အခန်း (၃၂၅) - နောက်ထပ် လက်အင်အား ငါးရာ
ပထမဆုံး သတိပေးချက်က ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) ဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။
နေမထွက်ခင် အရုဏ်ဦးမှာ သော (Thor) က ကူးသန်းရေးတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။
သူမလက်ထဲမှာ မြို့လ်နီယာ (Mjölnir) မပါလာခဲ့ပေ။
ထိုအချက်ကပဲ သူမလက်ထဲမှာ တူကို ကိုင်လာခဲ့ရင်ထက် ပိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။
သူမ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီသည် ပခုံးတစ်ဖက်တွင် မီးခိုးရောင်သမ်းကာ ပျက်စီးနေသည်။
သူမ၏ ဆံထုံးပေါ်တွင် ပြာမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
မယ်လိုဒီ (Melody) က တံခါးဝတွင် သူမကို စောင့်ကြိုနေသည်။
“တူက ဘယ်မှာလဲ”
“အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ”
ဖွင့်ထားသည့် လမ်းကြောင်း၏ တစ်နေရာရာမှ မိုးခြိမ်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သောက နောက်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
“လက်ဇန်းဒါး (Lexander) က အနောက်ဘက် ကူးမြစ်တံတားကို ထိန်းထားပေးတယ်။ အာထရီယူ (Atreyu) နဲ့ မာရာ (Mara) တို့က နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ရွာတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးနေတယ်”
ကျွန်တော်လည်း အက်ဗလင် (Evelyn) နဲ့ အဒရီယာနာ (Adriana) တို့နှင့်အတူ တံခါးခန်းမထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
“ဘယ်နိုင်ငံလဲ”
“သုံးနိုင်ငံ”
သော စကားမဆုံးခင်မှာပင် မေရီ (Mary) ရောက်လာသည်။
သူမလက်ထဲတွင် စာအုပ်နှစ်အုပ် ပါလာသည်။
တစ်ခုက အမည်စာရင်းအတွက်။
နောက်တစ်ခုက ကိန်းဂဏန်းများအတွက်။
သောက ထိုစာအုပ်တွေကို မြင်လိုက်သည်။
“ပိုကြီးတဲ့ဟာကို သုံးလိုက်”
မေရီက စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သောက စားပွဲပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“အာဗာရာ (Avarra) ဘုရင့်နိုင်ငံက လေးရက်ကတည်းက ကျဆုံးသွားပြီ။ သူတို့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က ဒယ်ရန်စ်ဖို့ဒ် (Deren’s Ford) အပြင်ဘက်မှာ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။ မြို့တော်က ခြောက်နာရီလောက်ပဲ ခံနိုင်ခဲ့တယ်”
အဒရီယာနာက မြေပုံပေါ်သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ဆာထာ (Surtr) လား”
“သူ့တပ်တွေပေါ့။ မီးဘီလူးတွေ၊ လူသားစစ်သည်တွေနဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ မြေကြီးတွေကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ သတ္တဝါတွေပါ”
“တော်ဝင်မိသားစုကရော ဘာဖြစ်သွားလဲ”
“မိဖုရားနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ လွတ်မြောက်သွားတယ်။ ထီးနန်းဆက်ခံမယ့် မင်းသားကတော့ နောက်တန်းတပ်ဖွဲ့နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့တယ်”
ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သော ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ပေ။
မေရီက သေဆုံးသူများစာရင်းတွင် မင်းသား၏ အမည်ကို ရေးထည့်လိုက်သည်။
သောက အရှေ့ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဘယ်လီဆား (Belisar) က သူ့ရဲ့ တောင်ပိုင်းနယ်မြေတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ဘုရင်ကတော့ အသက်ရှင်လျက်ရှိပေမဲ့ နန်းတော်ကိုတော့ မနေ့ကပဲ စွန့်ခွာလိုက်ရတယ်။ သူတို့က အရပ်သားတွေကို ကမ်းရိုးတန်းဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်”
“သူတို့ဆီမှာ သင်္ဘောတွေ ရှိရဲ့လား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တချို့တော့ ရှိတယ်”
“လုံလောက်ရဲ့လား”
“မလုံလောက်ဘူး”
သူမ၏ လက်ညှိုးက မြောက်ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
“အော်ရန်ရှဲလ် (Orenshal) က တိုက်ခိုက်မှု မြို့တော်ဆီ မရောက်ခင်မှာတင် ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်”
သူမ ပြောနေစဉ်မှာပင် အီလီဇာ (Eliza) ဝင်လာသည်။
“ပြိုလဲသွားတယ် ဟုတ်လား”
“ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သုံးဦးက သီးခြားစီ လက်နက်ချလိုက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်က သူ့နယ်မြေလမ်းတွေကို ဆာထာ့ရဲ့ တပ်တွေအတွက် အကာအကွယ်ရဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေကို ဖမ်းဆီးနေတယ်။ တတိယတစ်ယောက်ကတော့ ထွက်ပြေးသွားတယ်”
“တော်ဝင်မိသားစုကရော”
“ဒီကို လာနေကြတယ်”
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“စောင့်ရှောက်သူ ဘယ်လောက်ပါလာလဲ”
“သူတို့နဲ့အတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ၈၄ ယောက်ပါလာတယ်”
“အရပ်သား ဘယ်လောက်လဲ”
သောက အီလီဇာ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒီအုပ်စုရဲ့ နောက်မှာလား။ အနည်းဆုံး တစ်သောင်းနှစ်ထောင်လောက် ရှိမယ်”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။
ကျွန်တော်တို့နောက်က ကူးသန်းရေးတံခါးက တဝီဝီ မြည်ဟီးနေသည်။
ထိုတံခါးကို မဟာမိတ်မြို့နှစ်မြို့ကို ဆက်သွယ်ပေးဖို့ တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့က အလည်အပတ်သွားဖို့ သုံးခဲ့ကြသည်။
ကုန်သွယ်ဖို့။
အစည်းအဝေးတွေအတွက်။
နန်းတော်နှစ်ခုကြား ကစားစရာအရုပ်တွေ သယ်လာတဲ့ ကလေးတွေအတွက်။
အက်ဗလင် လက်ဖက်ရည်အသစ်တစ်မျိုး ရှာတွေ့လို့ ရောက်လာတတ်တဲ့ အိုင်အို (Io) အတွက်။
မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးစည်းတွေကို စမ်းသပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီး စမ်းသပ်တာ တစ်နေ့လုံးကြာတော့ ညည်းတွားတတ်တဲ့ လက်ဇန်းဒါးအတွက်။
အခုတော့ လူတွေက ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းမှာ စုရုံးနေကြရပြီ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့နောက်က လမ်းတွေအားလုံး မီးလောင်ကျွမ်းနေလို့ပါပဲ။
မေရီက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
“ကွန်ကော်ဒီယာက လူဘယ်လောက် လက်ခံနိုင်မလဲ”
“ထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲ” သောက ပြောသည်။ “တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တော့ မရဘူး။ တောင်ပိုင်းရပ်ကွက်က မပြီးသေးသလို စပါးကျီသစ်တွေလည်း မပြည့်သေးဘူး”
“ဟာဗန်ရီးချ် (Havenreach) ကရော”
ကျွန်တော် ကက်စတယ်လန် (Castellan) ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက အသံမကြားရဘဲ တံခါးဘေးမှာ ရောက်နေနှင့်ပြီ။
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေ မှေးမှိန်သွားသည်။
ပြီးနောက် ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။
“လက်ရှိ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အရေးပေါ် နေရာထိုင်ခင်းတွေနဲ့ဆိုရင် လူဦးရေ နှစ်ထောင် သုံးရာ တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ကို အပို ထပ်လက်ခံနိုင်ပါတယ်၊ လူတွေ ကြပ်လွန်းတာမျိုး မဖြစ်စေဘဲပေါ့”
မေရီက ထိုအရေအတွက်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“ယာယီတဲတွေနဲ့ဆိုရင်ရော”
“လေးထောင် ကိုးရာ”
“ဘယ်လောက်ကြာရင် အန္တရာယ်ရှိလာမလဲ”
“ခြောက်ရက်”
သောက သူမ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီအောက်မှ တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးသည်။
ဖယောင်းတံဆိပ်မှာ လက်ဇန်းဒါးနှင့် အိုင်အိုတို့၏ အမှတ်အသားများ ပါရှိသည်။
စာရွက်မှာ မီးခိုးနံ့ အနည်းငယ် ရနေသည်။
ကျွန်တော် စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။
ပထမစာမျက်နှာတွင် လက်ဇန်းဒါး၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်။
စာက တိုတိုလေးပင်။
“ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက် လူတွေကို ခေါ်လာနေတယ်။ မင်းတို့ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ဟာဗန်ရီးချ်ကို သွားချင်တဲ့သူတွေကို ပို့ပေးမယ်။ လူဦးရေ မျှတဖို့အတွက်နဲ့ ဘယ်မိသားစုကိုမှ ခွဲမပစ်ဘူး။ ကွန်ကော်ဒီယာက ဆေးကုသပေးသူတွေ ပြည့်ကျပ်နေလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ဘယ်နေရာမှ ရွှေ့မပြောင်းဘူး”
အောက်နားတွင် အိုင်အိုက ဤသို့ ရေးထားသည်။
“ငါတို့ အစားအစာ၊ ဆေးဝါး၊ တဲတွေ၊ ဆောင်းရာသီဝတ် အဝတ်အစားတွေ၊ ဆေးကုသပေးသူတွေ၊ ဆောက်လုပ်ရေးသမားတွေနဲ့ ကူညီပေးဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းလာသူတွေကို ပို့ပေးနေတယ်။ အက်ဗလင်၊ မင်းရဲ့ ဆေးရုံက လက်ခံနိုင်တဲ့ ပမာဏနဲ့ မင်းတို့ လိုအပ်နေတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးပါ။ ‘ဘာမဆို’ ဆိုတဲ့ အဖြေက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ လက်ဇန်းဒါး ပြောတာကို ငါ လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“‘ဘာမဆို’ လို့ ပြောလိုက်ရင် အမှန်အတိုင်း ဖြစ်မှာပါ”
စာရွက်အောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးစာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
သော၏ လက်ရေးဖြစ်သည်။
“အနောက်ဘက် နံရံက ပြုပြင်ဖို့ လိုနေတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“အရေးတကြီး ဖြစ်မလာခင်ကတည်းက ငါ ရေးထားခဲ့တာပါ”
“မင်း မြို့လ်နီယာကို အဲဒီမှာ ထားခဲ့တာလား”
“ငါ တံခါးဝကနေ ဝင်လာတုန်းက အဲဒီတူက နံရံတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထိန်းထားပေးနေတယ်”
“မင်း မရှိဘဲနဲ့ အဲဒီတူက အဲဒီလို လုပ်ပေးနိုင်လို့လား”
“အရမ်း စိတ်တိုနေရင်တော့ လုပ်နိုင်တာပေါ့”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“လက်နက်တစ်ခုအတွက်တော့ အသုံးဝင်တဲ့ အရည်အချင်းပဲ”
သောက သူမဘက် လှည့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်”
အီလီဇာက အရင်ဆုံး ဝင်ပြောသည်။
“သူ လိုက်သွားမှာပါ”
မယ်လိုဒီက ပြုံးသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာ ကျွန်မကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“မင်းက စေတနာ့ဝန်ထမ်းဖို့ ပြင်နေတာလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါကြောင့်ပဲ ငါက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေလိုက်တာ”
နေမထွက်ခင်မှာပဲ ဒုက္ခသည်အုပ်စု ပထမဆုံးအသုတ်က တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
တော်ဝင်မိသားစုတွေ မဟုတ်ပါချေ။
အာဗာရာ နယ်စပ်ရွာလေးတစ်ခုက ကလေးငယ်တွေပါ။
သူတို့ထဲမှာ ကလေး ၃၈ ယောက် ပါလာသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ၁၁ ယောက်။
အသက်ကြီးသူ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်။
သိုးတွေက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလို့ ယုံကြည်နေတဲ့ ဒဏ်ရာရ သိုးထိန်းတစ်ယောက်လည်း ပါသည်။
သိုးတွေကတော့ သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပါလာကြသည်။
ကက်စတယ်လန်က တိရစ္ဆာန်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လူ ၄၇ ယောက်၊ သိုး ၁၉ ကောင်”
“သိုးတွေထဲက တစ်ကောင်က မွေးတော့မှာဗျ၊ သိုးမလေးပါ” ဟု သိုးထိန်းက ပြောသည်။
ကက်စတယ်လန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
“လူ ၄၇ ယောက်၊ သိုး ၁၉ ကောင်၊ သိုးငယ်လေး တစ်ကောင် ထပ်တိုးဖို့ ရှိ”
မေရီက ဂဏန်းသုံးခုစလုံးကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
သိုးထိန်းကတော့ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။
လက်ခံရေးခန်းမကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ချဲ့ထွင်ထားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့လည်း နေရာက မလုံလောက်သေးပါ။
နာရာ (Nara) က ခန်းမကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ထားသည်။
အာမာယာ (Amaya) က အစားအသောက်တွေကို စီစဉ်ပေးသည်။
ဟယ်လ်ဝင် (Halwen) က ရေစည်တိုင်းကို မဝင်ခင် စစ်ဆေးသည်။
ရယ်လန် (Rellan) က အရေးပေါ် စပါးကျီတွေကို ဖွင့်လှစ်ပြီး စာရင်းအသစ်တွေ ချက်ချင်း တောင်းဆိုသည်။
ဆယ်လာ (Sella) က လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ခရီးသွားမီးအိမ်တွေကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
အက်ဒရစ် (Edris) က တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ရောက်လာသမျှသူတိုင်း ဟာဗန်ရီးချ်ကို ရောက်လာပြီဆိုတာ သိအောင် သေချာ ပြောပြပေးနေသည်။
ဂရေးကိပ် (Greykeep) ရဲ့ အစေခံတွေ မဟုတ်။
ကျွန်တော့် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ မဟုတ်။
ဟာဗန်ရီးချ်။
ဥပဒေရှိတဲ့ မြို့။
သူတို့ ထွက်သွားချင်ရင် ထွက်သွားလို့ရတဲ့ နေရာ။
သူတို့ ကြိုးစားပြီးမှ ရယူရမယ့် နေရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခိုလှုံရာတစ်ခု။
အဒရီယာနာက လက်ခံရေးစားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
နောက်ထပ် အုပ်စုတစ်ခု ရောက်လာတိုင်း သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်မှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာတတ်သည်။
သူမက စောင့်ရှောက်သူတွေကို သူတို့ မဝင်လာခင်ကတည်းက ခံစားမိသည်။
သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို မဟုတ်ပါ။
သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ။
သူမက တတိယမြောက် လမ်းကြောင်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လက်နက်ကိုင် ခြောက်ယောက်။ ကြောက်ရွံ့နေကြတယ်။ အလယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနေတယ်”
အီလီဇာက ရဲမက်တွေကို ဘေးသို့ ဖယ်ခိုင်းလိုက်သည်။
အဝေးကြီးကို မဟုတ်ပါ။
ရောက်လာတဲ့ စစ်သည်တွေ ဝိုင်းပတ်ခံထားရတယ်လို့ မထင်ရစေမယ့် အကွာအဝေးလောက်အထိပေါ့။
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အမျိုးသားတစ်ယောက်က အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်လာသည်။
သူက စုတ်ပြဲနေတဲ့ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။
အင်္ကျီအနားသတ်တွင် သရဖူပုံစံ ပန်းထိုးထားခဲ့ဖူးသည်။
တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အဲဒါကို ဖြတ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။
သူ့နောက်မှာတော့ မိန်းကလေးငယ် သုံးယောက်၊ စောင့်ရှောက်သူ နှစ်ယောက်နဲ့ သူ့အရပ်ထက်တောင် ပိုရှည်တဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ပါလာသည်။
အသက်အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ရပ်တန့်သွားသည်။
ပြီးနောက် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မလှုပ်ခင်မှာပဲ အဒရီယာနာက ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့”
အမျိုးသမီးက မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့က ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ရပ်နေတာပါ”
“ခင်ဗျားတို့က ကမ္ဘာတစ်ဝက်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လက်ခံရေးခန်းမထဲမှာ ရပ်နေတာပါ” အဒရီယာနာက ပြန်ပြောသည်။ “နားချင်ရင် ထိုင်နိုင်ပါတယ်။ ဒူးထောက်စရာ မလိုပါဘူး”
အမျိုးသမီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်သည်။
“ကျွန်မက အော်ရန်ရှဲလ်ရဲ့ မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်း (Celestine) ပါ”
သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သီသီလေးပါပဲ။
သူမက အသက်ကြီးတဲ့ အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းရဲ့ ဦးလေး၊ လော့ဒ် ဟားဗား (Havar) ပါ။ ကျွန်မရဲ့ သမီးတွေဖြစ်တဲ့ လီနက် (Linette)၊ မာရစ် (Maris) နဲ့ အီလိုဝင် (Elowen) ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ သား တိုမက် (Tomas) ပါ”
ကောင်လေးက သူ့ဓားကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘုရင် အီဒရစ် (Edric) ကော” မေရီက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။
မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသွားပါ။
“သူက မြို့တော်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ်”
“အသက်ရှင်လျက်လား”
“ကျွန်မတို့ ထွက်လာတုန်းကတော့ ဟုတ်တယ်”
မေရီက စောင့်နေလိုက်သည်။
ဆယ်လက်စတင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
ထိုစကားသည် ထိုနေ့အတွက် အတွေ့ရအများဆုံး အဖြေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ခိုလှုံခွင့် ပေးခဲ့သည်။
မိဖုရားတစ်ပါးတည်းအတွက် မဟုတ်ပါ။
သူမ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ခရီးနှင်လာခဲ့သူ အားလုံးအတွက်ပါ။
သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် လက်နက်များကို အပ်နှံခြင်း မရှိကြပါ။
သူတို့က ဟာဗန်ရီးချ်၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုင်ရာ စည်းနှောင်မှု (peace-binding) ကိုသာ လက်ခံခဲ့ကြသည်။
သူတို့ သဘောမတူခင် ကဲလ်ဒရစ်က စည်းကမ်းချက် တစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းပြသည်။
သောကလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေခြင်းကို သဘောတူညီချက်အဖြစ် မှတ်ယူခြင်း မပြုမိစေရန် သေချာစေသည်။
စစ်သည်များက ခုနစ်ရက်တာအတွက် လက်မှတ်ရေးထိုးသည်။
ထိုကာလ ကျော်လွန်လျှင် သူတို့ ထပ်မံ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိသည်။
မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းက ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“အော်ရန်ရှဲလ်မှာဆိုရင် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်က တစ်သက်တာအတွက် သစ္စာဆိုရတာမျိုးပါ”
“ဟာဗန်ရီးချ်မှာတော့ ဘယ်သူ့ဘဝကမှ ရာထူးတစ်ခုခုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမက အဒရီယာနာဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ဒါကြောင့်ပဲ မင်းသမီး အဒရီယာနာက လက်နက်မပါဘဲ ရပ်နေတာလား”
အဒရီယာနာက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။
သူမ ခါးတွင် ခန်းဂျားတစ်လက် ရှိသည်။
ဓားမြောင် နှစ်လက်။
ပြီးတော့ ဓားရှည်တစ်လက်။
“ကျွန်မကို လက်နက်မပါဘူးလို့တော့ မသတ်မှတ်စေချင်ပါဘူး”
မိဖုရားက ပြုံးမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူမ ထိုနေ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟူသော ပထမဆုံး လက္ခဏာပင်။
ဒုတိယမြောက် တော်ဝင်မိသားစုက နေ့လယ်မတိုင်ခင် ရောက်လာသည်။
အတူတူတော့ မဟုတ်ပါ။
အာဗာရာ၏ မင်းသမီး ရန်းနားသည် သူမ၏ မောင်ငယ်နှင့် အရပ်သား ၂၇ ဦးနှင့်အတူ ဖြတ်ကျော်လာသည်။
သူမ၏ မိခင်က ကွန်ကော်ဒီယာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးနေသည်။
သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ ကမ်းရိုးတန်းဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူမ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသလား ဆိုသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။
ရန်းနားက အသက် ၁၇ နှစ်။
သူမ၏ မောင်ငယ်က ၉ နှစ်။
နှစ်ယောက်စလုံး တော်ဝင်အဆောင်အယောင် ဝတ်စုံများ မဝတ်ထားကြပါ။
ကောင်လေးက မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်၏ ကြောင်ကို အင်္ကျီအတွင်းတွင် ဝှက်ထားသည်။
ကြောင်က လူစာရင်းထဲ ထည့်ခံရသည်ကို မကျေနပ်ပါ။
သို့သော် ကက်စတယ်လန်က ကြောင်ကိုပါ ရေတွက်လိုက်သည်။
တတိယမြောက် မိသားစုမှာ နေဝင်ပြီးနောက်မှ ရောက်လာသည်။
ဘယ်လီဆား၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းကို အုပ်ချုပ်သည့် မြို့စားတစ်ဦး။
သူ၏ ခင်ပွန်း။
သူတို့၏ မွေးစားသမီး။
ကောင်စီဝင် လေးဦး။
ကိုယ်ရံတော် ၇၃ ဦး။
အရပ်သား ခြောက်ရာနီးပါး။
သူတို့က လှည်းတွေ ပါလာသည်။
ကိရိယာတန်ဆာပလာများ။
မျိုးစေ့များ။
ဆားနယ်ငါး စည် ၁၅ စည်။
ပုံနှိပ်စက် သုံးလုံး။
အီလီနော်က ပုံနှိပ်စက်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းတို့က ဒီလို ဆုတ်ခွာလာတဲ့ ခရီးစဉ်ထဲမှာ ဒါတွေကို သယ်လာခဲ့တာလား”
မြို့စား၏ ခင်ပွန်းက အနီးဆုံးရှိ စက်ဘောင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
“အိမ်သုံးပရိဘောဂတွေကိုတော့ အစားထိုးလို့ ရနိုင်ပါတယ်”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်းတို့ အဆောက်အအုံဆောက်လုပ်ရေး စာရင်းမှာ နေရာရဦးမှာပါ”
မေရီက သူမကို ကြည့်သည်။
“အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရေး စာရင်းဆိုတာ မရှိပါဘူး”
“အခုတော့ ရှိသွားပြီလေ”
ညဉ့်ဦးယံအချိန်တွင် ဟာဗန်ရီးချ်သည် လူဦးရေ ၁,၈၁၄ ဦးကို လက်ခံရရှိထားပြီ ဖြစ်သည်။
ကွန်ကော်ဒီယာက လူဦးရေ ၃,၀၀၀ ကျော်ကို လက်ခံထားသည်။
နောက်ထပ် လူ ၇,၀၀၀ ခန့်က ထိုမြို့နှစ်မြို့နှင့် အနောက်ဘက် ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းရေးစခန်းများကြားရှိ လုံခြုံရေးချထားသော လမ်းမများတစ်လျှောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
လူတိုင်းက ဒီကို လာချင်ကြတာတော့ မဟုတ်ပါ။
အချို့က အနီးအနားရှိ တိုင်းပြည်များကို ရွေးချယ်ကြသည်။
အချို့က တိုက်ပွဲတွေ ငြိမ်းသွားလျှင် အိမ်ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြသည်။
အချို့က နတ်ဘုရားများ ထိတွေ့ထားသော မည်သည့် တံခါးကိုမဆို ငြင်းပယ်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့က သူတို့ ကျွန်တော်တို့၏ အကာအကွယ်ကို လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ မလက်ခံသည်ဖြစ်စေ လမ်းမများတစ်လျှောက် အစားအစာများ ပို့ပေးခဲ့သည်။
ခိုလှုံရာဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ရွေးချယ်မှသာလျှင် ကောင်းမြတ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
အရေးပေါ် ကောင်စီအစည်းအဝေးကို ဂရေးကိပ်၏ မြေပုံအခန်းတွင် ကျင်းပသည်။
မေရီ။
ကက်စတယ်လန်။
အီလီနော်။
ပယ်ရင်။
အောလ်ဒရင်။
အီလီဇာ။
အဒရီယာနာ။
မြို့တော်ကောင်စီမှ ကိုယ်စားလှယ်များ။
ဒါမာ။
ကယ်လ်ဒန်။
ရယ်လန်။
ဟယ်လ်ဝင်။
နာရာ။
အာမာယာ။
အက်ဗလင်က ဆေးရုံအတွက် တက်ရောက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ကုလားထိုင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စားပွဲမှာ ချပေးထားလို့ တက်ရောက်ရသည်။
မြို့တော်မြေပုံက အခုဆိုရင် နေရာမဆန့်တော့ပါ။
ဘေးသုံးဖက်စလုံးတွင် စာရွက်အသစ်များ ထပ်ဖြည့်ထားရသည်။
ပယ်ရင်က သစ်သားဘဲရုပ်ကို အရှေ့ဘက်ရှိ အလွတ်နေရာတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီဘဲရုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အခု ဒါက ဘာကို ကိုယ်စားပြုတာလဲ”
“အရေးပေါ် အိမ်ရာတွေလေ”
“မနေ့ကတော့ မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်တာ မဟုတ်လား”
“ကျွန်တော်တို့မှာ မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့ မရှိသေးပါဘူး”
“ရှိတာပေါ့၊ ဒီဘဲရုပ်က အကြီးတန်း အရာရှိပဲ။ သူက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စစ်သည်ဟောင်းလေ”
အီလီနော်က ခရိုင်တစ်ခုစီတွင် အနီရောင်တုံးတစ်ခုစီ ချထားသည်။
“ကျွန်မတို့အတွက် ရပ်ကွက်လိုက် မီးဖိုချောင်အသစ် ၁၂ ခု လိုအပ်တယ်”
အာမာယာက သူမကို ပြင်ပေးသည်။
“၁၄ ခု”
“ဘာလို့လဲ”
“နှစ်ခုက လူတွေကို လက်ခံရေးစခန်းထဲ မဝင်ခိုင်းဘဲ အစားအစာ ကျွေးနိုင်ဖို့ပါ။ တချို့ရောက်လာတဲ့သူတွေက တရားဝင် အဆောက်အအုံတွေကို ရှောင်ကြမှာမို့လို့ပါ”
အီလီနော်က တုံးနှစ်ခု ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“ရေချိုးခန်း ရှစ်ခု”
“၁၀ ခု” ဟု ဟယ်လ်ဝင်က ပြောသည်။
သူမက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရှင်းပြပေးမလား”
“ရေသန့်ပါ”
“ဒါက ရှင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး”
“၁၀ ခုဆိုရင် စွန့်ပစ်ရေမြောင်းတွေ ဘေးကင်းတဲ့ ပမာဏထက် ကျော်လွန်မသွားအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ”
“ဒါမှ ရှင်းပြချက်ပေါ့”
ဟယ်လ်ဝင်က သူမက ထိုအဖြေကို ပိုသဘောကျသွားပုံရ၍ စိတ်ပျက်သွားဟန် ရှိသည်။
အောလ်ဒရင်က အိမ်ရာဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ကိန်းဂဏန်းများကို ပေါင်းထည့်သည်။
“အရှေ့ဘက် နေအိမ်ခြောက်ခုကို ၁၂ ရက်အတွင်း အပြီးဆောက်နိုင်မယ်”
“လူဦးရေ ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ကျန်းမာရေးနဲ့အညီ ဆောက်မယ်ဆိုရင် လူ ၈၀၀၊ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပဲ ဆောက်မယ်ဆိုရင် ၁,၄၀၀”
“ကျန်းမာရေးနဲ့အညီပဲ ဆောက်ရမယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ သူတော်စင်တို့၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။
မည်သူမျှ မငြင်းဆန်ကြပါ။
“ဒါဆို လူ ၈၀၀ ပေါ့”
“မလုံလောက်ဘူး” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်သမားအဖွဲ့တွေ လုပ်နိုင်တဲ့ ပမာဏပဲ” ဟု အောလ်ဒရင်က ပြန်ဖြေသည်။
ပယ်ရင်က ဒုတိယမြောက် ပုံစံတစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“သစ်သားဘောင်တွေ၊ အုတ်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ မီးကူးစက်မှု ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းတွေ၊ အတူတူသုံးမယ့် အခြေခံမြောင်းတွေ။ အတွင်းနံရံတွေ မပြီးခင်မှာပဲ အမိုးတွေကို အရင်ပြီးအောင် လုပ်လို့ရတယ်”
“အရေအတွက် ဘယ်လောက်လဲ” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
“၁၈ ရက်အတွင်း အဆောက်အအုံ ၃၀”
“ဘယ်သူ့အလုပ်သမားတွေကို သုံးမှာလဲ”
ပယ်ရင်က ကက်စတယ်လန်ကို ကြည့်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာသည်။
ကက်စတယ်လန်က မြေပုံဆီသို့ တိုးသွားသည်။
“ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ် (golem) အလုံး ၅၀၀ ထပ်မံထုတ်လုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်ပြီ”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အီလီနော်က သူ့ဘက် လှည့်သည်။
“၅၀၀ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် ကျွန်မကို ပြောထားတာက ပုံသွင်းတဲ့အခန်းတွေမှာ တစ်ခါတည်း အလုံး ၄၀ ထက် ပိုမလုပ်သင့်ဘူးဆို”
“မလုပ်သင့်တာ မှန်ပါတယ်”
“ဒါဆို ၅၀၀ ကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ”
“အသုတ်လိုက် ခွဲလုပ်မှာပါ”
ပယ်ရင်ကတော့ အလွန် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။
အီလီနော်ကတော့ မဟုတ်ပါ။
မေရီက စာရွက်အလွတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ မစခင်မှာ မေးပါရစေ၊ ဒီဂိုလမ်တွေက အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ အလုံးတွေနဲ့ အတူတူပဲလား”
“ဟုတ်သလိုလို မဟုတ်သလိုလိုပါပဲ” ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြောသည်။
သော၏ ရှေးဟောင်းမေးခွန်းတစ်ခု ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။
အုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဉာဏ်ရည်တစ်ခုသည် ၎င်းကို တည်ဆောက်ပုံပေါ် မူတည်ပြီး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်လေ။
“သူတို့က အတိအကျ ဘာတွေလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တာဝန်ပေးအပ်ထားတဲ့ တည်ဆောက်မှုတွေပါ။ သူတို့မှာ ဟန်ချက်ညီမှု၊ နေရာလွတ်ကို သိမြင်နိုင်မှု၊ ကိရိယာ ရွေးချယ်မှု၊ အန္တရာယ်ရှောင်ရှားနိုင်မှုနဲ့ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုက ဘေးကင်းရေး နယ်နိမိတ်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေရင် ရပ်တန့်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိပါတယ်”
“သူတို့ စဉ်းစားတတ်သလား”
“မစဉ်းစားတတ်ပါဘူး”
“သူတို့ ငြင်းဆန်နိုင်သလား”
“သူတို့မှာ ဦးစားပေး ဆန္ဒဆိုတာ မရှိပါဘူး”
“သူတို့ ခံစားရတတ်သလား”
“မခံစားတတ်ပါဘူး”
“သူတို့ သတိတရား ရှိလာနိုင်သလား”
“အခု အဆိုပြုထားတဲ့ အနှစ်အူတိုင် (cores) တွေနဲ့ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
မေရီက အဖြေတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ကက်စတယ်လန်က စောင့်နေသည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ ဘာကြောင့် မေးနေတာလဲဆိုတာ နားလည်သည်။
အော်ရီလီယာက ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်ဘက်မှ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက မေရီ၏ မှတ်စုများကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“သူတို့ကို ဘယ်အချိန်မှာ ဖျက်ဆီးပစ်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်မှာလဲ”
“သူတို့ရဲ့ အနှစ်အူတိုင်တွေက ခုနစ်နှစ်ကြာရင် ဒါမှမဟုတ် တည်ဆောက်ပုံ ပျက်စီးသွားရင် အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။ သူတို့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းလို့ ရပါတယ်” ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာလို့ ခုနစ်နှစ်လဲ”
“အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် မဖွံ့ဖြိုးလာဘဲ တည်ငြိမ်နေနိုင်မယ့် အရှည်ဆုံး ကာလမို့လို့ပါ”
ပယ်ရင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက သတိထားမှုအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်။
“အကယ်၍ သူတို့က အဲဒီလို ပြောင်းလဲလာရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“သူတို့က ဆောက်လုပ်တာ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ အစီရင်ခံပါလိမ့်မယ်”
“ပြီးရင်ရော”
“ပြီးရင်တော့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီလား ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီ ကာကွယ်မှုမျိုးကိုပါ ထည့်သွင်းထားပါ”
“ထည့်သွင်းပြီးသားပါ”
ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ် ၅၀၀ အတွက် ပစ္စည်းများ လိုအပ်သည်။
ဒါမာက ကျောက်တုံးများ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။
ကယ်လ်ဒန်က အနှစ်အူတိုင်နှင့် ကိုယ်ထည်အတွက် ရွှံ့နှင့် မြေကြီးကို ပုံသွင်းပေးနိုင်သည်။
ဆစ်ဗရင်းက အဓိက အဆစ်များအတွက် ပုံဆောင်ခဲများကို ထည့်သွင်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။
အီလီနော်က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို သာမန် ကျောက်ပြင်သမားတွေနဲ့ပဲ ပြုပြင်နိုင်ရမယ်”
ဆစ်ဗရင်းက စိတ်ဆိုးသွားဟန် ရှိသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံဆောင်ခဲကို ပြုပြင်လို့ ရပါတယ်”
“ရှင်ကပဲ ပြုပြင်နိုင်တာလေ”
“ပြုပြင်လို့ ရတာကတော့ အမှန်ပဲ”
“ရှင် တခြားနေရာ ရောက်နေတဲ့ အချိန်ဆိုရင်ရော”
သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဂိုလမ်များသည် ကျောက်၊ ရွှံ့၊ သစ်သားနှင့် အစားထိုးနိုင်သော သတ္တု အစိတ်အပိုင်းများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းမည် ဖြစ်သည်။
ရှားပါးသော ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်ပါ။
ဘုရားသခင်၏ အကူအညီမပါဘဲ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။
ဒါမာက သဘောတူသည်။
ကယ်လ်ဒန်က မြေကြီးက သန့်ရှင်းဖို့ လိုသလားဟု မေးသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က ထိုမေးခွန်းအတွက် ကိုယ်တိုင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို အောက်ဘက်ရှိ အလုပ်ရုံ အောက်ခြေတွင် စတင်မည်ဖြစ်သည်။
တစ်ကြိမ်လျှင် အလုံး ၅၀ စီဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး ဂိုလမ်အလုံး ၁၀၀ ကို အခြေခံအုတ်မြစ်များနှင့် လမ်းများအတွက် တာဝန်ပေးအပ်သည်။
ဒုတိယအလုံး ၁၀၀ ကို ရေသွယ်မြောင်းများနှင့် စွန့်ပစ်ရေစနစ်များအတွက် ဖြစ်သည်။
တတိယအလုံး ၁၀၀ ကို နေအိမ်များအတွက်၊ စတုတ္ထအလုံး ၁၀၀ ကို အများသုံး အဆောက်အအုံများအတွက် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် အလုံး ၁၀၀ ကိုမူ မြို့တော်၏ လိုအပ်ချက်များကို ကောင်စီက ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးသည်အထိ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ တာဝန်မပေးသေးဘဲ ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။
“နံရံတွေအတွက် မပါဘူးလား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“လူတွေ ခေါင်းမိုးလုံခြုံမှု ရပြီးတဲ့အခါမှ နံရံတွေအတွက် အချို့ကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
အီလီဇာက မြေပုံကို သေချာကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ခေါင်းမိုးက အရင်ပဲ”
ဂိုလမ်များသည် လုပ်ခလစာပေးရသည့် အလုပ်သမားများ၏ နေရာကို အစားထိုးမည် မဟုတ်ပါ။
မေရီက ထိုအချက်ကို အရေးပေါ် အမိန့်စာတွင် ထည့်သွင်းမှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ပစ္စည်းမတင်ခြင်း၊ မြေတူးခြင်း၊ ပစ္စည်းသယ်ယူခြင်း၊ ကျောက်တုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ နေရာချခြင်းနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော တည်ဆောက်မှုများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့တွင်သာ လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
လူသားအလုပ်သမားများကသာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဦးဆောင်ညွှန်ကြားရမည်ဖြစ်သည်။
ဆောက်လုပ်ရေး အတွေ့အကြုံရှိသည့် ဒုက္ခသည်အသစ်များကို ဟေဗင်ရီးခ်ျ၏ လက်ရှိအလုပ်သမားများ ရရှိသည့်နှုန်းထားအတိုင်းပင် ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။
ဒုက္ခသည်များအတွက် သီးသန့်လုပ်ခ မဟုတ်ပါ။
အရေးပေါ် အခြေအနေကြောင့် လျှော့ချပေးခြင်းလည်း မရှိပါ။
အမိုးအကာပေးရုံဖြင့် လုပ်ခအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းလည်း မရှိပါ။
နေထိုင်စရာဆိုသည်မှာ ခိုလှုံခွင့်ရသူတို့၏ အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး လျော်ကြေး မဟုတ်ပေ။
ကောင်စီက ထိုအမိန့်ကို အတည်ပြုပေးသည်။
ထို့နောက် မေရီက နောက်ပိုင်းတွင် အလွဲသုံးစားလုပ်နိုင်သည့် စကားစု သုံးခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံအတည်ပြုပေးခဲ့ပြန်သည်။
အစည်းအဝေး မပြီးဆုံးမီမှာပင် ကွန်ကော်ဒီယာမှ ပထမဆုံး ပစ္စည်းတင်ယာဉ်များ ရောက်ရှိလာသည်။
တံခါးခန်းမတွင် ကြေးခေါင်းလောင်းသံ ခြောက်ချက် မြည်လာသည်။
သတိပေးချက် မဟုတ်ပါ။
လေးလံသော ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ၎င်းကို သွားရောက်ကြိုဆိုကြသည်။
ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် လှည်းတစ်စီး ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်စီး။
ထို့နောက် နောက်တစ်စီး။
ဂျုံမှုန့်များ၊ ပဲခြောက်များ၊ ဆားများ၊ အသီးအနှံ အခြောက်များ၊ ဆေးဝါးများ၊ စောင်များ၊ ရွက်ထည်များ၊ သံချောင်းများ၊ ကွန်ကော်ဒီယာ၏ မြို့တော်တံဆိပ်ပါသော သစ်သားများ၊ ဆီပုံးများ၊ မဟာမိတ်နိုင်ငံများတစ်လျှောက်ရှိ အိမ်ထောင်စုများမှ စုဆောင်းလာသော ကလေးအဝတ်အစားများ ပါဝင်သည်။
ယာဉ်တန်းမှာ ဂိတ်ပေါက်ကို ကျော်လွန်၍ပင် ရှည်လျားနေသည်။
လစ်ဘက်သ်က ခုနစ်စီးမြောက် လှည်းဘေးမှတစ်ဆင့် ဝင်လာသည်။
ဟယ်လီနာက သူမကို အခြားသူများထက် အရင်ဆုံး သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လစ်ဘက်သ်က စာရင်းသုံးခု ကိုင်ထားသည်။
ဟယ်လီနာက လေးခု ကိုင်ထားသည်။
“ကလေးအဝတ်အစားတွေကို အရွယ်အစားအလိုက် စနစ်တကျ ထုပ်ပိုးလာတာလား” ဟု ဟယ်လီနာက မေးသည်။
“ရာသီဥတုအလိုက်ပါ”
“ဖိနပ်တွေကော”
“သီးသန့် သေတ္တာတွေနဲ့ပါ”
“မွေးကင်းစကလေးတွေအတွက်ကော”
“ဆေးဝါးတွေတင်လာတဲ့ လှည်းနောက်က ပထမဆုံး လှည်းနှစ်စီးထဲမှာပါ”
ဟယ်လီနာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ရှင် ဆက်နေနိုင်ပါတယ်”
လစ်ဘက်သ် ပြုံးသည်။
သော မှန်ခဲ့သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်စေသည်။
အိုင်အိုက နောက်မှ ရောက်လာသည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ မမြင်ဘဲနေ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားနေသည်။
အိုင်အိုက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ရှင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ရွှေ့ပြောင်းရေးလုပ်ငန်းကို ကျွန်မ ကိုင်တွယ်နေတုန်းမှ ရှင်က ဒါကို လုပ်ရတာလား”
“အချိန်ကို ကျွန်မ မရွေးချယ်ခဲ့ပါဘူး”
“အရေးပေါ် အခြေအနေမှာ သူတော်စင် ဖြစ်လာပြီးမှ လူတွေ အမြဲပြောနေကျ စကားမျိုးပဲ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် အိုင်အိုက သူမ၏ နဖူးကို နမ်းသည်။
“ရှင် ဂုဏ်ယူစရာပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နူးညံ့သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အိုင်အိုက အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းကလည်း မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီပဲ”
အက်ဒရီယာနာ သက်ပြင်းချသည်။
“ပုံစံကြည့်ရရင်တော့ ဟုတ်ပုံရပါတယ်”
“ကောင်းပြီ။ အက်ဗလင်အတွက် အဖော်လိုတယ်လေ”
“ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အိုင်အိုက ကျွန်တော့်ဆံပင်၊ မျက်လုံးနှင့် လက်မောင်းတစ်လျှောက် လှုပ်ရှားနေသော လျှပ်စီးကြောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“ရှင်က ဘယ်တုန်းကမှ သတိထားမိလောက်အောင် သိမ်မွေ့တဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး”
လက်ဇန်ဒါး ရောက်မလာခဲ့ပါ။
သူက ကွန်ကော်ဒီယာ၏ အနောက်ဘက် နံရံမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ့ထံမှ နောက်ဆုံးပေးစာ ရောက်လာသည်။
‘နန်းတော်ရုံးခန်းတွေကို အကယ်ဒမီဟောင်းဆီ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရင် နောက်ထပ် လူနှစ်ထောင်စာ နေရာရနိုင်မယ်’
စာသားအောက်တွင် အခြားလက်ရေးတစ်မျိုးဖြင့် ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
‘သူ့ရုံးခန်းတွေကို ပြောတာပါ’
လက်ဇန်ဒါးက ထိုစာသားအောက်တွင် ပြန်ရေးထားသည်။
‘အဲဒီမှာ အသုံးမဝင်ဆုံး ပရိဘောဂတွေပဲ ရှိလို့ပါ’
တတိယမြောက် မှတ်စုမှာ လိုကီထံမှ ဖြစ်နိုင်ပြီး ဤသို့ ရေးထားသည်။
‘သူ့ထိုင်ခုံကိုတော့ ကျွန်တော် ပြောင်းပြီးပြီ’
မေရီက အသုံးဝင်မည့် အချက်အလက်များကို ကူးယူမှတ်သားထားလိုက်သည်။
ထိုင်ခုံအငြင်းပွားမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ မှတ်တမ်းမတင်ဘဲ ထားလိုက်ပုံရသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပါသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာက လက်မှုပညာရှင်နှင့် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သား ၂၀၀ ကို စေလွှတ်ပေးသည်။
အမိန့်ပေး၍ လာခြင်းမဟုတ်ပါ။
စေတနာ့ဝန်ထမ်းများဖြစ်သည်။
ကျောက်ပြင်သမားများ၊ လက်သမားများ၊ ခေါင်းမိုးပြင်သမားများ၊ မှန်တပ်ဆင်သူများ၊ ရေတွင်းတူးသမားများ၊ မြေတိုင်းသမားများ ပါဝင်သည်။
ကွန်ကော်ဒီယာ၏ ဂိတ်ပေါက် အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ရာတွင် ကူညီခဲ့ဖူးသည့် အင်ဂျင်နီယာ သုံးဦးလည်း ပါလာသည်။
အများသုံး မီးဖိုများတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ ယာယီကျောင်းများ ဆောက်လုပ်ပေးသည့် မိသားစုတစ်ခု၊ ကွန်ကော်ဒီယာ အလုပ်ရုံများမှ သင်တန်းသား ၂၀၊ ကုသသူ ခြောက်ဦး၊ ဟင်းချက်သူ ၁၂ ဦးနှင့် ဘရူးနီတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုဧရာမလူသားကြီးက လှည်းတစ်စီးလုံးကို ထမ်းလာသည်။
ဆွဲလာခြင်း မဟုတ်ပါ။
ထမ်းလာခြင်းဖြစ်သည်။
သူက လှည်းကို ဂိတ်ပေါက်ခန်းမထဲတွင် ချလိုက်သည်။
ကြမ်းခင်းက အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
ပယ်ရင်က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။
“သူ ကျောက်တုံးတွေ ရွှေ့တာ ကူညီပေးနိုင်မလား”
သူ့နောက်မှ ပြန်ရောက်လာသည့် သောက ရယ်မောလိုက်သည်။
ဘရူးနီက ပယ်ရင်ကို ကြည့်သည်။
“ဘရူးနီ ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရွှေ့ပေးနိုင်တယ်”
ပယ်ရင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
အီလီနော်က သူ့ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ဒီဧရာမလူသားတစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ မြို့တစ်ခုလုံးကို ဒီဇိုင်းပြန်ဆွဲဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”
“ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
“ရှင် ရှေ့ကို တိုးကပ်လာလို့လေ”
ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။
ထိုအကျင့်မှာ လူတိုင်းဆီ ကူးစက်သွားပုံရသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပထမဆုံး ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်တစ်ခု ပုံသွင်းခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။
၎င်းသည် ရှစ်ပေမြင့်သည်။
ပခုံးသားများမှာ ကျယ်ပြန့်သည်။
ကိုယ်ထည်ကို ရွှံ့အနှစ်အူတိုင်ပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တပ်ဆင်ထားသည်။
အဆစ်အမြစ်များကို သစ်သားများဖြင့် ကာကွယ်ထားသည်။
ရင်ဘတ်အလယ်တွင် ရိုးရှင်းသော ကြေးပြားတစ်ခု ရှိသည်။
မျက်နှာမရှိပါ။
အာရုံစိုက်သည့်နေရာကို ပြသသည့် အလင်းတန်းပါးပါးလေးသာ ရှိသည်။
ကက်စတယ်လန်က ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်သည်။
“အဲဒီ ကျောက်တုံးကို မလိုက်”
ဂိုလမ်က အမှတ်အသားပြုထားသည့် ကျောက်တုံးကို မလိုက်သည်။
“မြောက်ဘက် နံရံဘေးမှာ ချထား”
၎င်းက ချထားပေးသည်။
“ပယ်ရင်ပေါ်ကို ချလိုက်”
ဂိုလမ် ရပ်တန့်သွားသည်။
ပယ်ရင်က နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းတန်းမှာ မှိန်သွားသည်။
“ဘေးကင်းရေး ညွှန်ကြားချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်” ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြောသည်။
အီလီနော် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါ အောင်မြင်တယ်”
ပယ်ရင်က သူမကို ကြည့်သည်။
“သူ အဲဒီလို မေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ ရှင် ကြိုသိနေတာလား”
“မျှော်လင့်ထားတာပါ”
ဒုတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှု မတိုင်မီ ကာရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ ရောက်လာသည်။
သူတို့က ဂိုလမ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ဂိုလမ်ကလည်း သူတို့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ကာရိုက လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
ဂိုလမ်က ဘာမှ မလုပ်ပါ။
ဂယ်ရစ်က ကျောက်တုံးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မ”
ဂိုလမ်က ငြိမ်နေသည်။
ကက်စတယ်လန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
“ကလေးတွေက ညွှန်ကြားခွင့်ရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ကောင်းပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ပါးပါး မ”
“ပါးပါးက ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ် မဟုတ်ဘူးလေကွယ်”
ကာရိုက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ထိုးပြသည်။
“ကြီးတယ်”
သောက တံခါးဝမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကလေးမလေးက သင့်တော်တဲ့ အမျိုးအစားခွဲခြားမှုတစ်ခု လုပ်လိုက်တာပဲ”
နေမဝင်မီတွင် ပထမဆုံး ဂိုလမ်အလုံး ၅၀ လုပ်ငန်းခွင်သို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။
သူတို့က ဒါမာ၏ ကျောက်ကျင်းမှ ကျောက်တုံးများကို သယ်ယူကြသည်။
ကယ်လ်ဒန်က အရှေ့ဘက်ခရိုင်ရှိ မြေဆီလွှာကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးသည်။
ဘရူးနီက အုတ်မြစ်တိုင်များကို သယ်ပေးသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာမှ ကျောက်ပြင်သမားများက ဟေဗင်ရီးခ်ျ လုပ်သားများနှင့်အတူ တွဲဖက်လုပ်ကိုင်ကြသည်။
ဒုက္ခသည်များကလည်း သူတို့ဆန္ဒရှိမှသာ ဝင်ရောက်ကူညီကြသည်။
အချို့က အိပ်စက်ခြင်းကိုသာ လိုလားကြသည်။
အချို့က ပျောက်ဆုံးနေသူများ၏ နာမည်ကို ရှာဖွေရန် ပထမဆုံးနေ့ကို ကုန်ဆုံးကြသည်။
အချို့က ကုသသူများ လိုအပ်သည်။
အချို့က တိတ်ဆိတ်မှုကို လိုအပ်သည်။
မည်သူမျှ နေစရာမရမီ အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြရန် မလိုအပ်ပါ။
ဂိုလမ်များက မပင်ပန်းသည့်အတွက် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ကြသည်။
လူသားများကတော့ မလုပ်ကြပါ။
အီလီနော်က ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းသံမြည်သည်နှင့် လူသားအလုပ်သမားတိုင်း အလုပ်ရပ်နားရန် အမိန့်ပေးသည်။
သုံးဦးက ဆက်လုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သူမက ဘရူးနီကို စေလွှတ်၍ ကိရိယာများရှေ့တွင် ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူတို့ ရပ်တန့်သွားသည်။
သော၏ သတိပေးချက်အပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ဟေဗင်ရီးခ်ျ၏ လူဦးရေမှာ လေးထောင်ကျော် တိုးပွားလာသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာက လူဦးရေ ငါးထောင်နီးပါး လက်ခံထားသည်။
လမ်းမများပေါ်တွင် နောက်ထပ် လူများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
တော်ဝင်မိသားစုများကို အခြားသူများနည်းတူ အသစ်တည်ဆောက်ထားသည့် ရပ်ကွက်များတွင် အခန်းများ ပေးအပ်သည်။
မိဖုရား ဆယ်လက်စတင်းက အခန်းနှစ်ခန်း ရရှိသည်။ သူမ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လူကိုးဦး အိပ်စက်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမက ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပါ။
မင်းသမီး ရင်နာက လက်ခံရေးခန်းမတွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ဆောင်သည်။
သူမ၏ ညီငယ်လေး ငှားယူထားသည့် ကြောင်လေးမှာ ချာ့ခ်ျအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး အော်ရီလီယာ၏ ရုပ်တုအောက်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။
မေရီက ထိုကြောင်လေးကို ဝိညာဉ်ရေးရာ ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် ဌာနတွင် ယာယီတာဝန်ပေးထားကြောင်း မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ထိုအချက်ကို လက်ခံသည်။
ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသည့် လူနာစောင့်ရှောက်ရေးဌာနမှာ အရေးပေါ် အခြေအနေနောက်ကွယ်တွင် ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ထားသည်။
လူပေါင်း ၃၁ ဦး တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဒေါန်က ယခုအခါ စကားလုံး လေးလုံး ပြောတတ်လာသည်။
ပယ်လ်က ဟင်းရည်ထက်ပိုသော အကြောင်းအရာများကို စိတ်ပူလာသည်။
ခွက်ကွဲကလေးကို ကိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်က ဟယ်လ်ဝင်ကို သူမဘေးတွင် ထိုင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ခွက်ကို ပြန်မပြင်ပေးသေးပါ။
မပြင်ပေးသေးပါ။
အက်ဗလင်က သူမ၏ အချိန်များကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် ရပ်ကွက်နှင့် လက်ခံရေး ဆေးခန်းကြားတွင် ခွဲဝေသုံးစွဲသည်။
သူမ၏ သူတော်စင်ဘဝက သူမကို ခေါ်နေသူများ၏ အသံကို ကြားနိုင်စေသည်။
သို့သော် ၎င်းက အချိန်နာရီများကို ပိုမိုဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်း မရှိပါ။
အိုင်အိုက သူမ၏ လုပ်ငန်းတာဝန် တစ်ဝက်ကို စတင်တာဝန်ယူသည်။ မီရဲလ်က နောက်တစ်ပိုင်းကို တာဝန်ယူသည်။ အီလင်၊ လီအိုရာနှင့် ဆိုရန်တို့က ကျန်ရှိသည်များကို စီစဉ်ကြသည်။
အက်ဗလင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေရန် မကြိုးစားတော့ပါ။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကို သူတော်စင်စိတ်ဓာတ်ဟု မှားယွင်းစွာ မယူဆတော့သည့်အတွက် သူမ၏ သူတော်စင်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။
အေဒရီယာနာက သူမ၏နေ့ရက်များကို အီလီဇာနှင့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များကြားတွင် ကုန်ဆုံးသည်။
သူမ၏ ဖွံ့ဖြိုးလာသော အာဏာက လမ်းမများတွင် စစ်တပ်ဝင်ရောက် သိမ်းပိုက်ထားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မဖြစ်စေဘဲ စောင့်ရှောက်သူများကို နေရာချပေးနိုင်ရန် ကူညီပေးသည်။
ကာကွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည့်အခါမျိုးတွင် သူမ သိရှိနိုင်သည်။
မိသားစုတစ်စုနှင့် ထွက်ပေါက်ကြားတွင် လက်နက်ကိုင်လူများ အလွန်အကျွံ ရပ်နေသည့်အခါမျိုးတွင် သူမ ခံစားမိသည်။
ဟေဗင်ရီးခ်ျရှိ လူတစ်ဦးဦးက အခြားသူတစ်ဦးကို ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည့် ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်ကိုလည်း သူမ ခံစားမိသည်။
ထို နွေးထွေးသည့် အချက်အလက်များမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာသည်။
စစ်သားများသာ မဟုတ်ပါ။
ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အစားအသောက် ဂိုဒေါင်များကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများ။
ခေါင်မိုးများကို ထောက်ကူပေးနေသည့် ဆောက်လုပ်ရေးသမားများ။
လူစည်ကားသည့် လမ်းမများပေါ်တွင် ငယ်ရွယ်သူများကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည့် ကလေးကြီးများ။
မည်သူမှန်း မသိသည့် လူများအတွက် ရေခပ်ပေးနေသည့် ဒုက္ခသည် မင်းသားတစ်ပါး။
ဟေဗင်ရီးခ်ျသည် အသေးအမွှား အရာပေါင်း တစ်ထောင်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နေသည်။
အေဒရီယာနာက ထိုအရာအားလုံးကို ကြားနေရသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက် နံရံပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
မြို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
မီးအိမ်တန်းများမှာ သုံးရက်မတိုင်မီကထက် အရှေ့ဘက်သို့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ တိုးချဲ့ထားသည်။
ဆောက်လုပ်ရေး ဂိုလမ်များက မီးအိမ်များအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
သစ်လုံးများကို ထမ်းထားသည့် မီးခိုးရောင် ရုပ်တုပေါင်း ငါးဆယ်။
ရေနုတ်မြောင်းများ တူးနေသည့် နောက်ထပ် ငါးဆယ်။
တတိယအသုတ်မှာ ဘေးကင်းရေး စစ်ဆေးမှုများအတွက် အောက်ဘက်ခြံဝင်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာ၏ တဲများက မြောက်ဘက် ကွင်းပြင်ကို ပြည့်နှက်နေသည်။
၎င်းတို့ဘေးတွင် မီးခိုးထွက်နေသည့် မီးဖိုချောင်အသစ်များ ရှိသည်။
ယာယီကျောင်းတစ်ခုက ချိတ်ဆက်ထားသည့် ခန်းမသုံးခုကို အသုံးပြုထားသည်။
မပြီးသေးသည့် ကြီးမားသော ဘုရားကျောင်းမှာ အရှေ့ဘက် ဂိုဒေါင်များ မပြီးမချင်း ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ ထားရှိရာ နေရာဖြစ်လာသည်။
မေရီက ကန့်ကွက်သည်။
အော်ရီလီယာက မကန့်ကွက်ပါ။
"ကျွန်မအတွက် အမိုးလွတ်တစ်ခုထက်စာရင် လူတွေအတွက် စောင်တွေက ပိုလိုအပ်ပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ထိုစကားဖြင့် အငြင်းပွားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
လောလောဆယ်တော့ပေါ့။
နံရံများ၏ အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် အလင်းရောင်များက လမ်းအတိုင်း ရွေ့လျားလာသည်။
လှည်းများ။
မိသားစုများ။
တပ်မတော်မရှိတော့သည့် စစ်သားများ။
သာမန် အဝတ်စများအောက်တွင် ခေါက်သိမ်းထားသည့် တော်ဝင် အလံများ။
သူတို့၏ နိုင်ငံများ တိုက်ခိုက်ခံရသူများ။
သူတို့၏ နိုင်ငံများ မရှိတော့သူများ။
သူတို့သည် ဟေဗင်ရီးခ်ျဆီသို့ လာကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤနေရာရှိ နတ်ဘုရားများက သူတို့ကို ပိုင်စိုးခွင့်မရှိဟု ကြားသိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ အကာအကွယ် အစီအရင်များသည် ရာထူးအဆင့်အတန်းအတွက် ပွင့်ပေးခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ ကွန်ကော်ဒီယာနှင့် ဂရေးကိပ်တို့က မည်သည့်ဘက်မှမဆို ပိတ်ထားနိုင်သည့် လမ်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ အတွင်းသို့ ရောက်နှင့်ပြီးသော ဒုက္ခသည်များက နေရာကျပ်သော်လည်း မည်သူမျှ ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်း မရှိကြောင်း စာပြန်ရေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
အေဒရီယာနာက ဘယ်ဘက်တွင် ရှိသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ သူတော်စင် အလင်းရောင်မှာ အအေးဓာတ်ထဲတွင် တောက်ပနေသည်။
အေဒရီယာနာ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင်မူ ငွေရောင်များ ကျန်ရှိနေသည်။
"သူတို့ ဆက်လာနေကြဦးမှာပဲ" ဟု အေဒရီယာနာက ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"ငါတို့ သူတို့ကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား"
ကျွန်တော် မြို့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ဂိုလမ်များကို ကြည့်သည်။
ဆောက်လုပ်သူများကို ကြည့်သည်။
မီးဖိုချောင်များကို ကြည့်သည်။
စောင့်ကြပ်သူများကို ကြည့်သည်။
ဆုတောင်းသံများကို လက်ခံရယူမည့်အစား အိတ်များကို ထမ်းပိုးထားသည့် နတ်ဘုရားများကို ကြည့်သည်။
မှတ်ပုံတင် စားပွဲခုံများတွင် အလှည့်စောင့်နေသည့် တော်ဝင်မိသားစုများကို ကြည့်သည်။
နောက်ထပ် လှည်းတစ်စီးကို ချပေးနေသည့် ကွန်ကော်ဒီယာ အလုပ်သမားများကို ကြည့်သည်။
"မနိုင်ဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။
"မြို့က အရင်အတိုင်းဆိုရင်တော့ မနိုင်ဘူး"
လေပြေက နံရံတစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဆီပါလာသည့် ဆောင်းရာသီသည် ဟေဗင်ရီးခ်ျအတွင်းတွင် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိပါ။
အေးစက်ခြင်းသာ ရှိသည်။
ရိုးသားပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အအေးဓာတ်မျိုး။
"ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီမြို့ကို ပိုကြီးအောင် လုပ်ရမှာပေါ့"
ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်တွင် ကက်စတယ်လန်က စတုတ္ထမြောက် ပုံသွင်းခန်းကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ဂိုလမ် ငါးရာသည် ထာဝရအတွက် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပါ။
သို့သော် ငါးရာသည် အစပြုရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်။
အီလီနော်က အရှေ့ဘက် ခရိုင်ကို ပြန်လည်ရေးဆွဲပြီးဖြစ်သည်။
အယ်လ်ဒရန်က လမ်းသစ်နှစ်ခုကို ဖောက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။
ပယ်ရင်က နောက်ထပ် ရေတွင်းများအတွက် နေရာမှတ်သားထားသည်။
ဒါမာက ကျောက်တုံးများ ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
ကယ်လ်ဒန်က မြေပြင်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးသည်။
ရယ်လန်က စပါးများကို ရေတွက်သည်။
ဟယ်လ်ဝင်က သန့်ရှင်းသော ရေများကို ရေတွက်သည်။
မေရီက လူတိုင်းကို ရေတွက်သည်။
ကွန်ကော်ဒီယာက သူတို့ ပေးနိုင်သမျှကို ဝေမျှသည်။
ဟေဗင်ရီးခ်ျက သူတို့ လက်ခံရမည့် အရာများကို လက်ခံသည်။
မြို့နှစ်မြို့စလုံးက အကူအညီပေးခြင်းဖြင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်သည်ဟု ဟန်ဆောင်ခြင်း မရှိပါ။
သို့သော် အမိုးများ တက်လာသည်။
မီးများ ထွန်းညှိထားသည်။
အမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
လမ်းပေါ်ရှိ လူများ ကျွန်တော်တို့၏ တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် သူတို့ကို ကျန်ရှိသော ခရီးလမ်းအတွက် လမ်းပြပေးမည့် မီးအိမ်များက ပေါ်ထွက်လာသည်။