အခန်း ၃၂၄ - ငါတို့အတူတူရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဘဝ
နံနက်စာမစားမီတွင် ကလေးနှစ်ယောက်က အက်ဒရီယာနာ ပျောက်ဆုံးနေသော ခြေအိတ်ကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။
ဂယ်ရစ်က ထိုခြေအိတ်ကို သူ့လည်ပင်းမှာ ပတ်ထားသည်။
ကဲရိုးလ်ကတော့ ခြေအိတ်ထဲတွင် သစ်သားတုံးလေးများကို ထည့်ထားလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ခြေအိတ်တစ်ဖက်တည်း စွပ်ထားလျက် အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေ၏။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”
ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ဘာမှပြန်မဖြေကြပေ။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ထိုခြေအိတ်ကို အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် ရာဇဝတ်ကောင်လက်ထဲမှ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရယူလာသည့်အလား ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အက်ဒရီယာနာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ခြေအိတ်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“သူတို့ကို အကျင့်မပျက်စေနဲ့လေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်တာပါ။”
“သူက အဲဒီလို အဆင်ပြေတဲ့အပိုင်းကိုပဲ မှတ်မိနေမှာ။”
ဂယ်ရစ်က ပြုံးပြသည်။
ထိုသို့ဖြစ်လာဖို့ကလည်း သေချာသလောက် ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ စောင်အောက်မှာပဲ ဆက်နေနေသည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာ အဝတ်အစားလဲနေသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။
အလေးအနက်ဖြစ်နေသည်။
အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။
ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလို့ မရတော့မည့်အထိ အဆုံးအဖြတ်တစ်ခုကို ချထားပုံရသည်။
အက်ဒရီယာနာလည်း သတိထားမိသွားသည်။
သူမက အိပ်ရာစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
အက်ဗလင်က ကလေးနှစ်ယောက်ဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကဲရိုးလ်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး နံရံတစ်ခု ဆောက်နေပြီဖြစ်သည်။
“သူတို့ရှိနေတုန်းတော့ မပြောချင်ဘူး။”
“ကြားရတာတော့ စိုးရိမ်စရာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“လူတွေက အကြောင်းရင်းကို မပြောခင်မှာ အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတတ်ကြတာလေ။”
အက်ဗလင်က ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ကျွန်တော့်ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ကဲရိုးလ်က လေထဲတွင် ခေါင်းအုံးကို ဖမ်းလိုက်ပြီး တစ်နေရာသို့ ပို့လိုက်သည်။
ခေါင်းအုံးက ပျောက်သွားသည်။
ပြီးနောက် ဂယ်ရစ်၏ တင်ပါးအောက်မှာ ပြန်ပေါ်လာသည်။
ဂယ်ရစ်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်သလို ထိုခေါင်းအုံးပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ရယ်မောလိုက်သည်။
နံနက်စာစားချိန်မတိုင်မီ ဟယ်လီနာက အမွှာနှစ်ယောက်ကို လာခေါ်သည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် မနေ့ညက သောက်ထားသည့် ခွက်သုံးခွက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ အမြဲတမ်းအတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခါပေါ့။
“အားလုံး ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ကြရဲ့လား။”
“မအိပ်ရပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ဖြေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားသည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ မေးခွန်းတွေကို နည်းနည်းပဲ ဖြေပေးပါဦး။”
“ဒါက ပိုကောင်းမယ့်ပုံပဲ။”
သူမက ကလေးတွေကို ခေါ်သွားသည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ခြေအိတ်ကို ကိုင်ထားဆဲပင်။
အက်ဒရီယာနာက တံခါးပိတ်သွားမှပဲ သတိထားမိတော့သည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်က စောင်များပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပခုံးချင်း ထိကပ်နေကြသည်။
ကျွန်တော်က စားပွဲခုံဘေးက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး အိပ်ရာအနီးမှာ ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကောင်စီအစည်းအဝေးလုပ်သလိုမျိုးကြီး ထိုင်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ရပ်နေရင်း ငြိမ်သက်နေဖို့ ကြိုးစားတာထက် ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတာက ပိုလွယ်လို့ပါ။”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဘာပြောချင်လို့လဲ။”
အက်ဗလင်က သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းယှက်ထားတာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူချင်သေးတယ်။”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာလည်း စောင့်နေသည်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာ၊ ရိုင်ဆာ၊ အိုင်အိုနဲ့ ဟယ်လီနာတို့နဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတည်းက ဆွေးနွေးပြီးဖြစ်သည်။
သူမနဲ့ ကျွန်တော်က နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြသည်။
ချက်ချင်းလက်ငင်းတော့ မဟုတ်ပါ။
အမွှာနှစ်ယောက်ကို ထိန်းရတာ ပိုလွယ်သွားလို့တော့ မဟုတ်ပါ။
တကယ်တော့ မလွယ်ကူသေးပါ။
လောကကြီးက ဘေးကင်းလုံခြုံသွားလို့လည်း မဟုတ်ပါ။
လုံခြုံမှုမရှိသေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ မိသားစုထဲကို နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထပ်တိုးချင်တာပါ။
အဲဒီဆန္ဒကတော့ အခုထိ ရှိနေဆဲပင်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ရှိပြီးသားတွေကို လျော့ချလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ပါ။
နေရာပေးလိုက်ခြင်းအားဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပါ။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ခဏတော့ စောင့်ချင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ချောင်းများက သူမလက်ကို ပိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါ့ကြောင့်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နာကျင်မှုတော့ မဟုတ်ပါ။
စိုးရိမ်မှုမျိုးဖြစ်သည်။
“ငါ့ကို အလှည့်ပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်လို့ ထင်ပြီးတော့ မင်းလိုချင်တာကို နောက်ဆုတ်မနေပါနဲ့။”
“ငါပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ နောက်ထပ်ကလေးမယူခင်မှာ မင်းရဲ့ ပထမဆုံးကလေးကို အရင်ရစေချင်လို့ပါ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် စကားပြောတော့မလို ဖြစ်မိပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော် ဝင်ပြောရမည့် စကားမဟုတ်မှန်း သတိရလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“ဖြစ်လာမယ့်အချိန်ပေါ့။”
“ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင်ရော။”
“ဒါဆိုလည်း ဖြစ်မလာတာပေါ့။”
“အက်ဗလင်။”
“ဒါက အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဒူးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ထားနိုင်ရုံလောက်သာ ရုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမက တဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူသည်။
“ငါ ကလေးလိုချင်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။”
“မင်း လိုချင်နေမယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါလိုချင်တယ်။”
ထိုဝန်ခံချက်က တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမက ကလေးထိန်းခန်းဘက်က နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးတွေ ရှိနေတဲ့ဘက်တော့ မဟုတ်ပါ။
ကျောက်နံရံကို ကျော်ပြီး ကလေးတွေရဲ့ ရယ်သံလေးတွေ ကြားရတတ်တဲ့ နေရာကိုသာ သူမ ကြည့်နေမိသည်။
“ငါ ဒါကို အရမ်းကြီး မတွေးမိအောင် ကြိုးစားနေတာပါ။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ငါ့နိုင်ငံက မီးလောင်ကျွမ်းနေခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေက ဆုံးသွားပြီ။ ငါ့အမေ၊ ကက်ဆီယာနဲ့ ဂျူလီယန်တို့က ဘေးကင်းတဲ့နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေခဲ့တယ်။ ဟေဗင်ရီးချ်က ငါတို့ကို တစ်ပတ်ပဲ လက်ခံမလား၊ တစ်နှစ်ပဲ ထားမလားဆိုတာ ငါမသိခဲ့ဘူး။”
“အခုတော့ မင်းသိပြီလေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ စေ့စပ်လက်စွပ်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဒီအကြောင်းလည်း ရှိသေးတယ်။”
“ငါတို့အကြောင်းလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲဒါက ပိုပြီး ခက်ခဲစေလား။”
“မခက်ခဲပါဘူး။”
သူမက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီအရာကပဲ လိုချင်တဲ့အရာတွေကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီး အန္တရာယ်ရှိစေခဲ့တာပါ။”
ကျွန်တော် နားလည်သည်။
မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာက အနာဂတ်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာကို ပေးဆပ်လိုက်ရခြင်းမျိုး ဖြစ်တတ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆက်ပြောသည်။
“ငါ တစ်နေ့နေ့မှာ ကလေးတွေ လိုချင်တယ်။ တစ်နေ့နေ့ဆိုတာ ဒီနှစ်လား၊ နောက်နှစ်လား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့လက်ထပ်ပြီးမှလားဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဘယ်နှစ်ယောက်လဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ကလေးရနိုင်ပါ့မလားဆိုတာလည်း မသိဘူး။”
“ငါလည်း မသိပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“မင်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိပြီးသားလေ။”
“ဒါက နောက်တစ်ခါ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ သေချာတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
သူမက အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို ပြန်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဘာမှသေချာမှုမရှိတဲ့နေရာမှာ ငါတို့က သေချာအောင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဘာလို့ ငါ့ကို စောင့်နေတာလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
အက်ဗလင်က ခဏစဉ်းစားသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အတွေ့အကြုံကို တစ်ခါ ရပြီးသားမို့လို့ပါ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာတင် မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက ပြင်ဆင်ပေးကြတယ်။ ငါ့အမေက အနားမှာ ဝဲလည်နေတယ်။ မင်းဆိုရင်လည်း ငါက အမြန်ထလိုက်တာနဲ့တင် ကြောက်ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုပြီး မေးနေတတ်တယ်။”
“ငါက ဂရုစိုက်တာပါ။”
“မင်းက လှေကား သုံးထစ်တက်တာကိုတောင် အကူအညီလိုသေးလားလို့ မေးနေတာလေ။”
“မင်းက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဗိုက်ထဲမှာ လွယ်ထားတာလေ။”
“ငါက ကိုယ်ဝန် ခြောက်ပတ်ပဲ ရှိသေးတာကို။”
“လှေကား သုံးထစ်ဆိုတာကလည်း အန္တရာယ်ရှိနိုင်တာပဲ။”
အက်ဒရီယာနာက ရယ်မောလိုက်သည်။
တင်းမာမှုတွေ လျော့ကျသွားသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။
“မင်းရဲ့ ပထမဆုံးကလေးကို ပထမဆုံးနေရာမှာ ထားပေးစေချင်လို့ပါ။”
“ဘယ်သူ့အတွက် ပထမဆုံးလဲ။”
“မင်းအတွက်ပေါ့။ ကျွန်မတို့အတွက်လည်း ဒီလိုမျိုး ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်စေချင်တာပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ငါ့ကိုယ်ဝန်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာမျိုး ငါမလိုချင်ဘူး။ မင်းက ဒီမိသားစုထဲကို ရောက်လာပြီးတာနဲ့ ငါလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးရဲ့ နောက်မှာပဲ ချက်ချင်း ရောက်သွားတာမျိုးကို ငါမလိုချင်ဘူး။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေသည်။
“လူတွေက ငါတို့ကို နှိုင်းယှဉ်နေမှာကို မင်း တားဆီးလို့ မရနိုင်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှိုင်းယှဉ်ချက်တွေကို အမိန့်တစ်ခုလို ဖြစ်မလာအောင်တော့ ငါ ငြင်းဆန်နိုင်တယ်။”
“ပြီးတော့ ငါက ငါးနှစ်လောက် စောင့်နေမယ်ဆိုရင်ရော။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ငါးနှစ် စောင့်ကြတာပေါ့။”
“ဆယ်နှစ်လား။”
အက်ဗလင်က ခဏတွေဝေသွားသည်။
“ဆယ်နှစ်လောက်ဆိုရင်တော့ ငါ ညည်းညူမိကောင်း ညည်းညူမိမယ်။”
“အဲဒါက ပိုပြီး ရိုးသားတဲ့ စကားပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်းကရော ဘာလိုချင်လဲ။”
ထိုမေးခွန်းတွင် အပြစ်တင်သည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမပါပေ။
အဲဒါကြောင့်ပဲ ပိုပြီး ခက်ခဲသွားသည်။
“ငါ အက်ဗလင်နဲ့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်တယ်။”
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ ငါနဲ့ရော။”
“ဟုတ်တယ်။”
စကားလုံးက အလွယ်တကူ ထွက်လာသည်။
ပေါ့ပေါ့တန်တန်တော့ မဟုတ်ပါ။
“မင်းက ငါနဲ့ ကလေးလိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းနဲ့ ကလေးလိုချင်တယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခုလုံးကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် ပေးဆပ်ရမယ့် အရာလိုမျိုး မသတ်မှတ်ချင်ဘူး။”
“မင်း စောင့်ပေးမှာလား။”
“စောင့်ပေးမှာပေါ့။”
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ။”
“ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေက အတင်းအကျပ် ဖြစ်မလာဘဲ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်တဲ့အရာ ဖြစ်နေသရွေ့တော့ စောင့်ပေးမှာပါ။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် အက်ဗလင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်တော့ အဆင်သင့်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။”
“အဲဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
“ငါ စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်တယ်။”
“အဲဒါလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်သည်။
ဂရုတစိုက်ဖြင့်။
ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့်။
“ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ပြောပြမယ်။”
ကျွန်တော်တို့ နံနက်စာစားဖို့ မသွားခင်မှာပဲ ကလေးတွေ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ခြေအိတ်ကို ဝတ်ထားဆဲပင်။
ဟယ်လီနာကတော့ ဒီသင်ခန်းစာက ကျွန်တော်တို့နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမပစ္စည်းကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်သားကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။
ကဲရိုးလ်ကတော့ လျော်ကြေးအဖြစ် သူမ၏ သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို အက်ဒရီယာနာကို ပေးလိုက်သည်။
ထိုအလဲအလှယ်က မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ခန်းမကြီးထဲကို ရောက်ချိန်မှာတော့ မေရီက နံနက်ခင်း ကောင်စီအစည်းအဝေးကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် အမွှာနှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခြေအိတ်တစ်ဖက်၊ သစ်သားမြင်းရုပ်တစ်ရုပ်နဲ့ ကဲရိုးလ်၏ လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည့် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နောက်ကျနေပြီ။”
“မိသားစု ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
မေရီက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတင်ဖို့ လိုအပ်လား။”
“မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။
မေရီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းအရောက်တွင် လူပေါင်း နှစ်ဆယ့်သုံးယောက် တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာကြသည်။
ဒေါန်က စကားမပြောသေးပေ။
ပဲလ်ကတော့ ပြောသည်။
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး စကားလုံးမှာ ‘ဟင်းရည်’ ဖြစ်သည်။
အာမာယာက ဒါကို အသိဉာဏ်ရှိကြောင်း သက်သေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သူမက ဟင်းရည် သုံးမျိုး ပြင်ဆင်ပေးသည်။
ပဲလ်က သုံးမျိုးလုံးကို မြည်းကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ပေါင်မုန့်တောင်းသည်။
အာမာယာ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ မျက်ရည်ဝဲနေတော့မလို ဖြစ်နေသည်။
ကွဲအက်နေသော ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို နာမည် မပြောသေးပေ။
ဟယ်လ်ဝမ်က အရှည်ဘက်က နေအိမ်အနီးတွင် ထိုင်နေပြီး ခွက်တစ်ခုကို ပြုပြင်နေသည်။ သူက သူမကို မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
သူက သူမဘက်ကို လှည့်မကြည့်ပါ။
ပြင်ဆင်ပြီးသည့်အခါ သူက သန့်ရှင်းသော ရေကို ခွက်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ဝင်းတံတိုင်းပေါ်တွင် ချထားပေးခဲ့သည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် ထိုခွက်မှာ ပျောက်သွားသည်။
တံခါးက ပိုကျယ်လာသည်။
သိပ်တော့ မဟုတ်ပါ။
လူနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ် ဖြတ်သွားနိုင်ရုံလောက်သာ ဖြစ်သည်။
တံခါးနောက်က အမှောင်ထုက ပြောင်းလဲစပြုလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်လမ်းတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းကို မြင်နေရသည်။
နံရံတစ်လျှောက်တွင် သေးငယ်သော တံခါးခြောက်ပေါက် ရှိနေသည်။
တိတ်ဆိတ်သော အခန်းများ။
သုံးပေါက်က ပွင့်နေသည်။
သုံးပေါက်က ပိတ်လျက်သား။
မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ရန် မကြိုးစားကြပေ။
ကောရန်က ခေါက်သံတိုင်းကို ပြန်ဖြေပေးသည်။
မာရင်က သူ့အနီးတွင် ရှိနေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကုန်လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအကြောင်းကိုတော့ မပြောကြပေ။
သူတို့ လက်ဖက်ရည်ကို အတူသောက်ကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကုသခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုနေရာကပင် စတင်တတ်သည်။
အက်ဗလင်က နေ့လယ်ပိုင်းအစောပိုင်းတွင် ဒေါန်နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်သည်။
မီရယ်လ်က စောင့်ကြည့်နေသည်။
အိုင်လင်က ကူညီပေးသည်။
အသက်ရှင်နေသော သူတော်စင်က ပန်းသီးပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ဒေါန် မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ဆက်ရှိနေသည်။
သိပ်မနီး၊ သိပ်မဝေး။
ဆိုရန်က ရေနွေးနွေးလေးနှင့် ရွေးချယ်စရာ စာတန်းငယ်လေးများပါသည့် အပြားငယ်များကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။
“ဆက်လုပ်ပါ။”
“ရပ်ပါ။”
“စောင့်ပါ။”
“အခြား ကုသသူ။”
“မထိပါနဲ့။”
ဒေါန်က ထိုအရာများကို မနေ့ကထက် ပိုမိုယုံကြည်စွာဖြင့် အသုံးပြုသည်။
ရွေးချယ်မှုတိုင်းက ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောင်းလဲစေသည်။
ဒါကပဲ ကုသခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ လည်ချောင်းကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ရုံသက်သက် မဟုတ်ပါ။
အဖြေတစ်ခုက မိမိပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
မီရယ်လ်က ဒေါန်၏ အရေပြားကို မထိဘဲ ရှေးဟောင်းစွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
“ဒါက အလွှာလိုက် ဖြစ်နေတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း နာကျင်တယ်။”
“ပြီးတော့ ကြိုတင်တွေးပူပြီး ကြောက်ရွံ့တယ်။”
“ပြီးတော့ ဒဏ်ရာတိုင်းပြီးတိုင်း ကုသပေးထားတော့ ဒီဖြစ်စဉ်က ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေတာပဲ။”
အိုင်လင်၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်လာသည်။
သူမက လိုအပ်ချက်ကို အခုတော့ အရင်ကထက် ကွဲပြားစွာ ကြားနေရသည်။
အမိန့်တစ်ခုလို မဟုတ်တော့ဘဲ လွတ်လပ်စွာ ကမ်းလှမ်းလာသည့် အချက်အလက်တစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ဒဏ်ရာတွေကို အမြဲ ပြန်ကုပေးနေခဲ့တာပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ဒေါန်က သူမကို ကြည့်သည်။
နတ်ဘုရားမက မျက်နှာလွှဲမသွားပါ။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ကုသခြင်းကို အသုံးပြုပြီး ထိခိုက်မှုတွေကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ။”
ဒေါန်က စာတန်းတစ်ခုကို မြှောက်လိုက်သည်။
‘အခြား ကုသသူ။’
မီရယ်လ်က ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။
အိုင်လင်က နောက်ဆုတ်သွားသည်။
ဆိုရန်က ချဉ်းကပ်လာသည်။
ဒေါန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ပြီးနောက် အက်ဗလင်ဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။
အက်ဗလင်က သူမရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါပဲလား။”
ဒေါန်က ဟုတ်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”
ဒေါန်က ‘စောင့်ပါ’ ဆိုသည့် စာတန်းကို မြှောက်ပြသည်။
ဒါကြောင့် အက်ဗလင် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူတို့ပတ်လည်တွင် ဝင်းအတွင်း၌ အလုပ်များ ဆက်ဖြစ်နေသည်။
ရေနွေးအိုးက ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။
ပန်းသီးပင်က အဲရွန်၏ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသည့် နံရံတစ်နေရာရာမှာတော့ ကဲရိုးလ်က ခြင်းတောင်းထဲကနေ အခွဲခံရတာကို မကျေနပ်ကြောင်း အော်ဟစ်နေသည်။
အက်ဗလင် ဘာမှမလုပ်ပါ။
ဒါက နောက်ဆုံး လိုအပ်ချက် ဖြစ်လာသည်။
အသက်ရှင်နေသော သူတော်စင် မတ်တပ်ထရပ်ချိန်အထိ ဒါက လိုအပ်ချက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ကြပါ။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူမပတ်လည်တွင် ရွေ့လျားလာသည်။
အိုင်လင်၏ သူတော်စင်ဖြစ်လာမည့် ရွှေရောင်မျိုး မဟုတ်ပါ။
ပို၍ ရှေးကျသည်။ ပို၍ နက်နဲသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသည့် နယ်မြေက သူမကို မှတ်မိသွားသည်။
ပွင့်နေသော တံခါးများ ငြိမ်ကျသွားသည်။
အီလာရာ၏ အရိပ်ဟပ်မှုက ငွေရောင်ရေကန်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။
အကျဉ်းကျနေဆဲ။
တရားရုံးက ငြင်းပယ်ထားသည့် နာကျင်မှုကို ဆက်လက်ထမ်းထားဆဲ။
ဒါပေမဲ့ အက်ဗလင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ထရပ်လိုက်သည်။
အလင်းရောင် မပေါ်ခင်ကပင် သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အက်ဗလင်” ဟု သူမ ခေါ်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမ၏ ပခုံးနောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ဒေါန်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားသည်။
အက်ဗလင်က လူနာဆီသို့ အာရုံပြန်ထားလိုက်သည်။
“ငါ ဒီမှာ ရှိနေပါသေးတယ်။”
အလင်းရောင်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုစည်းလာသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ထဲတွင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နူးညံ့သော အလင်းရောင်က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများအတိုင်း လမ်းကြောင်းဖြတ်သွားသည်။
ပြီးနောက် လက်ကောက်ဝတ်များဆီသို့။
သူမ၏ လက်မောင်းများဆီသို့။
သူမကို မလောင်ကျွမ်းစေပါ။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုံဖော်လာခဲ့သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ပိုင်ရှင်အဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ ကုသပေးခဲ့သမျှ လူတိုင်း။
လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးရာတွင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကို မဖျက်ဆီးရဘူးဆိုတာ သူမ သင်ယူခဲ့ရသည့် သင်ခန်းစာတိုင်း။
သူမ အခြားကုသသူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ခဲ့သည့် အကြိမ်တိုင်း။
မိမိကိုယ်ကို ပိုင်ရှင်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ သူမ ထမ်းပိုးခဲ့သည့် အသက်ရှင်ခြင်းတိုင်း။
ဆေးခန်း။
ကလေးများ။
ထိန်းသိမ်းထားသည့် နယ်မြေ။
အီလာရာ၏ ခေါ်သံ။
ဒေါန်၏ စောင့်ပေးပါဆိုသည့် တောင်းဆိုချက်။
အားလုံးက တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။
အသက်ရှင်နေသော သူတော်စင်က အတွင်းပိုင်း နယ်နိမိတ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
ဒေါန်က သူမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်မှသာ သူမ ဖြတ်ကျော်လာသည်။
ပြီးနောက် အက်ဗလင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ရှေးဟောင်း လိုအပ်ချက်တွေက အမှုထမ်းခြင်း၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနဲ့ သည်းခံခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားခဲ့တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
မေရီ၏ ဘောပင် ရပ်သွားသည်။
အသက်ရှင်နေသော သူတော်စင်က ဆက်ပြောသည်။
“သူတို့က မပြည့်စုံခဲ့ဘူး။”
အန်ဝင်က လမ်းကြောင်းထဲကနေ ထွက်လာသည်။
သူမက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် နားထောင်နေသည်။
“သူတော်စင်တစ်ယောက်ဆိုတာ သူများတွေထက် ပိုဆင်းရဲဒုက္ခခံရလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အသက်ရှင်နေသော သူတော်စင်က ပြောသည်။ “ခေါ်သံတိုင်းကို နာခံလို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ သူများတွေက သန့်ရှင်းတယ်လို့ ခေါ်နိုင်လောက်အောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးသွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။”
အက်ဗလင်ပတ်လည်က ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပိုတောက်ပလာသည်။
“သူမက ဘယ်အချိန်မှာ လုပ်ဆောင်ရမလဲဆိုတာ သိရမယ်။”
အိုင်လင်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘယ်အချိန်မှာ ငြိမ်နေရမလဲဆိုတာကိုလည်း သိရမယ်။”
ဒေါန်က သူမ၏ လက်ကို အက်ဗလင်၏ တောက်ပနေသော လက်ချောင်းများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လည်ချောင်းတစ်ဝိုက်က အမာရွတ်များမှာ နွေးထွေးလာသည်။
သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် ဘာမှ ထွက်မလာပါ။
အက်ဗလင်က ဒဏ်ရာရနေသည့် စွမ်းအားကို မထိကိုင်ပါ။
သူမ စောင့်နေသည်။
ဒေါန်က ထပ်ကြိုးစားသည်။
ကြမ်းတမ်းသော အသက်ရှူသံတစ်ခု သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဆီက ထွက်လာသည်။
ပြီးနောက် ကျိုးပဲ့နေသော စကားလုံးတစ်လုံး။
“နေပေးပါ။”
အက်ဗလင်၏ မျက်ဝန်းများ ရေလည်လာသည်။
“ငါ နေပေးပါ့မယ်။”
ထိန်းသိမ်းထားသည့် နယ်မြေတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည်။
ကြေးဝါသံ မဟုတ်ပါ။
ခေါင်းလောင်းသံ မဟုတ်ပါ။
တံခါးပေါက်တိုင်းက သူတို့၏ ဘောင်များမှတစ်ဆင့် တိတ်ဆိတ်သော အဖြေတစ်ခုကို ပေးနေကြသည်။
ညစောင့်တပ်။
တိတ်ဆိတ်သော တံခါး။
ကျန်ရှိနေသည့် တံခါးလေးပေါက်။
အရှေ့ဘက် နေအိမ်။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်း လမ်းကြောင်း။
ဂရေးကိပ်က ကြားလိုက်ရသည်။
ဟေဗင်ရီးချ်က ကြားလိုက်ရသည်။
သာမန်လမ်းမများ၏ အောက်ခြေအနက်ကြီးထဲမှာ အီလာရာက ကြားလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာက ဒေါန်က အက်ဗလင်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးမှသာ ဝင်းကို ဖြတ်လျှောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ဆရာ့၏ ရေကန်မရှိ။
ရိုးရာ ပူဇော်ရာ အလ်တာမရှိ။
မြင့်မြတ်သော တရားရုံးမရှိ။
ကောင်းကင်အောက်က ကျောက်ပြင်သာ ရှိသည်။
“အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမကို ကြည့်သည်။
“နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိတဲ့ အရာကို မင်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီ။”
နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် နွေးထွေးမှုများ လှိုင်းထသွားသည်။
“မင်းက ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်မပါဘဲ ကရုဏာတရားကို သင်ယူခဲ့တယ်။ အမိန့်မပေးဘဲ ကုသပေးခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစွန့်လွှတ်ဘဲ အမှုထမ်းခဲ့တယ်။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ သူတော်စင်အဖြစ်နဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို လက်ခံမလား။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
ကလေးများကို ကြည့်သည်။
ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကို ကြည့်သည်။
မီရယ်လ်ကို ကြည့်သည်။
အိုင်အိုက အက်ဗလင် ထိုနေ့မနက်က ဖွင့်ထားခဲ့သည့် ကွန်ကော့ဒီယန် မှန်ချပ်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် ကြည့်နေသည်။
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
မည်သူမျှ သူမအတွက် ကိုယ်စား မဖြေပေးကြပါ။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါက ဘာတွေကို ပြောင်းလဲသွားစေမလဲ။”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ နယ်ပယ်ကနေ ခေါ်နေသူတွေကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရလိမ့်မယ်။”
“ငါ ငြင်းလို့ ရမလား။”
“ရတယ်။”
“ငါက ငါ့အတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေမှာလား။”
“ဖြစ်နေမှာပေါ့။”
“ငါ့ဘဝက ဘုရားကျောင်းပိုင် ဖြစ်သွားမှာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“ငါက မင်းပိုင် ဖြစ်သွားမှာလား။”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပနေသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
အက်ဗလင် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ပြုံးသည်။
“ငါ လက်ခံပါတယ်။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်များကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်က အက်ဗလင်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
အပြင်ကနေ ဝင်လာတာ မဟုတ်ပါ။
သူမ၏ အတွင်းထဲတွင် ရှိနှင့်ပြီးသား စွမ်းအားများက ဖြန့်ကျက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်များ စုစည်းလာသည်။
အိုင်လင်ထက် ပို၍ အရောင်ဖျော့သည်။
ကုသခြင်း မှော်စွမ်းအား၏ နူးညံ့သော အပြာရောင်နှင့် ထိန်းသိမ်းထားသည့် နယ်မြေမှ ငွေရောင်မျဉ်းကြောင်းများ ရောယှက်နေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များက အခြားသူများ မခံစားရသည့် လေတိုက်မှုကြောင့် လွင့်နေသည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ ထမ်းထားခဲ့ရသည့် အမာရွတ်တိုင်းက အလင်းရောင်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ ခရီးစဉ်များမှ ရခဲ့သည့် ဒဏ်ရာများ။
အမွှာကလေးများ မွေးဖွားစဉ်က ဒဏ်ရာများ။
သူမထံမှ အလွန်အကျွံ စွမ်းအားများ ဆွဲထုတ်ခဲ့ရသည့် အလုပ်တိုင်း၏ တန်ဖိုးများ။
၎င်းတို့ ပျောက်ကွယ်မသွားပါ။
၎င်းတို့က ပုံစံတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာသည်။
သူမ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရသည့် သက်သေမဟုတ်ပါ။
သူမ ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည့် သက်သေ ဖြစ်သည်။
သူတော်စင်စွမ်းအားက တည်ငြိမ်သွားသည်။
အက်ဗလင် ယိုင်နဲ့သွားသည်။
ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား သူမဆီသို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားတွင် အသာအယာ မှီတွယ်ရပ်တည်နေသည်။
သူမက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“မင်း လဲကျတော့မလို့လေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ကျွန်မ ယိုင်သွားတာပါ။”
“ကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုလေ။”
“ကြမ်းပြင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်၏ မျက်ဝန်းထောင့်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများအောက်တွင် အလင်းက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
“မင်း ကိုယ်က ပူနေတာပဲ။”
“ပုံမှန်ဆိုရင်လည်း ပူနေကျပါပဲ။”
“အခုလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ လက်များက တုန်ရီမနေပါ။
“ဆေးခန်းက လူတွေရဲ့ အသံကို ကြားနေရတယ်။”
အိုင်လင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“အားလုံးကိုလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
ခြံဝင်းအတွင်း၌ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် လေထုတစ်ခု လွှမ်းသွားသည်။ အက်ဗလင်က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်မကို လိုအပ်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ အသံပဲ ကြားရတာပါ။”
ဒေါန်က အက်ဗလင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲက ပျက်စီးနေသော လမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြု၍ စကားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။
“သူတော်စင်။”
အက်ဗလင်က သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ကုသသူပါ” ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ပြင်ပေးသည်။
ဒေါန်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ပြီးနောက် ထပ်ကြိုးစားသည်။
“အက်ဗလင်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ထိုအဖြေက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေနပ်သွားစေသည်။
ချက်ချင်းပင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ စတင်တော့သည်။ အမာယာက အစားအစာများကို ထုတ်ယူလာသည်။ ဘယ်ကနေ ရလာမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။ နာရာက ထိန်းသိမ်းထားသည့် နယ်မြေအတွင်းရှိ မီးဖိုတိုင်းကို မီးထွန်းညှိလိုက်သည်။ ဒိုရီယန်က ပြတင်းပေါက်များကို နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။ ဆဲလားက အရှေ့ဘက် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ခရီးသည်သုံး မီးအိမ်များကို ချိတ်ဆွဲပေးသည်။
အက်ဗလင်ကို စစ်ဆေးပြီးမှသာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲဟု ခေါ်သင့်ကြောင်း မေရီက ကန့်ကွက်သည်။ မီရယ်လ်က သူမကို စစ်ဆေးပေးသည်။ ပြီးနောက် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဆိုရန်က ဒုတိယအကြိမ် စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားသည်။ အက်ဗလင်က သူ့ကို အစားအစာ စားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အိုင်လင်က ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်မှ သူ နာခံတော့သည်။
ကဲရိုးက အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်သည်။ သူတော်စင် ဖြစ်လာသည့် အစွမ်းက ကဲရိုးကို တုံ့ပြန်သည်။ မိခင်နှင့် သမီးကြားတွင် အလင်းရောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ကဲရိုး၏ မျက်လုံးများက တစ်သက်တာမျှ ရွှေရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ ပြီးနောက် ပုံမှန်အရောင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
ဂယ်ရစ်က အက်ဗလင်၏ လက်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ပတ်လည်တွင် နယ်မြေအတွင်းရှိ ဖွင့်ထားသော တံခါးတိုင်း၏ အမှတ်အသားများကို မှုန်ဝါးဝါး မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် မြင်လာရသည်။ သူ ရေတွက်သည်။
“တစ်။”
“နှစ်။”
“သုံး။”
ပြီးနောက် သူ သိထားသင့်သည့် အရေအတွက်ထက် ကျော်လွန်၍ ဆက်ရေတွက်သည်။
“လေး၊ ငါး၊ ခြောက်၊ ခုနစ်။”
ရဲတိုက်အုပ်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
“ငါတို့ဆီမှာ ဆေးရုံတံခါး ခြောက်ပေါက်ပဲ ရှိတာလေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ခုနစ်ခုမြောက်က ဘာလဲ။”
ဂယ်ရစ်က အက်ဗလင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်သည်။
“ငါက တံခါး မဟုတ်ပါဘူး။”
လမ်းကြောင်းအနီးတွင် ရပ်နေသော နသန်နီယယ်က အတွေးနက်နေဟန် ရှိသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့... အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။”
“ဒါက စိတ်ချစရာ မကောင်းဘူးနော်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ငြိမ်ကျသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် အက်ဗလင်၏ ပြောင်းလဲမှုက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။ ပြီးမှ သူမ၏ အရေပြားအောက်တွင် ရှိနေသည့် အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ရွှေရောင် မဟုတ်ပါ။ ကုသခြင်း အလင်းရောင်လည်း မဟုတ်ပါ။ သူမ၏ လက်ဖဝါးရှိ သွေးကြောများတစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောစပ်ထားသည့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များဆီသို့ တက်လာသည်။ ငွေရောင် စေ့စပ်လက်စွပ်က တောက်ပလာလောက်အောင်ပင် ပူနွေးလာသည်။
“အက်ဒရီယာနာ?”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မျက်ဆန်တစ်ဝိုက်တွင် ပါးလွှာသော ငွေရောင်ကွင်းတစ်ခု ဝိုင်းရံနေသည်။ ၎င်းသည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် အလင်း မဟုတ်ပါ။ စွမ်းအား ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်လည်း မြင်သည်။ သူမက အက်ဒရီယာနာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“ငါ ကြည့်လို့ ရမလား။”
အက်ဒရီယာနာ ခေါင်းညိတ်သည်။ အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“သူ့နှလုံးခုန်သံကို ငါ မကြားရဘူး။”
ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အသက်ရှင်နေပါတယ်။”
“အဲဒါက ပုံမှန်အားဖြင့် နှလုံးခုန်သံနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလေ။”
“စောင့်ကြည့်ဦး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမ၏ သူတော်စင်စွမ်းအားက ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ အက်ဒရီယာနာ၏ နှလုံးခုန်သံ ပေါ်လာသည်။ ပျောက်ဆုံးနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ နှေးကွေးသည်။ တည်ငြိမ်သည်။ နှလုံးခုန်သံတိုင်းက ကျွန်တော်တို့ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်ပြင်များမှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ခြံဝင်းက တုံ့ပြန်သည်။ ပြီးနောက် အရှေ့ဘက် နေအိမ်။ ညစောင့်တပ်။ အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်း။ မြို့စောင့်တပ် စခန်းများ။ ဟေဗင်ရီးချ်၏ တံတိုင်းများ။ တစ်သက်တာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် အက်ဒရီယာနာ၏ နှလုံးခုန်သံက မြို့ထဲရှိ ကာကွယ်ထားသော နေရာတိုင်းနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်နေသည်။
စောင့်တပ်များက ခံစားမိကြသည်။ သူတို့က သူမရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပါ။ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ချိတ်ဆက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ ပုံမှန် နှလုံးခုန်သံ ပြန်ရောက်လာသည်။ ယခုတော့ အလွန် မြန်နေသည်။
“အဲဒါ ဘာလဲ။”
မည်သူမျှ ချက်ချင်း မဖြေကြပါ။ မိဖုရား မီရယ်လ်က သူမ၏ သမီးဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမက အက်ဒရီယာနာ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်လုံးပတ်လည်ရှိ ငွေရောင်များက ပျောက်မသွားပါ။ မီရယ်လ်၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့ဩမှုတို့ တူညီစွာ ရောထွေးနေသည်။
“ဒါက ဒီနေ့ မတိုင်ခင်ကတည်းက စဖြစ်နေတာပါ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“အမေ သိနေတာလား။”
“အမေ သံသယ ရှိခဲ့တယ်။”
“ဘယ်တုန်းကလဲ။”
“ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကယ်တင်ပြီးကတည်းကလေ။ သမီးက သုံးနာရီပဲ အိပ်ပြီး နိုးလာတဲ့အခါ တစ်ပတ်လောက် ကြာမှ ပျောက်မယ့် ဒဏ်ရာတွေ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။”
“ကျွန်မက အော်ရီလီယာ ကုပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းခါသည်။
“ငါ မဟုတ်ဘူး။”
သီစရာက အက်ဒရီယာနာကို မထိဘဲ စစ်ဆေးသည်။
“ရွေးချယ်မှု ရှိနေတယ်။”
ကယ်လ်ဒရစ်က သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ကျိန်ဆိုချက်လည်း ရှိနေတယ်။”
နာရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“မီးဖို။”
အီဒရစ်က ခြံဝင်းဝင်ပေါက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“တံခါးပေါက်။”
အီလီဇာက ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းမှ ရောက်လာသည်။
“မြို့စောင့်တပ်တစ်ခုလုံးက မင်းသမီး အက်ဒရီယာနာ သူမရဲ့ နေရာကို ယူလိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။”
“ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှ မယူပါဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ စောင့်တပ်သားတိုင်းက မင်းသမီး ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိနေကြတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက မြို့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“သူတို့ကို ကျွန်မ ခံစားမိနေတယ်။”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“အားလုံးပဲ။”
သူတို့၏ အတွေးများ မဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ နာခံမှုများလည်း မဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ နေရာများ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အန္တရာယ်နှင့် အခြားသူတစ်ယောက်ကြားတွင် ကာကွယ်ရန် ရပ်တည်ဖို့ ရွေးချယ်ထားသည့် နေရာများ ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်စောင့်တပ်။ မြို့စောင့်တပ်။ တံခါးစောင့်တပ်ဖွဲ့။ နယ်မြေစောင့်တပ်ဖွဲ့။ ရပ်ကွက်စောင့်တပ်ဖွဲ့။
အက်ဒရီယာနာသည် ဟေဗင်ရီးချ်တစ်လျှောက်တွင် ကာကွယ်လိုစိတ်ရှိသူတိုင်းကို နွေးထွေးမှုအမှတ်အသားများအဖြစ် ခံစားနေရသည်။ သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့်အခါ မြို့တစ်ခုလုံးက သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လမ်းမများ မဟုတ်ပါ။ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုများ ဖြစ်သည်။ ကြောက်လန့်နေသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်ကြားတွင် ရပ်နေသော မိခင်တစ်ဦး။ အလုပ်သင်အပေါ် မကျရောက်မီ ပြုတ်ကျလာမည့် သစ်သားပြားကို ဖမ်းလိုက်သည့် လက်သမားတစ်ဦး။ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော တံတိုင်းမှ လူသစ်များကို ဘေးကင်းရာသို့ လမ်းပြပေးနေသည့် စောင့်တပ်အရာရှိတစ်ဦး။ ဂရေးကိပ်၏ နယ်မြေများအတွင်း ခိုအောင်းနေသော သောရ်၏ ဝေးကွာလှသည့် လျှပ်စီးတန်းများ။ မြောက်ဘက် လမ်းမများတစ်လျှောက်ရှိ ကျွန်တော့်၏ ဆောင်းရာသီ။ လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ထားသော ကာကွယ်မှုတိုင်း။
ထိုစဉ် အမှတ်အသားတစ်ခု မှောင်မိုက်သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက တောင်ဘက် တံတိုင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အောက်မှာ။”
အီလီဇာ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။
“ဘယ်နေရာလဲ။”
“တောင်ဘက် ရပ်ကွက်စောင့်တပ်စခန်း။ တတိယမြောက် တာဝါတိုင်အောက်မှာ။”
ရဲတိုက်အုပ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“ခိုးယူထားတဲ့ အာဏာလိုင်းတစ်ခု အလုပ်လုပ်နေပြီ။”
ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ တူ ရောက်လာသည်။ အီလီဇာက အမိန့်များ စတင်ပေးသည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲထားသည်။
“တာဝါတိုင် မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်သည်။
“အဲဒီအောက်မှာ။ အရှေ့ဘက်ကို ရွေ့နေတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်ပြင်က နောက်ထပ် နှလုံးခုန်သံတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။ အက်ဒရီယာနာက ၎င်းကို လိုက်ကြည့်သည်။
“တစ်ခုခုက ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် အဟောင်းလိုင်းကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းသို့ မရောက်မီပင် တိုက်ခိုက်မှု စတင်သည်။ အနက်ရောင် ရွှေရောင်စွမ်းအားက တောင်ဘက် လိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
အိုသယ်လိုစ်။
သူ၏ တည်ရှိမှု အပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်ပါ။ သူက ဆာတာဆီသို့ ရွေ့လျားနေသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လိုင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပို့လွှတ်လိုက်သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက တိတ်ဆိတ်သော တံခါးကို ရှာဖွေနေသည်။ ထိုတံခါးနောက်က လူတွေကို ရှာဖွေနေသည်။ တရားရုံးက ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုများ။
စွမ်းအားက အပြင်ဘက် ရပ်ကွက်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။ ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ၎င်းနှင့် ဒေါန်ကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲတွင် ဒိုင်းမရှိပါ။ သံချပ်ကာလည်း မရှိပါ။ မြင့်မြတ်သော လက်နက်လည်း မရှိပါ။ မပြီးဆုံးသေးသော ငွေရောင်လက်စွပ်နှင့် သူမ၏ အရေပြားအောက်ရှိ အလင်းသစ်သာ ရှိသည်။ ပြီးတော့ သူမနောက်က လူတွေက ဟေဗင်ရီးချ်ကို ရွေးချယ်ထားကြတယ်ဆိုသည့် ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။
တောင်းဆိုချက်က သူမကို ရိုက်ခတ်သည်။ ကျွန်တော် ဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“စောင့်ပါ။”
ထိုစကားလုံးက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စခန်းတိုင်းဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အမိန့်ပေးခြင်း မဟုတ်ပါ။ လွတ်လပ်စွာ ကြားရသည့် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စောင့်တပ်များက ပြင်ဆင်ကြသည်။ ရပ်ကွက်စောင့်တပ်ဖွဲ့က သူတို့၏ လိုင်းများကို အားဖြည့်သည်။ မြို့စောင့်တပ်က အရှေ့ဘက် လမ်းမများကို ရှင်းလင်းသည်။ ရဲတိုက်စောင့်တပ်က ဂရေးကိပ်၏ အတွင်းပိုင်း လမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့သည်။
ရှုပ်ထွေးမှု မရှိပါ။ အာဏာလုပွဲ မရှိပါ။
အက်ဒရီယာနာသည် သူတို့အားလုံး ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ထားသော နေရာတွင် ရပ်တည်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲက ငွေရောင်များက အလင်းရောင် သရဖူတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူမ ခေါင်းပေါ်တွင် မဟုတ်ပါ။ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အိုသယ်လိုစ်၏ တောင်းဆိုချက်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ အက်ဒရီယာနာက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မရဘူး။”
နယ်နိမိတ်က ခိုင်မြဲနေသည်။ ကျွန်တော့်အစွမ်း မဟုတ်ပါ။ အော်ရီလီယာ၏ အစွမ်းလည်း မဟုတ်ပါ။ သူမ၏ အစွမ်း ဖြစ်သည်။ ဟေဗင်ရီးချ်ရှိ ကာကွယ်လိုစိတ်ရှိသူတိုင်း၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် ပုံဖော်ထားသည့် ဒိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မည်သူမျှ သူမထံသို့ အာဏာကို အပ်နှံခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သွေးသားအရင်းအချာ သို့မဟုတ် ရာထူးဂုဏ်ရှိန်ကြောင့် မည်သူမျှ သူမကို နာခံခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏ တစ်ဦးချင်းစီ ရွေးချယ်မှုများက တစ်ထပ်တည်း ကျသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ခဏတာမျှ အက်ဒရီယာနာက သူတို့အားလုံးကို ထိန်းကျောင်းထားလိုက်သည်။
အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် ရောစပ်ထားသည့် မှော်စွမ်းအားမှာ အက်ကွဲသွားသည်။
ကျွန်တော့်၏ လျှပ်စီးတန်းများက ထိုအက်ကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဆောင်းရာသီက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ နယ်နိမိတ်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ခိုးယူထားသော လိုင်းကို ကျွန်တော် အေးခဲသွားစေသည်။
ရဲတိုက်အုပ်က ၎င်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
တောင်းဆိုချက်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်း ပြန်ရောက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲပင်။
မျက်လုံးမှ ငွေရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။
သူမ၏ ဒူးများ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တူကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက လူသားတို့ရဲ့ စွမ်းအားထက် ပိုနေတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မ ပိုပြီး အသေးစိတ်တဲ့ အဖြေမျိုး လိုချင်တယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ လိုချင်တာပေါ့။”
အော်ရီလီယာ ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် အက်ဒရီယာနာ၏ ပခုံးကို ထိလိုက်သည်။
ကုသပေးသည့် အလင်းရောင်က သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း စီးဆင်းသွားသည်။
ထို့နောက် နှေးကွေးသွားသည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သမီး ဒဏ်ရာ မရထားဘူး။”
“ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။”
“ဖြစ်သင့်တာက ဒဏ်ရာရနေရမှာ။”
“ဒါကတော့ မကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။”
မေလင်က ဒိုင်းကာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည့် နေရာကို စူးစမ်းကြည့်သည်။
“သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူတစ်ခါမှ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ စွမ်းအားကို မှတ်မိနေတယ်။”
သီစရာက လက်ထပ်လက်စွပ်များကို ကြည့်သည်။
“တစ်ခါမှ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
သူမ၏ အကြည့်ကို ကျွန်တော် လိုက်ကြည့်မိသည်။
ငွေရောင်လက်စွပ် သုံးကွင်းလုံးကို ဖြတ်သန်းနေသည့် ဆက်တိုက်မျဉ်းကြောင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အက်ဗလင်၏ အပိုင်းတွင် ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်တို့ တောက်ပနေသည်။
ကျွန်တော့်အပိုင်းတွင် နှင်းခဲနှင့် လျှပ်စီးများ ရှိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ အပိုင်းတွင်မူ လမင်းကြီးအောက်မှ ကာကွယ်ထားသော နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရှိနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချည်နှောင်မှုက ဒါကို ဖြစ်စေတာလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ထိုအဖြေတွင် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိသည်။
“ဒီပြောင်းလဲမှုအတွက် လုံခြုံတဲ့ ပုံစံတစ်ခုကို ပေးစွမ်းခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်မလာနိုင်တာကိုတော့ မဖန်တီးပေးခဲ့ဘူး။”
မီရယ်လ်က သူမ၏ သမီးဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သမီးရဲ့ ဖခင်ဘက်က မျိုးရိုးမှာ ရှေးဟောင်း ကာကွယ်မှုတွေ ပါလာခဲ့တယ်။”
“မှော်စွမ်းအားလား။”
“တခါတရံတော့ ဟုတ်တယ်။”
“မြင့်မြတ်တဲ့ စွမ်းအားလား။”
မီရယ်လ် တွေဝေသွားသည်။
“အဲဒီလိုမျိုးနဲ့ နီးစပ်တဲ့ တစ်ခုခုပေါ့။”
အသက်ရှင်နေသော သူတော်စင်က အက်ဒရီယာနာကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“လောကကြီးက အမှန်တရားတစ်ခုကို စတင် အသိအမှတ်ပြုတဲ့နေရာမှာ စွမ်းအားတွေ စုဝေးလာတတ်တယ်။”
“ဘာအမှန်တရားလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
“ခိုလှုံရာတစ်ခုဆိုတာ အဲဒီထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်မှုကို ကာကွယ်ပေးလိုတဲ့သူ လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။”
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို မှီတွယ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ နယ်ပယ်လား။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလို နယ်ပယ်တစ်ခုဆီ ရောက်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ကျွန်မ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု မေလင်က ဆိုသည်။
ထို့နောက် ပြန်လည် စဉ်းစားသည်။
“ယူရီယာ ဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒီ ရှင်းပြချက်က အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေလင်က ဝန်ခံသည်။
ရဲတိုက်အုပ်၏ စစ်ဆေးမှုမှာ ညနေစောင်းသည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာမှာ လူသားအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အများအားဖြင့်ပေါ့။
သူမ အစာစားရန် လိုအပ်သည်။
အိပ်စက်ရန် လိုအပ်သည်။
လေရှူရန် လိုအပ်သည်။
ကုသမှု လိုအပ်သည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အိုမင်းနေဆဲပင်။
သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ပြည့်စုံသော မြင့်မြတ်သည့် ဗဟိုချက်ကို မတည်ဆောက်နိုင်သေးပါ။
သို့သော် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ဟေဗင်ရီးချ်၏ ကာကွယ်မှုများနှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။
သူမ၏ တည်ရှိမှုက စိတ်ဆန္ဒရှိသော စောင့်တပ်သားများကို အားဖြည့်ပေးသည်။
ခိုလှုံခွင့်ကို ရွေးချယ်ထားသူများကို ကာကွယ်သည့်အခါ သူမ၏ ငြင်းပယ်မှုမှာ နယ်နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်က သူမကို ထွန်းကားလာမည့် မြင့်မြတ်သော အာဏာရှိသည့် လူသားအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
မေရီက ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ရှည်လွန်းသည်ဟု ကန့်ကွက်သည်။
သူက ဖြတ်တောက်ရန် ငြင်းဆန်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ၎င်းကို စိုးရိမ်ဖွယ်ရာဟု ခေါ်ဆိုသည်။
ထိုအကြောင်းအရာအတွက် စကားလုံးတစ်လုံးသာ လိုအပ်သည်။
ထိုညတွင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကလေးများမှာ ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့နှင့်အတူ ပြန်အိပ်ကြသည်။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ သစ်သားဘဲရုပ်မှာ ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ပယ်ရင်က သူ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမှတ်အသားကို ပြန်ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက မှန်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးပတ်လည်ရှိ ငွေရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။
ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။
အက်ဗလင်က သူမနောက်တွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ မျက်လုံးပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
သူတို့၏ မှန်ထဲက ပုံရိပ်များသည် မနေ့ညက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည့် အမျိုးသမီးများထက် ပို၍ ထူးခြားနေသည်။
သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖြစ်ဆဲပင်။
ပို၍ သိသာထင်ရှားလာသည်။
“ကျွန်မ သူတော်စင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာက မှန်ထဲတွင် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
“ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။”
“ရှင်က ဘယ်သူမှ နာမည်မပေးနိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာနေတယ်။”
“ကျွန်မလည်း အဲဒါကို သတိထားမိတယ်။”
“ကျွန်မ ဒီမနက်ကပဲ ရှင်တို့အရင် ကလေးယူဖို့ အကြံပေးခဲ့သေးတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာလား။”
“ဖြစ်ပုံရတယ်။”
ကျွန်တော် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့က အလုပ်ရှုပ်စရာတွေ များလွန်းတယ်။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ မေးစေ့ကို အက်ဒရီယာနာ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ရှင် အစီအစဉ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီလား။”
“မပြောင်းပါဘူး။”
“ကလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လား။”
“ဘာနဲ့မှ မပတ်သက်ပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးဖွင့်သည်။
“ကျွန်မ အခုထိ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့တော့ ဖြစ်လာမှာပါ။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းသည်။
“ဘယ်တော့ ဖြစ်လာဖြစ်လာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာက နောက်သို့ လက်လှမ်းပြီး အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အခုဆို ရှင်တို့ရဲ့ သက်တမ်းက ပိုရှည်တော့မှာပါ။”
အက်ဗလင်က ဝေးလံသော ဘုရားကျောင်းရှိ အော်ရီလီယာ၏ အလင်းရောင်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘယ်လောက်ထိ ပိုရှည်မှာလဲ။”
“ကျွန်မ မသိဘူး။”
“ရှင် ကြောက်နေလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
ထိုအဖြေက အက်ဒရီယာနာ၏ စိတ်ထဲရှိ တစ်စုံတစ်ရာကို သက်သာရာ ရစေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင်ကော။”
“အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူတွေထက် အသက်ပိုရှည်နိုင်တယ်လို့ စပြောကတည်းက ကျွန်တော် ကြောက်နေခဲ့တာ။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
အက်ဒရီယာနာကလည်း ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ လာထိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု အယောင်ဆောင်နေသူ မရှိပါ။
သို့သော် ၎င်းမှာ တစ်ယောက်တည်း၏ ကြောက်စိတ် မဟုတ်တော့ပေ။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
မှော်စွမ်းအား မဟုတ်ပါ။
စမ်းသပ်မှုလည်း မဟုတ်ပါ။
ချစ်ခင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
“အချိန်ဇယား မသတ်မှတ်နဲ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မျှော်လင့်ချက်တွေလည်း မထားနဲ့” ဟု ကျွန်တော် ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“မေရီ ရွေးပေးမယ့် နာမည်တွေလည်း မလိုဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“သူမက စာရင်းတစ်ခုတော့ ယူလာမှာပဲ။”
“သူမမှာ အခုကတည်းက ရှိနေပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။”
အက်ဗလင် ပြုံးသည်။
“ရှင်တို့ ကြိုးစားချင်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့။”
“ဒါဆို အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်အထိရော။”
“ကျွန်တော်တို့က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်တည်နေတဲ့အတိုင်း ဆက်သွားကြတာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့၏ ပုံရိပ်များကို ကြည့်သည်။
မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီ၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါး။
ကုသခြင်းနှင့် ရွေးချယ်ထားသော စောင့်ရှောက်မှု၏ သူတော်စင်တစ်ပါး။
နှလုံးခုန်သံက ဟေဗင်ရီးချ်ရှိ စိတ်ဆန္ဒရှိသော ဒိုင်းကာတိုင်းနှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်သည့် မင်းသမီးတစ်ပါး။
“ဒါက အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် ဝေဝါးလွန်းတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝအများစုက ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ အနီးကပ် အိပ်စက်ကြသည်။
မည်သူမဆို ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါ။
နေရာပေးတတ်ဖို့ သင်ယူခဲ့ကြလို့ ဖြစ်သည်။
အရုဏ်မတက်မီအချိန်တွင် ကျွန်တော် နိုးလာသည်။
အက်ဗလင်၏ သူတော်စင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းမှုမှာ သူမ၏ အရေပြားအောက်တွင် နူးညံ့စွာ တောက်ပနေသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ သွေးခုန်နှုန်းက အကာအကွယ်စည်းများနှင့် တုံ့ပြန်နေသည်။
တစ်ချက်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ချက်။
အောက်ခြေတွင် ဂရေးကိပ်က နှစ်ဦးစလုံးကို အသိအမှတ်ပြုနေသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ရပ်ကွက်တွင် ဒေါန်က တံခါးဖွင့်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးမှာ မနက်ခင်းအတွက် လုံလောက်စွာ ပွင့်နေဆဲပင်။
ရန်သူ မည်သူမျှ တောင်ဘက် လိုင်းကို မဖြတ်ကျော်ခဲ့ပါ။
မည်သည့် တရားရုံးကမျှ ကျွန်တော်တို့အတွက် တာဝန်ခံပေးစရာ မလိုပါ။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို ကျော်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။
လက်စွပ် သုံးကွင်း ထိတွေ့မိသည်။
ရွှေရောင်။
နှင်းခဲရောင်။
ငွေရောင်။
သူတို့ကြားရှိ မျဉ်းကြောင်းမှာ မပြီးဆုံးသေးပါ။
အသက်ဝင်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော်တို့ မရွေးချယ်ရသေးသော ကတိကဝတ်တိုင်းကို စောင့်မျှော်နေသည်။