အခန်း ၃၂၃ - သူမအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ ဖန်တီးပေးခဲ့သောနေရာ
နေထွက်ပြီးခါစအချိန်တွင် ပထမဆုံးအမျိုးသမီးတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
သူမသည် မိမိ၏နာမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား မပြောပြခဲ့ပေ။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိတော့သည်ဖြစ်နိုင်သည်။
သူမ နာမည်ပြန်ရသည်အထိ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဟု အက်ဗလင်က မေးမြန်းသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ဖွင့်ထားသော ဝင်းထဲသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် ပန်းသီးပင်၏ ငွေရောင်အကာခွံပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဆိုရန်ပေးထားသော ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် စကားလုံးတစ်လုံးကို ရေးခြစ်လိုက်သည်။
“Dawn” (အရုဏ်ဦး)။
“ဒါဆိုရင် ရပြီ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ထိုစကားလုံး၏ အောက်တွင် ထပ်ရေးသည်။
“For now” (လောလောဆယ်တော့)။
“မင်းသဘောကျသရွေ့ပေါ့။”
ဒေါင်း (Dawn) သည် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
တံခါးဝမှ မြင်ရသည်ထက် သူမသည် ပို၍ ပိန်ချုံးနေသည်။
သူမ၏ လည်ပင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော အဖြူရောင်အဝတ်စများသည် အဝတ်မဟုတ်ပေ။
၎င်းတို့သည် အမာရွတ်များဖြစ်သည်။
၎င်းတို့အောက်တွင် ရှေးဟောင်း မှော်စွမ်းအားတစ်ခု၏ သိမ်မွေ့သော ရစ်ပတ်မှုများ ရှိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အသံကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘဲ၊ အသက်ရှင်နေလိုပါက တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဆိုရန်သည် သူမက ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် “yes” ဟု ရေးပြပြီးမှသာ သူမကို စစ်ဆေးသည်။
သူသည် လည်ပင်းမှ စမစတင်ခဲ့ပေ။
သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို အရင်စစ်သည်။
သူမ၏ လက်များကို စစ်သည်။
သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရှိနေသော ဒဏ်ရာအဟောင်းများကို ကြည့်သည်။
မျက်လုံးအောက်တွင် အစာရေစာငတ်မွတ်မှုကြောင့် ချိုင့်ဝင်နေသည့် နေရာများကို ကြည့်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက သူမ၏ လည်ပင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသောအခါ သူသည် စောင့်ဆိုင်းနေပြန်သည်။
ဒေါင်းသည် ခဏစဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် ရေးလိုက်သည်။
“Not today” (ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး)။
ဆိုရန်သည် လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး။”
မွန်းတည့်ချိန်မတိုင်မီ နောက်ထပ် လူနှစ်ဦး ထပ်ရောက်လာသည်။
မိမိနာမည်ကို ‘ပဲလ်’ ဟု မှတ်မိနေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦး။
နတ်ဘုရားအားလုံး ဝင်းထဲမှ ထွက်မသွားမချင်း ဝင်မလာဘဲ ငြင်းဆန်နေသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက အရင်ထွက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်။
သီစရာ၊ ကော်ဒရစ်၊ မေလင်၊ ဆယ်၊ နာရာ၊ ဒိုရီယန်နှင့် အခြားသူများမှာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက မရေမရာဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သူတော်စင်ပင်လျှင် ဝေးရာသို့ ရှောင်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၊ လီအိုရာ၊ ဆိုရန်၊ မယ်ရင်၊ ကိုရန်နှင့် သာမန်လူသား အလုပ်သမားလေးဦးသာ ကျန်ရစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီး ဝင်လာသည်။
သူမသည် ဘေးတစ်ဖက် အက်ကြောင်းရာပါသော သစ်သားခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က ၎င်းကို ပြင်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။
သူမက ထိုခွက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားလိုက်သည်။
သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထိုခွက်ကို မထိတော့ပေ။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်လာတော့သည်။
နေ့လယ်အချိန်တွင် လူခုနစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။
တံခါးကို လက်နှစ်ဖက်စာမျှသာ ဖွင့်ထားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မည်သူမျှ သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းပေ။
‘တိတ်ဆိတ်သောအခန်းများ’ (The Quiet Rooms) သည် ကုသခြင်းကို နောက်ထပ် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကယ်တင်ခြင်းကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ခြင်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း မဖြစ်စေချင်ပေ။
အက်ဗလင်က ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မေရီက ထိုစာကြောင်းကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် “ကယ်တင်ခြင်း” (rescue) ဟူသော စကားလုံးကို မျဉ်းတား၍ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။
“ဘာကို ပြင်လိုက်တာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“ရောက်ရှိခြင်း” (Arrival) လို့ ပြင်လိုက်တာ။
“ဘာလို့လဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ လာရောက်ကြတာမို့လို့လေ။”
ကျွန်ုပ် ဒေါင်းရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ပန်းသီးပင်အောက်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာကို ကောင်းကင်သို့ မော့ထားသည်။
“ရောက်ရှိခြင်းဆိုတာ ပိုသင့်တော်တယ်။”
မေရီက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမသည် ထိုအချက်ကို ကြိုသိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ညစာ မစားမီတွင် ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေအတွက် အဆောက်အအုံတစ်ခု ထပ်မံ လိုအပ်လာသည်။
အီလီနော်က ဤအချိန်ဇယားကို ကန့်ကွက်သည်။
ထို့နောက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အစီအစဉ်သုံးခုကို ထုတ်ပြသည်။
ပထမတစ်ခုမှာ အသုံးမပြုတော့သော မှတ်တမ်းရုံးကို ယာယီအခန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲရန်ဖြစ်သည်။
ဒုတိယတစ်ခုမှာ ဆေးခန်းသို့ အမိုးပါသော လမ်းသွယ်တစ်ခု ထပ်ဆောင်းရန်ဖြစ်သည်။
တတိယတစ်ခုမှာ မြေနေရာ မရှင်းလင်းရသေးသော နေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့တွင် မရှိသေးသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။
ပီရင်က တတိယအစီအစဉ်ကို ပိုသဘောကျသည်။
“အဲဒါက ဒီနေ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး” ဟု အီလီနော်က သူ့ကို ပြောသည်။
“နောက်ပိုင်းတော့ အသုံးဝင်လာမှာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှ ဆွဲပါ။”
“ကျွန်တော် ဆွဲပြီးသွားပြီ။”
သူမသည် စာရွက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပီရင် မရိပ်မိလောက်အောင် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
“သိမ်းထားလိုက်။”
သူ သိမ်းထားလိုက်သည်။
ဒေါင်းက မှတ်တမ်းရုံးကို ငြင်းပယ်သည်။
“မှတ်တမ်း” (records) ဟူသော စကားလုံးကပင် သူမအတွက် လုံလောက်နေသည်။
မေရီက ချက်ချင်းပင် နာမည်အသစ်တစ်ခု အဆိုပြုသည်။
“အရှေ့ဘက် နေအိမ်” (The eastern residence)။
ဒေါင်းသည် ထိုအဆောက်အအုံကိုပင် ပြန်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဝင်ရောက်ရန် သဘောတူသည်။
မည်သူမျှ မဝင်ရောက်မီ ဆိုင်းဘုတ်တိုင်းကို မေရီ ပြောင်းလဲပေးနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ကြည့်နေမိသည်။
“နာမည်တွေက အမြဲတမ်း ဒီလောက် အရေးကြီးနေတာလား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
မေလင်က ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“အင်း။”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို ကြည့်သည်။
မေလင်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် မပြီးဆုံးသေးသော ငွေကွင်းကို ထိလိုက်သည်။
၎င်းသည် ထိမ်းမြားလက်စွပ် မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာက သူမကို ခွင့်လွှတ်ပြီးနောက်တွင် သူမ စတင်ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ရိုးရှင်းသည့် လက်စွပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မှတ်ဉာဏ်ဆိုသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခု မဖြစ်စေဘဲ သယ်ဆောင်သွားနိုင်ကြောင်း အမှတ်တရတစ်ခုဖြစ်သည်။
“တစ်ခါတလေကျရင် နာမည်အသစ်တစ်ခုက အရာဝတ္ထုတစ်ခုရဲ့ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်” ဟု မေလင်က ဆိုသည်။ “တစ်ခါတလေကျရင်လည်း အဲဒီအရာကို ပုံစံသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ခွင့်ပြုပေးတတ်တယ်။ အဓိကကတော့ ဘယ်သူက ရွေးချယ်သလဲဆိုတဲ့အချက်ပဲ။”
ဒေါင်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆိုင်းဘုတ်အသစ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
အရှေ့ဘက် နေအိမ်က သူမကို လက်ခံလိုက်သည်။
စစ်တပ်က ကူညီပေးသော်လည်း နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို စစ်သည်များဖြင့် မပြည့်နှက်စေပေ။
အီလီဇာသည် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို သာမန်ဝတ်ရုံများဖြင့် စေလွှတ်ပေးသည်။
ရဲတိုက်စောင့်တပ်များမှာမူ အပြင်ဘက်ဝင်ပေါက်များတွင်သာ ရှိနေသည်။
‘ဝပ်ဒ် ကုမ္ပဏီ’ (Ward Company) ကမူ လူနာများ မမြင်နိုင်သောနေရာမှ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသည့် အခန်းများကို စောင့်ကြည့်သည်။
မည်သူမျှ တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့မထားပေ။
မည်သူမျှ ကုလားထိုင်နောက်တွင် မရပ်နေကြပေ။
အက်ဒရီယာနာသည် နေရာချထားမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြင်ပေးခဲ့ရသည်။
စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက် နေအိမ်ဘေးတွင် နေရာယူထားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာမှ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုနေရာသည် ဝင်ပေါက်နှင့် တည့်တည့်ဖြစ်နေသည်။
“သူက စောင့်ကြည့်နေတာလေ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြင်မထွက်ရအောင် တားထားသလို ဖြစ်နေတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ထိုအပြောင်းအလဲက ချက်ချင်းပင် အကျိုးသက်ရောက်သည်။
“မင်းမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိသားပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အရပ်သားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလား။”
“စစ်သားတစ်ယောက်ကို သူတို့အကြောင်း မသိတဲ့သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုမြင်သလဲဆိုတာကို သိတဲ့အတွေ့အကြုံပေါ့။”
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ကျွန်မ အဖေက သင်ပေးဖူးတယ်။ စစ်သားတိုင်းဟာ နေရာနှစ်ခုမှာ ရပ်နေတတ်တယ်တဲ့။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရပ်နေတယ်လို့ ထင်တဲ့နေရာနဲ့ သူတို့ကို ကြည့်နေတဲ့သူက သူတို့ ရပ်နေတယ်လို့ မြင်တဲ့နေရာပေါ့။”
“သူ့ကို ကျွန်တော် သဘောကျမိမှာပဲ။”
“သူက အဲဒီယုံကြည်ချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်မှာလေ။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ထားပါတယ်။”
မိဖုရား မိရယ်လ်သည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကက်ဆီယာနှင့် ဂျူလီယန်တို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် တံခါးဖွင့်ထားကြောင်း ကြားသိရသည်။
သူမသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ၊ စောင်များနှင့် သူမမိသားစုနှင့်အတူ လွတ်မြောက်လာသော လိုင်ရာဒွန်မှ ဆေးဆရာသုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။
ဘုရင်မကြီး၏ ခမ်းနားသော အခမ်းအနားမျိုး မဟုတ်ပေ။
ကြေညာချက်လည်း မထုတ်ပြန်ပေ။
သူမသည် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ခေါက်တင်ပြီး အက်ဗလင်ထံတွင် အစီရင်ခံသည်။
နာရီအတော်ကြာအောင် သူမသည် မိဖုရားတစ်ပါးမဟုတ်ဘဲ မိရယ်လ်သာ ဖြစ်သည်။
နွေးထွေးသော လက်ရှိပြီး ယခင်က သိမ်းပိုက်ခံနိုင်ငံတစ်ခုတွင် မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရသည့် ခင်ပွန်းဘေးတွင် သရဖူဆောင်းခဲ့ရကြောင်း ရှင်းပြစရာမလိုသော ဆေးဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ဒေါင်းသည် သူမပေးသော ရေကို လက်ခံသောက်သည်။
ထို့နောက် မိရယ်လ်ကို သူမ၏ လည်ပင်းပတ်လည်ရှိ အမာရွတ်များကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုသည်။
မိရယ်လ်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေသည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ အလင်းရောင်သာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သူမရဲ့ အသံကို ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား” ဟု ကျွန်ုပ် နောက်ပိုင်းတွင် မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“မျှော်လင့်ချက် ရှိတာပဲ။”
“သတိထားရမယ့် ကိစ္စပါ။”
သူမသည် ဒေါင်းရှိရာသို့ ကြည့်သည်။
“အဲဒီမှော်စွမ်းအားက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တွဲချိတ်ထားတာ။ အဲဒါကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြုတ်လိုက်ရင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က စကားပြောခြင်းဆိုတာက သူမကို သတ်နေတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် တံခါး၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။
အဖြေမပေးနိုင်သူများအတွက် အဖြေပေးခံခဲ့ရသူများ အကြောင်းကို။
“ဒါဆိုရင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
မိရယ်လ်က အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ရှင် ဆေးဆရာတွေနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးနေတာ များနေပြီနော်။”
“ကျွန်တော်က ဆေးဆရာတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ထားတာကိုး။”
“ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်နဲ့လည်း စေ့စပ်ထားတယ် မဟုတ်လား။”
စောင်များ ပိုက်ပြီး ဖြတ်သွားသည့် အက်ဒရီယာနာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ကျွန်မက ဆေးဆရာ မဟုတ်သေးပါဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မိရယ်လ်က ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်က အဲဒီလေသံကိုတော့ တတ်မြောက်နေပြီ။”
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ရောက်လာသည်။
သူတို့သည် ဝင်းထဲတွင်သာ ရှိနေသည်။
တံခါးအထိ မသွားကြပေ။
ရောက်လာသူများသည် ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသူများဖြစ်ကြောင်း အက်ဗလင်က ရှင်းပြသည်။
“သူတို့က မင်းတို့ကို တွေ့ချင်မှ တွေ့မှာပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကာရယ်လ်သည် ထိုအချက်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။
ဂယ်ရစ်ကမူ ပို၍ တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒေါင်း၏ သစ်သားခွက်နှင့် သူနှင့်ကြားရှိ အကွာအဝေးကို မှော်စွမ်းအားဖြင့် ဖျောက်ပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။
မှော်စွမ်းအား မဖြစ်ပေါ်လာမီ ကျွန်ုပ် တားလိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့။”
သူက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“ခွက် ကွဲနေတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြင်ပေးမယ်။”
“သူမ တောင်းဆိုမှပဲ ပြင်ရမယ်။”
သူ ခဏစဉ်းစားသည်။
သူ့အာရုံသည် ဟယ်လ်ဝင်ထံ ရောက်သွားသည်။
သန့်ရှင်းသော ရေ၏ နတ်ဘုရားသည် ရေတွင်းအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဟယ်လ်ဝင် ပြင်ပေးလိမ့်မယ်။”
“သူမက သူ့ကို တောင်းဆိုမှလေ။”
ဂယ်ရစ် သက်ပြင်းချသည်။
နှစ်ဦးသားဖြစ်နေချိန်တွင် သဘောတူညီချက်ဆိုသည်မှာ အဆင်မပြေသော သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူ့ထက် အသက်ကြီးသူများအတွက်လည်း ထိုအချက်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကာရယ်လ်သည် အဝတ်စဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။
သူမသည် ဟယ်လီနာနှင့်အတူ ထိုပန်းကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ချုပ်ရိုးချုပ်သားများကို ကြည့်ရသမျှ ဟယ်လီနာကသာ အများစုကို ချုပ်ပေးထားပုံရသည်။ ကာရယ်လ်သည် အတွင်းပိုင်းနယ်နိမိတ်နားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမ ဖြတ်မကျော်ခဲ့ပေ။
“ပေးရမလား”
အက်ဗလင်က ဒေါင်းရှိရာသို့ ကြည့်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သစ်ပင်အောက်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကာရယ်လ်က ပန်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ဒေါင်းသည် ထိုပန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင်ရှိသော ကျောက်သင်ပုန်းကို ထိလိုက်သည်။
‘အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။’
ကာရယ်လ်သည် ပန်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကြည့်နေစဉ်အတွင်း ဒေါင်းသည် ပန်းကို လာမကောက်ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ကျွန်ုပ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ပန်းမှာ မရှိတော့ချေ။
ညနေပိုင်းတွင် လူပေါင်း ၁၁ ဦး ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသည့် တံခါးမှာမူ ပွင့်လျက်သားပင် ရှိနေသည်။
ကိုရန်က ပထမဆုံးညအတွက် ကင်းစောင့်ရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းသည်။ မယ်လင်က ဒုတိယမြောက်အတွက် စေတနာ့ဝန်ထမ်းသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ၎င်းကို ‘အလှည့်ကျ’ ဟု မခေါ်ဆိုကြပေ။
ထိုအချက်သည် အရေးကြီးသည်။
ညပိုင်းအတွက် တာဝန်ကျသည့် ‘ဝပ်ဒ်’ (Ward) ဆေးဆရာများမှာ မည်သူမျှ တစ်ယောက်တည်း တာဝန်မကျစေရန် စီစဉ်ထားကြသည်။
ထိုအချက်ကလည်း အရေးကြီးသည်။
အော်ရီလီယာသည် အရှေ့ဘက်နေအိမ်တွင် မည်သည့် ဘုရားသခင်၏ ကုသခြင်းစွမ်းအားကိုမျှ အသုံးပြုမထားပေ။
သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေအောင် ထားသည်။
ထိုထက်ပို၍ မလုပ်ဆောင်ပေ။
သူမ၏ ထိုသို့ ထိန်းချုပ်ထားမှုသည် သူမ ပြသခဲ့ဖူးသမျှ အံ့ဖွယ်ရာများထက် ပို၍ စွမ်းအားကုန်ခမ်းပုံရသည်။
နေဝင်ချိန်တွင် ဒေါင်းသည် သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အနီးအနားရှိ လူတိုင်းသည် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြသည်။ ဒေါင်းက အဝတ်ပန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ပန်းကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဒေါင်းကို ကြည့်သည်။
“ယူလိုက်ရမလား”
ဒေါင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
အော်ရီလီယာက ပန်းကို လက်ခံလိုက်သည်။ ဒေါင်းသည် သူမ၏ လည်ပင်းရှိ အမာရွတ်များကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ထိလိုက်သည်။ ထို့နောက် အော်ရီလီယာ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့မဟုတ် စွပ်စွဲချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်ကတော့ နှစ်ခုစလုံးပင်။
အော်ရီလီယာက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီးတော့ မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်။”
ဒေါင်း စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“အဲဒီအခန်းတွေထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ အမိန့်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သနားကြင်နာမှုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ကနေတဆင့် ဘာတွေလုပ်ဆောင်နေလဲဆိုတာကို မသိခဲ့တဲ့အတွက်လည်း ကျွန်မမှာ တာဝန်ရှိတယ်။”
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။
“တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ရှင် ကျွန်မကို ပြန်ဖြေပေးဖို့ မလိုပါဘူး။”
ဒေါင်းသည် ကျောက်သင်ပုန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အော်ရီလီယာသည် ခွင့်ပြုချက်ရမှသာလျှင် ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။
အဲဒီမှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။
‘ငါမြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာပဲ နေပေးပါ။’
အော်ရီလီယာသည် ထိုစာကို ဖတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သွားထိုင်သည်။
အနီးကပ် မဟုတ်။
မမြင်ကွယ်ရာလည်း မဟုတ်။
မီးအိမ်များ ထွန်းညှိပြီးသည်အထိ သူမ ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်သည် ညစာစားပြီးသည့်နောက် အချိန်အတော်ကြာမှ သူမ၏ အလုပ်ကို အဆုံးသတ်သည်။
ဆိုရန်က သူမကို အလုပ်ရပ်နားရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အီလင်ကမူ သုံးကြိမ်မြောက်အထိ ဖြစ်သည်။
‘အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သူတော်စင်’ (The Living Saint) ကမူ သူမကို အမိန့်မပေးခဲ့ပေ။
သူမသည် အက်ဗလင်၏ လက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ဇနီး သောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်နေပေးသည်။
အက်ဒရီယာနာနှင့် ကျွန်ုပ်သည် အရှေ့ဘက်စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်နေကြသည်။
“သူ မောနေပြီ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“သူ ငြင်းလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ မမေးတာ ပိုကောင်းမယ်။”
အက်ဗလင် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
“ကျွန်မ မမောပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်ုပ်က သူမကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဒီမဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကို ကျွန်မ သဘောမကျဘူး။”
“ရှင်ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့တာလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က သတိပေးလိုက်သည်။
“ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာကို လျော့မသွားစေပါဘူး။”
ကလေးများသည် ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့နှင့်အတူ အိပ်ရာဝင်သွားကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မတောင်းဆိုခင်ကပင် သူတို့က ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကာရယ်လ်က သူမ၏ အပြာရောင်စောင်ကို တောင်းဆိုသည်။ ဂယ်ရစ်က သစ်သားဘဲရုပ်ကို တောင်းဆိုသည်။ ပယ်ရင်က ကန့်ကွက်သည်။ အီလီနော်က သူ့ကို ပယ်ချလိုက်သည်။
ရွှေ့ပြောင်းရမည့် အမှတ်အသားကို ဂယ်ရစ်နှင့်အတူ ပါသွားသည်။ မထွက်ခွာခင် ဂယ်ရစ်သည် ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ ညွှန်ပြသွားသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။
ပယ်ရင်က ၎င်းသည် ဆုတ်ခွာရမည့် လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်ပြသနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဟယ်လီနာက သူ့ကို အိမ်ပြန်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မှတ်မိသလောက် အချိန်ကာလအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ အိပ်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည့် ကလေးများ မရှိတော့ပေ။
ထိုအသိသည် ထူးဆန်းနေသည်။
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ပို၍ ထူးဆန်းသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ထုံးစံမဟုတ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဂရေးကိပ်၏ အပေါ်ထပ်အခန်းများဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူမတွင် နန်းတွင်းအဆောင်၌ ကိုယ်ပိုင်အခန်း ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အခန်းဘေးတွင် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာတိုင်းကို ချက်ချင်း ပြန်လည်စီစဉ်စရာမလိုဘဲ အချစ်ရေးကို တည်ဆောက်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သဘောတူထားကြသည်။
အိပ်ရာအကြီးကြီးမှာ ကလေးများက မနက်တိုင်းလိုလို ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လာရောက်အိပ်စက်ကြသောကြောင့် ဆောက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အီလီနော်ကို ပြောထားသည့် အကြောင်းပြချက်မှာ ထိုအတိုင်းပင်။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်တို့ သုံးဦးကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ အိပ်ရာကို ဆောက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ပယ်ရင်က အိပ်ရာကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် လုပ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။ အီလီနော်က သူ့ကို တခြားနေရာသို့ လွှတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်ုပ် အထူးကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အက်ဒရီယာနာ၏ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လှည့်လာသည်။ မီးအိမ်ရောင်ကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်နက်များသည် ကြေးနီရောင်သမ်းနေသည်။ သူမ၏ သံချပ်ကာကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ချွတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆောင်းရာသီဝတ်ရုံကြီးအောက်တွင် အပြာရောင်ဝတ်ရုံနုနုလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ငွေရောင်စေ့စပ်လက်စွပ်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် ရှိနေဆဲပင်။
အက်ဗလင်က ထိုလက်စွပ်ကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ကြည့်သည်။
“ဒီည ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လာနေပါလား။”
အက်ဒရီယာနာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ကျွန်ုပ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။ အံ့အားသင့်သွားသည့် ကျွန်ုပ်၏မျက်နှာကို သူမ မြင်သွားလောက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဒါကို ဆွေးနွေးပြီးပြီလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာပါ။”
“အခု ဒါ ဖြစ်လာနေပြီ။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလှည့်ကျ ကြည့်သည်။
“တကယ်လား။”
“အဲဒါက ရှင်ပေးမယ့် အဖြေပေါ်မှာ မူတည်တယ်။”
သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏အခန်းတံခါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ပင်ပန်းနေလို့ ဒီလိုဖြစ်တာမျိုးကို မလိုချင်ဘူး။”
“ကျွန်မလည်း မလိုချင်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် နောင်တရမယ့် ကိစ္စမျိုးလည်း မဖြစ်စေချင်ဘူး။”
“မဖြစ်စေရပါဘူး။”
“ယူရီယာအတွက်နဲ့တော့ ရှင်တို့ ကတိမပေးနိုင်ဘူးလေ။”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ကြသည်။
ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာခြင်းသည် လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အရေးကြီးသည့် အဖြေတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေချိန်တွင် စကားပြောနိုင်စွမ်းကို မတိုးတက်စေကြောင်း ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်။
“ကျွန်တော် ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိစေချင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ဒီညလား။”
“ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ညတိုင်းပေါ့။”
“အက်ဗလင်က ဖိတ်ခေါ်လို့လား။”
“သူမက ကျွန်တော် မေးဖို့ ကြောက်နေတဲ့အရာကို ကျယ်လောင်စွာ ထုတ်ပြောလိုက်လို့ပါ။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာတွင် တစ်စုံတစ်ခု နူးညံ့သွားသည်။
သူမသည် အက်ဗလင်ဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
“ရှင်ရော။”
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင် ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ရှိစေချင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်သား အကြောင်းရင်းကို သိလျက်နှင့် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ချိန်တွင် အိပ်ခန်းသည် ထူးခြားနေသည်။
ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။
ကလေးများ၏ စာအုပ်များမှာ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။ ကျွန်ုပ်၏ ဝတ်ရုံမှာ မှားယွင်းသော ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အက်ဗလင်၏ မပြီးဆုံးသေးသော ဝင်းထဲမှ ပုံဆွဲကားမှာ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ရှိနေသည်။
ရေအိုးဘေးတွင် ခွက်သုံးခွက် ချထားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပုံရသည်။
ဟယ်လီနာ ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်သည်။
သို့မဟုတ် မေရီ ဖြစ်မည်။
ဟယ်လီနာ ဖြစ်ပါစေကြောင်း ကျွန်ုပ် ဆုတောင်းမိသည်။ မေရီသာ ပါဝင်ပတ်သက်နေပါက မှတ်တမ်းတင်စရာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
အက်ဒရီယာနာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တံခါးနားမှာပင် ရပ်နေသည်။ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သူမသည် ရန်သူ့ထောက်လှမ်းရေးများကို ဤမျှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။
အက်ဗလင် သတိထားမိသွားသည်။
“ကျွန်မတို့ အခုပဲ ရပ်လိုက်လို့ ရပါတယ်။”
“ကျွန်မ မရပ်ချင်ဘူး။”
“ကျွန်မတို့ အိပ်ရုံပဲ အိပ်လို့ ရပါတယ်။”
“ကျွန်မ အဲဒါကိုလည်း မလိုချင်ပါဘူး။”
ကျွန်ုပ် အိပ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ အတော်ကောင်းတဲ့ အိပ်ရာပဲ။”
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။
“အဲဒါက အသုံးမဝင်တဲ့ စကားပါပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ဝန်ခံလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။
တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အရင်ဆုံး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအရာကတော့ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။ အက်ဒရီယာနာက အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်သည်။ အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်က အက်ဗလင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက “ဒါက အစည်းအဝေးပွဲတစ်ခုလိုပဲ” ဟု ပြောသည်။
“စာရွက်စာတမ်းတွေတော့ နည်းတာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြန်ပြောသည်။
“ပြီးတော့ မေရီလည်း မရှိဘူး။”
“မရှိပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။”
အက်ဗလင် ရယ်သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လာသည်။ ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ စေ့စပ်လက်စွပ်များ ထိမိသွားသည်။
မပြီးဆုံးသေးသည့် စက်ဝိုင်းသုံးခု။
ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသည့် မျဉ်းတစ်ကြောင်း။
အမြွှာညီအစ်ကိုတို့ ပြုလုပ်ပေးထားသည့် လက်စွပ်များမှာ အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် မှော်စွမ်းအား မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြိုးစားကြည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဒါကို တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြောသင့်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် ကျွန်ုပ်ကို အရင်ဆုံး ကြည့်သည်။
“ရှင် ဘယ်အချိန်မဆို ရပ်လိုက်လို့ ရပါတယ်။”
“ရှင်တို့လည်း အတူတူပါပဲ။”
“အက်ဒရီယာနာလည်း အတူတူပါပဲ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် ပါဝင်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “တခြားသူတစ်ယောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဖို့အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဖယ်ထုတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရရင် ကျွန်မတို့ ပြောကြမယ်။”
“ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင်ရော” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“ကျွန်မတို့ ထပ်ပြောကြမယ်။”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“တိတ်ဆိတ်နေတာကို သဘောတူတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်မကောက်ကြေး။”
ကယ်လ်ဒရစ်သာ ရှိနေရင် သဘောကျလိမ့်မည်။
သစ်ဆရာဆိုရင် ပိုတောင် သဘောကျဦးမည်။
ထိုသူနှစ်ဦးစလုံး ကျွန်ုပ်တို့၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် မရှိကြသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အက်ဗလင် အက်ဒရီယာနာဆီသို့ လှည့်သွားသည်။
အသက်ရှူတစ်ချက်စာလောက် သူမ တစ်ခုခု ပြောတော့မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမသည် အက်ဒရီယာနာ၏ ပါးပြင်ကိုသာ ထိလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ မှီတွယ်လာသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါဟာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နမ်းနေကြတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ် သိပါသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြဖူးကြသည်။
သူတို့ လက်ချင်းတွဲနေတာကို ကျွန်ုပ် မြင်ဖူးသည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီတွဲနေတာကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို မခေါ်ခင် ခဏတာမျှ အသက်ရှူချိန်အတွင်း စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ အမြန်နမ်းနေကြတာကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မတူပေ။
အက်ဗလင်က သူမကို ဂရုတစိုက်နဲ့ နမ်းနေတာမျိုး မဟုတ်။
သတိထားစရာတွေအားလုံးကို စဉ်းစားပြီးသား၊ အဖြေရှာပြီးသားဆိုသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် နမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက အံ့သြသွားသည့်အသံလေး ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ပြန်နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ရှိနေသည့်နေရာမှာပင် ငြိမ်နေမိသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည့် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နိုင်စေရန် ခပ်ခွာခွာလေး လုပ်လိုက်သည်။
“ရှင် အံ့သြနေတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“မသိဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ နဖူးကို အက်ဗလင်၏ နဖူးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“သူမ ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ရှင်သိသားပဲ။”
“သိပါတယ်။”
“ကျွန်မလည်း သူမကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ရှင်သိပါတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မတို့ နမ်းကြတယ်ဆိုတာလည်း ရှင်သိပါတယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အက်ဗလင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
“ဒါဟာ ကျွန်မ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် အက်ဒရီယာနာကို တစ်ဖန်ပြန်နမ်းလိုက်သည်။
ပိုပြီး နှေးကွေးသည်။
နမ်းနေစဉ်အတွင်း သူမက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အတွေးများမှာ အသုံးဝင်သည့် အနေအထားမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ကို မလွှတ်တမ်းပင် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီကို လာခဲ့ပါ။”
ကျွန်ုပ် ပိုနီးကပ်သွားသည်။
မွေ့ရာက ကျွန်ုပ်တို့အောက်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့သည်။
သူမ၏ လက်မသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးအစွန်းရှိ လျှပ်စီးကြောင်းပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်အသားပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ကြောက်ရွံ့မှု မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ ကြည့်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အရေပြားပေါ်တွင် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကိုလည်း ကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်များမှာ ဖျော့တော့တော့ အပြာရောင် သို့မဟုတ် အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုလည်း ကြည့်ခဲ့သည်။
သူမလက်ထပ်ခဲ့သည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ပုံစံထဲသို့ ဘုရားစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်သွားပုံကိုလည်း ကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်ကို အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်လို၊ ဘာမှ မသေချာမရေရာသည့် လူတစ်ယောက်လို ခံစားရအောင် လုပ်တတ်ဆဲပင်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို နမ်းသည်။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာဆီသို့ ကျွန်ုပ်ကို ပို့ဆောင်ပေးသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် နမ်းခြင်းသည် တစ်ချိန်က သတိထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်ကပေါ့။
ဖိအားမပါသလောက်ပင် မေးခွန်းတစ်ခု မေးနေသလိုမျိုး။
ဒီတစ်ခါတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
သူမ၏လက်က ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်များကြားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ငွေရောင်လက်စွပ်က ကျွန်ုပ်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ အသာအယာ ဖိကပ်လာသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်တို့ကြားတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများနှင့် ရောယှက်နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်၏ အရေပြားအောက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားလာသည်။
ထိခိုက်စေလောက်သည့် အထိတော့ မဟုတ်ပါ။
အက်ဒရီယာနာ ခွာလိုက်လောက်သည့် အထိတော့ ရှိသည်။
သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မီးပွားလေးတစ်ခု ရပ်တန့်နေသည်။
သူမက ထိုနေရာကို ထိကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“အမြဲတမ်း ဒီလို ဖြစ်တတ်တာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
အက်ဗလင်က ပိုနီးကပ်လာသည်။
“တစ်ခါတလေတော့ ဖြစ်တတ်တယ်။”
“ရှင် ဒါကို မပြောပြခဲ့ဘူး။”
“ရှင် ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင် လုပ်တာက ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ရှင် ဝန်ခံခဲ့တာထက် ပိုပြီး စီစဉ်ထားတာပဲ။”
“ကျွန်မ စီစဉ်ခဲ့တာက ဖိတ်ခေါ်ဖို့ပဲ။”
“အဲဒါပဲလား။”
“ပြီးတော့ ဝိုင်အတွက်လည်း ပေါ့။”
ကျွန်ုပ်သည် ခွက်သုံးခွက်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက သူတို့ကို ရှင်းပြနေတာပဲ။”
“ကျန်တာတွေကတော့ မစီစဉ်ထားပါဘူး။”
“အဲဒါက စိတ်သက်သာရာ ရစေပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“ဟုတ်လို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမ ပြုံးသည်။
“ဒီအတိုင်း ဖြစ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ ဝိုင်ကို သောက်ကြသည်။
များများစားစားတော့ မဟုတ်ပါ။
အချိန်အခါက ခံစားချက်လွန်ကဲလာသည့်အခါ လက်ကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေမှာစိုး၍ တစ်ခုခုလုပ်ပေးနိုင်ရုံမျှသာဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နမ်းကြရင်း စကားပြောကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်ုပ်ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိဖို့တောင် မကောင်းလောက်အောင် ချောမောလွန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသည့်အကြောင်း။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ အခန်းထဲကို ဝင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေမိမှန်း ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပြုမိသည့်အကြောင်း။
ကျွန်ုပ်သည် သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည့်တိုင် စကားပြောနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သတိထားမိသည့်အကြောင်း။
ကက်ဆီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့ ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို ဝန်ခံရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်နေခဲ့ကြောင်း အက်ဒရီယာနာက ဝန်ခံသည်။
“သူမက ဂျူလီယန်ကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြား ပေးရတော့မှာ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို လောင်းကြေးထပ်ထားတာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“အချိန်ကာလကိုပဲ လောင်းကြေးထပ်ထားတာပါ။”
“အဲဒါက ပိုဆိုးတာပဲ။”
“ဂျူလီယန်က ကျွန်ုပ်တို့ကို နွေဦးပေါက်အထိ အချိန်ပေးထားတယ်။”
အက်ဗလင် စဉ်းစားသည်။
“သူက ရက်ရောတာပဲ။”
အခန်းတွင်းမှာ နွေးထွေးလာသည်။
ကျွန်ုပ်က ဆောင်းရာသီကို အနီးကပ် ထားရှိသည်။
ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖိနှိပ်ထားတာထက် လက်ခံထားခြင်းဖြစ်သည်။
နှင်းခဲများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မပျံ့နှံ့ဘဲ ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ပုံစံငယ်လေးများ ရေးဆွဲနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ထိုရေခဲကို ထိကြည့်သည်။
“သစ်ကိုင်းတွေလိုပဲ။”
“ဒါမှမဟုတ် လျှပ်စီးကြောင်းတွေပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“နှစ်ခုစလုံးပါပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။
ဒါက ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လာသည့်အရာပင်။
တစ်ခုက နောက်တစ်ခုကို အစားထိုးလိုက်တာ မဟုတ်ပါ။
ဆောင်းရာသီအတွင်းက မုန်တိုင်း။
အသားအရေအတွင်းက စွမ်းအား။
ခင်ပွန်း။
ဖခင်။
ဘုရင်။
ဘုရားသခင်။
သူချစ်ရသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကြားတွင် ထိုင်နေပြီး၊ ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ စစ်ပွဲထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနိုင်ကြောင်းကိုပင် အံ့သြနေဆဲဖြစ်သည့် လူတစ်ယောက်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ချောင်းမှ စေ့စပ်လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် လက်စွပ်ရှိခဲ့သည့်နေရာကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်စွပ်ကို ပြန်တပ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီညတော့ ကတိကဝတ်တွေ မလိုပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ကျွန်မတို့ ကတိတွေ ပေးပြီးသားပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေသည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ထပ်ပြောလို့ရတဲ့ ကတိတွေပါ။”
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်၏ လက်စွပ်ကို ထိလိုက်သည်။
“နောက်ရက်တွေမှာလည်းပေါ့။”
“ကျွန်ုပ်တို့ ရွေးချယ်ရင်ပေါ့။”
“ကျွန်ုပ်တို့ ရွေးချယ်ရင်ပေါ့” ဟု အက်ဒရီယာနာက သဘောတူသည်။
ကျွန်ုပ် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့၏လက်များကို ကျွန်ုပ်၏လက်ပေါ် တင်လိုက်ကြသည်။
လက်စွပ်သုံးခုကြားရှိ မျဉ်းကြောင်းမှာ တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘာကမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပါ။
အဲဒါကပဲ ဒီအချိန်အခါကို မြင့်မြတ်စေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မီးအိမ်များ ငြိမ်းသွားသည်။
စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ပါ။
အက်ဗလင်က တစ်ခုပြီးတစ်ခု ငြိမ်းသတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတစ်ခုက အိပ်ရာဘေးတွင် ရှိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ထိုမီးအိမ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ကြည့်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ သေချာပြီလား။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဖြေသည်။
အက်ဒရီယာနာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း သေချာပါတယ်။”
သူမ နောက်ဆုံးမီးကို ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာသမျှအရာအားလုံးမှာ ကျွန်ုပ်တို့သုံးယောက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်သည်။
ရယ်မောသံတွေ ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ထင်ထားတာထက် ပိုများသည်။
စိုးရိမ်စိတ်တွေလည်း အများကြီး ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် စိုးရိမ်ခဲ့တာထက်တော့ နည်းသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်က ကျွန်ုပ်၏ အမာရွတ်ဟောင်းတစ်ခုကို ထိမိပြီး ကျွန်ုပ် လန့်သွားကာ ရေခဲသံချပ်ကာ ဖြစ်ပေါ်လာလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည့် အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် အဲဒါကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဗလင် စောင့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စကားပြောကြသည်။
ထို့နောက် အားလုံးက လိုချင်ကြသည့်အတွက် ထပ်စကြပြန်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဖြစ်လာသည့်အရာ မရှိပါ။
တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခါ "ဟုတ်ကဲ့" လို့ ပြောလိုက်ပြီးသား ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဆက်ဖြစ်နေတာမျိုးလည်း မရှိပါ။
ချစ်ခင်မှုဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှု ဖြစ်လာသည့်နေရာကို ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူခဲ့ကြသည်။
အံ့သြမှုဆိုသည်မှာ ဝမ်းမြောက်မှု ဖြစ်လာသည့်နေရာကိုပေါ့။
လူသုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုသေးငယ်သွားအောင် မတောင်းဆိုဘဲ နေရာယူနိုင်သည့်နေရာကိုပေါ့။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မုန်တိုင်းသည် နူးညံ့နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြေညာပေးမည့် မိုးချုန်းသံလည်း မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ပေးမည့် အဆောင်အယောင်လည်း မရှိပါ။
ဘုရားသခင်လည်း မသက်သေခံခဲ့ပါ။
ဒီညမှာတော့ ဘာမှ မလိုအပ်ခဲ့ပါ။
အတော်လေး နောက်ကျမှ ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်ကို ပခုံးတစ်ဖက်တွင်၊ အက်ဒရီယာနာကို နောက်တစ်ဖက်တွင် ထားကာ ပက်လက်လှဲနေသည်။
အက်ဗလင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းမှာ ထုံကျဉ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် မလှုပ်ရှားခဲ့ပါ။
အက်ဒရီယာနာ၏ ဆံပင်များက ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ အပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက “စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ” ဟု ပြောသည်။
အက်ဗလင် ပြုံးနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။
“အဲဒါက ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။”
“ရှင်က ဖိတ်ခေါ်ဖို့ပဲ စီစဉ်ထားတာလို့ ပြောခဲ့တာလေ။”
“ကျွန်မမှာ စီစဉ်ထားတာ မရှိဘဲ ရည်ရွယ်ချက်တွေတော့ ရှိနိုင်တာပေါ့။”
“အဲဒါက ယူရီယာ အကြံပေးအဖွဲ့အတွက် သုံးပတ်စာ အလုပ်မဖန်တီးခင် ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားနဲ့ ဆင်တူတယ်နော်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက သဘောတူသည်။
ကျွန်ုပ် မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်က ကိုယ့်အိပ်ရာထဲမှာပဲ အဝေဖန်ခံနေရတာလား။”
“ဒီညတော့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အိပ်ရာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည့် စကားလုံးက ကျွန်ုပ်တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးထွေးသွားစေသည်။
“ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“အံ့သြနေတုန်းလား။”
“ဟုတ်တယ်၊ အခုထိပဲ။”
သူမ ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင် သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“နောင်တရလား။”
“မရပါဘူး။”
သူမ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
“ရှင်ရော။”
အက်ဒရီယာနာ၏ အဖြေက ပိုကြာသည်။
သူမ မသေချာလို့ မဟုတ်ပါ။
အရေးကြီးလွန်းလို့ ဖြစ်သည်။
“မရပါဘူး။”
အက်ဗလင် သူမ၏ ခေါင်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။
ဒီစကားလုံးက မနက်ဖြန်အတွက် ချည်နှောင်ထားတာ မဟုတ်ပါ။
ဒီညအတွက် အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။
အဲဒါက လုံလောက်ပါပြီ။
မိုးမလင်းခင် အချိန်တစ်ခုမှာ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်စလုံး နိုးလာကြသည်။
ကျွန်ုပ် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ တူကြီးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မလိုပင်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ကလေးတွေ ဖြစ်ရမယ်။”
တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံသေးသေးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပါပါး။”
ထို့နောက် ကာရို။
“မာမာ။”
ခဏရပ်သွားသည်။
“အက်ဒရီယာနာ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒီမှာ ရှိနေမှန်း သူတို့ ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
“သူတို့က အကွာအဝေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မသေချာမရေရာတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးရှိတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ဘုရားစွမ်းအားရှင် ကလေးတွေလေ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ ရှင်စီးလာတဲ့ ဖိနပ်တွေကို မြင်သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကျွန်ုပ် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဟယ်လီနာ ရပ်နေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက စေ့စပ်သေချာစွာပင် ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပြပေ။
ကာရိုက သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဂယ်ရစ်က ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူ့လက်မောင်းအောက်တွင် သစ်သားဘဲရုပ်လေးကို ညှပ်ထားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ဆိုသည်။
သူမ၏ အသံမှာ တောင်းပန်နေသည့်ပုံ မပေါက်ပါ။
“သူတို့ စောစောနိုးလာလို့ပါ။”
“သူတို့က အမြဲ ဒီလိုပဲလေ။”
“သူတို့က ရှင်တို့သုံးယောက်လုံးကို ရှာနေတာပါ။”
ကျွန်ုပ်၏နောက်ကွယ်မှ အက်ဒရီယာနာက အသံသေးသေးလေး ထွက်လာသည်။
အက်ဗလင်က စောင်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ကာရိုက ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကျော်၍ အထဲကို ငေးကြည့်သည်။
“ဟိုမှာ။”
အက်ဒရီယာနာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။”
အမြွှာနှစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။
ဝင်ခွင့်တောင်းနေစရာ မလိုပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို ဆက်လက် သင်ကြားပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က သစ်သားဘဲရုပ်ကို အိပ်ရာအလယ်တည့်တည့်တွင် ချထားလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့ကို ရှာတွေ့သွားတာ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့က သူတို့အလုပ်ကို အရမ်းအလေးအနက်ထားတာလေ၊ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်တာမျိုးပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
“ဘာတွေကနေ စောင့်ရှောက်တာလဲ။”
ကာရိုက အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က အက်ဒရီယာနာနှင့် ကျွန်ုပ်ကြားတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
ဟယ်လီနာက ခွက်သုံးခွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပစ်ထားသည့် အပြင်ဝတ်ရုံများကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ကြည့်ပြန်သည်။
“မနက်စာကို နောက်မှ ပို့ပေးလိုက်မယ်။”
ကျွန်ုပ် ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပင် သူမ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က တစ်ဖန် ပြန်ရယ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက စောင်ထဲတွင် ပုန်းခိုလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူမနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။
ကာရိုကလည်း သူတို့ဆီသို့ ဝင်သွားသည်။
အိပ်ရာကြီးမှာ လှုပ်ရှားနေသည့် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပမာ ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် စောင်အောက်တွင် အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို ရှာတွေ့သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်၏ လက်ကို။
နံနက်ခင်းသည် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
အတုအယောင် ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိပါ။
နန်းတော်က ဖန်တီးထားသည့် အလင်းရောင်လည်း မဟုတ်ပါ။
သာမန် အရုဏ်ဦးသည် အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းလာသည်။
ကလေးများက စောင်အောက်မှ ထွက်လာကြသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်ုပ် အံ့သြမှု နည်းသွားသည်။
အနည်းငယ်လောက်သာ။
အပြင်ဘက်တွင် ဟေဗင်ရီးချ်မြို့ နိုးထလာသည်။
တံခါးမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လျက်သားပင်။
ထိန်းသိမ်းထားသည့် နယ်မြေအတွင်းမှ လူတို့သည် ထိုတံခါးကို ဖြတ်ကျော်မလားဆိုသည်ကို ရွေးချယ်နေကြသည်။
မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များ အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲကြသည်။
လက်သမားများက မပြီးဆုံးသေးသည့် လမ်းမများဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ဂရေးကိပ်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားများကလည်း သူတို့၏ သီးခြားလမ်းကြောင်းများအတိုင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိပ်ခန်းထဲတွင်၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အသစ်အဆန်းအရာသည် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်စလုံးက ဒါကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပြီးဆုံးသွားသည့် ကတိကဝတ် မဟုတ်ပါ။
စောစီးစွာ စတင်လိုက်သည့် အိမ်ထောင်ရေးလည်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ဖန်တီးထားသည့် နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်အတွက် လုံလောက်သည့် နေရာ။
နံနက်ခင်းတွင် ထပ်မံ တောင်းဆိုနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာသည့် နေရာ။