အခန်း (၃၂၇) - မိသားစုဝိုင်းထဲက ထပ်တိုးနေရာများ
ပြဿနာက ကုလားထိုင်တွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ ဂရေးကိပ်မှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ ပြဿနာအများစုဟာ နောက်ဆုံးတော့ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ပဲ ဆက်စပ်နေတတ်တယ်။ နံနက်စာ မစားခင်အချိန်မှာ မေရီက ဧည့်ခန်းမကြီးထဲမှာ ရပ်နေတယ်။ လက်တစ်ဖက်မှာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပရိဘောဂတွေက သူ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်စေတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ “ကျွန်မတို့ စားပွဲတစ်လုံး ထပ်လိုတယ်” “ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ တစ်လုံး ထပ်ဖြည့်ထားတာလေ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။ “အဲဒါ ပြည့်နေပြီ” “ကုလားထိုင် နောက်တစ်လုံး ထပ်ဖြည့်လိုက်ပေါ့” “နေရာမှ မရှိတော့တာ” ကျွန်တော် မီးဖိုဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ နေရာတော့ ရှိသားပဲ။ မေရီက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်တယ်။ “အဲဒီနေရာက လူသွားလမ်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေ” “ကြည့်ရတာတော့ ఖਾਲီ (ခါလီ) ပဲ” “လူတွေ ဖြတ်သွားလို့ ရနေလို့ ఖਾਲီ (ခါလီ) ဖြစ်နေတာပေါ့” ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တစ်ခုက ခုံတန်းလျား သုံးခုကို သယ်လာပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ မေရီ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ ဒါတွေကို မှာထားတာ မဟုတ်ဘူး” ပယ်ရင်က ဂိုလမ်နောက်ကနေ ပေါ်လာတယ်။ “ဒီဆွေးနွေးပွဲ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းပြီးသားပါ” ဒုက္ခသည်အုပ်စုတွေ ရောက်လာကတည်းက ဧည့်ခန်းမကြီးက လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေခဲ့တာပါ။ အော်ရင်ရှဲလ်ဘုရင်မ ဆယ်လက်စတင်းက အာဗာရာမင်းသမီး ရီနာဘေးမှာ ထိုင်စားနေတယ်။ ကယ်ဗာရင်ဘုရင်မ အယ်လီဆန်ဒီကတော့ သူ့ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူ အရှေ့ဘက်ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေတယ်။ ဘီလီဆာက မြို့စားကြီးနဲ့ သူ့မိသားစုကတော့ သီးသန့်နေရာ မယူထားပေမဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက တခြားလူတွေထက် စောစောထတတ်တဲ့အတွက် ပူနွေးတဲ့မုန့်တွေနဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာ ထိုင်နေတတ်တယ်။ ဘယ်သူမှလည်း သူ့ကို မကန့်ကွက်ရဲကြဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု။ အက်ဗလင်။ အက်ဒရီယာနာ။ အမွှာညီအစ်မ။ ဟယ်လီနာနဲ့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်။ မီရယ်လ်။ ကက်ဆီယာ။ ဂျူလီယန်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အိမ်ရှင်မိသားစုအတွက်ပဲ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စားပွဲဟာ စောစောရောက်ရင် နံနက်စာနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နိုင်မယ်ဆိုတာကို သိသွားတဲ့သူတွေအားလုံးအတွက် စားပွဲတစ်လုံး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလိုပုံစံကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။ မေရီကတော့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်တာကိုပဲ လိုလားတယ်။ “ဘုရင်မ မီရယ်လ်ကို ဘယ်မှာ ထိုင်ခိုင်းရမလဲ” လို့ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်က မေးတယ်။ မီရယ်လ်က သူ့နောက်ကနေ ဆေးခန်းသုံး အဝတ်စတွေ ထည့်ထားတဲ့ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာတယ်။ “လက်ဖက်ရည်နဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ” အိမ်တော်ထိန်းက လှည့်ကြည့်တယ်။ “ဘုရင်မကြီး၊ ကျွန်တော်ပြောတာက ဘယ်နေရာက ဘုရင်မကြီးအတွက် တရားဝင်နေရာလဲလို့ပါ” “လက်ဖက်ရည်နဲ့ နီးတဲ့နေရာလေ” “လက်ဖက်ရည်နားမှာ ကုလားထိုင် နှစ်လုံး ရှိနေပါတယ်” “ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ကံကောင်းတာပေါ့” သူမက ခြင်းတောင်းကို ဟယ်လီနာဘေးမှာ ချလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ဟယ်လီနာက သူ့ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ကမ်းပေးတယ်။ မီရယ်လ်က လက်ခံလိုက်တယ်။ အိမ်တော်ထိန်းက မေရီ့ဆီ ကြည့်လိုက်တယ်။ မေရီက တစ်ခုခုကို မှတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီကုလားထိုင်က တရားဝင် ဖြစ်သွားပြီ။ ကက်ဆီယာက နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာတယ်။ သူမက မြင်းစီးဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတုန်းပဲ။ အနားစတွေမှာ ရွှံ့တွေပေနေတယ်။ ဆံပင်တွေကလည်း ကျစ်ဆံမြီးကနေ ပြေကျနေတယ်။ သူမက လက်ဖက်ရည်နားက ကျန်နေတဲ့ ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ “အဲဒါ မင်းသမီး အက်ဒရီယာနာရဲ့ နေရာပါ” လို့ အိမ်တော်ထိန်းက ပြောတယ်။ ကက်ဆီယာက မုန့်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ “သူက အခုနောက်ပိုင်း အိပ်တာ နောက်ကျတယ်လေ” ခန်းမတစ်ဖက်မှာ အက်ဒရီယာနာ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်သွားတယ်။ သူ့ဘေးက အက်ဗလင်က မျက်နှာရဲလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလိုက်တယ်။ ကက်ဆီယာက ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြုံးတယ်။ “ညဘက် ကင်းလှည့်တာ ကူညီပေးနေရလို့ အိပ်တာ နောက်ကျတာကို ပြောတာပါ” “မဟုတ်ဘူး၊ နင် ပြောချင်တာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။ “အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့” မီရယ်လ်က ကက်ဆီယာကို တစ်ရှူးတစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ “အကျင့်ပြင်စမ်းပါ” “ကျွန်မ စားနေတာလေ” “အဲဒီနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မဆိုင်ပါဘူး” ဂျူလီယန်က လက်တစ်ဖက်မှာ ကာရိုးလ်ကို၊ နောက်လက်တစ်ဖက်မှာ ဂယ်ရစ်ကို ဆွဲပြီး ဝင်လာတယ်။ ကွယ်လွန်သူ ဘုရင် ရိုဒရစ်ရဲ့ မှော်ဝင်သံခမောက်က ဂျူလီယန်ရဲ့ ကျောမှာ ချိတ်ထားတယ်။ သူ့အတွက်ကတော့ ဝတ်ဆင်ဖို့ အရမ်းကြီးနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဆွဲထားမြဲပဲ။ သံခမောက်က စစ်ပွဲကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါကို တုံ့ပြန်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ အန္တရာယ်ရှိတဲ့အခါ ပူလာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဘယ်သူမှ မသွားဖူးသေးတဲ့ လမ်းတွေကို ပြတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ဘယ်သူမှ မကြည့်တော့တဲ့အချိန်အထိ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတတ်တယ်။ ဒီနေ့မနက်တော့ ကာရိုးလ်က အဲဒီသံခမောက်ကို အပြာရောင်ဖဲကြိုးလေးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတယ်။ ဂျူလီယန်ကတော့ ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။ ကလေးတွေက သူ့ကို မိသားစုစားပွဲဆီ ခေါ်လာတယ်။ ဂယ်ရစ်က ကုလားထိုင်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ “ဂျူလီ” “ကုလားထိုင် မရှိတော့ဘူး” လို့ ဂျူလီယန်က ပြောတယ်။ ကာရိုးလ်က အနီးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကုလားထိုင်” ဂိုလမ်က မလှုပ်ဘူး။ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့သူတွေပဲ သူ့ကို အမိန့်ပေးလို့ရတယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ပယ်ရင်က ဂိုလမ်ကို ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ဘေးမှာ ခုံတန်းလျားတစ်ခု ချထားပေးဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်တယ်။ ဂျူလီယန် ထိုင်လိုက်တယ်။ အမွှာညီအစ်မက သူ့ဘေးမှာ တက်ထိုင်တယ်။ ခုံတန်းလျားက လူကြီး လေးယောက်စာ ဝင်ဆံ့တယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အဲဒီခုံပေါ်မှာ မင်းသားတစ်ပါး၊ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်၊ သစ်သားတုံး ခြောက်တုံး၊ အဝတ်ရုပ် မြင်းရုပ်တစ်ရုပ်နဲ့ မုန့်တစ်ခြမ်းတို့ ပြည့်နှက်သွားတော့တယ်။ မေရီက သူ့လက်ထဲက စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခုံတန်းလျားကို ကြည့်တယ်။ “ကောင်းပြီလေ” ပယ်ရင် ပြုံးလိုက်တယ်။ “ဘာကိုလဲ” “ခင်ဗျား ခုံတန်းလျားကို ခွင့်ပြုလိုက်ပြီလေ” “ကျွန်တော်က ဒါရှိနေတာကို လက်ခံလိုက်တာပါ” “အဲဒါက ခွင့်ပြုချက်ရဲ့ အစပဲပေါ့” အီလီနော်က သူ့နောက်က ဖြတ်လျှောက်ရင်း သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တယ်။ “ရှင် ကိစ္စတွေကို ပိုမဆိုးသွားခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလိုက်ပါ” နံနက်စာစားချိန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာတယ်။ ခန်းမထဲမှာ ဆူညံနေတာကြောင့် ဘယ်သူမှ မကြားလိုက်ကြဘူး။ ဒုက္ခသည်တွေကို နေရာချထားပေးတဲ့သူတွေက စားပွဲတွေကြားမှာ သွားလာနေကြတယ်။ ကွန်ကောဒီးယား အလုပ်သမားတွေက ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်တာဝန်တွေကို စုစည်းနေကြတယ်။ ဂိတ်ကုမ္ပဏီက ကယ်ဆယ်ရေး လှည်းသုံးစီး ရောက်လာကြောင်း အစီရင်ခံတယ်။ ရယ်လန်က စားနပ်ရိက္ခာ စာရင်းအတွက် စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံနေတယ်။ ဟဲလ်ဝင်က ရေစည်တစ်စည်ကို ပယ်ချလိုက်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆီပုလင်းကို အဲဒီဘေးမှာ လာထားထားလို့ပဲ။ အာမာယာက မီးဖိုချောင် ပိတ်ပြီးမှ ရောက်လာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုကို ဆန်ပြုတ် လိုက်ကျွေးနေတယ်။ နတ်ဘုရားတွေက လူသားတွေကြားမှာ ထိုင်စားနေကြတယ်။ ဘုရင်တွေ၊ ဘုရင်မတွေက မုန့်တွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကမ်းပေးနေကြတယ်။ ဂရေးကိပ်ဟာ ဒီလောက်အထိ တော်ဝင်နန်းတော်နဲ့ မတူတဲ့အချိန်မျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ထိန်းသိမ်းထားသင့်တဲ့ နေရာမျိုးလို့ ခံစားရတဲ့အချိန်မျိုးလည်း မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ မေရီက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မတို့ အာဏာပိုင်စနစ်ကို သတ်မှတ်ဖို့ လိုတယ်” ကျွန်တော် ဇွန်းကို ချလိုက်တယ်။ “ဘာလို့လဲ” “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မီရယ်လ် ဆေးခန်းအတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ပေးနိုင်သလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြလို့လေ” “သူ ပေးနိုင်တာပေါ့” “မနေ့က သူ ၁၂ ခုအထိ ခွင့်ပြုချက် ပေးထားတယ်” “ဒါဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က သိမှာပေါ့” “ဘုရင်မတစ်ပါး ဖြစ်နေလို့ စာရင်းကိုင်က လက်ခံပေးလိုက်တာလေ” “သူက ဆေးခန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကုသသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတာပဲ” “အဲဒါက မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ပါ” မီရယ်လ်က ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို ကိုယ်ကိုင်းလာတယ်။ “ကျွန်မ ပတ်တီးတွေ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ” မေရီ ခေါင်းညိတ်တယ်။ “ရှင်ရလိုက်တာက အခမ်းအနားသုံး အပြာရောင်အဝတ်စ သုံးသေတ္တာလေ” “ကျွန်မ သတိထားမိပါတယ်” “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘုရင်မတစ်ပါးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ဆိုတော့ တော်ဝင်အရည်အသွေးမျိုး ဖြစ်ရမယ်လို့ စာရင်းကိုင်က ထင်သွားလို့လေ” မီရယ်လ်က သူ့ဘေးက ခြင်းတောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အဝတ်စတွေကို အသုံးဝင်မယ့် အပိုင်းတွေအဖြစ် ဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ “ဒါက သွေးစုပ်နိုင်တယ်လေ” “အဲဒီကိစ္စ မဟုတ်ဘူး” “အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ အဲဒါပဲ အရေးကြီးတာလေ” မေရီက စာရွက်ကို ကျွန်တော့်ရှေ့ ချလိုက်တယ်။ မီရယ်လ်က လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ ဘုရင်မအဖြစ် ဆက်ရှိနေမယ်။ ကက်ဆီယာက မင်းသမီးအဖြစ် ဆက်ရှိနေမယ်။ ဂျူလီယန်က မင်းသားအဖြစ် ဆက်ရှိနေမယ်။ သူတို့ရဲ့ ဘွဲ့တွေကို အသိအမှတ်ပြုပေးမယ်။ သူတို့က သီးခြားရာထူးတစ်ခုခုကို လက်မခံသရွေ့ သူတို့ရဲ့ အာဏာဟာ ဟေဗင်ရီးခ်ျအစိုးရအဖွဲ့အစည်းအထိ သက်ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အက်ဒရီယာနာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲက သူ့မိသားစုကို အစိုးရအရာရှိတွေ ဖြစ်သွားစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို သီးသန့်နေရာတွေထဲ ဝင်တိုင်း ခွင့်ပြုချက်တောင်းနေရတဲ့ အမြဲတမ်း ဧည့်သည်တွေလိုမျိုးလည်း ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ “မိသားစု” လို့ ကာရိုးလ်က ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ပါးပြင်မှာ ဆန်ပြုတ်တွေ ပေနေတယ်။ ဂျူလီယန်က သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဂယ်ရစ်က မီရယ်လ်ကို လက်ညှိုးထိုးတယ်။ “မိသားစု” ပြီးတော့ ကက်ဆီယာကို ထိုးတယ်။ “မိသားစု” ပြီးတော့ ဂျူလီယန်ကို ထိုးတယ်။ “ဂျူလီ” “သူကတော့ သူ့အတွက် သီးသန့်အုပ်စုနဲ့ပဲ போல” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ ဂျူလီယန် ပြုံးတယ်။ မီရယ်လ်က မေရီရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ပြန်ဖတ်တယ်။ “ဂရေးကိပ်မှာ နေထိုင်ခွင့်၊ အိမ်ထောင်စုရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ဖြင့်” “ဟုတ်တယ်” လို့ မေရီက ပြောတယ်။ “မိသားစုအခန်းတွေထဲ ဝင်ရောက်ခွင့်” “ဟုတ်တယ်” “အိမ်ထောင်စုရဲ့ အကာအကွယ်” “ဟုတ်တယ်” “ဟေဗင်ရီးခ်ျရဲ့ အရိုက်အရာ ဆက်ခံခွင့် မရှိ” “မှန်တယ်၊ ဒါကို ကျွန်မတို့ အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား” “ကောင်စီမှာ နေရာမရှိ” “သီးသန့် ခန့်အပ်တာ ဒါမှမဟုတ် မြို့တော်က နောက်ဆုံး သတ်မှတ်မယ့် စနစ်အရ ရွေးချယ်ခံရတာ မဟုတ်ရင်တော့ မရှိဘူး” “စစ်ရေးအရ အာဏာမရှိ” ကက်ဆီယာ စားတာ ရပ်သွားတယ်။ “လုံးဝမရှိဘူးလား” “စစ်ရေးရာထူးတစ်ခုခုကို စွမ်းဆောင်နိုင်ရင်တော့ ရနိုင်ပါတယ်” လို့ ဘေးစားပွဲကနေ အီလီဇာက ပြောတယ်။ “အက်ဒရီယာနာက ယူရီယာနဲ့ အက်ဗလင်ကို ယူလိုက်လို့ဆိုပြီး စစ်တပ်ကွပ်ကဲခွင့် ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ကက်ဆီယာ စဉ်းစားတယ်။ “ဒါကတော့ တရားမျှတပါတယ်” “နင် စိတ်ပျက်နေတဲ့ပုံပဲ” “ကျွန်မ ဝတ်ရုံတစ်ထည်တော့ ရမယ် ထင်ထားတာ” “Field Company (ဖီးလ်ကုမ္ပဏီ) မှာ ဝတ်ရုံတွေ ရှိတယ်” “ကောင်းတဲ့ ဝတ်ရုံတွေလား” “မဟုတ်ဘူး” ကက်ဆီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “ကျွန်မ မိသားစုသဘောတူညီချက်ကို ပြန်စဉ်းစားချင်တယ်” အက်ဒရီယာနာက ကုလားထိုင် နောက်တစ်လုံး ရှာတွေ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတယ်။ အက်ဗလင်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ စေ့စပ်လက်စွပ်တွေက မနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကလည်း ပြန်တုံ့ပြန်တယ်။ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ လက်စွပ် သုံးကွင်းရဲ့ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတဲ့ မြင်းကြောင်းလေးတွေက တစ်ချက်လောက် တောက်ပသွားတယ်။ စားပွဲမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြဘူး။ ကက်ဆီယာကတော့ သတိထားမိတယ်။ သူက အမြဲတမ်း သတိထားမိတတ်တာပဲ။ အက်ဒရီယာ...
အက်ဒရီယာနာက အဆိုပြုချက်ကို ဖတ်လိုက်သည်။ “လက်ထပ်ပြီးရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ” “ရှင်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး မိသားစုဝင် ဖြစ်လာမှာပါ။ ဖိတ်ကြားချက်အရရော၊ လက်ထပ်ခြင်းအရပါ အကျုံးဝင်ပါတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “ရှင်တို့ရဲ့ မိခင်နဲ့ မောင်နှမတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်ခံသဘောတူညီချက်အတိုင်း အဖွဲ့ဝင်တွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပါ” “ကျွန်မကနေတစ်ဆင့် မဟုတ်ဘူးပေါ့” “ဟုတ်ပါတယ်” မီရယ်လ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “အဲဒါက အရေးကြီးတယ်” အက်ဒရီယာနာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင်တို့ကို ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပစ္စည်းတစ်ခုလို သဘောထားမယ်လို့ ထင်နေတာလား” “မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တော်တော်များများသော နန်းတော်တွေမှာတော့ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြလေ့ရှိတာကိုး” ဘေးစားပွဲကနေ ဘုရင်မ အယ်လစ္စန်ဒါ ကြားသွားသည်။ “အများစုပေါ့” ဒုက္ခသည် ဘုရင်တွေ၊ ဘုရင်မတွေက သူတို့ရဲ့ ဓလေ့တွေကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့ကြသည်။ အချို့နိုင်ငံတွေမှာဆိုရင် ဘုရင်မတစ်ပါးရဲ့ မိခင်က နန်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာတတ်သည်။ အချို့မှာတော့ အခန်းပေးထားပေမဲ့ စကားပြောခွင့် မရှိကြ။ ငယ်ရွယ်တဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးဆိုလျှင်လည်း မင်္ဂလာပွဲ မပြီးခင်မှာပင် သံတမန်ရေးရာ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုအတွက် အသုံးချခံရတတ်သည်။ ငယ်ရွယ်တဲ့ မင်းသားဆိုလျှင်လည်း မိသားစုဇယားကို ဘယ်သူရေးဆွဲသလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး အရိုက်အရာ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ ဓားစာခံ သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။ ဂရေးကိပ်ကတော့ ထိုဓလေ့တွေကို မတော်တဆ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်မိမှာ မဟုတ်ပါ။ မီရယ်လ်က သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့လို့ မိသားစု ဖြစ်လာမှာပါ။ ကက်ဆီယာနဲ့ ဂျူလီယန်တို့ကလည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့လို့ မိသားစု ဖြစ်လာမှာပါ။ အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ထပ်ခြင်းကြောင့် သူတို့ပါ တရားဝင် သတ်မှတ်ချက်ထဲကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ခံရတာမျိုး မဟုတ်စေရပါ။ အီဒရစ်က ဒီခွဲခြားမှုကို သဘောကျသည်။ သဲ့ဆာကလည်း သဘောကျသည်။ ကယ်လ်ဒရစ်ကတော့ နုတ်ထွက်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပိုမိုရှင်းလင်းတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးဖို့ တောင်းဆိုသည်။ မေရီကတော့ အဲဒါကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သဘောတူညီချက်က မေရီ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပြောင်းလဲမှု နည်းသည်။ မီရယ်လ်က ဆေးခန်းကို ပြန်သွားသည်။ ကက်ဆီယာက ဖီးလ်ကုမ္ပဏီနဲ့အတူ မြင်းစီးထွက်သွားသည်။ ဂျူလီယန်က အရှေ့ဘက်ခရိုင်ဘေးက မပြီးသေးတဲ့ ကျောင်းခန်းမှာ သင်ခန်းစာတွေ သွားတက်သည်။ အိမ်ထောင်စု ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ ဝင်ခွင့်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အစောင့်တွေကလည်း သူတို့ကို မှတ်မိနေကြပြီ။ အမွှာညီအစ်မတွေက သူတို့ကို မိသားစုဝင်တွေလို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရိက္ခာစာရင်းတွေပဲ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ မေရီကတော့ ဒါကို လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက်လို့ ယူဆသည်။ ကျွန်တော် နေ့လယ်မတိုင်ခင် အရှေ့ဘက်ခရိုင်ကို သွားလည်သည်။ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်သုံးရာက ဟေဗင်ရီးခ်ျတစ်ခွင်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီ။ နောက်ထပ် တစ်ရာကတော့ စစ်ဆေးမှု ခံယူဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ကျောက်သားကိုယ်ထည်တွေက သစ်သားဘောင်တွေကြားမှာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့က အမိုးတန်းတွေကို သယ်သည်။ ရေနုတ်မြောင်းတွေ တူးသည်။ အုတ်မြစ်တုံးတွေ ချသည်။ လမ်းသစ်တွေ ဖောက်သည်။ ကွန်ကောဒီးယား လက်မှုပညာရှင်တွေက ဟေဗင်ရီးခ်ျရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးသမားတွေနဲ့အတူ သူတို့ကို ညွှန်ကြားနေကြသည်။ ဒုက္ခသည်တွေကလည်း သူတို့ဆန္ဒရှိရင် အလုပ်သမားအဖွဲ့တွေထဲ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ကြသည်။ အလုပ်လုပ်မှ နေစရာရတာမျိုး မဟုတ်သလို၊ နားနေလို့ နေစရာ ဆုံးရှုံးရတာမျိုးလည်း မရှိပါ။ အဲဒီစည်းကမ်းကို ဆောက်လုပ်ရေး ဘုတ်ပြားတိုင်းမှာ ရေးထားသည်။ မေရီ ကိုယ်တိုင် ရေးထားတာ ဖြစ်သည်။ အီလီနော်က ဆောက်လက်စ အိမ်တစ်လုံးဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ ပယ်ရင်က ပုံစံကြမ်းကို ကိုင်ထားသည်။ ဘရူနီက အမိုးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအတော်များများကို ထိန်းထားသည်။ “အောက်ကို နည်းနည်းချလိုက်” အီလီနော်က လှမ်းပြောသည်။ ဘရူနီက ဘောင်ကို ချလိုက်သည်။ “အဲလောက်ကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး” ဘရူနီက ပြန်မြှောက်လိုက်သည်။ “ဘယ်ဘက်ကို” သူက ညာဘက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ “ရှင်ရဲ့ နောက်ထပ် ဘယ်ဘက်လေ” ဘရူနီက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပယ်ရင်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အမိုးက နံရံတွေပေါ် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားသည်။ ဘာမှ ပျက်စီးမသွားပါ။ အီလီနော်က အဆောက်အအုံပတ်လည် လမ်းလျှောက်ကြည့်သည်။ ဘရူနီက စောင့်နေသည်။ “ဘယ်လိုလဲ” သူ မေးလိုက်သည်။ “အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်တယ်” သူ ပြုံးလိုက်သည်။ ပယ်ရင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “အဲဒါ သူပေးတဲ့ အမြင့်ဆုံး ချီးကျူးစကားပဲ” “ကျွန်တော် သိပါတယ်” အီလီနော်က ကြားသွားသည်။ “အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့” အပြေးသမားတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။ ကက်ဆီယာ။ တောင်ဘက်လမ်းမှာ လှည်းမှောက်တယ်။ ကျွန်တော် ရာသီဥတုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ မုန်တိုင်းလည်း မဟုတ်၊ တိုက်ခိုက်ခံရတာလည်း မဟုတ်။ ပျက်စီးနေတဲ့ တံတားတစ်စင်းနဲ့ ဝန်ပိုနေတာပဲ ရှိသည်။ ကျွန်တော် ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကက်ဆီယာက ဒူးလောက်ရှိတဲ့ မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့ဝတ်ရုံက အသုံးမဝင်တော့ပါ။ ဖီးလ်ကုမ္ပဏီစစ်သား နှစ်ယောက်က သူ့နောက်ကနေ ကြိုးကို ဆွဲထားကြသည်။ လှည်းတစ်စီးက ကျိုးနေတဲ့ တံတားအစွန်းမှာ ယိုင်နေသည်။ လူခြောက်ယောက် လှည်းထဲမှာ ကျန်နေသေးသည်။ “ဘာလို့ သူတို့ လှည်းထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။ “မြင်းတွေက ကြောက်ပြီး ရုန်းနေလို့ပါ” “ဘာလို့ ရှင်က မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေတာလဲ” “လှည်းကလည်း ကြောက်ပြီး ယိုင်နေလို့လေ” “လှည်းတွေက အဲဒီလို မလုပ်တတ်ဘူးလေ” “ဒီလှည်းကတော့ လှုပ်တယ်” ကျွန်တော် လှည်းကို မလိုက်သည်။ သတိထားပြီးတော့ပေါ့။ ကက်ဆီယာက ကမ်းဘက်ကို လမ်းပြပေးသည်။ စစ်သားတွေက ခရီးသည်တွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ဘီးတစ်ဘီးက မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တစ်ကောင်က ကောက်ယူပေးသည်။ ဂိုလမ်က ဝန်ရိုးကျိုးနေတာကို မသိဘဲ ဘီးကို လှည်းနဲ့ ပြန်တပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ပယ်ရင်က အဲဒီလို ညွှန်ကြားချက် မပေးထားခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် တားလိုက်သည်။ ကက်ဆီယာ ကမ်းပေါ် တက်လာသည်။ သူ တုန်ယင်နေသည်။ အအေးမိလို့တင် မဟုတ်ပါ။ အက်ဒရီယာနာ ခဏအကြာမှာ ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေ ဝန်းရံပြီး ငွေရောင်တွေ တောက်ပနေသည်။ ကက်ဆီယာက ပြိုကျလာတဲ့ လှည်းအောက်မှာ ရပ်နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာကို သူ ခံစားမိခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ တိုးတက်လာတဲ့ အာဏာစက်က မြို့တစ်ခွင်လုံးအထိ သတိပေးချက်ကို ပို့လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။ သူက ကက်ဆီယာကို သူ့ဝတ်ရုံနဲ့ ပတ်ပေးလိုက်သည်။ “ရှင် သေနိုင်တယ်ဆိုတာ သိလား” “ကျွန်မ မသေခဲ့ပါဘူး” “အဲဒါက ခုခံချေပချက် မဟုတ်ဘူး” “ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဟုတ်ပါတယ်” “ကျွန်မနဲ့ဆို မဟုတ်ဘူး” ကက်ဆီယာရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “နားလည်ပါပြီ” မီရယ်လ်က ဂရေးကိပ်မှာ သူ့ကို စစ်ဆေးသည်။ ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။ “နင်က နံရိုးအဟောင်းနေရာမှာပဲ ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာပဲ” “ကျွန်မက တသမတ်တည်း ရှိတာလေ” “နင်က ခန့်မှန်းရ လွယ်လာပြီ” “ကင်းထောက်တစ်ယောက်အတွက်တော့ အသုံးဝင်မယ့်ပုံပဲ” “လူနာတစ်ယောက်အတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး” မီရယ်လ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးလိုက်သည်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ ကက်ဆီယာ အနားယူဖို့ လိုသည်။ ဖီးလ်ကုမ္ပဏီမှာ မှော်ပညာနဲ့ ကုသပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိသည်။ အီလီဇာက အဲဒါကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်တွယ်သည်။ ကက်ဆီယာ ကန့်ကွက်သည်။ အီလီဇာက သူ့ကို အိပ်ရာထဲမှာပဲ နေမလား၊ စာရွက်စာတမ်းတွေပဲ လုပ်မလားဆိုပြီး ရွေးခိုင်းသည်။ ကက်ဆီယာ အိပ်ရာကို ရွေးလိုက်သည်။ စည်းကမ်းက ထိရောက်သည်။ အဲဒီနေ့ နေ့လယ်မှာပဲ မီရယ်လ်က အက်ဗလင်၊ အိုင်အို၊ အိုင်လင်၊ နဲ့ ဆိုရင်တို့နဲ့အတူ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ခရိုင်ထဲကို ရောက်လာသည်။ လူလေးဆယ့်သုံးယောက်က တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီ။ ဒေါန်က နေ့တိုင်း စကား ပိုပြောလာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ စကားလုံးတိုင်းကတော့ သူ့အပိုင်ပါပဲ။ ပြန်လည်ရရှိထားတဲ့ ဥယျာဉ်မီးဖိုချောင်က အရှေ့ဘက် နေအိမ်တွေကို အစားအစာ စတင် ကျွေးမွေးနေပြီ။ အာဗင်နဲ့ တခြား ဥယျာဉ်မှူးတွေက အဲဒီနေရာကို "Open Hearth" (ဖွင့်လှစ်ထားသော မီးဖို) လို့ နာမည်ပေးလိုက်ကြသည်။ အာမာယာ သဘောတူသည်။ နာရာက ငိုသည်။ သူ ငိုတာကို ငြင်းသည်။ ဘယ်သူမှ မယုံကြပါ။ နှင်းခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ဆေးရုံတံခါးကတော့ ပိတ်ထားဆဲပင်။ သူ့ရဲ့ သတိပေးချက်က မပြောင်းလဲသေးပါ။ "ငါတို့ကို မအရည်ပျော်စေနဲ့။ သူက ဆောင်းရာသီတွေကို စုဆောင်းနေပြီ" ဆစ်ဗရန်က ရေခဲဖွဲ့စည်းပုံကို မြေပုံဆွဲထားသည်။ ကျွန်တော် အဲဒီထဲမှာ ခိုးယူထားတဲ့ ရာသီတွေကို ခံစားမိသည်။ ဆောင်းရာသီရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုများ။ နှင်းမုန်တိုင်းတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မြို့များ။ အေးခဲနေတဲ့ တောင်ကြားတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တဲ့ တပ်မတော်များ။ နှင်းတွေအောက်မှာ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုများ။ အိုသဲလော့စ်တို့ စုဆောင်းထားပြီး ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်း ဗဟုသုတများ။ ကျွန်တော်တို့ တံခါးကို မဖွင့်ခဲ့ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ယူရီယာသာဆိုရင် နေ့လယ်စာ မစားခင်မှာပဲ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကျွန်တော် တိုးတက်လာပြီဆိုတဲ့ သက်သေလို့ ယူဆလိုက်သည်။ အီလီနော်သာဆိုရင်တော့ အဲဒါကို နောက်ကျမှ ဖြစ်လာမယ့် ပျက်စီးမှုလို့ ခေါ်မှာပါ။ လော်ရာက ငွေရောင် ရေကန်ထဲမှာ ခဏတာ ပေါ်လာသည်။ သူက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ ရှိတဲ့ သူတော်စင်ဆန်တဲ့ ရွှေရောင်တွေ ပိုတောက်ပလာသည်။ “ရှင် လမ်းကြောင်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ” လို့ လော်ရာက ပြောသည်။ “ဟုတ်ကဲ့” “ကျွန်မ ပြောတာကို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရလား” “ဟုတ်ကဲ့” “ကျွန်မ သယ်ဆောင်လာတာကို ကြားရလား” အက်ဗလင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။ “နည်းနည်းတော့...” ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက သတိထားမိသွားသည်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူ့ဆီကနေ ဒါကို မယူပါဘူး” လော်ရာ စိတ်အေးသွားသည်။ “ကောင်းပြီ” အော်ရီလီယာက ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ “အပိုင်းတိုင်းက ဘယ်နေရာမှာ ရှိသင့်တယ်ဆိုတာ မသိမချင်း ကျွန်မတို့ ဒီဝန်ကို ရွှေ့မှာ မဟုတ်ဘူး” လော်ရာရဲ့ အရိပ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ပြီးတော့ နှင်းခဲတံခါးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက ဆောင်းရာသီကို ကြောက်နေတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆောင်းရာသီက သူ့ပြက္ခဒိန်အတိုင်း လိုက်မလုပ်လို့လေ” ကျွန်တော် ပြုံးမိမလို ဖြစ်သွားသည်။ အဲဒါက တက်ဆာ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုးပဲ။ အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ မီရယ်လ်က အက်ဗလင်ဘေးမှာ ဆက်ရှိနေသည်။ “နင် သူတော်စင်အဖြစ်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်နေတာပဲ” “ကျွန်မ ဒါကို ရတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာပါ” “တချို့လူတွေကတော့ ဘုရင်မသရဖူကိုတောင် ပထမဆုံးနာရီကတည်းက မထမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး” အက်ဗလင်က ငွေရောင်ရေကန်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ “နင်ရောပဲလား” မီရယ်လ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “လူတိုင်း လိုအပ်တဲ့သူ ဖြစ်အောင် ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဘုရင်မ၊ ကုသသူ၊ ဇနီး၊ မိခင်၊ သင်္ကေတ။ ကျွန်မ ဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် လုပ်နေလို့ ပင်ပန်းနေတာလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်” “အဲဒါက ရင်းနှီးသလိုပဲ” “ဟုတ်တယ်” မီရယ်လ်က အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်ဝန်းအစွန်းက ရွှေရောင်ကို ထိလိုက်သည်။ “ဒီလိုမျိုး သူတော်စင် ဖြစ်မလာပါနဲ့” အက်ဗလင်က သူ့လက်ဖဝါးထဲကို မှီတွယ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်” “ကြိုးစားတယ်ဆိုတာ လက်ခံနိုင်စရာပါပဲ” ညစာစားချိန်မှာ မီရယ်လ်ရဲ့ တရားဝင် ကုလားထိုင်အသစ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေနားမှာ ရှိနေသည်။ ကက်ဆီယာရဲ့ ခုံတန်းလျားကိုလည်း သူ့ဘေးမှာ ရွှေ့ထားလိုက်သည်။ ဂျူလီယန်က ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နဲ့ အမွှာညီအစ်မတွေကြားမှာ ထိုင်သည်။ အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်သည်။ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်သည်။ ဘုရင်မ အယ်လစ္စန်ဒါနဲ့ သူ့မိသားစုက နောက်စားပွဲမှာ လာထိုင်ကြသည်။ ဘုရင်မ ဆီလက်စတင်းလည်း ရောက်လာသည်။ ဘဲလ်ဝဲလ်သာက ဒျူးတစ်ယောက်က နောက်ကျမှ ရောက်လာပြီး မုန့်နားက ကုလားထိုင်ကို မရလိုက်ပါ။ သူ့ခင်ပွန်းကတော့ သူ့အတွက် မုန့်တစ်လုံး ချန်ထားပေးသည်။ လက်ထပ်ခြင်းက တချို့ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပေးသွားခဲ့သည်။
စည်းမျဉ်းတွေထက်စာရင် အိမ်ထောင်ရေးက ကိစ္စအတော်များများကို ပိုပြီး ထိရောက်စွာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဩရန်ရှယ်မှ လာရောက်လည်ပတ်သည့် နန်းတွင်းအမတ်တစ်ဦးက မိသားစုစားပွဲဝိုင်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဘုရင်မကြီး” လူလေးယောက်က မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဒါကတော့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခံထားရတဲ့ ဘုရင်မတွေကို စုစည်းထားရတဲ့အခါ ဖြစ်တတ်တဲ့ အန္တရာယ်ပါပဲ။ သူက မီရယ်လ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဘုရင်မ မီရယ်လ်၊ နန်းတွင်းမိသားစုတွေကို အရှေ့ဘက်ခန်းမတွေထက် အရင် ဝန်ဆောင်မှုပေးသင့်ပါသလား” မီရယ်လ်က သူ့ပန်းကန်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်တံခါးတွေဘက်ကို ကြည့်သည်။ “အရှေ့ဘက်ခန်းမတွေက စားပြီးပြီလား” “မစားရသေးပါဘူး” “ဒါဆိုရင်တော့ မပေးရဘူး” “ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းအရဆိုရင်...” “စည်းမျဉ်းက အစာခြေပေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ” သူ့နောက်ကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ အာမာယာက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အရှေ့ဘက်ခန်းမတွေကို အရင်ကျွေးလိုက်သည်။ နန်းတွင်းစားပွဲဝိုင်းတွေကတော့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ဒီလို စောင့်ဆိုင်းရတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမှလည်း ဆာလောင်မနေခဲ့ကြပါ။ ကက်ဆီယာကတော့ သူ မပင်ပန်းဘူးလို့ အတင်းပြောနေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ညည်းညူနေသေးသည်။ ညစာစားပြီးတဲ့နောက် ကလေးတွေက မိသားစုအခန်းထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ကာရိုးက မီရယ်လ်ရဲ့ ရင်ခွင်မှာ မှီအိပ်နေသည်။ ဂယ်ရစ်က ဂျူလီယန်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ နေရာယူထားသည်။ ဂျူလီယန်ကတော့ သူ့အဘိုးရဲ့ ခမောက်အဟောင်းကို ခေါင်းအုံးပြီး အနားယူနေသည်။ ကက်ဆီယာကတော့ သူ မပင်ပန်းဘူးလို့ တလျှောက်လုံး ပြောနေခဲ့ပေမဲ့ မီးဖိုနဲ့ အနီးဆုံး ကုလားထိုင်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။ မီရယ်လ်က ကြည့်နေသည်။ “သူ ငယ်ငယ်ကဆို နင် အဲဒီလို လုပ်ပေးနေကျပဲ” “မှတ်မိပါတယ်” “သူက အမြဲတမ်း စောင်ကို ကန်ထုတ်ပစ်တာပဲ” ကက်ဆီယာက အိပ်ပျော်နေရင်း လူးလွန့်လိုက်သည်။ စောင်က ပြုတ်ကျသွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက ပြန်ကောက်ပေးလိုက်သည်။ “ခုထိလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟယ်လီနာက မီရယ်လ်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ ခဏလောက်တော့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။ ပြီးတော့ ဟယ်လီနာက ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က နင့်ကို နောက်ကျရင် အဘွားလို့ ခေါ်ကြတော့မှာပါ” မီရယ်လ်က အမွှာညီအစ်မတွေဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့မှာ အဘွားတစ်ယောက် ရှိပြီးသားလေ” “ကလေးတွေက အသုံးဝင်တဲ့ အဘွားတွေကို ကန့်သတ်တတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ” မီရယ်လ် ပြုံးလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ဘယ်လိုခေါ်ခိုင်းရမလဲ” “သူတို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်” “အဲဒါက နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်စရာပဲ” “ဟုတ်ပါတယ်” အခန်းတစ်ဖက်မှာ ဂယ်ရစ် လူးလွန့်လာသည်။ “အဘွား မီရယ်လ်” လို့ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ မီရယ်လ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဟယ်လီနာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ချပြီးသား ဖြစ်ပုံရတယ်” အက်ဒရီယာနာက ပြတင်းပေါက်နားမှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားထဲမှာ ထိုင်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေက မှိန်ဖျော့နေဆဲပင်။ သူ့လက်က အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ပေါ်မှာ တင်ထားသည်။ “ကျွန်မတို့ သူတို့ကို တရားဝင် မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ” “ရှိပြီးသား အရာကိုပဲ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တာပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “အဲဒါ မေရီ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားနဲ့ ဆင်တူလိုက်တာ” “ဒါက သူ့ရဲ့ စာရွက်စာတမ်းလေ” အက်ဒရီယာနာက သူ့အမေနဲ့ မောင်နှမတွေဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူတို့ကို ကျွန်မနဲ့အတူ ပါလာတဲ့သူတွေလို့ပဲ သူတို့ အမြဲခံစားနေရမလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့တာ” “သူတို့က သူတို့ဘာသာ သူတို့ ရောက်လာကြတာပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်” သူက အက်ဗလင်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းတင်လိုက်သည်။ “အဲဒါ အရေးကြီးပါတယ်” သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင်လေးမှာ ကက်စတယ်လန် ရောက်လာသည်။ သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေက တောက်ပနေသည်။ “နောက်ဆုံးအသုတ် ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တွေ ပုံသွင်းတာ ပြီးသွားပြီ” “ငါးရာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့” “စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်လား” “လေးရာကိုးဆယ့်ရှစ်ကောင်ပါ” သူ့နောက်မှာ ရှိတဲ့ ပယ်ရင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ “ကျန်တဲ့ နှစ်ကောင်က ဘာဖြစ်တာလဲ” “တစ်ကောင်က ရေချိုးခန်းကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အမှတ်အသားပါထားတာကို မြင်ပြီး လူတွေနဲ့အတူ အဲဒီရေချိုးခန်းကိုပါ ထမ်းသွားဖို့ ကြိုးစားလို့ပါ” ကျွန်တော် ကြောင်ကြည့်လိုက်သည်။ “ထဲမှာ လူတွေ ရှိနေလား” “သုံးယောက် ရှိပါတယ်” “သူတို့ ထိခိုက်မှု ရှိလား” “မရှိပါဘူး” “သူတို့ အံ့သြသွားလား” “ဟုတ်ကဲ့” “နောက်ဆုံး ဂိုလမ်ကရော” ပယ်ရင်က ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက ကူညီချင်လို့ပါ” မနက်ကျမှပဲ မေးတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဂိုလမ် ငါးရာ။ ဒုက္ခသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတဲ့ နန်းတွင်းမိသားစုသစ်တွေ။ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ဆေးရုံတံခါး သုံးပေါက်။ ဆောင်းရာသီတွေကို စုဆောင်းနေတဲ့ အိုသဲလော့စ်။ နိုင်ငံတွေကို မီးရှို့နေတဲ့ ဆာထရာ။ မြေပုံတွေထက် ပိုမြန်မြန် တိုးချဲ့နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြို့။ ပြဿနာတွေကတော့ ကြီးမားဆဲပင်။ စားပွဲဝိုင်းကတော့ လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ မီရယ်လ်မှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်နားက ကုလားထိုင် ရှိနေပြီ။ ကက်ဆီယာမှာ သူ မလိုချင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတဲ့ ခုံတန်းလျား ရှိနေပြီ။ ဂျူလီယန်မှာ အမွှာညီအစ်မတွေနဲ့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကြားထဲမှာ နေရာ ရှိနေပြီ။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဧည့်သည် ဟုတ်မဟုတ် သိရဖို့ ခန်းမရဲ့ အစွန်းမှာ စောင့်ဆိုင်းနေစရာ မလိုတော့ပါ။ အဲဒီညမှာတော့ ဟေဗင်ရီးခ်ျရဲ့ အနည်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာတော့ ထပ်ပြီး ဆောက်လုပ်စရာ မလိုတော့ပါ။ သူတို့အတွက် နေရာက အဆင်သင့် ဖြစ်နေနှင့်ပြီးသားမို့ပါ။