အခန်း (၃၂၆) - မိသားစုစားပွဲဝိုင်းတွင် နေရာယူခြင်း
မိရယ်လ်သည် ဂရေးကိပ်၏ နန်းတွင်းမိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ သန့်ရှင်းသော ပုဝါများ လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းအတွက် အမိန့်ကြော်ငြာစာ ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့။ ကောင်စီက မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ နံရံအောက်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိသော ရှေးဟောင်းဥပဒေတစ်ခုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။
မနက်စာမစားမီအချိန်တွင် ဆေးရုံဆောင်သို့ လူနာပေါင်း (၇၃) ဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆိုရန်သည် အဝတ်လျှော်ခန်းရှိ ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဗီရိုထဲတွင် ဘာမျှမရှိတော့ချေ။
မိရယ်လ်သည်ခြင်းတောင်း နှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ "နောက်ထပ် အဝတ်တွေကို လျှော်နေတုန်းပဲ၊ ဒီမှာပါတဲ့ အဝတ်တွေကတော့ ခြောက်နေပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဆိုရန်သည် ထိုပုဝါများကို လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲငယ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အိမ်ထောင်စုအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းမှတ်တမ်းက အဲဒီမှာရှိတယ်"
မိရယ်လ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မက အဲဒါကို သိဖို့ လိုတာလဲ" "ခင်ဗျားက ဒီကိစ္စကို စီမံခန့်ခွဲနေတာ လေးရက်ရှိပြီလေ" "ကျွန်မက ပုဝါတွေကို လိုက်ရှာပေးနေတာပါ" "စီမံခန့်ခွဲတယ်ဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုး စတင်တာပဲ"
ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် မေရီ ရောက်လာသည်။ သူမသည် ဆိုရန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိဖုရားမိရယ်လ်၏ အမည်ကို အများပြည်သူဝန်ဆောင်မှုအတွက် နန်းတွင်းပစ္စည်းများ တောင်းခံခွင့်ရှိသူများ စာရင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
မိရယ်လ်သည် ထိုစာရင်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မကို ဟယ်လီနာ ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ အောက်မှာ စာရင်းသွင်းထားတာပဲ" "ဟုတ်ပါတယ်" "အကြောင်းရင်း ရှိလို့လား" "ဟယ်လီနာက ပိုပြီး လုပ်သက်ရင့်လို့ပါ"
ဟယ်လီနာသည် ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမသည် စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါက မှန်ကန်ပါတယ်"
မိရယ်လ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကိစ္စရပ်မှာ ပြီးပြတ်သွားလေပြီ။
ကက်ဆီးယားသည် ကျွန်ုပ်၏ နံနက်စာကို ခိုးစားမိသည့်အတွက်ကြောင့် ဂရေးကိပ်မိသားစုဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမကမူ ဤအချက်မှာ မမှန်ကန်ဟု ငြင်းဆိုသည်။ သူမက ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကိုသာ ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်က ထိုမုန့်ကို မထိရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အဆိုအရ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ မသေချာသေးဟု ဆိုသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ထိုအယူအဆကို ထောက်ခံသည်။ မေရီကမူ ထောက်ခံခြင်း မရှိပေ။ "ပန်းကန်က ယူရီယာဂရေးရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတာလေ" ဟု မေရီက ပြောသည်။ "ပေါင်မုန့်က ပန်းကန်စွန်းမှာ ရှိနေတာကိုး" ဟု ကက်ဆီးယားက ပြန်ပြောသည်။ "ဒါတောင် ပန်းကန်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ" "တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို နယ်နိမိတ်နားမှာ ထားမထားသင့်ဘူး"
အက်ဒရီယာနာသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ အက်ဗလင်ကမူ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မိဖုရားမိရယ်လ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဝင်မပြောတော့ဘူးလား" "မပြောပါဘူး၊ သူမ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြောမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်"
ကက်ဆီးယားသည် အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အက်ဒရီယာနာနှင့် တူလွန်းသဖြင့် ညီအစ်မများမှန်း မည်သူမျှ မသံသယဖြစ်ကြပေ။ ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် တူသည်။ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်ရှိ ခိုင်မာသော မျဉ်းကြောင်းများလည်း တူသည်။ ပြဿနာတစ်ခုကို ပိုရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ရင်း အပြစ်ကင်းစင်သယောင် ဟန်ဆောင်တတ်သည့် အကျင့်လည်း တူသည်။
ကက်ဆီးယားက ပိုငယ်သည်။ ပိုပြီး ရယ်မောလွယ်သည်။ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ရှင်းပြနေမယ့်အစား ပြတင်းပေါက်ကနေ တက်လာဖို့ကို ပိုသဘောကျသည်။
သူမသည် ဟေဗင်ရီးချ်သို့ ရောက်ပြီး ပထမဆုံးလအနည်းငယ်ကို လမ်းကြောင်းများနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးနေရာများကို စူးစမ်းပေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဒုက္ခသည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူမသည် မနက်တိုင်း ကင်းလှည့်ပေးသည်။ သူမသည် ထိုပေါင်မုန့်ကို စားရန် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချက်က သူမ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် နောက်ထပ် ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ကက်ဆီးယားက ပြုံးလိုက်သည်။ "သံတမန်နည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်တာပဲ"
မေရီက တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ "အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ "ဒါက နောက်နောင်အတွက် စံနမူနာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ"
ဂျူလီယန်သည် ကာရိုက သူတို့မိသားစုဝင် ဖြစ်နှင့်ပြီးသားဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အတွက်ကြောင့် နန်းတွင်းမိသားစုဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သံခမောက်ကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ကာ ကလေးထိန်းခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ကွယ်လွန်သူ ဘုရင် ရိုဒရစ်၏ သံခမောက်မှာ သူ့အတွက် ကြီးလွန်းနေသေးသည်။
ထိုသံခမောက်ကို ဂျူလီယန် မမွေးဖွားမီကတည်းက မှော်ပညာဖြင့် စီရင်ထားခဲ့သည်။ သတ္တုသည် လိုင်ရာဒွန်၏ နန်းစဉ်သွေးသားကို မှတ်မိနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အန္တရာယ်နီးကပ်လာလျှင် ပူနွေးလာတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်များ၏ အစိတ်အပိုင်းများကို သူ့အား ပြသတတ်သည်။ အများအားဖြင့်မူ စင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေတတ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူက အသက် (၁၂) နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဟယ်လီနာက သူ့ကို မနက်စာစားချိန်တွင် သံချပ်ကာဝတ်ခွင့် မပြုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကာရိုက သူ့ကို မြင်လိုက်သည်။ "ဂျူလီ" ဂျူလီယန် ရပ်လိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်က အရုပ်တုံးများကို ဆော့နေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဂျူလီ"
ဂျူလီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ကာရိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "ချီ"
ဂျူလီယန်သည် ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ "ကျွန်တော် ချီပေးလိုက်ရမလား" "သူမက မင်းကို တောင်းဆိုနေတာပဲ"
သူမကို ချီလိုက်သည်။ ကာရိုက ချက်ချင်းပင် သူ့အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်က အရုပ်တုံးတစ်ခုကို ဂျူလီယန်၏ ဖိနပ်ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခုကိုလည်း ထပ်တင်သည်။ တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ဂျူလီယန်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီလျက်၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ခြေထောက်နားတွင် အဆောက်အအုံဆောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အခက်တွေ့နေတော့သည်။
"ကျွန်တော် ရွေ့ပေးရမလား" "မရွေ့နဲ့" ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။ ဂျူလီယန်လည်း ထိုနေရာတွင် ငြိမ်နေလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာ ဝင်လာသည်။ သူမသည် ထိုအရုပ်တုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ရွေ့လို့ရတယ်" ဂယ်ရစ်က ကန့်ကွက်သည်။ ဟယ်လီနာကမူ သူမဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ဂျူလီယန်လည်း လွတ်မြောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကာရိုက သူ့ပါးကို ထိလိုက်ပြီး "မိသားစု" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးသည် ကလေးထိန်းခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အလုပ်တစ်ခုမဟုတ်သလို၊ အပြည့်အဝလည်း မဟုတ်ပေ။ အမြွှာညီအစ်မတို့သည် ဘာသာစကားနှင့် အာဏာကို လူကြီးများကဲ့သို့ ခွဲခြားသတ်မှတ်လေ့ မရှိကြပေ။ ဂျူလီယန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နွေးထွေးမှုများ စုဝေးလာသည်။ နာရာ၏ မီးလင်းဖို၊ မေလင်၏ အမှတ်တရ၊ ကယ်လ်ဒရစ်၏ သစ္စာဆိုမှု၊ သက်ဆရာ၏ ရွေးချယ်မှု။ အက်ဒရီယာနာ၏ တိုးတက်လာသော အာဏာသည် အခန်းသုံးခန်းကျော်မှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာသည်။
ဂျူလီယန်ကို ဝန်းရံထားသော ငွေရောင်မျဉ်းကြောင်းသည် သူ့ကို ဂရေးကိပ်နှင့် ချည်နှောင်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကာရို၏ စိတ်ကူးထဲရှိ အိမ်ဟုခေါ်သော နေရာတွင် ဂျူလီယန်လည်း တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်သည်ဟု ကာရိုက ယုံကြည်နေကြောင်းကိုသာ ထိုမှော်စွမ်းအားက အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ အမြွှာညီအစ်မများ မမြင်သွားမီ သူ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်သည်။ ဟယ်လီနာလည်း မြင်လိုက်သည်။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမပြောခဲ့ကြပါ။
နေ့လယ်ပိုင်းရောက်သော် ဟေဗင်ရီးချ်ရှိ လူတိုင်းသည် ထိုနည်းတူပင် သဘောပေါက်သွားကြပုံရသည်။ မိဖုရားမိရယ်လ်သည် သွားလေရာရာ၌ ဂရေးကိပ်မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခံရသည်။ အက်ဒရီယာနာ၏ မိခင်အဖြစ်သာမက၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ မိခင်အဖြစ်ပါ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လူတို့သည် သူမကို တွေ့လျှင် ဦးညွှတ်ကြသည်။ သူမကမူ သူတို့ကို ပြန်မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။
ကုသသူများသည် ခက်ခဲသော လူနာများကို သူမထံ ခေါ်လာကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ဟေဗင်ရီးချ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည် မိဘများက သူမကို ယုံကြည်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် တံခါးဝမှ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မည်သူ့ကိုမျှ မကာကွယ်နိုင်တော့သည့် ဘွဲ့တံဆိပ်တစ်ခုကို ကိုင်စွဲပြီး ရောက်လာရခြင်း၏ အရသာကို သူမ နားလည်သည်။ သူမသည် ဆုံးရှုံးမှုများက သူမကို ဘေးနားရှိလူများထက် ပိုမိုဉာဏ်ပညာရှိစေသည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ဟန်ဆောင်ခြင်း မရှိခဲ့။ ထိုအချက်ကပင် ဉာဏ်ပညာထက် ပိုမို၍ အကူအညီ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ကက်ဆီးယားသည် တရားဝင်မဟုတ်သော ဘွဲ့တံဆိပ် သုံးခုကို ရရှိသွားသည်။ အရှေ့ဘက်လမ်းမများ၏ မင်းသမီး၊ မိဖုရား၏ သမီးငယ်၊ နှင့် အဒေါ်ကက်ဆီးယား။ နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ အမြန်ဆုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။
သူမက အမြွှာညီအစ်မတို့ကို အပြစ်တင်သည်။ သူတို့က သူမကို "ကက်စ်" ဟု စခေါ်သည်။ ထို့နောက် "အဒေါ်ကက်စ်" ဟု ဖြစ်လာသည်။ ဘယ်သူသင်ပေးလိုက်မှန်း မည်သူမျှ မသိကြ။ ဟယ်လီနာက သူမ မဟုတ်ဟု ငြင်းသည်။ အက်ဗလင်ကမူ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် လျော့ပါးစွာဖြင့် ငြင်းသည်။ အက်ဒရီယာနာကမူ ထိုအသံကို ကြားရတိုင်း ဝမ်းသာနေတတ်သည်။
ကက်ဆီးယားက ကန့်ကွက်သယောင် ဟန်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို ချီကာ ခန်းမကြီးထဲ လျှောက်သွားရင်း မင်းသမီးတစ်ယောက်သည် အဒေါ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိန်းထားနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဂယ်ရစ်က သူမ၏ ဆံထုံးကို ဆွဲသည်။ ကာရိုက သူမ၏ လက်အိတ်ကို ခိုးယူသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာမှာမူ မည်သို့မျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။
ဂျူလီယန်ကိုမူ မင်းသားဂျူလီယန်ဟု ပို၍ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ သူကမူ ထိုအမည်ကို မနှစ်သက်ပေ။ ဘွဲ့တံဆိပ်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။ လူတို့က သူ့အနားတွင် အသံကို တိုးတိုးလေး ပြောတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည်ရပ်ကွက်မှ ကလေးငယ်များကမူ ထိုသို့ မလုပ်ကြပေ။ သူတို့သည် ဂျူလီယန်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် ထွက်ပြေးလာရသူ ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ သူ့ဖခင် သေဆုံးသွားကြောင်းလည်း သိကြသည်။ သူသည် စစ်ပွဲတွင် သုံးရန် အသက်ငယ်လွန်းသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကြောင်းလည်း သိကြသည်။
သူတို့သည် လူကြီးများ ရှောင်ရှားလေ့ရှိသော မေးခွန်းများကို မေးကြသည်။ "မင်း ဘုရင်ကြီး သေတာကို မြင်လိုက်ရလား" "မမြင်ရဘူး" "လိုင်ရာဒွန် ပျက်စီးသွားပြီလား" "ငါလည်း မသိဘူး" "မင်း ဘုရင် ဖြစ်လာမှာလား" "ငါလည်း မသိဘူး" "ငါတို့ကို သံခမောက် ပြလို့ရမလား" "ဖြစ်နိုင်တယ်"
ထိုအဖြေက သူ့ကို သူငယ်ချင်းများ ရရှိစေသည်။ ကျွန်ုပ်ထက် မေရီက ထိုပြောင်းလဲမှုကို အရင်သတိထားမိသည်။ သူမသည် စာရွက်လေးရွက်ကို ကိုင်ကာ ကောင်စီခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက မိရယ်လ်၊ ကက်ဆီးယားနဲ့ ဂျူလီယန်တို့ကို နန်းတွင်းမိသားစုဝင်တွေလို စပြီး ဆက်ဆံနေကြပြီ" "သူတို့က အက်ဒရီယာနာရဲ့ မိသားစုလေ" "အဲဒါက တရားဝင် ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက် မဟုတ်ဘူး" "ရှင်းနေတာပဲ" "မင်းအတွက်တော့ ရှင်းမှာပေါ့" "ဥပဒေရေးရာ ပြဿနာတွေက အဲဒီလိုနေရာကနေ စတတ်တာပဲ" ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုမျိုး ပြောမလို့ပဲ" "ကျွန်မက အချိန်ကုန်သက်သာအောင် ပြောပေးလိုက်တာပါ" "ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို ရှင်းပြခိုင်းနေတုန်းပဲ"
အက်ဒရီယာနာသည် အက်ဗလင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးပတ်ပတ်လည်ရှိ ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ မှေးမှိန်နေသည်။ သူမသည် အိုသယ်လော့စ်၏ တောင်းဆိုမှုကို တားဆီးလိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ထပ်မံ၍ မတိုးတက်လာတော့ပေ။ ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူသည် သူမကို နေ့တိုင်း စစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမကို ကင်းစခန်းများမှ လျှောက်သွားခိုင်းသည်။ မြို့တံခါးဝတွင် ရပ်ခိုင်းသည်။ လူမရှိသော အဆောက်အအုံများထဲသို့ ဝင်ခိုင်းသည်။
လူနေအိမ်များမှ ထွက်ခွာခြင်း။
သူမ၏ နှလုံးခုန်သံသည် လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ထားသော အကာအကွယ်ကို တုံ့ပြန်နေသည်။ ရာထူးအာဏာဖြင့် ဖိအားပေးထားသည့် အမိန့်မျိုးမဟုတ်ပေ။ ထိုကွဲပြားခြားနားချက်က သက်ဆရာကို ကျေနပ်စေသည်။ သို့သော် အီလီဇာအတွက်မူ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ကာကွယ်ပေးလိုသူများကို အားကောင်းလာစေမည့် မည်သည့်အရာမဆို၊ လူတို့က အတင်းအဓမ္မ ဟန်ဆောင်လာပါက အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။
အက်ဒရီယာနာလည်း သဘောတူသည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်မှာ ကန့်သတ်ချက်များ သတ်မှတ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က ကယ်လ်ဒရစ်ကို ကျေနပ်စေသည်။
မေရီက စာရွက်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "မိရယ်လ်ဟာ လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ မိဖုရားအဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ" "ဟုတ်တယ်" "ကက်ဆီးယားနဲ့ ဂျူလီယန်က လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ မင်းသမီးနဲ့ မင်းသားအဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမယ်" "ဟုတ်တယ်" "အက်ဒရီယာနာက မင်းနဲ့ အက်ဗလင်တို့နဲ့ စေ့စပ်ထားတယ်" "ဟုတ်တယ်" "သူမမှာ ဟေဗင်ရီးချ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တရားဝင် ရာထူးတာဝန် လက်ရှိမှာ မရှိဘူး" အက်ဒရီယာနာက ဖြေသည်။ "မှန်တယ်" "သူမရဲ့ တိုးတက်လာတဲ့ စွမ်းအားတွေကလည်း ဘယ်ရာထူးကိုမှ ဖန်တီးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" "မှန်တယ်"
မေရီက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျန်တဲ့သူတွေက သူမနဲ့ စေ့စပ်ထားရုံနဲ့ အစိုးရပိုင်းဆိုင်ရာ အာဏာကို ရရှိမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့" "သူတို့ ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ပါဘူး" "လူအချို့ကတော့ အဲဒီလို ထင်နေကြတယ်" "ဘယ်သူတွေလဲ" မေရီက သူမ၏ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အဲဒါက သူတို့နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ခိုင်းတာမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်" "ဖြစ်သင့်တာပေါ့"
မိဖုရားမိရယ်လ်သည် နေ့လယ်ပိုင်း အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်လာသည်။ ကက်ဆီးယားနှင့် ဂျူလီယန်တို့လည်း ပါလာသည်။ ဂျူလီယန်သည် ဟယ်လီနာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူက ကျောင်းသုံးစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူလာသည်။ ဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာသည် သူ့နှင့် သက်ဆိုင်သော်လည်း ဝါကျတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုကြောင်း မေရီက သူ့ကို ပြောထားသည်။ သူသည် ခုနစ်မိနစ်ခန့် စာဖတ်နေသည်။ ထို့နောက်မှ နားထောင်တော့သည်။
မိရယ်လ်သည် အဆိုပြုထားသည့် မိသားစုဝင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ပြန်လည်စစ်ဆေးသည်။ သူမသည် ဝတ်ရုံအပေါ်မှ ဆေးရုံသုံး ခါးစည်းကို ဝတ်ထားသည်။ လက်မောင်းနေရာတွင် သွေးစွန်းနေသော အစွန်းအထင်းလေးတစ်ခု ပါနေသည်။ မေရီက ထိုနေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိရယ်လ်က သူမ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ "ကလေးတစ်ယောက် လက်ရှသွားလို့ပါ" "ကလေးက အဆင်ပြေရဲ့လား" "ဟုတ်ကဲ့"
မေရီသည် စာရွက်စာတမ်းဆီသို့ ပြန်သွားသည်။ ထိုအဆိုပြုချက်တွင် မိရယ်လ်၊ ကက်ဆီးယားနှင့် ဂျူလီယန်တို့ကို ဖိတ်ကြားချက်အရ နန်းတွင်းမိသားစုဝင်များအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ ဂရေးကိပ်အတွင်း နေထိုင်ခွင့် ပေးထားသည်။ မိသားစု၏ ပုဂ္ဂလိကနေရာများသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိသည်။ မိသားစုအကာအကွယ် ရရှိမည်။ မိသားစုပွဲများတွင် နေရာရမည်။ သူတို့ တကယ်လုပ်ဆောင်သည့် တာဝန်များအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများကို တောင်းဆိုခွင့် ရှိသည်။
ဟေဗင်ရီးချ်အပေါ် အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ကိုမူ မပေးထားပေ။ မိသားစုအတွက် ထောက်ပံ့မှုနှင့် အလုပ်အတွက် လျော်ကြေးမှလွဲ၍ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ရန်ပုံငွေကို မသုံးရ။ အရိုက်အရာ ဆက်ခံခွင့် မရှိ။ စစ်တပ်အပေါ် အာဏာမရှိ။ မြို့တော်ကောင်စီတွင် အလိုအလျောက် အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ခွင့်မရှိ။
မိရယ်လ်သည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို နှစ်ကြိမ်ဖတ်သည်။ "ဒီဖိတ်ကြားချက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ ရသလား" မေရီက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ "ရသင့်ပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် မဖြေခင်မှာပင် မိရယ်လ်က ဝင်ပြောသည်။ "ဝင်ရောက်ဖို့ဆိုတာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုဆိုရင်၊ ဆက်ရှိနေဖို့ဆိုတာလည်း မတော်တဆ ဖြစ်လာရမယ့်အရာ မဟုတ်သင့်ဘူးလေ" သက်ဆရာက ပြုံးသည်။ "ရုပ်သိမ်းလို့ ရပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ရုပ်သိမ်းနိုင်ပါတယ်" "ဘယ်သူတွေလဲ" "ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မလိုချင်တော့ရင်ပေါ့။ အက်ဒရီယာနာ၊ အက်ဗလင်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်" ကက်ဆီးယားက နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။ "ဂျူလီယန်က ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့ဆိုပြီး ခင်ဗျား သူ့ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လို့ ရမှာပေါ့နော်" "မရဘူး" "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ရုပ်သိမ်းလို့ မရဘူးလို့ပဲ ကြားရသလိုပဲ" "တကယ်လို့ ပြင်းထန်တဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာရင်တော့ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရပ်ဆိုင်းလို့ ရပါတယ်။ သူ ကျွန်တော့် မနက်စာကို စားသွားလို့ဆိုပြီး မိသားစုဝင်အဖြစ်ကနေ ရပ်စဲလို့တော့ မရဘူးပေါ့" "ကျွန်မ ရှင် မနက်စာ စားလိုက်တာလေ" "အပိုင်းအစ တစ်ခုတည်းပါ" "ဒါပေမဲ့ အဲဒီပေါင်မုန့်က အရသာရှိတယ်"
မေရီက စာရွက်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်သည်။ "ရုပ်သိမ်းတဲ့ စံနှုန်းကို နန်းတော်ဘက်က စတင်တဲ့အခါ အကြောင်းပြချက် လိုအပ်မယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်" "ကောင်းတယ်" ဟု ကက်ဆီးယားက ပြောသည်။ "ဒါဆို ဂျူလီယန်က အစားအသောက်ကြောင့် အိမ်နှင်ခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိနေတုန်းပဲပေါ့" ဂျူလီယန်က စာအုပ်ထဲကနေ ခေါင်းမော့မလာပါ။ "ကျွန်တော် တခြားသူတွေရဲ့ မနက်စာကို မယူပါဘူး" ကက်ဆီးယားက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ "သစ္စာဖောက်"
အက်ဒရီယာနာက စာရွက်ကို ထိလိုက်သည်။ "ဒီစာချုပ်က လက်ထပ်ပြီးရင် မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား" "လုံးဝတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု မေရီက ပြောသည်။ "လက်ထပ်ခြင်းက မိသားစုထဲမှာ မင်းရဲ့နေရာကို သတ်မှတ်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိခင်နဲ့ မောင်နှမတွေကို မင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" မိရယ်လ်က သူမကို သဘောကျဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။ "အတိအကျပဲ" အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ "ကျွန်မ သူတို့ကို အဲဒီလို သတ်မှတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" "ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု မိရယ်လ်က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည်တွေကတော့ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်လေ့ရှိကြတယ်လေ"
လက်ထပ်လိုက်တဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးသည် တံတားတစ်စင်း ဖြစ်လာတတ်သည်။ ထို့နောက် သူမ ချစ်ရသူအားလုံးသည် သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြသည်။ ကျုပ်တို့ကတော့ ကျုပ်တို့မိသားစုကို အဲဒီလိုပုံစံနဲ့ မတည်ဆောက်ပါ။ မိရယ်လ်၊ ကက်ဆီးယားနှင့် ဂျူလီယန်တို့သည် အက်ဒရီယာနာမှတစ်ဆင့် မိသားစုထဲသို့ စုပ်ယူခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို သီးခြားစီ ဖိတ်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းက အဖြေပေးရမည်။
မိရယ်လ်က လက်ခံသည်။ ကက်ဆီးယားသည် စာချုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖတ်ပြီးမှ လက်ခံသည်။ ဂျူလီယန်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ "လိုင်ရာဒွန်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ" ထိုမေးခွန်းက အခန်းတွင်းရှိ လေထုကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ မိရယ်လ်က သူမ၏ သားကို ကြည့်သည်။ "အဲဒါကိုတော့ ငါတို့လည်း မသိသေးဘူး" "ကျနော်တို့က ဒီမိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာရင် လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ သူတွေအဖြစ်ကနေ ရပ်စဲသွားမှာလား" "မရပ်စဲဘူး" ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ "နှစ်ခုလုံး ဖြစ်နိုင်မလား" "ဖြစ်နိုင်တယ်" "လိုင်ရာဒွန်ဆိုတာ မရှိတော့ရင်တောင်ပေါ့" မိရယ်လ်သည် ဟယ်လီနာကို ကျော်၍ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "တိုင်းပြည်တစ်ခုဆိုတာ သူ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားမှ တိုင်းပြည်ပျက်တာ မဟုတ်ဘူး"
မယ်လင်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။ မှတ်ဉာဏ်များက သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် မလှမ်းနိုင်။ နားထောင်နေရုံသာ။ ဂျူလီယန်သည် သူထိုင်နေသည့် ကုလားထိုင်ဘေးရှိ သံခမောက်ကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်"
ထို့နောက် ကာရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ကို ခေါ်လာသည်။ သူတို့၏ သဘောတူညီချက်က ဥပဒေအရ လိုအပ်လို့ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုက သူတို့ကို တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလျှင် သူတို့ စိတ်ဆိုးကြလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မေရီက အသိအမှတ်ပြုခြင်းအကြောင်းကို ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "မိရယ်လ်၊ ကက်ဆီးယားနဲ့ ဂျူလီယန်တို့က ဂရေးကိပ်မိသားစုထဲကို ဝင်လာကြတော့မှာ" ကာရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "အခုပဲလား" မေရီ ခေတ္တရပ်သည်။ "ဟုတ်တယ်" ဂယ်ရစ်က ဂျူလီယန်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ "ဂျူလီက ဒီမှာနေမှာ" "သူ နေချင်ရင်ပေါ့" ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော် နေချင်ပါတယ်" ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကာရိုက မိရယ်လ်ဘက်သို့ လှည့်သည်။ "ဘာလို့ ခေါ်ရမလဲ" မိရယ်လ်က နားမလည်သလို ဖြစ်သွားသည်။ "သူတို့ကို ဘာလို့ ခေါ်ရမလဲဆိုတာ မေးတာ" ဟု အက်ဗလင်က ဘာသာပြန်ပေးသည်။
မိရယ်လ် ပြန်စဉ်းစားသည်။ သူမသည် အက်ဒရီယာနာ၊ ကက်ဆီးယားနှင့် ဂျူလီယန်တို့အတွက် မိခင်ဖြစ်သည်။ လိုင်ရာဒွန်လူမျိုးများအတွက် မိဖုရားဖြစ်သည်။ ဆေးရုံဝန်ထမ်းများအတွက် မိရယ်လ်ဖြစ်သည်။ ဆေးပတ်တီးတွေ ကိုင်ထားချိန်တွင် "မင်းမြတ်" ဟု အခေါ်ခံရတာကို သူမ မကြိုက်ကြောင်း မသိသေးသူများအတွက်တော့ "မင်းမြတ်" ဖြစ်သည်။ ဟယ်လီနာသည် အမြွှာညီအစ်မတို့အတွက် အဘွားဖြစ်သည်။ အော်ရီလီယာသည် အော်ရီလီယာသာ ဖြစ်သည်။ အို သည်လည်း မည်သို့မျှ တရားဝင် မဆွေးနွေးဘဲနှင့်ပင် "အဒေါ် အို" ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိရယ်လ်က ကာရိုကို ကြည့်သည်။ "မင်းတို့ကရော ငါ့ကို ဘာလို့ ခေါ်ချင်လဲ" ကာရို သေချာစဉ်းစားသည်။ "မိရယ်လ်" "အဲဒါ အဆင်ပြေပါတယ်" ဂယ်ရစ်က ခေါင်းခါသည်။ "အကြီးအကဲ မိရယ်လ်" ကက်ဆီးယား ရယ်မောလာသည်။ မိရယ်လ် ပြုံးသည်။ "အကြီးအကဲ မိရယ်လ်ဆိုတာတော့ နည်းနည်းများနေမလား" "မိရယ်လ် အကြီးစား" ဟု ဂယ်ရစ်က အကြံပေးသည်။ "မေးခွန်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါပြီ"
မိသားစုသဘောတူညီချက်ကို ညစာမစားမီ လက်မှတ်ရေးထိုးကြသည်။ မိရယ်လ်က သူမ၏ နာမည်အပြည့်အစုံကို ရေးသည်။ ကက်ဆီးယားက သူမနာမည်ဘေးတွင် မြားပုံစံလေးတစ်ခု ထည့်ရေးသည်။ မေရီက သူမကို ဖျက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဂျူလီယန်၏ လက်ရေးမှာ သေသပ်သော်လည်း အနည်းငယ် ကြီးလွန်းနေသည်။ အက်ဒရီယာနာက သက်သေအဖြစ် လက်မှတ်ထိုးသည်။ အက်ဗလင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ကျွန်ုပ်က နောက်ဆုံးမှ လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
ထိုစာရွက်စာတမ်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုကွဲပြားချက်သည် အရေးကြီးသည်။ ဂရေးကိပ်၏ မှော်စည်းရိုးများက ထိုရွေးချယ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ အလင်းတန်းငယ် သုံးခုသည် မိသားစုဝင်များ သွားလာရာ လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ သံကြိုးများ မဟုတ်ပေ။ လမ်းကြောင်းများသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုစီတိုင်းသည် ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပိတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ "လက်ခံပါတယ်"
ညစာအတွက် စားပွဲတစ်ခု ထပ်လိုသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဒုက္ခသည်များနှင့် လာရောက်လည်ပတ်သော ဘုရင်များကြောင့် ခန်းမကြီးမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အော်ရန်ရှယ်မှ မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းသည် အာဗာရာမှ မင်းသမီး ရင်းနားနှင့် ဘယ်လီဆာမှ မြို့စားတို့နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။ မိရယ်လ်သည် မီးလင်းဖိုအနီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာထိုင်သည်။ ထိုအချက်က နေရာထိုင်ခင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာသည်။ အစေခံတစ်ဦးက မေရီထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "မိဖုရားမိရယ်လ်ကို ဘယ်နေရာမှာ ထိုင်ခိုင်းရမလဲ" မေရီက လူစည်ကားနေသော ခန်းမထဲကို ကြည့်သည်။ "ထိုင်ခုံရှိတဲ့ နေရာမှာပေါ့" "သူမက မိဖုရားပါ" "မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းလည်း မိဖုရားပါပဲ" "မိသားစုရဲ့ မိဖုရားလေ" "အဲဒီလို ရာထူးမျိုး မရှိပါဘူး" အစေခံက ကျွန်ုပ်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်ုပ်က ဟယ်လီနာဘေးရှိ နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ မိရယ်လ်က အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ မေးခွန်းမှာ သူ့အလိုလို ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ အခြားသော နေရာပြောင်းလာသည့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များလည်း သတိထားမိသွားကြသည်။ မိရယ်လ်သည် အထူးဂုဏ်ပြုရမည့် နေရာတွင် ထိုင်နေ၍ မဟုတ်ပေ။ သူမက ခွက်တွေ သွားယူဖို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထလိုက်၊ ထိုင်လိုက် လုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟယ်လီနာက သူမကို အခမ်းအနားမရှိဘဲ ပေါင်မုန့်လှမ်းပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကက်ဆီးယားသည် အက်ဒရီယာနာ၏ ပန်းကန်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုးယူရန် သူမအပေါ်ကို ကိုယ်ကိုင်းလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန်သည် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏သားကြားတွင် ထိုင်ကာ ဂယ်ရစ်အား ဇွန်းကိုင်နည်း သင်ပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကာရိုက အစားအသောက်စားနေစဉ်တွင် မိရယ်လ်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မိရယ်လ်မှာ အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမကို သဘာဝကျကျ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဘုရင်မတစ်ပါး၏ သရဖူက သူမကို ဤမိသားစုထဲတွင် ဤမျှရှင်းလင်းစွာ နေရာချပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဘုရင်မ ဆယ်လက်စတင်းသည် ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုက ထူးဆန်းတယ်နော်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဒါက ယဉ်ကျေးတဲ့ အသုံးအနှုန်းပါ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ငါတို့ဆီမှာဆိုရင် ဘုရင့်ရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမဆိုတာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ထိုင်ခုံနေရာ ရှိရမှာ"
မိရယ်လ်က ကာရိုကို ပေါင်မုန့်တစ်စ ပေးလိုက်သည်။
"လိုင်ရာဒွန်မှာလည်း အဲဒီလိုပဲ"
"ဒီမှာကော"
"ဒီမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ထိုင်ခုံက ပေါင်မုန့်ခြင်းနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာပဲ"
ဆယ်လက်စတင်းက ခြင်းတောင်းကို ကြည့်သည်။
"အဲဒါက ပိုကောင်းလို့လား"
"ဒီညအတွက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်"
ညစာစားပြီးနောက် ကက်ဆီးယားသည် အီလီဇာထံ သွားရောက်သတင်းပို့သည်။
နယ်မြေထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့က မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် ဒုက္ခသည်အုပ်စု နောက်တစ်ခုကို ထပ်တွေ့ခဲ့သည်။
လူနှစ်ရာခန့် ဖြစ်သည်။
အများစုမှာ လယ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။
လှည်းသုံးစီး၏ ဝင်ရိုးများ ကျိုးနေသည်။
ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများကို သယ်ဆောင်ရန် ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်များကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
တောင်းဆိုမှသာ လူများကို သယ်ဆောင်ပေးရန် ညွှန်ကြားထားသည်။
ပထမဆုံး ဂိုလမ်က အိပ်ပျော်နေသူ ခြောက်ဦးပါသော လှည်းတစ်စီးကို မဖို့ ကြိုးစားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုကွဲပြားချက်ကို ထပ်ဖြည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သူမျှ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပါ။
ခရီးသည်များမှာ လမ်းမပေါ်မှ ဆယ်နှစ်ပေအမြင့်တွင် နိုးလာကြသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ သဘောထားကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
ဂိုလမ်၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ညွှန်ကြားချက်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ရသည်။
ဂိုလမ် ၁၅၀ သည် ယခုအခါ ဟေဗင်ရီးချ်တစ်ခွင်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
နောက်ထပ် ၅၀ မှာ စစ်ဆေးမှု ခံယူနေသည်။
အရှေ့ဘက် နေအိမ်များက လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သာမန်အဆောက်အအုံများနှင့် ရင်းနှီးသူများအတွက်မူ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းသည်။
အုတ်မြစ်များက တစ်ရက်အတွင်း ပေါ်လာသည်။
နံရံများက နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးသည်။
ခေါင်မိုးများက နောက်မှ လိုက်လာသည်။
လူသား ဆောက်လုပ်ရေးသမားများက အဆစ်တိုင်းကို စစ်ဆေးသည်။
ကွန်ကောဒီးယား အင်ဂျင်နီယာများက ရေလမ်းကြောင်းများကို စစ်ဆေးသည်။
ကယ်လ်ဒန်က မြေဆီလွှာကို တည်ငြိမ်စေသည်။
ဒါမာက ခုတ်ထွင်ရန်အတွက် ကျောက်တုံးများကို အမှတ်အသားပြုသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က ရေတွင်းများကို စမ်းသပ်သည်။
အီလီနော်က သူမကိုယ်တိုင် တူဖြင့် ထုကြည့်ပြီးမှသာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အတည်မပြုပေးပါ။
ဘရူနီကမူ မှီတွယ်ကြည့်ခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို အတည်ပြုသည်။
သူတို့၏ နည်းလမ်းများက တူညီသော ရလဒ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
အီလီနော်က ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရန် ငြင်းဆန်သည်။
လူဦးရေက ဆက်လက် တိုးပွားနေသည်။
ပထမရက်များကလောက် မမြန်ဆန်တော့သော်လည်း။
သို့သော်လည်း စိတ်သက်သာရာရလောက်အောင် မြန်ဆန်နေဆဲပင်။
ကွန်ကောဒီးယားသည် နောက်ထပ် လူနှစ်ထောင်ကို လက်ခံရရှိပြီး အိပ်စက်ရန် နေရာဖန်တီးပေးဖို့အတွက် အနောက်ဘက် နန်းတော်တရားရုံးကို ပိတ်လိုက်ရသည်။
လက်ဇန်းဒါး၏ ကုလားထိုင်ကို ရှာမတွေ့သေးပါ။
လိုကီက သူမဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆိုသည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို မယုံကြည်ပါ။
အို (Io) က ကုသသူများကို စေလွှတ်ပြီး ဟေဗင်ရီးချ်၏ ရေသန့်စင်မှု ဒီဇိုင်းအသစ် လေးခုကို တောင်းဆိုသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က ခြောက်ခု ပေးလိုက်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက ကွန်ကောဒီးယား၏ ရပ်ကွက်ထိန်းသိမ်းသူအတွက် အစီအစဉ်အသစ်များကို ပေးပို့သည်။
အော်ရီသာက မှတ်ချက်များကို စာသားအကြီးကြီးဖြင့် ရေးသားလိုက်ရာ နဂါးတစ်ကောင်၏ မှတ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် စာမျက်နှာဝက်ခန့် ရှိသွားသည်။
ပယ်ရင်က ၎င်းကို ထိရောက်မှုမရှိဟု ခေါ်သည်။
သောရ်က နဂါး၏ လက်သည်းများမှာ ပယ်ရင်၏ ခေါင်းထက် ပိုကြီးကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ပယ်ရင်က ထိုလက်ရေးကို လက်ခံလိုက်ရသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးမှာ ပွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
လူပေါင်း ၃၉ ဦး ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီ။
ဒေါင်းက စကားလုံး ခြောက်လုံး ပြောသည်။
နေခဲ့ပါ။
ရေ။
အက်ဗလင်။
မဟုတ်ဘူး။
နောက်တစ်ခါ။
ပြီးတော့ မိရယ်လ်က သူမ၏ လည်ချောင်းတစ်ဝိုက်ရှိ ကုသမှုကို ပြုပြင်ပေးပြီးနောက်တွင် "လုံလောက်ပြီ" ဟု ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
မိရယ်လ်က ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။
ဒေါင်း ပြုံးသည်။
ကုသမှု ပြီးဆုံးသွား၍ မဟုတ်ပေ။
စကားလုံးက အလုပ်ဖြစ်သွား၍ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရပြီး ပန်းသီးပင်အောက်တွင် ကြာရှည်စွာ ထိုင်နေသည်။
သူမပတ်လည်တွင် ကရုဏာတရားများ တိုးပွားလာသည်။
ကျေးဇူးတင်စကားကို လက်ခံရယူခြင်းဖြင့် မဟုတ်ပေ။
လုံလောက်ခြင်းကို လုံလောက်မြဲ လုံလောက်စေခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
ထိုညနေတွင် နောက်ထပ် ဆေးရုံတံခါးတစ်ခု ပြောင်းလဲလာပြန်သည်။
ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ညဘက်ရပ်ကွက်ဘေးရှိ တံခါးဖြစ်သည်။
၎င်း၏အောက်တွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။
ဆဲလ်က သစ်သားတံခါး၏ ဟိုဘက်တွင် အပင်များ ကြီးထွားလာသည်ကို ခံစားရသည်။
ရယ်လန်က သိုလှောင်ထားသော စပါးများကို ခံစားရသည်။
နာရာက လောင်စာမလိုဘဲ အသက်ဝင်နေသော မီးဖိုတစ်ခုကို ခံစားရသည်။
အမာယာက စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်များ ချထားသံကို ကြားရသည်။
ဆေးရုံဟောင်းတွင် ပြန်လည်သက်သာလာသူများအတွက် ဥယျာဉ်နှင့် မီးဖိုချောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအခန်းက ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တံခါးကို မဖွင့်ခဲ့ပါ။
မြို့တော်က အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်များစွာကို သယ်ပိုးထားရပြီး ဖြစ်သည်။
တံခါးက အသံမပြုပါ။
သူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည်လည်း ကရုဏာတရားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူနေရသည်။
မှောင်ပြီးနောက်တွင် ကက်ဆီးယားက ကျွန်ုပ်ကို အနောက်ဘက် တံတိုင်းပေါ်တွင် တွေ့သည်။
သူမက ခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ် တစ်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ့အတွက်လား"
"မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်သည်။
"ဒါဆို ဘယ်သူ့အတွက်လဲ"
"မသိဘူး၊ ဘယ်သူမှ မကိုင်ထားဘဲ ထားခဲ့တာ"
"အဲဒါက ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ပတ်သက်ရင် အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးလေ"
"နှစ်ခါတော့ အဆင်ပြေသွားခဲ့တယ်"
ကျွန်ုပ်တို့ ခွက်ကိုပဲ သောက်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်တွင် ဂိုလမ်များက မီးအိမ်များအောက်တွင် ကျောက်တုံးများကို သယ်ဆောင်နေကြသည်။
ခေါင်မိုးအသစ်များက အရှေ့ဘက်သို့ တိုးချဲ့လာသည်။
ဒုက္ခသည်စခန်းများက လမ်းမများ ဖြစ်လာကြသည်။
မပြီးဆုံးသေးသော လမ်းမများ။
ရွှံ့နွံ။
ပိတ်ကားများ။
သစ်သားဘောင်များ။
မျှဝေသုံးစွဲသော မီးဖိုချောင်များ။
မြေတိုင်းသမားများ မလိုချင်သည့်နေရာတွင် ပြေးလွှားနေသော ကလေးငယ်များ။
အစီအစဉ်များ မပြီးဆုံးမီကပင် ပေါ်ထွက်လာသော မြို့တစ်မြို့။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ကက်ဆီးယားက ဆိုသည်။
"မိသားစုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပေးလို့လား"
"အက်ဒရီယာနာရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ကျွန်မတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စျေးပေးလိုက်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့လို့ပါ"
"သူမက အခုထိ အိမ်မထောင်သေးပါဘူး"
"ကျွန်မ ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ ရှင် သိပါတယ်"
ကျွန်ုပ် သိသည်။
ကက်ဆီးယားက အရှေ့ဘက်ရပ်ကွက်ကို ကြည့်သည်။
"တခြားနိုင်ငံတွေမှာဆိုရင် ကျွန်မတို့က အသုံးဝင်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်လာမှာပါ။ အမေက ကုသသူ၊ ကျွန်မက လက်ထပ်ထိမ်းမြားနိုင်သူ၊ ဂျူလီယန်က နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုပေါ့"
"မင်းတို့က အသုံးဝင်ပါတယ်"
"အသုံးချခံရတာနဲ့တော့ မတူဘူးလေ"
"ဟုတ်တယ်"
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကက်ဆီးယား အလေးအနက်ထားသောအခါ အက်ဒရီယာနာနှင့် ပို၍တူလာသည်။
"ရှင်က အဲဒီကွာခြားချက်ကို တခြားဘုရင်တွေထက် ပိုနားလည်တယ်"
"ကျွန်ုပ်မှာ ကောင်းတဲ့ ဆရာတွေ ရှိခဲ့လို့ပါ"
"ပြီးတော့ ဆိုးရွားတဲ့ နမူနာတွေလည်း အများကြီး ရှိခဲ့တယ်"
"အဲဒါတွေလည်း ပါတာပေါ့"
ဂျူလီယန်က သူ့ဖခင်၏ သံခမောက်ကို ကိုင်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာသည်။
၎င်းက လင်းလက်လာသည်။
တောက်ပသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
၎င်း၏ အနားသတ်တစ်လျှောက်တွင် ရှေးဟောင်းမှော်အတတ်ကြောင့် ဖြစ်သော အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းပါးပါးလေး ပေါ်လာသည်။
ကက်ဆီးယားက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"အန္တရာယ်လား"
"မသိဘူး"
သူက သံခမောက်ကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ် လက်တစ်ဖက်ကို သတ္တုနှင့် အနီးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
မထိမိစေရ။
မုန်တိုင်းက ဘာမျှ မခံစားရပါ။
ဆောင်းရာသီက တောင်ဘက်အဝေးကြီးမှ အပူငွေ့ကို ခံစားရသည်။
ဆာ့တာ၏ မီးတောက်အပြည့်အဝ မဟုတ်ပါ။
စစ်တပ်တစ်ခု၏ မီးတောက်ဖြစ်သည်။
ရွေ့လျားနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မခေါ်မီပင် အက်ဒရီယာနာ ရောက်လာသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ငွေရောင်များ ရစ်သိုင်းနေသည်။
"တောင်ဘက် စခန်းတွေက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်"
"တိုက်ခိုက်ခံရတာလား" ဟု ကက်ဆီးယားက မေးသည်။
"အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး"
ဂျူလီယန်က သံခမောက်ထဲကို ကြည့်သည်။
တစ်ခဏအတွင်းတွင် တောက်ပနေသော သတ္တုမျက်နှာပြင်က ကျွန်ုပ်တို့ မည်သူမျှ မရှိသည့် လမ်းမတစ်ခုကို ရောင်ပြန်ဟပ်ပြသည်။
မီးလောင်ထားသော သစ်ပင်များ။
ကျိုးပဲ့နေသော လှည်းများ။
ကျွန်ုပ် မမှတ်မိသော တော်ဝင်အလံတစ်ခု။
မြောက်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်နေကြသော လူများ။
ဒုက္ခသည်များ ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။
သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် မီးများ။
ရုပ်ပုံက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဂျူလီယန်က သံခမောက်ကို ချလိုက်သည်။
"အဲဒါ လိုင်ရာဒွန်လား"
"မဟုတ်ဘူး" ဟု လှေကားထစ်မှ မိရယ်လ်က ပြောသည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာနောက်မှ လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
"အဲဒါ ကယ်လ်ဗရင်က လမ်းမပဲ"
ကက်ဆီးယားက သူမကို ကြည့်သည်။
"ကျွန်းနိုင်ငံလေးလား"
"ဆောင်းရာသီ ရေကျချိန်မှာ အနောက်ဘက်ခြမ်းက ကျွန်းမဟုတ်တော့ဘူး"
မေရီက သူမနောက်မှ ရောက်လာသည်။
သူမ ရောက်လာမှာပဲလေ။
"အဲဒီမှာ လူဘယ်လောက် နေကြတာလဲ"
မိရယ်လ်က ဖြေသည်။
"ရှစ်သောင်းနီးပါးလောက်"
မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့။
ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်များက ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်တွင် ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
ကျောက်တုံးချင်း ထိသံများ။
သစ်သားများ ရွေ့လျားသံများ။
မီးအိမ်များက အရှေ့ဘက်သို့ တိုးချဲ့သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့စဉ်က လူငါးရာဆိုသည်မှာ အလွန်များပြားသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ ထိုအရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါးနေသလို ခံစားရသည်။
ဂျူလီယန်က သံခမောက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပွေ့ဖက်ထားသည်။
"သူတို့ ဒီကို လာကြမှာလား"
"သူတို့ထဲက အချို့တော့ လာကြမှာပါ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
"ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား"
ကျွန်ုပ် မြို့တော်ကို ကြည့်သည်။
ကွန်ကောဒီးယား၏ တံခါးကို ကြည့်သည်။
မပြီးဆုံးသေးသော ရပ်ကွက်များကို ကြည့်သည်။
ပဝါတွေ ကိုင်ဆောင်ခြင်း၊ ပေါင်မုန့်တွေ ခိုးစားခြင်း၊ အတုံးအခဲမျှော်စင်များအတွင်း စိတ်ရှည်စွာ ရပ်တည်ခြင်းနှင့် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းတို့ကြောင့် မိသားစု ဖြစ်လာခဲ့သူများကို ကြည့်သည်။
"ကျွန်ုပ်တို့ လုံခြုံစွာ လက်ခံနိုင်သမျှ လူတိုင်းကို လက်ခံသွားမှာပါ"
"ကျန်တဲ့သူတွေကော"
"သူတို့ လက်ခံနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုကို ရောက်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ ကူညီပေးရမှာပေါ့"
ဂျူလီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။
အဲဒါက လုံလောက်ပါ့မလားဟု သူ မမေးတော့ပါ။
အဲဒါက လုံလောက်မှာ မဟုတ်ကြောင်း နားလည်နိုင်လောက်အောင် သူ အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကြိုးစားပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နိုင်လောက်အောင်လည်း သူ ငယ်ရွယ်နေဆဲပင်။
မိရယ်လ်က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ကက်ဆီးယားက တစ်ဖက်မှ ဝင်ကိုင်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဟေးဗင်းရီးချ်၏ ဆောင်းရာသီကောင်းကင်အောက်တွင် လိုင်ရာဒွန်၏ တော်ဝင်မိသားစုဝင် လေးဦး ရပ်နေကြသည်။
နိုင်ငံမရှိတော့သည့် မိဖုရားတစ်ပါး။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အဆုံးသတ်ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြသည့် ကလေးသုံးဦး။
သူတို့သည် ဧည့်သည်များ မဟုတ်။
နိုင်ငံရေးအရ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများလည်း မဟုတ်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အရိုက်အရာဆက်ခံရေးအတွက် နေရာချထားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော အစိတ်အပိုင်းများလည်း မဟုတ်ကြချေ။
မိသားစုဝင်များသာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူတို့နှင့် လာရောက် ပူးပေါင်းသည်။
သူမ၏ သူတော်စင်ဆန်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက အေးစက်နေသော လေထုကို နွေးထွေးသွားစေသည်။
ကာရယ်လ်နှင့် ဂယ်ရစ်တို့က ဟယ်လီနာနှင့်အတူ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဂျူလီယန်ထံသို့ အရင်ဆုံး သွားကြသည်။
ထို့နောက် ကက်ဆီးယားထံသို့။
ထို့နောက် မိရယ်လ်ထံသို့။
မေရီ ရေးသားခဲ့သမျှ စာကြောင်းတိုင်းကို အတည်ပြုနေသကဲ့သို့ပင်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ထပ် ခေါင်မိုးတန်းတစ်ခုကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။
အလုပ်သမားများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းအော်ခေါ်ကြသည်။
ဂိုလမ်များက ထိုတန်းကို မတင်ပေးလိုက်သည်။
ခေါင်မိုးတန်းက နေရာတကျ ဖြစ်သွားသည်။
ဂရေးကိပ်၏ တံတိုင်းဟောင်းများ ကျော်လွန်၍ အိမ်သစ်တစ်လုံး ပုံဖော်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်လုံး။
ထို့နောက် နောက်တစ်လုံး။
ထိုအိမ်များအောက်တွင် အိပ်စက်ကြမည့် လူတိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါ။
လှည်းများအတွင်း ခေါက်သိမ်း၍ ပါလာမည့် သရဖူများထဲမှ မည်သည့်သရဖူမျိုး ဖြစ်မည်ကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါ။
ဆာ့တာသည် နိုင်ငံပေါင်း မည်မျှကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါ။
သို့သော်လည်း မိသားစုစားပွဲကတော့ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ထပ်မံဖြည့်စွက်ရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထပ်မံတိုးချဲ့ရန် နေရာများ ရှိနေပါသေးသည်။