ယူရီယာဂရေး”
“ကျွန်တော် သိတယ်”
“တကယ်ပဲ သိရဲ့လား”
ကျွန်တော် လက်ထဲက လက်နက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးကြောင်းတွေက ထိပ်ဖူးမှာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ရေခဲသံချပ်ကာက ကျွန်တော့်ပခုံးတွေပေါ်မှာ စတင် ဖြစ်တည်လာနေပြီ။ လီသန်ရဲ့ မြင်နေရတဲ့ မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် တူကို ဖျောက်လိုက်သည်။ သံချပ်ကာလည်း ပျောက်သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးထဲက ငွေရောင်တွေ မှိန်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက လီသန်ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။
“ကျွန်မနာမည် အော်ရီလီယာပါ”
သူ့မျက်လုံး မှိတ်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု။ သူမ ရပ်သွားသည်။
“ကျွန်မ ခင်ဗျား မြင်နိုင်တဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်။ အဲဒီ မှော်စွမ်းအားကို ကျွန်မ မထိပါဘူး”
သူ့မျက်လုံး ပြန်ပွင့်လာသည်။ အော်ရီလီယာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ မနီးမဝေးမှာ။ ထွက်မသွားဘဲနဲ့ပေါ့။ ဒေါင်း (Dawn) သူမကို နေရာပေးခဲ့တဲ့ နေရာအတိုင်းပါပဲ။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းက လူတိုင်းကို သူမအပေါ် ယုံကြည်လာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့ ကြိုးစားပေးဖို့ မတောင်းဆိုတော့တဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ နယ်ပယ်က ပိုပြီး အားကောင်းလာခဲ့သည်။
မေရီက လက်တွေ့ကျတဲ့ မေးခွန်းကို မေးသည်။
“အိုသဲလော့စ် အခု ဒီအခန်းဆီ ရောက်နိုင်သေးလား”
ကက်စတယ်လန်က အပြင်ဘက်က မျဉ်းတွေကို စစ်ဆေးသည်။
“တိုက်ရိုက်တော့ မရဘူး”
“သွယ်ဝိုက်ပြီးတော့ရော”
“ရတယ်”
“ဘာကနေတစ်ဆင့်လဲ”
အဖြေက လီသန်ဆီကနေ လာသည်။
“ဆောင်းရာသီ”
ကျွန်တော် ချိတ်ဆက်မှုကို ခံစားမိသည်။ တံခါးနားမှာ ကျွန်တော် ဆောင်းရာသီကို သုံးလိုက်တိုင်း သူက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး သိလာသည်။ တံခါးပွင့်လာတာ မဟုတ်ပါ။ သူက သင်ယူနေတာပါ။
အိုသဲလော့စ်က ဆောင်းရာသီကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းထဲ မဝင်ခင် အီလာရာက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ။
ဒီအခန်းက ထောင်တစ်ခု သက်သက် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်လို ဖွင့်ပေးမလဲဆိုတာ လေ့လာဖို့အတွက် ထောင်ထားတဲ့ အစာမျှားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ နှင်းခဲက နောက်က လိုက်လာသည်။ မျဉ်းပါးပါးလေးတစ်ခုက ကျွန်တော့် ဖိနပ်ဆီကို တွားသွားလာသည်။ ဆစ်ဗရင်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုဖွဲ့စည်းပုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ မျဉ်းကြောင်း ပြိုကွဲသွားသည်။
“ဒီနေရာမှာ ဆောင်းရာသီကို ထပ်မသုံးပါနဲ့” ဟု သူ ပြောသည်။
“ခက်လိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် ခက်ခဲတာကိုပဲ ကျင့်သားရအောင် လုပ်ပါ”
အော်ရီလီယာရဲ့ နှုတ်ခမ်း လှုပ်သွားသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ပြောပုံဆိုပုံက မင်းနဲ့ တူတယ်”
“မဟုတ်ဘူး”
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ရိုးရှင်းအောင် ပြောတတ်ကြတယ်”
ဆစ်ဗရင် သဘောကျသွားပုံရသည်။ အော်ရီလီယာကတော့ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးမှုကို ရပ်လိုက်သည်။ လုံလောက်အောင် သိသွားလို့ မဟုတ်ပါ။ လီသန်က ရပ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။
နှင်းခဲက စာလုံးတစ်လုံး ပေါင်းပေးသည်။
“နားပါ”
အက်ဗလင် သူမလက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ကြည်လင်နေတဲ့ နေရာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံး ပျောက်ကွယ်မသွားခင် လီသန် နှစ်ချက် မှိတ်ပြသည်။
မယ်လင် ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိသည်။ ကုဒ်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ကျေးဇူးတင်ခြင်း။ သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း။ ဒါမှမဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း သက်သက် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ပိုလွယ်ကူတဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်အောင် မလုပ်ပေးခဲ့ပါ။ ခုနစ်ခုမြောက် အိပ်စက်သူက တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆီ ပြန်သွားသည်။
ကောင်စီက ပြန်လည်ရရှိထားတဲ့ 'Open Hearth' မှာ အစည်းအဝေး လုပ်ကြသည်။ အဲဒီ မီးဖိုချောင်အသစ်က ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေထဲမှာ အလုပ်အများဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
အာဗင်က မီးဖိုနားမှာ ထိုင်နေသည်။ သူနဲ့ တခြား ပြန်လည်သက်သာလာတဲ့ ဥယျာဉ်မှူးတွေက ဒီအခန်းကို ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach) သုံးဖို့ သဘောတူထားကြသည်။ သူတို့ အဲဒီမှာ တစ်ခါတလေ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ သူတို့ စိတ်ပါတဲ့အခါမှသာ။
ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းက ဝင်ပေါက်ဘေးမှာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လူတိုင်း စားရမည်။
ဒုတိယတစ်ခုကို အောက်မှာ ထပ်ဖြည့်ထားသည်။ အလုပ်က ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုး မဟုတ်။
အာမာယာက နှစ်ခုလုံးကို ရေးခဲ့သည်။ မေရီက ဝါကျအဆုံးသတ်တွေကို ပြင်ပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ သိထားသမျှကို စာရင်းပြုစုသည်။ ထိန်းသိမ်းထားသူ ၁၇ ယောက်။ အားလုံးက အဆင့်ဆင့် နိုးထနေကြသည်။ အားလုံး ချိတ်ဆက်နေကြသည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ မှတ်မိနေတဲ့ ဆောင်းရာသီ ရှုံးနိမ့်မှုတွေကို မှော်စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် ပုံသွင်းပြီး သိမ်းထားသည်။
ဖွဲ့စည်းပုံကို မခွဲထုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို နိုးလိုက်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေ အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မည်။ အိုသဲလော့စ်က စုဆောင်းထားတဲ့ ဆောင်းရာသီ ဗဟုသုတတွေကို ဆာ့ထ်ဆီ ပို့ဖို့ စတင်နေပြီ။ နှင်းခဲတံခါးကတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဖြတ်တောက်ထားပြီး ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။ အတွင်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီခံနိုင်ရည်ကို ဆက်ထိန်းထားသည်။ လီသန်။ တခြားသူတွေလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
“ကျွန်မတို့ ထိန်းသိမ်းရေး ကွန်ရက်ကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ လိုတယ်” ဟု အက်ဗလင် ပြောသည်။
ဆစ်ဗရင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ယူရီယာဂရေးရဲ့ ဆောင်းရာသီကို မသုံးဘဲနဲ့ပေါ့”
အားလုံး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကြသည်။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
“မင်း ရှေ့ကို တိုးလိုက်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် နားထောင်နေတာ”
“မင်း တူကိုလည်း ဆင့်ခေါ်ခဲ့သေးတယ်”
“ခဏလေးပါ”
ဆစ်ဗရင်က ရေခဲဖွဲ့စည်းပုံ အသစ်တွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲပေးလိမ့်မည်။ အက်ဗလင်၊ မီရယ်လ်၊ အီလီယန်၊ စိုးရန်နဲ့ သူတော်စင်မလေးတို့က အိပ်စက်နေသူတွေရဲ့ ဆေးဝါးလိုအပ်ချက်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မည်။
မယ်လင်ကတော့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့သာ သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို လူတွေဆီကနေ ခွဲထုတ်ပေးလိမ့်မည်။
အော်ရီလီယာကတော့ အသင့်အနေအထားနဲ့ ရှိနေပေးပါလိမ့်မယ်။ ဗဟိုချက်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။
အက်ဒရီယာနာက အခန်းတိုင်းကနေ ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach) ဆီကို ကာကွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးပါလိမ့်မယ်။
ကက်စတယ်လန်ကတော့ အဲဒီတံခါးကို အဓိက ရပ်ကွက်တွေနဲ့ သီးခြားခွဲထုတ်ပေးပါမယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဆောင်းရာသီနဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာတစ်ခုမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။
မေရီက တာဝန်တွေကို ဖတ်ပြသည်။
“ယူရီယာမှာ ဘာတာဝန်မှ မရှိဘူး”
“ဒါက လိုတာထက် ပိုပြီး အဆုံးသတ်မြန်လွန်းနေသလိုပဲ”
“ရှင်က အိုသဲလော့စ် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲလေ”
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေတော့ သယ်ပေးလို့ရသေးတယ်”
အီလီနော်က ပုံစံထုတ်ထားတဲ့ စာရွက်သုံးစွက်ကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာသည်။
“သူ ကျောက်တုံးတွေ သယ်ပေးလို့ရတယ်”
မေရီက တာဝန်ကို ပြင်ဆင်သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နေရတာ ပိုသက်သာသွားသလို ခံစားရသည်။ မြို့အတွက် ကျောက်တုံးတွေကလည်း လိုအပ်နေတာပဲလေ။
ဒုက္ခသည်တွေက နေ့တိုင်း ရောက်လာကြသည်။ အရှေ့ဘက် မီးဖိုချောင် စတုတ္ထတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရသည်။ ရေတွင်းနှစ်ခုကိုလည်း ဟယ်လဝမ် စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ပြီးနောက် သုံးခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဂိုလမ်တွေက ရွှေ့ပြောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံချက် ပေးပြီးတဲ့နောက် အများသုံး ရေချိုးခန်းတစ်ခုကိုလည်း ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ရေချိုးမယ့်သူတွေက စာနဲ့ အတည်ပြုချက် တောင်းကြသည်။ မေရီကပဲ ရေးပေးလိုက်သည်။
ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ဂိုလမ်နှစ်ကောင်ကိုလည်း ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေနဲ့ အလုပ်ပြန်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ကောင်က အမိုးပြားတွေ သယ်သည်။ နောက်တစ်ကောင်က တိုင်စိုက်ဖို့ ကျင်းတူးသည်။ နှစ်ကောင်လုံးကတော့ သူရဲကောင်းလုပ်ဖို့ ကြိုးစားမနေကြတော့ပါ။
ပယ်ရင်ကတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရသည်။ ကက်ဆီယာကတော့ နေ့လယ်ခင်း အတော်များများကို အိပ်ရာထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးစေသည်။ ဒါကို မီရယ်လ်၊ အက်ဒရီယာနာ၊ အီလီဇာနဲ့ နယ်မြေကုမ္ပဏီအတွက် တာဝန်ကျတဲ့ ဆရာဝန်တို့က အတင်းအကျပ် စောင့်ကြည့်ထားကြသည်။
ကက်ဆီယာ တစ်ခါတော့ ထွက်ဖို့ ကြိုးစားဖူးသည်။ ဂျူလီယန်က သူမကို တိုင်လိုက်သည်။
သူမက ဂျူလီယန်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်တယ်”
“မင်းက ဖိနပ်စီးထားလို့လေ”
“ငါ စမ်းကြည့်နေတာ”
“တံခါးနားမှာလေ”
“တံခါးနားမှာဆို ပိုတော်တယ်”
မီရယ်လ်က ဖိနပ်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ ကက်ဆီယာလည်း အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်သွားရသည်။ ဂျူလီယန်ကတော့ ကိတ်မုန့်တစ်စိပ် ဆုချီးမြှင့်ခံရသည်။ ဂရေးကိပ်မှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှုပ်ထွေးနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
မိဖုရား အယ်လီဆန်ဒီက မီရယ်လ်နဲ့အတူ ဆေးခန်းမှာ လာကူသည်။ သူမမှာ ကုသပေးနိုင်တဲ့ မှော်စွမ်းအား မရှိပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လူတွေကို စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူမ သိသည်။ ဒါကလည်း မှော်စွမ်းအားလောက်နီးပါး အသုံးဝင်သည်။
မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းကတော့ လက်ခံရေးခန်းမမှာ အလုပ်လုပ်သည်။ မင်းသမီး ရင်နာကတော့ ပျောက်ဆုံးသူတွေရဲ့ စာရင်းဘုတ်တွေကို ထိန်းသိမ်းပေးသည်။ နေရပ်စွန့်ခွာလာရတဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ သရဖူတွေက ဘာမှ အုပ်ချုပ်စရာ မကျန်တော့ဘူးဆိုတာကို လက်ခံရင်း အလုပ်လုပ်စရာ ရှာတွေ့လာကြသည်။
မေရီ သတိထားမိသွားသည်။ သူမက ဒုက္ခသည် ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းတဲ့ ကောင်စီတစ်ခုကို တင်ပြလိုက်သည်။ ဘုရင်တွေ၊ မိဖုရားတွေနဲ့ ဖွဲ့တဲ့ ကောင်စီမျိုး မဟုတ်ပါ။ နေရပ်စွန့်ခွာလာရတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသံကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ကြရမည်။
တချို့က သူတို့ရဲ့ အရင်က ဘုရင်တွေကို ရွေးကောင်း ရွေးလိမ့်မည်။ တချို့ကတော့ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပါ။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေက ဒါကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ နန်းတွင်းအမတ်တချို့ထက် ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနိုင်ကြသည်။
ညစာစားချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့စားပွဲက လူစည်ကားနေဆဲပါ။ မီရယ်လ်က လက်ဖက်ရည်နားမှာ ထိုင်သည်။ ကက်ဆီယာဆီက သိမ်းထားတဲ့ ဖိနပ်တွေက ဟယ်လီနာရဲ့ ကုလားထိုင်အောက်မှာ ရှိနေသည်။ ဂျူလီယန်က အမွှာညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ပန်းကန်တွေ ပြင်ပေးသည်။ အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ ထိုင်သည်။ သူမမျက်လုံးပတ်လည်က ငွေရောင်တွေ မှိန်သွားပြီ။ အက်ဗလင်ရဲ့ သူတော်စင်အလင်းရောင်ကတော့ ရှိနေဆဲပါ။
ဟယ်လီနာက မီရယ်လ် ကာရိုအတွက် ပေါင်မုန့်ကို အပိုင်းပိုင်း လှီးပေးနေတာကို ကြည့်နေသည်။
“သူ မင်းကို ယုံတယ်”
မီရယ်လ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကာရိုက ခွင့်မတောင်းဘဲ သူမပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း အံ့ဩနေပုံပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကလေးတွေက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို အကဲဖြတ်ဖို့ ညံ့ကြတယ်လေ”
“ကောင်းတာပေါ့”
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က နှင်းခဲတံခါးအကြောင်း မေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ သိသလောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ နားထောင်သည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်း အဲဒီနား မကပ်တော့ဘူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာကလည်း ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် ဟုတ်ပါတယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ”
ဂယ်ရစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ ယုံပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း အဲဒီနား မကပ်နိုင်အောင် တားမယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာမို့လို့လေ”
“ဒါကတော့ အားပေးတာနဲ့ မတူတော့ဘူးနော်”
“ဒါက ပိုပြီး လက်တွေ့ကျတာပေါ့”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် အသစ်ဆောက်မယ့် ထိန်းသိမ်းရေးအခန်းတွေအတွက် အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးတွေ သယ်ပေးသည်။ ဆောင်းရာသီ မပါဘူး။ မုန်တိုင်း မပါဘူး။ ခွန်အားပဲ ရှိသည်။
အီလီနော်က နေရာချဖို့ ညွှန်ကြားသည်။ ဆစ်ဗရင်က ကျောက်တုံးတိုင်းမှာ ပုံဆောင်ခဲ ပုံစံတွေကို အမှတ်အသားပြုပေးသည်။ ကက်စတယ်လန်က နှင်းခဲတံခါးနဲ့ အကွာအဝေးကို တိုင်းတာသည်။ ပယ်ရင်က ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတိုင်းကို နှစ်ခါပြန် စစ်ဆေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ အိပ်စက်သူတွေအတွက် သီးခြားစီ အိပ်ရာ ၁၇ ခု ဆောက်ပေးသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက်ပေါ့။ အဲဒါတွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ သေခြင်းဆီ မရောက်သွားစေဘဲ အတွင်းပိုင်း ကွန်ရက်ကို ခွဲထုတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ဒီအလုပ်က ရက်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မည်။ ရက်သတ္တပတ်တွေလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဒါက လက်ခံနိုင်စရာပါ။ လီသန်က ကျွန်တော်တို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားဖို့ တောင်းဆိုထားတာပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီအတိုင်း လုပ်ပါမည်။
သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အခန်းဆီ ပြန်လာခဲ့သည်။ အမွှာတွေက ကလေးအခန်းမှာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ဘေးမှာ လှဲနေသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံးက နိုးနေကြသည်။
ကျွန်တော် အဝတ်အစားလဲပြီး သူတို့ဘေးမှာ ဝင်လှဲလိုက်သည်။ အက်ဗလင်က သူမလက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ် တင်သည်။
“ဆောင်းရာသီ မသုံးနဲ့နော်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ရှင် ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေတယ်”
“မကြာခဏ အေးတတ်ပါတယ်”
“ပိုအေးနေတယ်”
ကျွန်တော် အသက်ရှူလိုက်သည်။ ဆောင်းရာသီက ကျွန်တော့်အတွင်းထဲမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဖိနှိပ်ထားတာ မဟုတ်ပါ။ တိုးချဲ့ထားတာလည်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အရာပါ။
အခန်းထဲ အေးစက်မှုတွေ ရပ်သွားသည်။ အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပိုကောင်းသွားပြီ”
အက်ဒရီယာနာက သူမခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီလိုက်သည်။
“ရှင် တာဝန်မရှိရတာကို မုန်းတယ်မလား”
“ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်ရှိပါတယ်”
“ကျောက်တုံးတွေ သယ်တဲ့ တာဝန်ပေါ့”
“အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပါ”
သူမ ပြုံးသည်။
“ရှင် လီသန်ကို ကယ်ချင်တာမလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ”
“မင်း ကျွန်တော့်ကို တားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမလက်က စောင်အောက်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်သည်။
“အိုသဲလော့စ် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မလုပ်တာကပဲ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ”
ပြောရတာတော့ လွယ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်းတော့ မလွယ်ကူပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒါက ပိုပြီး အရေးပါနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြတင်းပေါက်တွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဟေဗင်ရီးချ်က ဆက်ပြီး ကြီးထွားနေဆဲပါ။ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တွေက ဆယ်လာရဲ့ မီးအိမ်တွေအောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ကွန်ကော့ဒီးယန်း လှည်းတွေက တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်နေသည်။ Open Hearth က ဘာမှမပါဘဲ ရောက်လာတဲ့သူတွေကို ကျွေးမွေးနေသည်။ မီရယ်လ်ရဲ့ ကုလားထိုင်က မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည်အတွက် စောင့်နေသည်။
ကက်ဆီယာရဲ့ ဖိနပ်တွေက သိမ်းထားဆဲပါ။ ဂျူလီယန်ရဲ့ ဖခင်ဦးထုပ်က ကလေးအခန်း တံခါးနားမှာ ရှိနေသည်။ ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေအောက်မှာ လူ ၁၇ ယောက်က တခြားသူတွေ လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီတွေထဲမှာ အိပ်စက်နေကြသည်။
ခုနစ်ယောက်မြောက် တစ်ယောက်ကတော့ နိုးနေဆဲပါ။ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အမြန်နှုန်းကို ကရုဏာလို့ မှားယွင်းပြီး သတ်မှတ်မှာ မဟုတ်တော့ပါ။