အခန်း ၃၂၂။ အဖြေပေး၍မရသော တံခါး
နံနက်စာစားနေစဉ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးက ထပ်၍ ခေါက်ပြန်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားသည့် နယ်မြေအတွင်းရှိ ဇွန်းတိုင်းသည် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
မုန်လာဥနီ (Carrot) ကတော့ လက်သုတ်ပဝါကို ဆက်စားနေဆဲပင်။
ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူသည် အခန်းထဲတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးလူသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သူတော်စင် (The Living Saint) က စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အယ်လာရာလား။”
အော်ရီလီယာ၏ ထိုင်ခုံဘေးရှိ ငွေရောင်ရေကန်သည် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
ရေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်အယောင် ပေါ်မလာ။
ရေထဲမှတစ်ဆင့် အသံလည်း ထွက်မလာပေ။
တံခါးခေါက်သံက ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
ကျွန်တော် မုန့်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒါ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတဲ့ပုံပဲ။”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“မနေ့ကလည်း ဒီလိုပဲ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ခေါက်သွားတာပါ။”
“ဟုတ်တယ်။ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားရင် ဒီကိစ္စက စိုးရိမ်စရာ လျော့နည်းသွားမလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။”
“မလျော့သွားပါဘူး။”
မုန်လာဥနီက လက်သုတ်ပဝါ၏ အဆုံးထိ စားပြီးသွားသည်။ မေရီက ကျန်သည့်အပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။
လျှို့ဝှက်ထားသော ဆေးရုံလေးက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည့်အချိန်တွင် တံခါးခြောက်ပေါက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ တံခါးတစ်ခုက ညဘက်ဆောင် (Night Ward) သို့ ပွင့်သွားသည်။
အနာပျောက်စေသူ (Healer) ဆယ့်နှစ်ဦးသည် ထိုတံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
ကော်ရန်သည် အက်ဗလင်၊ အော်ရီလီယာ၊ အိုင်လင်းနှင့် အခြားသူများက ကူညီပြီး ချမချပေးနိုင်ခင်အထိ ထိုဆောင်၏ မပြီးဆုံးသေးသော တာဝန်များကို နှလုံးသားထဲတွင် ထမ်းပိုးထားခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ ထိုတံခါးတွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။
‘ဆန္ဒအလျောက် တာဝန်ယူမည့်သူ မရှိမချင်း ပိတ်ထားသည်။’
မည်သူမျှ ထိုစာသားကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးသည် ခြံဝင်းအတွင်း နှစ်နေရာခန့် ကျော်လွန်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
မီးခိုးရောင်သစ်သား။
လက်ကိုင်တံ မရှိ။
အပြင်ဘက်တွင် မြင်နိုင်သည့် ပတ္တာလည်း မရှိ။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ဘာရှိနေသည်ကို ဖော်ပြသည့် အမှတ်အသားလည်း မရှိ။
တံခါးခေါက်သံသာ ရှိသည်။
တစ်ချက်။ နှစ်ချက်။ တစ်ချက်။
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
“နံနက်စာစားနေတုန်းတော့ ဒီတံခါးကို ဖွင့်မှာမဟုတ်ဘူး။” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဖွင့်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။”
“ရှင် ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်နေလို့လေ။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားပဲ လူတိုင်းကို ဒီလို သင်ပေးခဲ့တာလေ။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။”
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူမသည် မြို့ပြကုမ္ပဏီများနှင့် အလုပ်လုပ်သည့်အခါတိုင်း အင်္ကျီအောက်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ဆွဲထားသည့် မပြီးဆုံးသေးသော ငွေရောင်စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်လာခဲ့သည်။
ဒီမနက်တွင်တော့ သူမသည် ထိုလက်စွပ်ကို လက်ချောင်း၌ ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမသည် အက်ဗလင်ကို ကျော်၍ ကျွန်တော့်ခွက်ကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ အခန်းကို စုံစမ်းမစစ်ဆေးခင်မှာ ဒါအရင်သောက်လိုက်ပါ။”
“အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့လည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။”
“ရှင် လုပ်တော့မလို့ လုပ်နေတာပဲလေ။”
ကျွန်တော် သောက်လိုက်သည်။
ညဘက်ဆောင်မှ အနာပျောက်စေသူများက ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ နံနက်စာ စားနေကြသည်။
ဆယ့်နှစ်ဦးလုံးတော့ မဟုတ်။
နှစ်ဦးက ခေါင်းလောင်းသံကို မကြားဘဲ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
တစ်ဦးက နိုးလာပြီး နေရောင်ခြည်ကို မြင်တော့ အိပ်ရာထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမ အိပ်ချင်သည့်အတိုင်း အိပ်ခွင့်ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မယ်ရင်က နံရံကို ကျောပေး၍ ထိုင်နေသည်။
သူမသည် အယ်လာရာကို ခွင့်မလွှတ်သေးပေ။
မည်သူကမျှလည်း သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ကြ။
ကော်ရန်က တံခါးအနီးတွင် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ ထိုင်နေသည်။
သူသည် မနေ့ကထက် ပို၍ ကျန်းမာလာပုံရသည်။
ပို၍လည်း အိုမင်းသွားသလိုပင်။
နှစ်ကာလတွေကြောင့်တော့ မဟုတ်။
ရှင်သန်ခြင်းဆိုတာ ပြီးဆုံးသွားပေမဲ့ ဘဝဆိုတာက ဘာဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မရှင်းပြနိုင်သေးဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ လူတွေ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပေါ့။
သူသည် တံခါးခေါက်သံကို နားစွင့်နေသည်။
ထို့နောက် “အဲဒီစည်းချက်က ‘တိတ်ဆိတ်ခန်းများ’ (Quiet Rooms) မှာ သုံးတဲ့ စည်းချက်ပဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။
အန်ဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း အဲဒါတွေကို မှတ်မိနေတာလား။”
“မမှတ်မိဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒါတွေကို နာမည်တပ်လိုက်တယ်လေ။”
“ကျွန်တော် တံခါးခေါက်သံကို မှတ်မိနေတာ။”
ကော်ရန်က လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို စားပွဲပေါ် ဖိထားလိုက်သည်။
“တစ်ချက်က အနာပျောက်စေသူအတွက်။ နှစ်ချက်က သက်သေအတွက်။ နောက်တစ်ချက်က လူနာ နိုးနေသေးကြောင်း အတည်ပြုဖို့။”
“ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ။” ဆိုရန်က မေးသည်။
ကော်ရန်က စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တိတ်ဆိတ်ခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့လူတွေက စကားမပြောနိုင်လို့လေ။”
အိုင်လင်း၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“မပြောနိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခွင့်မပြုထားတာလား။”
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။”
မယ်ရင်က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
“နှစ်ခုလုံးပဲ။”
မျက်နှာတိုင်းက သူမဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။
သူမက မုန့်ကို အပိုင်းအစလေးတွေ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေက သက်သေခံချက်တွေကို အဆင်မပြေဖြစ်စေတဲ့အခါ တရားရုံးက လူတွေကို အဲဒီနေရာဆီ ပို့လိုက်တာပဲ။”
အန်ဝမ်၏ အမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
“ဒါက ‘တံဆိပ်ခတ်ထားသော ကရုဏာအိမ်’ (House of Sealed Mercy) ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်တယ်။” မယ်ရင်က ပြောသည်။ “ဒါက နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်လာတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။”
ကျွန်တော်တို့သည် နံနက်စာစားပြီးနောက်လည်း တံခါးကို မဖွင့်ခဲ့ကြပေ။
အော်ရီလီယာက ဤအချက်ကို သဘောတူသည်။
သူမ စိုးရိမ်နေမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်သည့် အချက်ပင်။
အစားတွင် ကျွန်တော်တို့သည် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းကြသည်။
အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သူတော်စင်က ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေ၏ အဟောင်းဆုံး မှတ်တမ်းများကို ရှာဖွေသည်။
မေလင်းက တံခါးကို ကိုယ်တိုင်မထိဘဲ ခြံဝင်းကို စစ်ဆေးသည်။
အန်ဝမ်နှင့် အီလီနော်တို့က ဆေးရုံလေး၏ ကျန်ရှိနေသော စည်းမျဉ်းများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကြသည်။
အိုင်လင်းသည် တံခါးဘက်မှ လိုအပ်ချက်ကို ကြားနိုင်သော်လည်း ခွင့်ပြုချက်ဟု အထင်မမှားစေရန် အဝေးကြီးတွင် ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင်က အနာပျောက်စေသူများကို စီစဉ်ပေးသည်။
ဆိုရန်က ပစ္စည်းကိရိယာများကို စစ်ဆေးသည်။
မေရီက အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်သည်။
ကျွန်တော့်ကိုတော့ အဆင်သင့်ရှိနေရန် တာဝန်ပေးထားသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်တော် တံခါးကို မထိမိစေရန် လူတိုင်းက မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်နှင့်အတူ ခြံဝင်းသို့ လိုက်လာသည်။
“ကာကွယ်ပေးဖို့လား။” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကြီးကြပ်ဖို့။”
“ဘယ်သူ့ကိုလဲ။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ထိုအဖြေကို လက်ခံလိုက်သည်။
တံခါးက တစ်ညအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် အစင်းကြောင်းပါးလေးတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။
အက်ကြောင်းတော့ မဟုတ်။ စာသားဖြစ်သည်။
၎င်းကို သစ်သားထဲသို့ အလွန်ဖျော့တော့စွာ ဖိရေးထားသဖြင့် စာလုံးများတစ်လျှောက် နှင်းခဲများ စုပုံလာမှသာ ကျွန်တော် မြင်ရသည်။
ကျွန်တော်က နှင်းခဲကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။
တံခါးက ကျွန်တော့်ထံမှ ဆောင်းရာသီစွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖတ်နိုင်အောင် လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။
“နောက်ဆုတ်ပါ။”
ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမက အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“အဖြေပေးနိုင်ခြင်းမရှိသောသူတို့အတွက် အဖြေပေးရလိမ့်မည်။”
သူမ၏ အသံသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် ပို၍ အေးစက်လာသည်။
“ဒါက ကုသခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်း မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါက ဥပဒေတစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်။”
“ဆိုးရွားတဲ့ ဥပဒေပေါ့။”
“အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဥပဒေတွေက အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လေ့ရှိတာပေါ့။”
မေရီက ကျွန်တော်တို့နောက်သို့ ရောက်လာသည်။
သူမက ထိုစာသားကို ကူးယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိသည့် အချိန်ကိုပါ ထည့်ရေးလိုက်သည်။
သူမ ပြီးသည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ဒီစာသားကို မှတ်မိလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဒါက ဘယ်တော့မှ ကောင်းသော အဖြေတော့ မဟုတ်ပေ။
မေရီက စာမျက်နှာအဟောင်းတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။
“ဒီမူဝါဒက တရားရုံးချုပ်ရဲ့ အရေးပေါ် သက်သေခံချက် ပြဋ္ဌာန်းချက်တွေမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။ လူတစ်ယောက်က အဖြေမပေးနိုင်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခံရရင် ခန့်အပ်ထားတဲ့ အာဏာပိုင်က သူတို့ကိုယ်စား အဖြေပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပေါ့။”
“ဘယ်သူက အာဏာပိုင်ကို ခန့်အပ်တာလဲ။”
“တရားရုံးကလေ။”
“ဘယ်သူက အဲဒီလူကို အဖြေမပေးနိုင်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်တာလဲ။”
“ခန့်အပ်ထားတဲ့ အာဏာပိုင်ကပဲလေ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါက စက်ဝိုင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ နှစ်ကြောင်းလို့ လိမ်ပြောနေတာပဲ။”
မေရီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မလည်း အနားသတ်မှာ အဲဒီလိုမျိုးပဲ ရေးထားမိတယ်။”
“ခင်ဗျားက တရားဝင်မှတ်တမ်းမှာ အဲဒီလိုမျိုး ရေးလိုက်တာလား။”
“ကျွန်မ စာလုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့ ရေးခဲ့တာပါ။”
မေလင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက တံခါးမှ သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
အမှတ်တရများက သူမပတ်လည်တွင် သတိကြီးစွာဖြင့် ရွေ့လျားနေကြသည်။
သူမ၏ နယ်ပယ်ကို အပြည့်အဝ ရယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် လုပ်နိုင်ရုံသက်သက်ဖြင့် အတိတ်တစ်ခုချင်းစီထဲသို့ ဝင်ရောက်မွှေနှောက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။
သူမက ခွင့်တောင်းသည်။
အမှတ်တရကို ထိန်းသိမ်းထားသည့်အရာက သစ်သားဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့။
“ဒီမှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ ကြည့်လို့ရမလား။”
တံခါးက ခေါက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
မေလင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါက သဘောတူညီချက်တော့ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ငြင်းဆန်တာလည်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူမလက်ချောင်းမှ ငွေရောင်လက်စွပ်ကို ထိလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ သိလာတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့။”
မေလင်း သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။”
ပထမဆုံး အဖြေက ညဘက်ဆောင်မှ အနာပျောက်စေသူများထံမှ ရောက်လာသည်။
မယ်ရင်က အမှတ်တရထဲမှ ဆေးရုံဟောင်းကို ပုံဖော်ဆွဲပြသည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်။
တရားရုံးက ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် သူမသိခဲ့ရသည့် အခန်းအချို့ကိုသာ ဖြစ်သည်။
သူမက ညဘက်ဆောင်ကို မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ထားလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်ခန်းများက အောက်ဘက်တွင် ရှိသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော ခန်းမတစ်ခုကို ဝိုင်းရံထားသည့် အခန်းခြောက်ခန်း။
တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် ခေါင်းလောင်းကြိုးတစ်ချောင်းစီ ရှိသည်။
“နောက်ပိုင်းမှာတော့ တံခါးခေါက်သံက ခေါင်းလောင်းနေရာကို အစားထိုးသွားတာပဲ။” သူမ ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ။” အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ခေါင်းလောင်းသံက ဆောင်အပြင်ဘက်အထိ ကြားနိုင်လို့လေ။”
“ဒါဆို တံခါးခေါက်သံကရော။”
“နားထောင်ဖို့ တာဝန်ပေးထားတဲ့သူပဲ ကြားနိုင်တာ။”
ကော်ရန်က သူ့လက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တချို့အချိန်တွေမှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ တာဝန်မပေးထားဘူး။”
ခဏတာ မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
တံခါးက ထပ်၍ ခေါက်ပြန်သည်။
“လူနာတွေကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။” ဆိုရန်က မေးသည်။
မယ်ရင်၏ မီးသွေးခဲက ရပ်တန့်သွားသည်။
“သူတို့ကို ကုသပေးတာပေါ့။”
“အဲဒါက မေးခွန်းကို ဖြေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူမက သူမ၏ လက်ချောင်းအောက်ရှိ အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တချို့က ဖျားနေကြတာ။ တချို့က ဒဏ်ရာရထားကြတာ။ တချို့က တရားရုံးက မေ့ပစ်စေချင်တဲ့ အရာတွေကို မြင်လိုက်မိကြတဲ့သူတွေ။ တချို့ကျတော့ ကြားနာမှုတစ်ခုကို တက်ရောက်ပြီးနောက်မှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ စာချုပ်တွေကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေ။”
သီစရာက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုအခါ ရွေးချယ်မှုဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားမသည် ရပ်တန့်သွားသည်။
“သူတို့က ငြင်းဆန်တဲ့သူတွေကို ချုပ်နှောင်ထားတာလား။”
“သူတို့က ငြင်းဆန်ခြင်းကို ရောဂါလက္ခဏာတစ်ခုလို့ ခေါ်ကြတယ်။”
အခန်းထဲတွင် လေထုမှာ အေးစက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။
သီစရာ၏ ဒေါသတွင် ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်မျိုး မပါဝင်ပါ။
၎င်းသည် ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်က မိမိတွင် ပတ္တာများ ရှိနေမှန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။
ကဲလ်ဒရစ် သူမဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
သူက ပုံဆွဲချက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒီလူနာတွေဆီကနေ ကျိန်ဆိုချက်တွေ ယူခဲ့တာလား။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု မယ်ရင်က ပြောသည်။
“ဘာကျိန်ဆိုချက်တွေလဲ။”
“ကုသမှုကို လက်ခံဖို့၊ တိတ်ဆိတ်နေဖို့၊ ဆက်လက်ချုပ်နှောင်ထားတာကို လက်ခံဖို့ ကျိန်ဆိုခိုင်းတာ။”
ကဲလ်ဒရစ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖတ်ရခက်သွားသည်။
“ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့တဲ့သူတစ်ယောက် ပေးတဲ့ ကတိက ကျိန်ဆိုချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။”
“တရားရုံးကတော့ အဲဒါကို ကျိန်ဆိုချက်တစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ။”
“ဒါဆိုရင် တရားရုံးက လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပေါ့။”
စင်္ကြံတစ်လျှောက်ရှိ ကြေးဝါတပ်ဆင်ပစ္စည်းများ တစ်ချက် မြည်လာသည်။
ကဲလ်ဒရစ်က အသံကို မြှင့်မပြောခဲ့ပါ။
သူ အသံမြှင့်ဖို့လည်း မလိုခဲ့ပါ။
အော်ရီလီယာသည် နေ့လယ်အချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးရှေ့၌ ရပ်နေသည်။
သူမသည် နံနက်ခင်းကို အီလာရာ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ထိုစကားဝိုင်းက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။
အီလာရာက တိတ်ဆိတ်ခန်းများအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိပေ။
အကြောင်းမှာ အချိန်ကာလက မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်၍ မဟုတ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအမှတ်တရကို သူမထံမှ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူမက ညဘက်ဆောင်ရဲ့ အောက်ခြေကနေ နာကျင်မှုတွေ ရောက်လာတာကို မှတ်မိနေတယ်။ ဘယ်ကလာတာလဲလို့ မေးခဲ့တာကိုလည်း မှတ်မိနေတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသည်။
“သူတို့ ဘာပြန်ဖြေလဲ။” အက်ဗလင်က မေးသည်။
“လူနာတွေက လက်ခံသဘောတူထားတာလို့ ဖြေတယ်။”
သီစရာက တံခါးကို ငေးကြည့်သည်။
“သူတို့ လက်မခံခဲ့ကြဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အီလာရာက သူတို့ကို ယုံခဲ့တာလား။”
အော်ရီလီယာက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အစတုန်းကတော့ ယုံခဲ့တာပေါ့။”
မယ်ရင်က တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကိုယ်သူမ ခုခံမပြောခဲ့ပါ။
အီလာရာကိုလည်း ခုခံမပြောခဲ့ပါ။
“သူမက ယန္တရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအထဲက အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူမ နားမလည်ခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မ သူမကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တာ” ဟု မယ်ရင်က ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ထိုအဖြေက မယ်ရင်ကို ငြင်းခုံနေရတာထက် ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပုံရသည်။
အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောသည်။
“မင်း သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အဲဒီတံခါးနောက်ကလူတွေလည်း ခွင့်လွှတ်ဖို့ မလိုဘူး။ ကုသခြင်းဆိုတာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို အခကြေးငွေအဖြစ် တောင်းဆိုလို့ မရဘူး။”
ခြံဝင်းထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမ၏ နယ်ပယ်က အဖြေပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ချောမွေ့အောင် လုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ပါ။
လက်ရှိဖြစ်နေသော အမှန်တရားသည် တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားဖြစ်မနေစေဘဲ အခြားအမှန်တရားများ ရှိနေနိုင်ဖို့ နေရာပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးက ခေါက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
အော်ရီလီယာက တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က ကုသပေးမယ့်သူ၊ သက်သေတစ်ယောက်နဲ့ အတည်ပြုချက်တစ်ခုကို တောင်းဆိုနေတာ။”
“ဘာကို အတည်ပြုတာလဲ။” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အတွင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် နိုးကြားနေသေးတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့က အဖြေပေးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
ဖွင့်ဖို့ မဟုတ်ပါ။
အဖြေပေးဖို့ပါ။
အီလီနော်က တံခါးနှင့် သီးခြားဖြစ်နေသော သစ်သားဘောင်လေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်သည်။
သတ္တုမပါဝင်ပါ။
ဂရေးကိပ်၏ အကာအကွယ်များနှင့်လည်း ဆက်စပ်မှုမရှိပါ။
ပယ်ရင်က ထောက်ကူတိုင်များကို ထည့်သည်။
ထို့နောက် အီလီနော်က ၎င်းသည် မှားယွင်းသော ဦးတည်ချက်ဖြင့် အားပြုနေသည်ဟု ပြောသဖြင့် တစ်ခုကို ပြန်ဖြုတ်လိုက်သည်။
သစ်သား ဘဲရုပ်ကလေးသည် ဘောင်ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ဒါက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ။”
ပယ်ရင်က ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ခွာမည့် အမှတ်အသားကို ကြည့်သည်။
“ဒါက နောက်ဆုတ်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်စားပြုတာ။”
“ဒါက နံရံတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေတာလေ။”
“လှည့်လို့ ရပါတယ်။”
အီလီနော်က ၎င်းကို ခြံဝင်းဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ယခုအခါ ဘဲရုပ်ကလေးသည် လုံခြုံရာကို ညွှန်ပြနေသည်။
မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပါ။
၎င်းသည် ကျွန်တော်တို့၏ စီမံချက်ထက် ပိုဆိုးသော အခြေအနေများကိုပင် ကျော်ဖြတ်ဖူးခဲ့သည်။
ရဲတိုက်အုပ်က နယ်နိမိတ် သုံးခု သတ်မှတ်ပေးသည်။
ပထမတစ်ခုသည် တံခါးကို ဝန်းရံထားသည်။
ဒုတိယတစ်ခုသည် အဖြေပေးမည့်သူများကို ဝန်းရံထားသည်။
တတိယတစ်ခုမှာ သူတို့ကြားတွင် ရှိသည်။
မည်သည့်အရာမျှ ထိုနယ်နိမိတ် သုံးခုစလုံးကို တစ်ခုချင်းစီတွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်းမခံရဘဲ ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်ပါ။
အော်ရီလီယာက ကုသပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်မည်။
အန်ဝမ်က သက်သေအဖြစ် ရှိမည်။
ကော်ရန်က အတည်ပြုသည့် အခေါက်သံကို ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းထားသည်။
အက်ဗလင်က ဆိုရန်နှင့် အိုင်လင်းတို့နှင့်အတူ တုံ့ပြန်မှုနယ်နိမိတ်ပြင်ပတွင် ရှိနေမည်။
သီစရာနှင့် ကဲလ်ဒရစ်တို့က ခိုးယူခံရသော ရွေးချယ်မှုများ သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော ကျိန်ဆိုချက်များ ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်မည်။
မေလင်းက ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိဘဲ မည်သည့်အမှတ်တရကိုမျှ မထိတွေ့ပါ။
ကျွန်တော်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်နိမိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားမည်။
အက်ဒရီယာနာက အီလီဇာနှင့် အစောင့်များဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
မေရီက အလုပ်လုပ်နေသည့်နေရာတိုင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် စာအုပ်ဖွင့်၍ ထိုင်နေသည်။
မယ်ရင်က မပါဝင်ရန် ရွေးချယ်သည်။
ထိုရွေးချယ်မှုကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ကော်ရန်က ဘောင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
ဆိုရန်က သတိပြုမိသည်။
“ရပ်လို့ ရပါတယ်နော်။”
“သိပါတယ်။”
“တခြားတစ်ယောက်ကို လုပ်ခိုင်းလို့လည်း ရပါတယ်။”
“သိပါတယ်။”
“မင်း ကုသပြီးပြီဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ မလိုပါဘူး။”
ကော်ရန်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“သိပါတယ်။”
တုန်ယင်မှုမှာ သက်သာသွားသည်။
ကြောက်စိတ် ပျောက်သွား၍ မဟုတ်ပါ။
သူ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ပေးနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမဟုတ်တော့၍ ဖြစ်သည်။
သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘောင်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှကြာသည်အထိ ဘာမျှ ဖြစ်မလာပါ။
ထို့နောက် မီးခိုးရောင်တံခါး ပြောင်းလဲသွားသည်။
လက်ကိုင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်ခြမ်းတွင် မဟုတ်ပါ။
၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်က သစ်သားကို ဖောက်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
အတွင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။
တံခါးက ပွင့်မလာပါ။
ထိုသူက ဆွဲသည်။
သစ်သားက ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ ကွေးညွတ်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ပထမနယ်နိမိတ်ဆီသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ကြားနေရပါတယ်။”
လက်ကိုင်က လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားသည်။
အန်ဝမ်က ဆက်ပြောသည်။
“မင်းတို့အတွက် သက်သေရှိပါတယ်။ ဒီမှာတော့ မင်းတို့ကိုယ်စား ဘယ်သူမှ အဖြေပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
တံခါးက တုန်ရီသွားသည်။
ပထမဆုံး ရေးထိုးထားချက်အောက်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားဖို့ ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်မှာလဲ။
သီစရာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ။” ဟု သူမက ပြောသည်။
စာလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တံခါးပတ်လည်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အေးစက်သော လေများ ထိုအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းလာသည်။
ကျွန်တော့်၏ ဆောင်းရာသီ မဟုတ်ပါ။
ရာသီဥတုနှင့်လည်း လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပါ။
နေရောင်ခြည်မရဘဲ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော အခန်းတစ်ခု၏ အအေးဓာတ်မျိုးဖြစ်သည်။
သစ်သားနောက်ကွယ်တွင် ဖိအားများ စုပုံလာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာများစွာ။
အသက်ရှူသံများစွာ။
အသံများတော့ မရှိပါ။
ကျွန်တော် နယ်နိမိတ်ကို ထိန်းထားသည်။
“ထပ်ပြီး မဖွင့်နဲ့တော့။” ဟု ရဲတိုက်အုပ်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မဖွင့်ပါဘူး။”
အက်ကြောင်း ပိုကျယ်လာသည်။
“ဒါဆို အတွင်းထဲက တစ်ခုခုက ဖွင့်နေတာပဲ။”
အက်ကြောင်းကြားမှ လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။
ผอมပါးသည်။
ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။
လက်ကောက်ဝတ်တွင် လေးတံခါးနှင့် ကြယ်ပုံစံ အမှတ်အသားပါသော အဖြူရောင် လက်ပတ်တစ်ခု စွပ်ထားသည်။
လက်ချောင်းများ ပွင့်လာသည်။
ဘာမျှ မရှိပါ။
စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အော်ရီလီယာက ထိုလက်ကို မကိုင်ပါ။
သူမက သူမ၏ လက်ကို ထိုလက်အနီးတွင် ထားလိုက်သည်။
“ကျွန်မနာမည်က အော်ရီလီယာပါ။”
လက်ချောင်းများ ကွေးညွတ်သွားသည်။
တရားရုံးက သူမနာမည်ကို ဒီနေရာမှာ အသုံးပြုခဲ့သည်။
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ကိုးကွယ်မှု မဟုတ်ပါ။
ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာလည်း သတိပြုမိသွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“ကျွန်မ ဝင်မလာပါဘူး။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်းတို့ကို မထိပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီကိုလာတာက မင်းတို့က ကျွန်မကို ရွေးချယ်မှသာ ကုသပေးမယ့်သူအဖြစ်နဲ့ပဲ” ဟု သူမ ပြောသည်။
လက်က ရှိရင်းအတိုင်း ဆက်ရှိနေသည်။
ထို့နောက် လက်ချောင်းတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်။
၎င်းက လေထဲတွင် စာလုံးများကို ရေးလိုက်သည်။
မေလင်းက ဖတ်ပြသည်။
“သူမ မဟုတ်ဘူး။”
မည်သူမျှ ငြင်းခုံခြင်း မရှိပါ။
အော်ရီလီယာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စွမ်းအား လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပါ။
ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သော နာမည်တစ်ခုအောက်တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာများကို အခြားသူများ မေ့ပစ်ရမည်ဟု အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။
ကရုဏာတရားဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မယုံကြည်မှုများအတွက် နေရာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုသခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အခြားကုသပေးသူတစ်ဦးကို ချဉ်းကပ်ခွင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က နယ်နိမိတ်အစွန်းသို့ ရောက်လာသည်။
“ကျွန်မနာမည်က အက်ဗလင်ပါ။”
လက်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ကျွန်မက လူသားပါ။”
ထိုအချက်သည် အရင်ကကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အမှန်တရား မဟုတ်တော့ပါ။
သူမ၏ သူတော်စင်ဖြစ်မှုက အရေပြားအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေသည်။
သို့သော် သူမက နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် အခိုင်အမာ မပြောခဲ့ပါ။
သူမက အခြားမည်သူ့ကိုမျှ သူမအတွက် ထိုသို့ ပြောခွင့်မပေးခဲ့ပါ။
“ကျွန်မက ဟေဗင်ရီးချ်ရဲ့ ကုသပေးသူတစ်ယောက်ပါ။ မင်းတို့ မတောင်းဆိုသရွေ့ ကျွန်မ ဖြတ်မဝင်ပါဘူး” ဟု သူမ ဆက်ပြောသည်။
လက်က လှည့်သွားသည်။
လက်ဖဝါးက အပေါ်ဘက်သို့။
ခွင့်ပြုချက်ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်က ဒုတိယနယ်နိမိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ လက်ပဲ” ဟု သူ ပြောသည်။
အက်ဗလင်က လက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။
စိမ်းလန်းသူက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ခြံဝင်းထဲရှိ မီးအိမ်အားလုံး မှိန်သွားသည်။
နာကျင်မှုများက နယ်နိမိတ်များကို ရိုက်ခတ်လာသည်။
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ ရာပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။
သဘောတူညီချက်မပါဘဲ အရိုးပြန်ဆက်ထားခြင်းများ။
အဆိပ်နှင့်အတူ ပိတ်ထားသော ဒဏ်ရာများ။
ကျန်ရစ်သူက ဘာကြောင့် ကြောက်နေမှန်း ရှင်းပြနိုင်စွမ်းမရှိသည်အထိ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော အမှတ်တရများ။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ကတိများ။
နံပါတ်များဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသော နာမည်များ။
သက်သေထွက်ဆိုချက်များက အဆင်မပြေဖြစ်လာသဖြင့် အသိမ်းခံလိုက်ရသော အသံများ။
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်းထားလိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီက ကျွန်တော့်အရေပြားပေါ်တွင် စုဝေးလာသည်။
လက်မောင်းများနှင့် ရင်ဘတ်တစ်လျှောက် ရေခဲသံချပ်ကာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖိအားများက ၎င်းကို ရိုက်ခတ်သည်။
အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။
လျှပ်စီးများက အက်ကြောင်းတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသည်။
ကျွန်တော် ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ထိန်းထားသည်။
နာကျင်မှုကို နောက်ပြန်တွန်းထုတ်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ပါ။
၎င်းကို လက်ခံရန် မရွေးချယ်ထားသော မည်သူ့ထံသို့မျှ ရောက်ရှိခွင့်မပေးခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။
တံခါးဘေးတွင် အက်ဗလင်က အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ရှိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကို မလွှတ်ခင် ဆိုးရန်က သူမခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
“အက်ဗလင်။”
“ကျွန်မ ဒီမှာပါ။”
“မင်းနာမည်။”
“အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်ပါ။”
“ဘယ်မှာလဲ။”
“ဟေဗင်ရီးချ်ပါ။”
“မင်းကို ဘယ်သူ ဖက်ထားတာလဲ။”
သူမသည် သူမခါးပေါ်ရှိ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆိုးရန်ပါ။”
“မင်းက ဘယ်သူ့ကို ဖက်ထားတာလဲ။”
အက်ဗလင်က မမြင်ရသော လူရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မသိသေးဘူး။”
ဖိအားများ လျော့ကျသွားသည်။
မီးအိမ်တစ်ခုတွင် အလင်းပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ခု။
တံခါးပေါ်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
သူတို့က ကျွန်မတို့နာမည်တွေကို ယူသွားတယ်။
မယ်ရင်က ငိုကြွေးသည်။
တိတ်တဆိတ်။
သူမက ထိုအမှတ်တရများကို လှမ်းမယူခဲ့ပါ။
“သူတို့ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ရှာဖို့ ကျွန်မ ကူညီပေးရမလား” ဟု သူမက မေးသည်။
လက်က အက်ဗလင်၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
စာလုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး။
မယ်ရင်က သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး။”
နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။
မည်သူမျှ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေကြပါ။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း မသိကြပါ။
မေရီက စာမျက်နှာအချို့ကို လှန်လိုက်သည်။
အန်ဝမ်က ထိန်းသိမ်းထားသော ခြံဝင်းနှင့် ငွေရောင်အခေါက်ရှိသော သစ်ပင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“Sealed Mercy ရဲ့ အိမ်တော်ကို သာမန်လမ်းမတွေကနေ ခွဲထုတ်သွားခဲ့တာ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ။”
လက်က လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားသည်။
ရာစုနှစ်တစ်ခုဆိုသည်မှာ တံခါးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပေးအပ်ရန်အတွက် များလွန်းသည်။
သာမန်အချိန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိနေသူများအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် မေးခွန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တရားရုံးက မရှိတော့ဘူးလား။
“မရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကျွန်တော့်အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်သွားသည်။
ကျွန်တော် အသံကို ပို၍ နူးညံ့စေလိုက်သည်။
“ဩဆယ်လ်က အမြင့်ဆုံးတရားရုံးကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားတုန်းပဲ။”
တံခါးက ပိတ်စပြုလာသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ကို လျော့လျော့သာ ထားသည်။
သူမက ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် ထိုသူကို မပိတ်လှောင်ထားပါ။
“သူက ဟေဗင်ရီးချ်ကို မအုပ်ချုပ်ဘူး” ဟု သူမက အလျင်အမြန် ပြောသည်။ “သူက ဒီနယ်မြေကိုလည်း မအုပ်ချုပ်ဘူး။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဂရေးကိပ်ထဲကို သူ ဝင်လို့မရဘူး။”
ပိတ်နေခြင်းက ရပ်တန့်သွားသည်။
မင်းတို့ သေချာလား။
ရဲတိုက်အုပ်က ပြန်ဖြေသည်။
“သူ့မှာ ဒီမှာ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အာဏာ ဘာမှမရှိဘူး။”
လက်က အက်ဗလင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
တစ်စက္ကန့်မျှ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဟု ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် စာလုံးသုံးလုံး ပေါ်လာသည်။
မနက်ခင်းကို သက်သေပြပါ။
တံခါး ပိတ်သွားသည်။
လက်ကိုင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အက်ကြောင်းများလည်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
ခြံဝင်းထဲက မီးအိမ်များ တည်ငြိမ်သွားသည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
နောက်ဆုံးတွင် ပယ်ရင်က သစ်သားဘဲရုပ်ကို အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
၎င်းက နံရံဆီသို့ ပြန်ညွှန်ပြနေသည်။
“မနက်ခင်းဆိုတာ ဟိုဘက်မှာ ရှိတာလေ” ဟု သူ ရှင်းပြသည်။
အီလီနော်က သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“အမှတ်အသားကို ရွှေ့ဖို့ လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်။”
“မနက်ခင်းကို သက်သေပြပါ” ဟု မေရီက ထပ်ပြောသည်။
သူမက စာလုံးများကို အတိအကျ ရေးလိုက်သည်။
“သူတို့က နေ့အလင်းရောင်ကို မမြင်ဖူးကြဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု Living Saint က ပြန်ဖြေသည်။
သူမက နယ်နိမိတ်များ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး နားထောင်နေခဲ့သည်။
“ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို အတုအယောင် မနက်ခင်းတွေကို အရင်က ပြခဲ့ဖူးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”
အန်ဝမ်က ပိတ်ထားသော တံခါးကို ကြည့်သည်။
“တရားရုံးက အကျဉ်းချထားတဲ့အချိန်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကို သုံးခဲ့တယ်။ ဖွင့်ထားသလို ထင်ရတဲ့ အခန်းတွေ။ အပြင်လောကနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ ရာသီဥတုတွေကို ပြတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေပေါ့။”
မယ်ရင်က သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
“အမှတ်တရတစ်ခုကို မနက်ခင်းနဲ့ ဆင်တူအောင် ဖန်တီးလို့ ရတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ မနက်ခင်းတော့ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သီစရာက တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“သူတို့က နေ့အလင်းရောင် ရောက်လာတဲ့အခါ ပြောင်းလဲသွားမယ့် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို လိုချင်နေတာ။”
ကယ်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“မည်သူ့အတွက်မှ စကားမပြောဘဲ မနက်ခင်းက သူ့ဘာသာသူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ့် ကတိစကားတစ်ခုပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံးကို နေရောင်ခြည်အကြောင်း ဆွေးနွေးရင်း ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။
ပြောရရင် ရိုးရှင်းသလို ရှိပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ မရိုးရှင်းပါ။
ဒိုရီယန်က အလင်းရောင် ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မနက်ခင်းကို သက်သေပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန်တိုင်းတွေက ကောင်းကင်ကို ကြည်လင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော် ရာသီဥတုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ သက်သေပြပါလိမ့်မယ်။
ဆယ်လ်က ပန်းများကို ပွင့်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။
အပင်တွေကိုတော့ လှည့်စားလို့ ရနိုင်တယ်။
နီရက်သ်က နှင်းစက်တွေကို အကြံပေးသည်။
ဟယ်လ်ဝမ်က မနက်ခင်းအလင်းရောင်ကြောင့် နွေးထွေးလာတဲ့ ရေကို အကြံပေးသည်။
ဆဲလားက လမ်းမကို မြင်ရပြီဖြစ်လို့ ခရီးသွားတစ်ယောက်ရဲ့ မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းလိုက်တဲ့ပုံစံကို အကြံပေးသည်။
ရဲလန်က နံနက်စာကို အကြံပေးသည်။
အမာယာက ဒါကို ထောက်ခံသည်။
လူတိုင်း ဗိုက်ဆာနေမှန်း သိလိုက်ကြတဲ့အခါ ဆွေးနွေးမှုက အသုံးဝင်မှု နည်းပါးသွားသည်။
အဖြေကို ကာရိုလ်ဆီက ရလိုက်သည်။
သူမနှင့် ဂယ်ရစ်တို့က ညစာမစားမီ အနည်းငယ်အလိုတွင် ဟယ်လီနာနှင့်အတူ ရောက်လာကြသည်။
မိဘတစ်ဦးဦးမပါဘဲ ထိန်းသိမ်းထားသော ခြံဝင်းထဲကို သူတို့ ဝင်လာဖို့ မသင့်တော်ပါ။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့ ရှိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ကို ဘယ်အရာမဆို လုပ်မည့်အထဲက တားဆီးနိုင်သူအဖြစ် ရေတွက်သည်။
နီးပါးတော့ တားဆီးနိုင်ပါတယ်။
ကာရိုလ်က တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးကို မြင်တော့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လူတွေ။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဝမ်းနည်းနေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက ဒါကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခြံဝင်းအထက်ရှိ ပွင့်လင်းသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်။”
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“နေထွက်မယ်။”
ဒါက နက်နဲတဲ့ စကားတော့ မဟုတ်ပါ။
ဒါကြောင့်လည်း လူတိုင်း နားထောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“မနက်လင်းခါနီးရင် တံခါးကို ခြံဝင်းထဲ ရွှေ့လိုက်မယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“မဖွင့်နဲ့နော်” ဟု အီလီဇာက ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီတံခါးကို ကောင်းကင်တစ်ခုတည်းအောက်မှာပဲ ထားလိုက်မယ်။”
ရဲတိုက်အုပ်က အပေါ်သို့ မော့ကြည့်သည်။
“ပြုပြင်ထားတဲ့ ခြံဝင်းက ဟေဗင်ရီးချ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ တည်ရှိနေတာ။ သူ့ရဲ့ အရှေ့ဘက်နံရံက မနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းသံမြည်ပြီးတာနဲ့ နေရောင်ကို တိုက်ရိုက်ရတယ်လေ။”
“တံခါးကို ရွှေ့လို့ ရမလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“မရဘူး။”
“ခြံဝင်းကို သူ့ပတ်လည်မှာ တိုးချဲ့လို့ ရမလား။”
ရဲတိုက်အုပ်၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
“ရတယ်။”
အီလီနော်က ကျောက်တုံးများကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးစပြုသည်။
ပယ်ရင်က ဘဲရုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက တကယ့် အရှေ့ဘက်အပေါက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
တိုးတက်မှုတစ်ခုပဲ။
ဒီအစီအစဉ်က ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြသဖို့ မလိုပါ။
ဒါကို သီစရာ သဘောကျသည်။
ကျွန်ုပ်တို့က လမ်းကြောင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ယာယီအမိုး၏ အစိတ်အပိုင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်မည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ခြံဝင်း၏ အရှေ့ဘက်လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်မည်။
သာမန်မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ကို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တံခါးဆီ ရောက်ရှိခွင့်ပေးလိုက်မည်။
မည်သူမျှ နေကို အမိန့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါ။
မည်သူမျှ အတုခိုးမှာ မဟုတ်ပါ။
နေထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မည်သူမျှ ကတိပေးမှာ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့က တံခါးတစ်ဖက်က လူတွေနဲ့အတူ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကတိစကားအတိုင်း ဖြစ်လာစေဖို့ လွှတ်ပေးထားလိုက်မည်။
“ဒါက လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်လိမ့်မယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ညစာစားပြီးနောက် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြသည်။
အီလီနော်နှင့် ပယ်ရင်တို့က တည်ဆောက်သူများကို ညွှန်ကြားသည်။
ရဲတိုက်အစောင့်များက နယ်မြေကို လုံခြုံရေးယူပေးသည်။
မြို့တော်စောင့်တပ်က ဧည့်သည်များကို ခြံဝင်းဘက်သို့ မလာစေရန် လမ်းကြောင်းလွှဲပေးသည်။
Ward ကုမ္ပဏီက တံခါးက သူတို့ကို ငြင်းပယ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းနိုင်မယ့် နယ်နိမိတ်တွေကို ချထားပေးသည်။
မည်သူမျှ တံခါးတစ်ဖက်က လူတွေကို အမိန့်မပေးပါ။
မည်သူမျှ သူတို့အတွက် ကိုယ်စားမဖြေပါ။
စစ်ရေးဖွဲ့စည်းပုံအသစ်က တည်ရှိလာတာ ကြာသေးပေမဲ့၊ တပ်ဖွဲ့ခွဲတွေရဲ့ အမိန့်ပေးမှုက အလုပ်ကို ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
အီလီဇာက ဟေဗင်ရီးချ်ရှိ အရာရှိတိုင်းလို မလုပ်ဆောင်ဘဲ ကြီးကြပ်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ဒါကို ပြောပြမိသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အံ့သြနေတဲ့ လေသံနဲ့ မပြောပါနဲ့။”
“ကျွန်တော် အထင်ကြီးမိလို့ပါ။”
“ဒါက ပိုဆိုးတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက ညနေခင်းကို အစောင့်နေရာများကို စစ်ဆေးရင်း ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။
သူမက Field ကုမ္ပဏီနှင့် မြို့တော်စောင့်တပ်တို့နှင့်အတူ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်လာခဲ့သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ အမိန့်မပေးပါ။
ဟေဗင်ရီးချ်မှာ အမြဲတမ်း ရာထူးတစ်ခုခု မယူခင်မှာ အဲဒီနေရာအကြောင်းကို အရင် လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လူတွေက သူမကို မင်းသမီး အက်ဒရီယာနာလို့ပဲ ခေါ်နေတုန်းပါ။
သူမကလည်း ပြင်ဆင်မပြောပါ။
သူမက ခြံဝင်းတစ်ဖက်က တည်ဆောက်သူတစ်ယောက်က ကြိုးကိုင်ပေးဖို့ လိုအပ်လို့ ခေါ်တဲ့အခါလည်း ပြန်ဖြေပေးသည်။
ကာစီယာသာဆိုရင်တော့ ရယ်မောနေမှာပါ။
မနက်မလင်းခင်မှာပဲ သူမ ဒါကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်သည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာ အရှေ့ဘက်လမ်းကြောင်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်နေတာကို ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ အမူအရာတွင် နွေးထွေးမှု ရှိနေသည်။
အခုတော့ မဖုံးကွယ်ထားတော့ပါ။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော်တို့ဆီ ပြန်လာပြီး အက်ဗလင်၏ နဖူးကို နမ်းသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကိုလည်း နမ်းသည်။
အစောင့်သုံးယောက်က နံရံကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
မေရီက ဘာမှ မရေးပါ။
သူမ၏ ထိန်းသိမ်းမှုကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေမှာပဲ အိပ်ကြသည်။
ကောင်းကောင်းတော့ မအိပ်ရပါ။
တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးက ညဘက်တွင် နှစ်ကြိမ် ခေါက်သည်။
တစ်ကြိမ်စီတိုင်းမှာ ကော်ရန်က သစ်သားဘောင်ထဲကနေ ပြန်ဖြေပေးသည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
ကုသပေးသူတစ်ယောက်။
သက်သေတစ်ယောက်။
နိုးကြားနေသူတစ်ယောက်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် Night Ward ဘက်မှ နောက်ထပ် အခေါက်သံတစ်ခု ပြန်ထွက်လာသည်။
မယ်ရင်။
သူမက ခြံဝင်းထဲကို မဝင်လာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမ ပြန်ဖြေပေးသည်။
ကော်ရန်က သူမကို ကြားလိုက်သည်။
သူ့ပခုံးများ လျော့ကျသွားသည်။
ကရုဏာတရားအချို့သည် တရားရုံးတစ်ခုက မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ရန်အတွက် သေးငယ်လွန်းသည်။
မေရီကတော့ သူတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
မနက်မလင်းခင်မှာပဲ ကျွန်ုပ်တို့ စုရုံးလိုက်ကြသည်။
ကလေးများကတော့ ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့နှင့်အတူ အတွင်းဘက် နယ်နိမိတ်နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူတို့ မြင်နိုင်ပါသည်။
သူတို့ တံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်၍ မရပေ။
ကာရိုလ်က သဘောမတူကြောင်း ပြောသည်။
ဂယ်ရစ်က နယ်နိမိတ်ကို တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
နယ်နိမိတ်က ခိုင်မြဲနေသည်။
သူက ရဲတိုက်အုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး။”
ရဲတိုက်အုပ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“မှန်တယ်။”
ရဲတိုက်က သူ့စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည့်အတွက် ကျွန်တော့်သားလေးက စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံက လင်းလာသည်။
မည်သည့်နတ်ဘုရားမျှ ၎င်းကို ထိတွေ့ခြင်းမရှိ။
အေရွန်၏ လေပြေက အမိုးများပေါ်တွင် တိုက်ခတ်နေသည်။
နီရက်သ်၏ တိမ်တိုက်များက တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို လမ်းညွှန်ခြင်းမရှိ။
ရာသီဥတုက အေးစိမ့်နေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ်၏ ဆောင်းရာသီသည် ဟေဗင်ရီးချ်အပေါ်တွင် ပြင်းထန်မှုမရှိဘဲ ခိုနားနေသည်။
ကောင်းကင်ပြင်က မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် ဖျော့တော့တော့ ရွှေရောင် ဖြစ်လာသည်။
ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်က ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
၎င်းသည် ငွေရောင်အခေါက်ရှိ ပန်းသီးပင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံးများကို ထိတွေ့သည်။
သစ်သားဘဲရုပ်လေးပေါ်ကို ဖြတ်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသည့် တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်နေကြသည်။
နေမင်းက ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။
တံခါး၏ မီးခိုးရောင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနွေးဓာတ်များ စုဝေးလာသည်။
စာသားများ မှေးမှိန်သွားသည်။
‘ဖြေဆိုနိုင်ခြင်းမရှိသူတို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ ဖြေဆိုပေးရမည်။’
ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒုတိယစာကြောင်းကလည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တံခါး၏ အရောင် ပြောင်းသွားသည်။
သိသိသာသာကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
မီးခိုးရောင်သစ်သားသည် အညိုရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
ဟောင်းနွမ်းသည်။
ပွန်းပဲ့သည်။
စစ်မှန်သည်။
တံခါး၏ အပေါ်ပိုင်းနားတွင် စတုရန်းပုံ သေးသေးလေးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။
၎င်းနောက်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
မှောင်မိုက်နေသည်။
ထိတ်လန့်နေသည်။
အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသည်။
ထိုသူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်သည်။
သူတို့ ကြာရှည်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် တံခါးကို ခေါက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
တစ်ချက်။
ကော်ရန်က ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ခြမ်းတွင် တံခါးလက်ကိုင် ပေါ်လာသည်။
မည်သူမျှ ၎င်းကို မထိပါ။
အတွင်းဘက်မှ လူက တံခါးကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်သည်။
လက်တစ်ဝါးစာလောက်သာ။
နံနက်ခင်းအလင်းရောင်က အက်ကြောင်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
သူမ၏ ဆံပင်များကို ဦးရေပြားနှင့် ကပ်နေအောင် ညှပ်ထားသည်။
လည်ပင်းကို အဖြူရောင် အဝတ်စည်းများဖြင့် ပတ်ထားသည်။
သူမ စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အသံထွက်မလာပါ။
အက်ဗလင်က စောင့်နေသည်။
အမျိုးသမီးက အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် မေးလင်းကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နယ်နိမိတ်နောက်ကွယ်ရှိ အမွှာညီအစ်မကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကာရိုလ်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမ စွမ်းအားကို မသုံးပါ။
သူမ လက်ပြလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမဘေးရှိ တံခါးပေါ်တွင် စာသားများ ပေါ်လာသည်။
‘ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်လာပါ့မယ်။’
နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။
‘ဒီနေ့တော့ အကုန်လုံး မဟုတ်ဘူး။’
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ရှင်တို့ စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါ။”
အမျိုးသမီးက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်က နာကျင်မှုနှင့် ဆင်တူလောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်၊ နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် အရိပ်များ စုဝေးနေကြသည်။
ဒါဇင်နှင့်ချီ၍။
ပိုများနိုင်သေးသည်။
နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင် မရောက်နိုင်သည့် နေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် လူအုပ်ကြီး။
အမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရေးသည်။
‘တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးပါ။’
“ကျွန်တော်တို့ ဖွင့်ထားပေးပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းနှင့် ဆုံသည်။
ကျွန်တော် စကားကို ပြင်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဖွင့်ထားပေးပါ့မယ်၊ ရှင်တို့ကိုယ်တိုင် ပိတ်ခိုင်းမှသာ ပိတ်ပါ့မယ်။”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူမ တံခါးကို နောက်ထပ် လက်မဝက်လောက် ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
နေရောင်ခြည်က တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
တံခါးတစ်ဖက်တွင် မည်သည့်တရားရုံးမျှ မရှိပါ။
မည်သည့်နတ်ဘုရားမျှ ကျေးဇူးတင်စကား မတောင်းဆိုပါ။
မည်သည့် ကုသပေးသူမျှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်မလာပါ။
ထိုနံနက်ခင်းအတွက်တော့ တံခါးက အနည်းငယ်သာ ပွင့်လျက် ရှိနေသည်။
ဒါက လုံလောက်ပါသည်။